Kinderen
alle pijlers
Angst voor bevalling?
donderdag 23 juli 2009 om 11:21
Ik zal proberen dit zo kort mogelijk uit te leggen, maar daar ben ik helaas nooit zo goed in..
Ik heb altijd gedacht dat ik nooit kinderen zou willen krijgen, ik had er gewoon 0 gevoel bij. Dit vond ik wel heel jammer want mijn vriend is echt onwijs gek op kinderen, en kinderen ook vooral op hem! Ik vond het heel erg als ik de reden zou zijn dat hij nooit vader zou worden. Ik heb daardoor ook altijd gehoopt dat ik op een dag wakker zou worden en ineens zou denken, ja! ik wil graag kinderen. Nou en dat is gebeurt hoor! Echt van de een op andere dag, en sindsdien kan ik er alleen maar de hele dag aan denken.. Heb de hele dag kriebels in me buik
Nu is er alleen nog een probleem.. Ik raak nu al in paniek als ik denk aan de bevalling die IK zal moeten doorstaan.. brrr.. echt kippenvel. Dit is wel iets wat ik van mezelf ken. Ik heb gemerkt dat ik best wel een hoge pijngrens heb, alleen ben ik heel bang voor pijn zelf, en dan vooral onbekende pijn. Bijvoorbeeld bij de tandarts.. Ik heb er 6 jaar over gedaan om een verstandskies te laten trekken. Zelfs toen ik wist dat ie aan het rotten was heb ik er nog een jaar over gedaan om mezelf zover te krijgen. Zodra ik eraan dacht raakte ik gewoon helemaal in paniek. Nu kan je bij de tandarts nog op elk moment zeggen... nou ik doe het toch maar niet. Bij een zwangerschap werkt dat niet zo, als je eenmaal zwanger MOET je echt bevallen. Je kan niet met 7 maanden zeggen van, nou ik zie er toch maar vanaf, ik vind het toch te eng.. Echt een angstaanjagende gedachte
Ik heb altijd gedacht (gehoopt) dat deze angst gelijk met je kinder wens weg zou vallen. Betekend dit dan toch dat ik hier nog niet klaar voor ben? Dat ik nog even moet wachten (ik ben nog niet zwanger btw). Of is het zo dat hoe langer je zwanger bent, hoe meer je steeds uit gaat kijken naar je geboorte van je kindje, en steeds minder gaat op zien tegen de bevalling? Ik hoor vriendinnen met een dikke buik immers altijd zeggen, nou hij / zij mag van mij wel al komen hoor!
Sorry, sorry, sorry voor het (toch nog) lange verhaal. Ik heb me echt nog ingehouden haha. Ik hoop dat jullie me tips kunnen geven, of nog beter dat iemand dit zelf ook heeft meegemaakt.
Ik heb altijd gedacht dat ik nooit kinderen zou willen krijgen, ik had er gewoon 0 gevoel bij. Dit vond ik wel heel jammer want mijn vriend is echt onwijs gek op kinderen, en kinderen ook vooral op hem! Ik vond het heel erg als ik de reden zou zijn dat hij nooit vader zou worden. Ik heb daardoor ook altijd gehoopt dat ik op een dag wakker zou worden en ineens zou denken, ja! ik wil graag kinderen. Nou en dat is gebeurt hoor! Echt van de een op andere dag, en sindsdien kan ik er alleen maar de hele dag aan denken.. Heb de hele dag kriebels in me buik
Nu is er alleen nog een probleem.. Ik raak nu al in paniek als ik denk aan de bevalling die IK zal moeten doorstaan.. brrr.. echt kippenvel. Dit is wel iets wat ik van mezelf ken. Ik heb gemerkt dat ik best wel een hoge pijngrens heb, alleen ben ik heel bang voor pijn zelf, en dan vooral onbekende pijn. Bijvoorbeeld bij de tandarts.. Ik heb er 6 jaar over gedaan om een verstandskies te laten trekken. Zelfs toen ik wist dat ie aan het rotten was heb ik er nog een jaar over gedaan om mezelf zover te krijgen. Zodra ik eraan dacht raakte ik gewoon helemaal in paniek. Nu kan je bij de tandarts nog op elk moment zeggen... nou ik doe het toch maar niet. Bij een zwangerschap werkt dat niet zo, als je eenmaal zwanger MOET je echt bevallen. Je kan niet met 7 maanden zeggen van, nou ik zie er toch maar vanaf, ik vind het toch te eng.. Echt een angstaanjagende gedachte
Ik heb altijd gedacht (gehoopt) dat deze angst gelijk met je kinder wens weg zou vallen. Betekend dit dan toch dat ik hier nog niet klaar voor ben? Dat ik nog even moet wachten (ik ben nog niet zwanger btw). Of is het zo dat hoe langer je zwanger bent, hoe meer je steeds uit gaat kijken naar je geboorte van je kindje, en steeds minder gaat op zien tegen de bevalling? Ik hoor vriendinnen met een dikke buik immers altijd zeggen, nou hij / zij mag van mij wel al komen hoor!
Sorry, sorry, sorry voor het (toch nog) lange verhaal. Ik heb me echt nog ingehouden haha. Ik hoop dat jullie me tips kunnen geven, of nog beter dat iemand dit zelf ook heeft meegemaakt.
donderdag 23 juli 2009 om 12:25
Ik ben acht weken geleden voor het eerst bevallen en ik keek er niet gewoon tegenop, nee, ik werd soms panisch bij de gedachte aan de bevalling. Maar het viel me allemaal reuze mee, en dat terwijl mijn bevalling toch behoorlijk zwaar was, en ik geen pijnbestrijding heb gehad. Ik ben gedurende de hele bevalling uitermate rustig geweest en vond het niet eens zo vreselijk veel pijn doen. Mijn kleine teen stoten is pijnlijker. Dat hechten achteraf, dat vond ik k*t, en de eerste twee weken na de bevalling waren ook geen pretje. Maar de bevalling zelf vond ik vooral vermoeiend.
Iedere bevalling is anders en iedereen reageert er weer anders op. Dat is natuurlijk ook het enge: je weet niet wat je te wachten staat en je hebt geen controle. Maar het kán dus meevallen. En hee, je houdt er wel iets heel moois aan over (en dan heb ik het niet over de hechtingen )
Iedere bevalling is anders en iedereen reageert er weer anders op. Dat is natuurlijk ook het enge: je weet niet wat je te wachten staat en je hebt geen controle. Maar het kán dus meevallen. En hee, je houdt er wel iets heel moois aan over (en dan heb ik het niet over de hechtingen )
donderdag 23 juli 2009 om 12:25
quote:estherz schreef op 23 juli 2009 @ 11:56:
Ik heb wel eens het idee dat de pijn door sommige overdreven wordt, het lijkt wel een wedstrijd wie had de meeste pijn en de zwaarste bevalling.
En het clich je krijgt er iets ontzettends mooi voor terug is zeker waar.Misschien deed het bij jou wel gewoon minder zeer dan bij een ander. Een vriendin van mij heeft drie kinderen en na de eerste snapte ze ook de heisa niet om het bevallen. Tot ze beviel van nummer 2, die bevalling was heel wat tandjes pijnlijker.
Ik heb wel eens het idee dat de pijn door sommige overdreven wordt, het lijkt wel een wedstrijd wie had de meeste pijn en de zwaarste bevalling.
En het clich je krijgt er iets ontzettends mooi voor terug is zeker waar.Misschien deed het bij jou wel gewoon minder zeer dan bij een ander. Een vriendin van mij heeft drie kinderen en na de eerste snapte ze ook de heisa niet om het bevallen. Tot ze beviel van nummer 2, die bevalling was heel wat tandjes pijnlijker.
donderdag 23 juli 2009 om 12:31
quote:cookie86 schreef op 23 juli 2009 @ 12:12:
Ik kijk wel eens naar *beneden* en dan denk daar een heel hoofd doorheen?? hoe dan?? Oh, dat vraag ik me ook af hoor...en ik ben over 2,5 week uitgerekend van de eerste, dus... Ik kan niet zeggen dat ik sta te springen om te bevallen, ook ik zie er best wel tegenop. Maar ik probeer te relativeren, al lukt dat de ene keer beter dan de andere keer Maar hier in dit land is alles goed geregeld, er zijn ook vrouwen die bevallen zonder medische hulp en onder hele slechte omstandigheden...en die gedachte relativeert echt enorm voor mij !
Ik kijk wel eens naar *beneden* en dan denk daar een heel hoofd doorheen?? hoe dan?? Oh, dat vraag ik me ook af hoor...en ik ben over 2,5 week uitgerekend van de eerste, dus... Ik kan niet zeggen dat ik sta te springen om te bevallen, ook ik zie er best wel tegenop. Maar ik probeer te relativeren, al lukt dat de ene keer beter dan de andere keer Maar hier in dit land is alles goed geregeld, er zijn ook vrouwen die bevallen zonder medische hulp en onder hele slechte omstandigheden...en die gedachte relativeert echt enorm voor mij !
donderdag 23 juli 2009 om 12:40
quote:traincha2 schreef op 23 juli 2009 @ 11:46:
[...]
Nou dat lijkt me ook weer wat overdreven. Bevallen is gewoon kut. Het enige cliche wat er wat mij betreft van waar is, is dat je je daarna hartstikke stoer voelt omdat het toch maar mooi geflikt hebt en dat je er inderdaad heel veel moois voor terugkrijgt.
helemaal MEE EENS! Bevallen is geen pretje en zeker niet iets dat
je "even" doet maar idd voel je je daarna wel echt een stoer wijf dat het je maar mooi gelukt is! en het is wel zo dat je de pijn meteen vergeten bent weet bijv nog wel dat ik nog nooit zo'n pijn gehad heb maar hoe het nu precies voelde??? Maar ik heb nu wel zoiets van zooooooo nu me dit gelukt is kan ik alles aan (tweeling op de wereld gezet) dus ga nu toch bijv heel anders naar de tandarts (lag daar eerst met zwetende handjes in de stoel nu denk ik ach het valt reuze mee kijk leuk ga ik het never nooit vinden)
ik ga niet zeggen Pijn is Fijn dat never nooit en vind ook dat we in Nederland ook eens wat vaker/sneller een ruggenprik mogen gaan geven!
[...]
Nou dat lijkt me ook weer wat overdreven. Bevallen is gewoon kut. Het enige cliche wat er wat mij betreft van waar is, is dat je je daarna hartstikke stoer voelt omdat het toch maar mooi geflikt hebt en dat je er inderdaad heel veel moois voor terugkrijgt.
helemaal MEE EENS! Bevallen is geen pretje en zeker niet iets dat
je "even" doet maar idd voel je je daarna wel echt een stoer wijf dat het je maar mooi gelukt is! en het is wel zo dat je de pijn meteen vergeten bent weet bijv nog wel dat ik nog nooit zo'n pijn gehad heb maar hoe het nu precies voelde??? Maar ik heb nu wel zoiets van zooooooo nu me dit gelukt is kan ik alles aan (tweeling op de wereld gezet) dus ga nu toch bijv heel anders naar de tandarts (lag daar eerst met zwetende handjes in de stoel nu denk ik ach het valt reuze mee kijk leuk ga ik het never nooit vinden)
ik ga niet zeggen Pijn is Fijn dat never nooit en vind ook dat we in Nederland ook eens wat vaker/sneller een ruggenprik mogen gaan geven!
donderdag 23 juli 2009 om 13:00
Ik heb nooit opgezien tegen de bevalling, was er meer nieuwsgierig na. Mijn eerste bevalling was niet zo'n pretje,heel wat uren weeen en na een uur persen toch nog met spoed naar het ziekenhuis alwaar zoon mbv pomp is geboren. Dit was allemaal heel medisch, paniekerig en ik had zelf even geen controle meer. Mijn tweede bevalling mocht ik wel thuis afmaken, heeft maar een paar uurtjes geduurt en het meest vervelende was het hechten omdat ik behoorlijk uitgescheurd was.
Iedereen ervaart alleen maar haar eigen bevalling; hoe dat voelde en hoe heftig het was, is een heel eenzijdig verhaal. Soms hoor ik verhalen waarbij ik denk, mens stel je niet zo aan. Maar dat is fout. Een bevalling is gewoon heftig maar levert je zoiets moois op!
Iedereen ervaart alleen maar haar eigen bevalling; hoe dat voelde en hoe heftig het was, is een heel eenzijdig verhaal. Soms hoor ik verhalen waarbij ik denk, mens stel je niet zo aan. Maar dat is fout. Een bevalling is gewoon heftig maar levert je zoiets moois op!
donderdag 23 juli 2009 om 13:06
donderdag 23 juli 2009 om 13:06
Gezien je verhaal over je verstandskies, denk ik dat je je angst even moet loskoppelen van bevallen. Dat is misschien het punt waarop het zich manifesteert, maar het de onderliggende oorzaak is een andere (lijkt mij). En daar is best nu al wat aan te doen met professionele hulp.
Overigens bestaan er ook zwangerschapscursussen door hypnotherapeuten die mensen juist leren om met die angst en pijn om te gaan. Niet dat ik zelf zo'n cursus gevolgd hebt, maar sommige mensen hebben er baat bij.
Overigens bestaan er ook zwangerschapscursussen door hypnotherapeuten die mensen juist leren om met die angst en pijn om te gaan. Niet dat ik zelf zo'n cursus gevolgd hebt, maar sommige mensen hebben er baat bij.
donderdag 23 juli 2009 om 13:13
quote:Rary schreef op 23 juli 2009 @ 12:56:
ik heb ook een kinderwens maar ik word ook panisch als ik aan de bevalling denk. ik roep ook al jaren dat ik een ruggeprik wil... maar ook daar ligt een taboe op in nederland....Maar het is jouw bevalling en als jij een ruggenprik wilt, dan doe je dat toch? Bij de voorlichtingsavond in het ziekenhuis werd er ook helemaal niet spastisch over gedaan, hoor. Tegenstanders hou je altijd, net als over wel of geen borstvoeding geven, fulltime werken, enig kinderen en noem het maar op. Lak aan hebben!
En mss is dit dan wel goed nieuws voor jou:
http://www.nrc.nl/wetensc ... prik_als_vrouw_dat_vraagt
ik heb ook een kinderwens maar ik word ook panisch als ik aan de bevalling denk. ik roep ook al jaren dat ik een ruggeprik wil... maar ook daar ligt een taboe op in nederland....Maar het is jouw bevalling en als jij een ruggenprik wilt, dan doe je dat toch? Bij de voorlichtingsavond in het ziekenhuis werd er ook helemaal niet spastisch over gedaan, hoor. Tegenstanders hou je altijd, net als over wel of geen borstvoeding geven, fulltime werken, enig kinderen en noem het maar op. Lak aan hebben!
En mss is dit dan wel goed nieuws voor jou:
http://www.nrc.nl/wetensc ... prik_als_vrouw_dat_vraagt
donderdag 23 juli 2009 om 14:14
quote:JWvB schreef op 23 juli 2009 @ 13:06:
Gezien je verhaal over je verstandskies, denk ik dat je je angst even moet loskoppelen van bevallen. Dat is misschien het punt waarop het zich manifesteert, maar het de onderliggende oorzaak is een andere (lijkt mij). En daar is best nu al wat aan te doen met professionele hulp.
Overigens bestaan er ook zwangerschapscursussen door hypnotherapeuten die mensen juist leren om met die angst en pijn om te gaan. Niet dat ik zelf zo'n cursus gevolgd hebt, maar sommige mensen hebben er baat bij.
Ik denk dat je hier wel gelijk in hebt. Hoewel ik het idee van een bevalling altijd al afschuwelijk heb gevonden, heb ik veel vaker angst of paniekaanvallen, soms om de kleinste dingen, soms ook om helemaal niets.. Ik heb alleen nooit ingezien wat praten met psygoloog hierin gaat oplossen. Maar ja, baat het niet schaad het niet toch?
Heeft er hier verder iemand ervaring met het op voorhand afspraken maken over een ruggenprik? Niet dat ik dat nu per se zou willen, maar als ik bijv. wel zometeen 7 maanden zwanger ben en toch helemaal in paniek raak, zou ik mezelf hier denk ik wel mee gerust kunnen stellen.
Btw: Ik schilder mezelf nu een beetje af als een nutcase volgens mij.. Dat valt wel mee hoor! Het is niet dat mijn hele leven hierdoor beinvloed wordt ofzo..
Gezien je verhaal over je verstandskies, denk ik dat je je angst even moet loskoppelen van bevallen. Dat is misschien het punt waarop het zich manifesteert, maar het de onderliggende oorzaak is een andere (lijkt mij). En daar is best nu al wat aan te doen met professionele hulp.
Overigens bestaan er ook zwangerschapscursussen door hypnotherapeuten die mensen juist leren om met die angst en pijn om te gaan. Niet dat ik zelf zo'n cursus gevolgd hebt, maar sommige mensen hebben er baat bij.
Ik denk dat je hier wel gelijk in hebt. Hoewel ik het idee van een bevalling altijd al afschuwelijk heb gevonden, heb ik veel vaker angst of paniekaanvallen, soms om de kleinste dingen, soms ook om helemaal niets.. Ik heb alleen nooit ingezien wat praten met psygoloog hierin gaat oplossen. Maar ja, baat het niet schaad het niet toch?
Heeft er hier verder iemand ervaring met het op voorhand afspraken maken over een ruggenprik? Niet dat ik dat nu per se zou willen, maar als ik bijv. wel zometeen 7 maanden zwanger ben en toch helemaal in paniek raak, zou ik mezelf hier denk ik wel mee gerust kunnen stellen.
Btw: Ik schilder mezelf nu een beetje af als een nutcase volgens mij.. Dat valt wel mee hoor! Het is niet dat mijn hele leven hierdoor beinvloed wordt ofzo..
donderdag 23 juli 2009 om 14:19
bedankt voor het artikel.
en met taboe op de ruggeprik bedoelde ik dat het in nederland maar bij 10% vd bevallingen gebeurt, tegenover 70% in belgie.
in nederland hoor je toch vaak dat de pijn erbij hoort en zorgt voor een betere band met je baby.,
en als vrouwen zeggen voor een ruggeprik te kiezen vanwege de pijn worden ze toch nog vaak raar aan gekeken. vind ik.
en met taboe op de ruggeprik bedoelde ik dat het in nederland maar bij 10% vd bevallingen gebeurt, tegenover 70% in belgie.
in nederland hoor je toch vaak dat de pijn erbij hoort en zorgt voor een betere band met je baby.,
en als vrouwen zeggen voor een ruggeprik te kiezen vanwege de pijn worden ze toch nog vaak raar aan gekeken. vind ik.
donderdag 23 juli 2009 om 14:26
quote:Rary schreef op 23 juli 2009 @ 14:19:
bedankt voor het artikel.
en met taboe op de ruggeprik bedoelde ik dat het in nederland maar bij 10% vd bevallingen gebeurt, tegenover 70% in belgie.
in nederland hoor je toch vaak dat de pijn erbij hoort en zorgt voor een betere band met je baby.,
en als vrouwen zeggen voor een ruggeprik te kiezen vanwege de pijn worden ze toch nog vaak raar aan gekeken. vind ik.Ik heb nog nooit een professional, behalve die afgrijselijke beatrijs smulders, horen zeggen dat pijn voor een betere band zorgt. Ik heb de mogelijkheid van een ruggenprik besproken met de gynaecoloog en het was geen enkel probleem. Ik wist op voorhand niet of ik hem wilde, maar ik wilde wel dat de mogelijkheid er was. Uiteindelijk ben ik met een geplande keizersnede bevallen, maar over de ruggenprik hoefde ik geen discussie te voeren, hoor.
bedankt voor het artikel.
en met taboe op de ruggeprik bedoelde ik dat het in nederland maar bij 10% vd bevallingen gebeurt, tegenover 70% in belgie.
in nederland hoor je toch vaak dat de pijn erbij hoort en zorgt voor een betere band met je baby.,
en als vrouwen zeggen voor een ruggeprik te kiezen vanwege de pijn worden ze toch nog vaak raar aan gekeken. vind ik.Ik heb nog nooit een professional, behalve die afgrijselijke beatrijs smulders, horen zeggen dat pijn voor een betere band zorgt. Ik heb de mogelijkheid van een ruggenprik besproken met de gynaecoloog en het was geen enkel probleem. Ik wist op voorhand niet of ik hem wilde, maar ik wilde wel dat de mogelijkheid er was. Uiteindelijk ben ik met een geplande keizersnede bevallen, maar over de ruggenprik hoefde ik geen discussie te voeren, hoor.
donderdag 23 juli 2009 om 14:43
Cookie, je kunt een geboorteplan schrijven. Dat doen meer mensen nu. Daarin schrijf je op wat je wensen zijn over wat wel en niet tijdens/voor/na de bevalling. Dat helpt je ook om op het moment suprême je wensen kenbaar te kunnen maken, ook als je al helemaal in bevallingsmodus zit (en mss niet helemaal meer aanspreekbaar bent). En met 7 mnd kun je je nog van alles bedenken, hoor. Ik ben nu zover en mijn bevalling is ook nog niet zo gedetailleerd met mij besproken. VK heeft alleen genoteerd dat ik naar de poli wil.
Nog een tip: maak een afspraak met een verloskundige voor een kinderwens-spreekuur. Daar kun je al naartoe als je nog niet zwnager bent, maar wel wilt worden. Zij (m/v, meestal v )
kan dan ook dit soort dingen met je doorspreken.
Rary, wat Bagheera zegt klopt. De profs nemen je wel serieus, hoor. Die doen er echt niet schamper over. Zij zullen je vooral voorlichten over de voors en tegens, zodat jij zelf kunt beslissen. De Beatrijs-Smulders-maffia heeft het niet voor het zeggen, die is gewoon afschuwelijk en kun je m.i. compleet negeren. (Ik koop zelf uit principe niets bij de Geboortewinkel, omdat dat haar toko is).
Realiseer je wel dat je met een ruggenprik altijd in het ziekenhuis moet bevallen. Dat kan ook de reden zijn dat dat percentage in België zoveel hoger is. Daar bevalt slechts 1% van de vrouwen thuis. Hier is de tendens nog steeds "liever gezellig thuis", waardoor een rp bij voorbaat is uitgesloten. Dat nuanceert denk ik ook e.e.a., of niet?
Nog een tip: maak een afspraak met een verloskundige voor een kinderwens-spreekuur. Daar kun je al naartoe als je nog niet zwnager bent, maar wel wilt worden. Zij (m/v, meestal v )
kan dan ook dit soort dingen met je doorspreken.
Rary, wat Bagheera zegt klopt. De profs nemen je wel serieus, hoor. Die doen er echt niet schamper over. Zij zullen je vooral voorlichten over de voors en tegens, zodat jij zelf kunt beslissen. De Beatrijs-Smulders-maffia heeft het niet voor het zeggen, die is gewoon afschuwelijk en kun je m.i. compleet negeren. (Ik koop zelf uit principe niets bij de Geboortewinkel, omdat dat haar toko is).
Realiseer je wel dat je met een ruggenprik altijd in het ziekenhuis moet bevallen. Dat kan ook de reden zijn dat dat percentage in België zoveel hoger is. Daar bevalt slechts 1% van de vrouwen thuis. Hier is de tendens nog steeds "liever gezellig thuis", waardoor een rp bij voorbaat is uitgesloten. Dat nuanceert denk ik ook e.e.a., of niet?
donderdag 23 juli 2009 om 14:45
Voordat ik zwanger werd, was ik een stuk anstiger voor een evt. bevalling. Dat scheelt mss ook om te weten
Hoewel het natuurlijk voor geen kant te vergelijken valt, denk ik nu weleens de vergelijking met een hele nare arteriepunctie die ik eens moest ondergaan of die keer dat ik amoebedysenterie had. Beiden vond ik echt pijnlijk, echter als er een kindje "tegenover zou staan" is het al een stuk draaglijker. Ik stel me maar voor dat de pijn zoiets factor 30 is en dan met mooie beloning.
.. en je komt er toch niet onder uit Een flauwe dooddoener, maar toch ..
Hoewel het natuurlijk voor geen kant te vergelijken valt, denk ik nu weleens de vergelijking met een hele nare arteriepunctie die ik eens moest ondergaan of die keer dat ik amoebedysenterie had. Beiden vond ik echt pijnlijk, echter als er een kindje "tegenover zou staan" is het al een stuk draaglijker. Ik stel me maar voor dat de pijn zoiets factor 30 is en dan met mooie beloning.
.. en je komt er toch niet onder uit Een flauwe dooddoener, maar toch ..
Computer says nooooo
donderdag 23 juli 2009 om 15:02
Ander topic hierover van een tijdje terug, staan misschien nog tips voor je in: Bevallingsangst?
Ik heb extreme bevallingsangst, en ook dat ik het hele zwanger zijn enzo een raar idee vind. Een beetje alien-achtig. Zo'n ander leven dat in je buik groeit, ik vind het echt bizar. Als ik ooit kinderen wil, dan moet ik eerst met een psycholoog hierover praten, want zoals het er nu naar uit ziet zal de angst voor bevallen me altijd tegen houden om kinderen te krijgen.
Ik heb extreme bevallingsangst, en ook dat ik het hele zwanger zijn enzo een raar idee vind. Een beetje alien-achtig. Zo'n ander leven dat in je buik groeit, ik vind het echt bizar. Als ik ooit kinderen wil, dan moet ik eerst met een psycholoog hierover praten, want zoals het er nu naar uit ziet zal de angst voor bevallen me altijd tegen houden om kinderen te krijgen.
donderdag 23 juli 2009 om 15:19
Ik zag ook heel erg op tegen de bevalling, maar na een zwangerschap van bijna 42 weken kon het me niets meer schelen. Het moest eruit. En het kon maakte me niet uit hoe. Omdat het allemaal heel erg moeizaam ging heb ik een ruggenprik gekregen. Maar voor het echte werk, het persen, heb je er niets aan, want dat zetten ze de infuus uit. Anders voel je namelijk niet hoe je moet persen.
En nee het is niet leuk, maar toen die 4,5 kilo aan baby eruit was voelde ik me meteen kiplekker en was ik heel erg blij met mijn mooie kind Je krijgt voor die paar uurtjes ellende heel veel moois terug.
En nee het is niet leuk, maar toen die 4,5 kilo aan baby eruit was voelde ik me meteen kiplekker en was ik heel erg blij met mijn mooie kind Je krijgt voor die paar uurtjes ellende heel veel moois terug.
donderdag 23 juli 2009 om 15:19
Mijn bevalling deed inderdaad enorm pijn. Toch, het klinkt heel stom, maar je groeit 'er in'. Voor de bevalling omdat je die dikke buik op een gegeven moment zo zat bent en omdat je zo verlangt om dat kleintje nu eens in je armen te houden. En tijdens de bevalling bouwt het (meestal) langzaam op en maakt je lichaam inderdaad endorfinen aan en raak je in een soort roes. Ikzelf heb uiteindelijk om een ruggenprik gevraagd omdat het zo lang duurde en ik helemaal uitgeput was. En die kreeg ik meteen, geen enkel probleem. Nu ben ik netjes tijdens kantooruren bevallen, dus dat was in mijn voordeel, maar volgens mij heb je tegenwoordig in bijna alle ziekenhuizen 24up/d de mogelijkheid voor een ruggenprik (mits dat in jouw situatie natuurlijk verantwoord is). Op de site van de vereniging kind en ziekenhuis vind je daar meer info over. Succes met jullie plannen en een eventuele toekomstige bevalling!
donderdag 23 juli 2009 om 15:25
quote:PearlGirl schreef op 23 juli 2009 @ 15:19:
Omdat het allemaal heel erg moeizaam ging heb ik een ruggenprik gekregen. Maar voor het echte werk, het persen, heb je er niets aan, want dat zetten ze de infuus uit. Anders voel je namelijk niet hoe je moet persen.
Ik begrijpdit dus nooit. Bij mij bleef de ruggeprik gewoon aanstaan en ik voelde echt wel dat ik moest persen. Mijn lichaam perste gewoon, of ik nu wilde of niet. En die ruggeprik stond ook nog aan toen er gehecht werd, wat wel zo prettig was.
Omdat het allemaal heel erg moeizaam ging heb ik een ruggenprik gekregen. Maar voor het echte werk, het persen, heb je er niets aan, want dat zetten ze de infuus uit. Anders voel je namelijk niet hoe je moet persen.
Ik begrijpdit dus nooit. Bij mij bleef de ruggeprik gewoon aanstaan en ik voelde echt wel dat ik moest persen. Mijn lichaam perste gewoon, of ik nu wilde of niet. En die ruggeprik stond ook nog aan toen er gehecht werd, wat wel zo prettig was.
donderdag 23 juli 2009 om 16:08
het doet verschrikkelijk veel pijn! zodra de weeen beginnen( ik had ook rugweeen, dus dubbel pijn!
en als je dan eenmaal mag persen aahhhh pijn pijn
zelfs als daarna je kindje eruit is, ben je echt de pijn niet vergeten hoor
maar als je een kind wil, zul je wel moeten, anders een kliniek zoeken waar je bewust voor een keizersnee kan kiezen
met een rugprik zijn de artsen echt niet happig hoor
negen van de tien keer krijgen vrouwen te horen, kom op mevrouwtje even doorzetten
ps ik heb 1 kindje, bewust voor gekozen, ik wilde de bevalling nooit meer overdoen
en als je dan eenmaal mag persen aahhhh pijn pijn
zelfs als daarna je kindje eruit is, ben je echt de pijn niet vergeten hoor
maar als je een kind wil, zul je wel moeten, anders een kliniek zoeken waar je bewust voor een keizersnee kan kiezen
met een rugprik zijn de artsen echt niet happig hoor
negen van de tien keer krijgen vrouwen te horen, kom op mevrouwtje even doorzetten
ps ik heb 1 kindje, bewust voor gekozen, ik wilde de bevalling nooit meer overdoen
donderdag 23 juli 2009 om 16:09
quote:Rary schreef op 23 juli 2009 @ 15:37:
misschien verandert het als ik eenmaal zwanger ben maar ik heb nooit de behoefte gevoeld om thuis te willen bevallen maar liever in het ziekenhuis waar alle medische hulp dichtbij is. maar dat zal ook wel met mijn angst te maken hebben :-)Ook hier geldt dat je je zelfs als je al met je voeten in het vruchtwater staat je je nog kan bedenken als je wel thuis wilt bevallen. Tenzij je een medische indicatie hebt, natuurlijk. Maar ik heb dat ook, hoor. Liever "op safe" in het zh dan halverwege de bevalling de ambu in te moeten.
misschien verandert het als ik eenmaal zwanger ben maar ik heb nooit de behoefte gevoeld om thuis te willen bevallen maar liever in het ziekenhuis waar alle medische hulp dichtbij is. maar dat zal ook wel met mijn angst te maken hebben :-)Ook hier geldt dat je je zelfs als je al met je voeten in het vruchtwater staat je je nog kan bedenken als je wel thuis wilt bevallen. Tenzij je een medische indicatie hebt, natuurlijk. Maar ik heb dat ook, hoor. Liever "op safe" in het zh dan halverwege de bevalling de ambu in te moeten.
donderdag 23 juli 2009 om 16:14
quote:shoppen schreef op 23 juli 2009 @ 16:08:
het doet verschrikkelijk veel pijn! zodra de weeen beginnen( ik had ook rugweeen, dus dubbel pijn!
en als je dan eenmaal mag persen aahhhh pijn pijn
zelfs als daarna je kindje eruit is, ben je echt de pijn niet vergeten hoor
maar als je een kind wil, zul je wel moeten, anders een kliniek zoeken waar je bewust voor een keizersnee kan kiezen
met een rugprik zijn de artsen echt niet happig hoor
negen van de tien keer krijgen vrouwen te horen, kom op mevrouwtje even doorzetten
ps ik heb 1 kindje, bewust voor gekozen, ik wilde de bevalling nooit meer overdoenHmmm... Bedankt.. Dit neemt mijn angst echt weg
het doet verschrikkelijk veel pijn! zodra de weeen beginnen( ik had ook rugweeen, dus dubbel pijn!
en als je dan eenmaal mag persen aahhhh pijn pijn
zelfs als daarna je kindje eruit is, ben je echt de pijn niet vergeten hoor
maar als je een kind wil, zul je wel moeten, anders een kliniek zoeken waar je bewust voor een keizersnee kan kiezen
met een rugprik zijn de artsen echt niet happig hoor
negen van de tien keer krijgen vrouwen te horen, kom op mevrouwtje even doorzetten
ps ik heb 1 kindje, bewust voor gekozen, ik wilde de bevalling nooit meer overdoenHmmm... Bedankt.. Dit neemt mijn angst echt weg
