Psyche
alle pijlers
Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6
zondag 7 december 2025 om 21:49
Een gedeelde plek om verder te kunnen schrijven en ook weer te kunnen wissen. Voel je welkom in dit topic: Hier delen we zielenroerselen die je IRL niet op tafel gooit.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
maandag 5 januari 2026 om 23:18
Ik ben er nog over aan het nadenken Avo.
Ik denk absoluut dat ik altijd op mijn hoede was. Maar ik denk ergens ook dat ik niet blijer of gelukkiger mocht zijn dan mijn moeder (en zij was zelden blij). Als ik blij was, dan keek ze me teleurgesteld aan. Of geiiriteerd. Want ik moest haar blij maken. Niet mezelf.
Wat misschien ook meespeelde is dat ik op straat niet echt veilig was, omdat jongens uit mijn broers klas (7 jaar ouder) mij pestten. Vastbinden aan een boom, fiets in de sloot of op het dak van school gooien, me insluiten en huilebalk zingen toen ik een jaar of 4 was, vuurwerk naar me gooien als ik speelde in de zandbak, dat soort dingen.
En als klap op de vuurpijl was ik vanaf 6 jaar volledig verantwoordelijk voor mijn zwaar getraumatiseerde pleegzus die vanaf dat moment bij ons kwam wonen. Ik was bang voor haar, maar zij moest altijd met mij meespelen, mee naar mijn vriendinnen ed. Dus er waren ook geen "vluchtmomentjes" meer waarbij ik even alleen met mijn vriendinnen was of in een omgeving die wel veilig was.
Misschien dat dat ook wel invloed heeft op mijn (afwezig zijn van) ongedwongen geluksgevoel.
Ik denk absoluut dat ik altijd op mijn hoede was. Maar ik denk ergens ook dat ik niet blijer of gelukkiger mocht zijn dan mijn moeder (en zij was zelden blij). Als ik blij was, dan keek ze me teleurgesteld aan. Of geiiriteerd. Want ik moest haar blij maken. Niet mezelf.
Wat misschien ook meespeelde is dat ik op straat niet echt veilig was, omdat jongens uit mijn broers klas (7 jaar ouder) mij pestten. Vastbinden aan een boom, fiets in de sloot of op het dak van school gooien, me insluiten en huilebalk zingen toen ik een jaar of 4 was, vuurwerk naar me gooien als ik speelde in de zandbak, dat soort dingen.
En als klap op de vuurpijl was ik vanaf 6 jaar volledig verantwoordelijk voor mijn zwaar getraumatiseerde pleegzus die vanaf dat moment bij ons kwam wonen. Ik was bang voor haar, maar zij moest altijd met mij meespelen, mee naar mijn vriendinnen ed. Dus er waren ook geen "vluchtmomentjes" meer waarbij ik even alleen met mijn vriendinnen was of in een omgeving die wel veilig was.
Misschien dat dat ook wel invloed heeft op mijn (afwezig zijn van) ongedwongen geluksgevoel.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
maandag 5 januari 2026 om 23:20
dinsdag 6 januari 2026 om 00:32
dinsdag 6 januari 2026 om 09:24
dinsdag 6 januari 2026 om 21:10
Wat een mooie sessie Avo. En wat fijn dst hapto je uitgebreid haar intenties heeft uitgelegd. Wat stopt ze veel tijd in je. Dst doet ze niet als ze vindt dst je een aanstelster bent.
Vind het zo mooi dat je milder wordt over jezelf in derde persoon
.
Selune, hoe heb je vandaag overleefd?
Ik heb vandaag een intake gehad met 2e spoor reintegratiecoach. Ben er een beetje van mijn aprospos merk ik.
Wat is je droombaan als je je eigen baan moet laten varen? Tja... wat ik doe is mijn droombaan. Ik weet het echt oprecht niet. Geloof dat ik nog niet zo toe ben aan dit loslaten, terwijl ik wel zal moeten. Maar ik heb echtechtecht geen idee.
Vind het zo mooi dat je milder wordt over jezelf in derde persoon
.Selune, hoe heb je vandaag overleefd?
Ik heb vandaag een intake gehad met 2e spoor reintegratiecoach. Ben er een beetje van mijn aprospos merk ik.
Wat is je droombaan als je je eigen baan moet laten varen? Tja... wat ik doe is mijn droombaan. Ik weet het echt oprecht niet. Geloof dat ik nog niet zo toe ben aan dit loslaten, terwijl ik wel zal moeten. Maar ik heb echtechtecht geen idee.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
dinsdag 6 januari 2026 om 21:59
Ik heb bedacht wat mijn droombaan is: ik zou echt enorm gelukkig worden van werken bij het IPW. Dst is écht nog meer mijn droombaan dan ik nu doe. En ik weet wat organisaties waar ik denk ik ook gelukkig van zou worden.
Maar de grap is:
Die banen kan ik net zo min als mijn eigen baan.
Leuk man. Dromen met een beperking.
Maar de grap is:
Die banen kan ik net zo min als mijn eigen baan.
Leuk man. Dromen met een beperking.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
dinsdag 6 januari 2026 om 22:03
Ik ben aan het nadenken over wst je schrijft Avo, wsnt ik herken het wel een beetje. Het is een overlevingsmechanisme: jezelf de schuld gevrn. Zo slecht over jezelf denken dat een ander nooit slechter over jou kan denken. Niet mild zijn, wsnt mild zijn is kwetsbaar en naakt en de kritische stem overschreeuwt alles, en vooral dat je niet moet denken dat dat voor jou geldt.
Heel soms lukt het mild zijn. Sinds ik ziek ben niet meer, daarvoor durfde ik het soms. En psych wil weer die kant op. De vorige keer zorgde haar poging ervoor dat ik geen woord meer kon uitbrengen en alleen maar huilen. Genant.
Maar het lukt je ij de derde persoon. Een klein inkijkje. Superknap. En fijn. En een hele nittige therapeutische sessie, due zijn geld gaat opbrengen.
Heel soms lukt het mild zijn. Sinds ik ziek ben niet meer, daarvoor durfde ik het soms. En psych wil weer die kant op. De vorige keer zorgde haar poging ervoor dat ik geen woord meer kon uitbrengen en alleen maar huilen. Genant.
Maar het lukt je ij de derde persoon. Een klein inkijkje. Superknap. En fijn. En een hele nittige therapeutische sessie, due zijn geld gaat opbrengen.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
woensdag 7 januari 2026 om 07:37
Heel herkenbaar Avo. Ik heb menig avond/nacht zo getwijfeld over waar te slapen. Hoe ik had moeten reageren enz.
Hoe is het nu is het je gelukt te gaan slapen?
Wat een ***vraag Lucy. Zeker als je al een baan hebt waar je echt gelukkig in was. Dan moet men toch ook begrepen dat dit vooral heel pijnlijk is en echt niet helpend.
Hoe is het nu is het je gelukt te gaan slapen?
Wat een ***vraag Lucy. Zeker als je al een baan hebt waar je echt gelukkig in was. Dan moet men toch ook begrepen dat dit vooral heel pijnlijk is en echt niet helpend.
Forever is a hell of a long time.
woensdag 7 januari 2026 om 08:21
O Avo, ik herken je strijd.
Ik ga iets zeggen dat ik zelf nog moeiliik vind toe te passen.
Jij bent niet verantwoordelijk voor andermans emoties. Jjj bent niet verantwoordelijk voor zijn teleurgesteldheid. Of de geilheid van een man. Of de tantrum van kind. Of de trigger van man dat hij niet aangesproken wil worden. Jij hoeft het niet beter te maken. Jij hoeft het niet op te lossen.
En ja, ik weet het. Dat moet je wel. Want je moet veilig zijn. Msar je bent veilig.
Dat jij voor kind op komt, is terecht. Dat jij een kind boven een volwassene stelt, is terecht. Dat man zich daardoor afgevallen voelt, of in zijn eer aangetast, of in zijn gezag aangetast, is zijn trigger, zijn emotie. En jij mag ten alle tijde de keuze maken dat hij de volwassene is en kind het kind, en dat jij ervoor kiest een kind te beschermen. Omdat een kind meer bescherming nodig heeft dan een volwassene.
En man mag dan boos zijn. En teleurgesteld. En als man rustig is, kun je hem vertellen dat als hij teleurgesteld is (of boos), je hem ruimte geeft en op de bank gaat slapen. Dat je niet comfortabel voelt om naast hem te liggen.
En misschien kun je een teken afspreken met man, als hij te ver gaat. Dat je hem de kans geeft zelf te corrigeren. Zeg ananas. Maak een v teken met je vingers achter kind zijn rug. Whatever. Een teken dat jullie begrijpen. Voelt hij zich gebacked, en jij kunt voor kind opkomen. Maar spreek ook af dat als hij niets met jouw signaal doet, jik mag ingrijpen.
Jij hebt recht op jouw waarden en normen, hij op de zijne. En soms botsen die. En ruzie is kut. Vertel mij wat. Bjj elke onenigheid wil ik mijn koffers pakken.
Maar jij kunt alleen maar jouw waarheid leven. En als je daarvsn afstapt, verlies je jezelf.
En ik vind het een van de moeilijkste dingen om los te laten avo. En nog moeilijker om er een balans in te vinden. Maar jij bent niet verantwoordelijk voor zijj emoties. Of zijn gedrag (dat niet heel volwassen is). Of zijn triggers. Dat is ban hem. Daar mag hij mee dealen. En jij hoeft daarvoor niet de schuld op je te nemen.
Ik ga iets zeggen dat ik zelf nog moeiliik vind toe te passen.
Jij bent niet verantwoordelijk voor andermans emoties. Jjj bent niet verantwoordelijk voor zijn teleurgesteldheid. Of de geilheid van een man. Of de tantrum van kind. Of de trigger van man dat hij niet aangesproken wil worden. Jij hoeft het niet beter te maken. Jij hoeft het niet op te lossen.
En ja, ik weet het. Dat moet je wel. Want je moet veilig zijn. Msar je bent veilig.
Dat jij voor kind op komt, is terecht. Dat jij een kind boven een volwassene stelt, is terecht. Dat man zich daardoor afgevallen voelt, of in zijn eer aangetast, of in zijn gezag aangetast, is zijn trigger, zijn emotie. En jij mag ten alle tijde de keuze maken dat hij de volwassene is en kind het kind, en dat jij ervoor kiest een kind te beschermen. Omdat een kind meer bescherming nodig heeft dan een volwassene.
En man mag dan boos zijn. En teleurgesteld. En als man rustig is, kun je hem vertellen dat als hij teleurgesteld is (of boos), je hem ruimte geeft en op de bank gaat slapen. Dat je niet comfortabel voelt om naast hem te liggen.
En misschien kun je een teken afspreken met man, als hij te ver gaat. Dat je hem de kans geeft zelf te corrigeren. Zeg ananas. Maak een v teken met je vingers achter kind zijn rug. Whatever. Een teken dat jullie begrijpen. Voelt hij zich gebacked, en jij kunt voor kind opkomen. Maar spreek ook af dat als hij niets met jouw signaal doet, jik mag ingrijpen.
Jij hebt recht op jouw waarden en normen, hij op de zijne. En soms botsen die. En ruzie is kut. Vertel mij wat. Bjj elke onenigheid wil ik mijn koffers pakken.
Maar jij kunt alleen maar jouw waarheid leven. En als je daarvsn afstapt, verlies je jezelf.
En ik vind het een van de moeilijkste dingen om los te laten avo. En nog moeilijker om er een balans in te vinden. Maar jij bent niet verantwoordelijk voor zijj emoties. Of zijn gedrag (dat niet heel volwassen is). Of zijn triggers. Dat is ban hem. Daar mag hij mee dealen. En jij hoeft daarvoor niet de schuld op je te nemen.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
woensdag 7 januari 2026 om 08:31
Misschien is het een kutvraag. Misschien zijn kutvragen tegelikkertijd nodig, want hoe moet je anders jezelf losweken uit je huidige situatie?
Vannacht bezig geweest ermee. Het voelt bijna als omtrouw aan mijn huidige werkgever om over een andere carriere na te denken. Het voelt alsof het niet mag. Niet kan. Want mijn lg heeft zoveel voor me gedaan. Maar tegelijkertijd kan hij me geen zekerheid bieden, of een baan.
Wat kijken naar je droombaan doet (en waarom het natuurlijk wel helpend is), is dat ik kan uit gaan pluizen waarom dat mijn droombaan zou zijn. Welke elementen maken dat dat mijn droombaan is. En wat vind ik dus belangrijk in het werk.
Het kost me altijd een nacht, om de vraag achter de vraag te zien. Oppervlakkig doet hij pijn, onderwater zit er een logica achter. Alleen zie ik dat nooit direct.
En het is zo stom. Zo tweeledig. Ik denk dat sls ik het stuk "ontrouw" los kan laten, dat dit een proces is waar ik energie uit zou kunnen halen. Spannend, kijken waar we uitkomen. Maar ik heb alleen maar een "heel fout bezig" gevoel. En rationeel weet ik dat ik voor mijzelf mag en moet kiezen.
Vannacht bezig geweest ermee. Het voelt bijna als omtrouw aan mijn huidige werkgever om over een andere carriere na te denken. Het voelt alsof het niet mag. Niet kan. Want mijn lg heeft zoveel voor me gedaan. Maar tegelijkertijd kan hij me geen zekerheid bieden, of een baan.
Wat kijken naar je droombaan doet (en waarom het natuurlijk wel helpend is), is dat ik kan uit gaan pluizen waarom dat mijn droombaan zou zijn. Welke elementen maken dat dat mijn droombaan is. En wat vind ik dus belangrijk in het werk.
Het kost me altijd een nacht, om de vraag achter de vraag te zien. Oppervlakkig doet hij pijn, onderwater zit er een logica achter. Alleen zie ik dat nooit direct.
En het is zo stom. Zo tweeledig. Ik denk dat sls ik het stuk "ontrouw" los kan laten, dat dit een proces is waar ik energie uit zou kunnen halen. Spannend, kijken waar we uitkomen. Maar ik heb alleen maar een "heel fout bezig" gevoel. En rationeel weet ik dat ik voor mijzelf mag en moet kiezen.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
