Frenemy

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.

Tavistock schreef: ↑

17-01-2026 10:08

Maar het werkt toch niet voor jou? Je gedraagt je als een bitch, en als je daar op wordt aangesproken, zeg je: “Ja, maar dat komt door mijn trauma’s”. Als dat waar is, kan het dus niet tegelijkertijd waar zijn dat je geen last meer hebt van je trauma’s.

Tenzij je het wel prima vindt om je als een bitch te gedragen en daar geen last van hebt. Maar dat vind je van je vriendin niet. Dus ik neem aan voor jezelf dan ook niet.

Ik heb last van mijn traumas. Ik heb alleen niet meer de acute PTSS-klachten.

Wat ik niet begrijp is dit,: ik heb jarenlang therapie gehad. Ik heb alles laten testen. Ik ben hb en heb/had CPTSS waarin de acute klachten nu weg zijn. En toch denken vreemden op het internet het beter te weten dan mijn therapeuten en ikzelf. Heel vreemd. Waarom wordt mijn werkelijkheid ontkent?


Ja, ik vind het normaal om een bitch te zijn. Sterker nog, als vrouwen gemener waren dan had het patriarchaat minder voeten in de aarde.

cognac schreef: ↑

17-01-2026 10:14

Dat klinkt echt vreselijk. Maar er zijn ongetwijfeld mensen voor wie dat geen probleem is.

Maar dat is bij haar niet zo. Ze is constant op vakanties, concerten, feestjes. Dat kan dan niet.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 10:06

Ja, maar dat etiket heb ik ook. Alle diagnoses die jij bij jezelf beschrijft deel ik met je. Maar ik herken dit niet. Juist de hb-diagnose kan een deel van de overige ellende wat in bedwang houden. Hiermee lukt het mij om een normaal leven te leiden: de emotionele aanvallen te herkennen en enigszins onder controle te krijgen, eigen werkende structuren te ontwerpen om met (zware) ad(h)d toch normaal tot goed te functioneren.

Het is allemaal niet handig, die diagnoses, en ook zeker hb niet, maar misschien zou jij juist dit aan kunnen wenden om de rest voor een deel onder controle te krijgen? Daar zijn bij mij ook decennia overheen gegaan, maar in de loop van de tijd blijkt juist die hb mij daarbij te hebben geholpen.
Met hb ben je niet slimmer of "beter gelukt", vaak heb je het niet alleen bovendien, denk aan Asperger. Maar het kan je wel helpen om je andere problemen te analyseren en te reguleren.

Ik heb dus geen adhd of asperger. Ik zit vol woede omdat mijn grenzen keer op keer worden genegeerd, ik door regeringsfalen vast zit in een slechte woningmarkt en in een veld werk waar veel werkgevers uitbuitend en dysfunctioneel zijn. Het voelt voor mij dat ik er niet aan kan ontsnappen hoe hard ik ook werd, hoeveel ik ook investeer.

Het voelt voor mij dat ik perfect moet zijn om uberhaupt mee te mogen doen terwijl anderen vanzelfsprekend erbij horen en zelfs mogen falen. Dat voelt extreem oneerlijk en triggert woede.

Nyx• schreef: ↑

17-01-2026 10:54

Toch zeker dan ook een persoonlijkheidsstoornis uit al die testen gekomen.

Je doet het weer.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 11:03

Dat gevoel had ik ook. Is die vriendin niet vooral een gemeen stemmetje in je hoofd TO?
Ik zeg dus niet dat de vriendin niet bestaat, maar dat je wat je van haar ziet gebruikt om jezelf af te kraken?

Nee, ze heeft deze dingen zwart op wit gezegd op whatsapp.

Nyx• schreef: ↑

17-01-2026 10:58

Welnee joh. Jij bent zo dom geweest om met je hb en 2 masters te kiezen voor het onderwijs (wat je ook nog eens niet ligt).
Je had ook voor bedrijfskunde of economie kunnen kiezen als extreem intelligent mens en daar zoveel centen kunnen verdienen dat je een huis had kunnen kopen.
En je had er ook voor kunnen zorgen dat je ex niet bij je centjes kon.

Niet anderen veroorzaken jouw problemen, maar jij zelf.

Block.