Frenemy

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.

Wat mij vooral frustreert, is dat er wordt gedaan alsof ik structureel keuzevrijheid had. Ik kom uit een gezin waarin studie het allerhoogste goed was. Ik mocht maar één studie kiezen en die moest ik afmaken. Ik heb een studie gekozen die ik leuk vond, met het doel om later het onderwijs in te gaan. Wat ik toen niet kon weten, is hoe sterk het onderwijs zou veranderen vanaf het moment dat ik afstudeerde tot nu.

Het onderwijs is qua acceptatie van leerlinggedrag en het bagatelliseren van structurele problemen extreem veranderd sinds de invoering van Samen naar school. Daardoor zijn er veel scholen met een leerlingenpopulatie die zij feitelijk niet kunnen bedienen, terwijl die verantwoordelijkheid wordt afgeschoven op docenten. Dat is een structureel probleem. Ik ben niet opgeleid om ernstige gedragsproblemen te reguleren. Dat is één punt.

Het tweede punt is dat ik vervolgens de schuld krijg dat ik niet “even economie heb gestudeerd”. Ten eerste ben ik niet goed met cijfers. Ten tweede was ik zeventien toen ik aan mijn studie begon. Ik was nog een puber en kon dit soort langetermijngevolgen niet overzien. Mij werd verteld dat zolang je een universitair diploma hebt, je er wel komt. Ironisch genoeg heeft die ex-vriendin van mij dezelfde studie afgerond, zelfs met één master minder, en is zij wel in dit veld terechtgekomen. Je hoeft dus geen economie of bedrijfskunde te hebben gestudeerd om dit werk te doen.

Daarnaast wordt mij steeds verweten waarom ik mijn ex geld gaf, zonder dat men de volledige situatie begrijpt. Mijn ex kwam uit een tumultueus huwelijk, had schulden, had mentale problemen en dreigde regelmatig met zelfmoord. Dat was voor mij extreem heftig. Door mijn onveilige hechting, die samenhangt met eerdere ervaringen, was dit voor mij extra ingewikkeld. Er wordt hier gesuggereerd dat ik niet in therapie ben, terwijl ik hier wel degelijk aan werk.
Voor mij voelde het zo dat op het moment dat wij samenwoonden, we een gezamenlijk huishouden hadden en dat ik hem dus ook moest helpen. Toen ik introk in het huis, was ik degene die alle meubels betaalde. Dat ging om meer dan tienduizend euro. Ik betaalde de borg en een groot deel van de renovaties. Dat kwam allemaal uit mijn eigen geld. Ik was in de veronderstelling dat wij samen een huis huurden en ik was toegevoegd aan het huurcontract. Ik had nooit eerder particulier gehuurd. Mijn ouders hadden een koophuis, dus ik kende de wetgeving niet. De keren dat ik eerder samenwoonde, trok ik in bij een ex tijdens mijn studietijd, zonder iets op papier te hebben.
Had ik dit beter moeten onderzoeken? Ja. Maar op dat moment had ik meerdere dingen tegelijk aan mijn hoofd. Ik had gezondheidsklachten, mijn ex legde enorme druk op mij, het was coronatijd en de maatschappij lag grotendeels stil. Ik was simpelweg niet in de positie om helder na te denken.
Wat ik daarna bijzonder vervelend vind, is de impliciete verwachting dat omdat ik hoogbegaafd ben, ik geen fouten zou mogen maken of nooit iets verkeerd zou mogen inschatten. Hoogbegaafdheid betekent niet dat je een robot bent die alles begrijpt en alles weet. Hoogbegaafde mensen kunnen net zo goed klachten krijgen, trauma oplopen en daardoor tijdelijk minder helder denken. Daar wordt geen enkele rekening mee gehouden. Het idee dat hoogbegaafde mensen perfecte, foutloze wezens zouden zijn, is niet alleen onjuist maar ook beledigend.

Ik heb inmiddels enkele gebruikers geblokkeerd omdat ik niet meer wil ingaan op dit soort vragen. Ik zie dat het vooral gericht is op destabilisatie en uitlokking. Dit is iets wat ik zwart op wit wilde hebben.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 10:42

Nee, dat beweer ik ook niet. Probeer nou even goed te lezen wat anderen schrijven. Je ervaart alles als een aanval en dat is het (van mijn kant) absoluut niet.
Ik probeer te zeggen: gebruik je hb om de last van de andere diagnoses te reguleren.
En: streef straks naar een eenvoudiger leven. Maak je niet druk om "successen" en ook fouten van anderen. Je hebt al meer dan genoeg aan jezelf. Probeer je hoofd boven water te houden in eerste instantie en richt je op eenvoud.
Met een beetje geluk krijg je het dan wel voor elkaar om normaal mee te draaien. Ambieer geen zogenaamd hoge functies, daar ben je in deze conditie totaal niet geschikt voor.

Ik wil gewoon op een veilige plek landen waar mijm inzet, reflectie en werkethiek een plus is en niet bedreigend.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 11:09

Dat geloof ik ook wel, maar waarom trek je je dat zo bovenmatig aan? Ik zou denken: "Wat een oerstomme opmerking, ben je wel helemaal tof in je toko? "
In plaats van het mezelf aan te trekken zou ik heel erg aan de vriendin gaan twijfelen, aan haar normen en waarden en haar verstandelijke en empathische vermogens.

Omdat ik mezelf al minderwaardig vind.

Zolang ik geen koophuis, huwelijk, vast contract en perfect lichaam heb zal ik nooit genoeg zijn.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 10:54

En wat betreft wonen: je hebt toch gewoon een dak boven je hoofd, wat is daar mis mee?

Mijn eigen ouders zeggen dat sociale huur voor Tokkies is.

Daarnaast zit ik nu vast. Ik kan niet mijn huis opzeggen en samenwinen, want als hij besluit dat het uit is heb ik geen andere opties.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 11:38

TO, ik werk zelf in het onderwijs en ik vind het erg leuk. In het begin, zo'n 30 jaar geleden mislukte ik volledig: ik kon totaal geen structuur aanbrengen en ik zag er erg jong uit waardoor leerlingen mij als docent niet serieus namen.
Het duurt even voor de meeste mensen hun weg hebben gevonden in het onderwijs en velen (de meesten? ) lukt het helemaal niet.
Meerdere keren werd mijn contract niet verlengd en terecht.
Maar in de loop van de jaren kreeg ik wel steeds meer inzicht in wat de studenten nodig hebben. Zowel vakdidactisch als pedagogisch. Ik ontwikkelde een eigen structuur waar zowel de studenten als ikzelf goed mee uit de voeten kunnen. Ik ontdekte hoe ik een goed contact met de jongeren kon krijgen en hoe ik met lastige leerlingen om kon gaan. En ik werd natuurlijk ouder waardoor mijn uitstraling veranderde.
Het heeft nogal wat tijd gekost, maar ik sta alweer heel lang met ontzettend veel plezier voor de klas.
Daarmee wil ik niet zeggen dat dit jou ook gaat lukken, maar je ontwikkelt met een beetje rust en creativiteit op den duur echt wel een manier waarop je met plezier kunt werken, in het onderwijs of elders.
Stel geen hoge eisen aan jezelf, verlang nu niet dat je op hbo/academisch niveau functioneert in de maatschappij. Zelf ben ik gaan schoonmaken en na een aantal jaren ben ik het onderwijs weer ingestapt.
Die "break" waarin ik mezelf redde met ongeschoold werk gaf mij rust en energie om met nieuwe inzichten terug te gaan naar mijn andere niveau.

Het ligt bij mij niet aan het management. Daar heb ik in het begin ook last van gehad maar aan gewerkt met coaching en inmiddels alle literatuur gelezen. Ik pas niet bij sommige doelgroepen zoals het vmbo en dat is ok. Ik stap nu over naar een doelgroep met kleine klassen.

Ik heb vaak te maken met sabotage omdat ik teveel uitleg, te erg zichtbaar maak wat anderen laten vallen en te open ben in personeelsruimte.

Een voorbeeld is dat er vorig jaar een programma werd opgezet om achterstanden op te lossen. Ik zag al vrij snel dat leerlingen verkeerd geplaatst waren, waardoor hun gedrag natuurlijk vervelend werd. Ik heb toen de leerlingen beloofd dat ik het voor ze ging oplossen en ik heb zelf, buiten lestijd om, een nieuwe analyse gemaakt. Hierdoor kwam al snel aan het licht wat er mis was gegaan in de plaatsing en deze leerlingen zijn toen uiteindelijk elders geplaatst. Ze zijn me nog steeds dankbaar. Ik kom ze nog vaak tegen op straat.
Dit raakte echter het zere been van degene die de plaatsing had gedaan en die begon toen met sabotagedrag. Deze persoon is later ook ontslagen wegens andere overschrijdende zaken, maar het zette mij wel op de kaart als iemand die niet haar mond hield, maar haar werk te serieus nam.

Dit jaar werk ik op een school waar de cao-bruiken zo heftig zijn dat er collega’s zijn die klassen draaien van zestig man. Het is daarnaast ook een doelgroep die gewoon niet bij mij past. Daarom vertrek ik nu.

Het punt is alleen dat als je op een school werkt waar bijvoorbeeld een mentor zijn werk niet doet, dat het vrij lastig wordt. Ik ben iemand die helder begrenst, die duidelijk is in de les, die met leerlingen spreekt met respect, rust en voorspelbaarheid. Maar op het moment dat ik een leerling uitstuur omdat deze leerling blijft escaleren, en de mentor de leerling terugstuurt terwijl dat niet de afspraak is, zonder dat de leerling is teruggekomen voor een herstelgesprek, iets wat ook noodzakelijk is voor mij om te weten waar het gedrag vandaan komt, dan heb ik alweer een probleem. Zeker als een mentor tegen een leerling zegt dat ik niet bepaal wie ik toelaat (echt gebeurd).


In dat geval is het bijvoorbeeld zo dat deze leerling structureel al problemen heeft met autoriteit en daarvoor ook al meerdere niveaus is gezakt. Als deze leerling dan gewoon terugkomt in mijn les, zonder dat is voldaan aan de voorwaarden en zonder dat ik heb kunnen analyseren waar het aan ligt, en ik vervolgens wel de schuld krijg van het feit dat deze leerling blijft escaleren en ik deze leerling niet blijf uitsturen, terwijl ik gewoon mijn taak uitvoer, maar toch de schuld krijg en er wordt gezegd: oh, het ligt aan jouw management, terwijl het absoluut niet aan mijn management ligt, maar aan het feit dat de leerling de structuur niet wil accepteren, dan gaat het mis.

Ik volg de instructies, ik houd mijn les aan de roos van Leary en ik doe eigenlijk alles om me professioneel te gedragen. Ik zou nooit tegen mijn leerlingen schreeuwen, schelden of een leerling kleineren. Ik ben beleefd en menselijk. Ik gun ze ook genoeg. Maar een leerling die geen enkele structuur wil accepteren, omdat zij hier simpelweg niet wil zijn en mentale problemen heeft, zal daar toch niet heel veel waarde aan hechten.

Het punt is dat als ik dan vervolgens de schuld krijg en er tegen mij wordt gezegd: oh, het ligt aan jouw management, terwijl ik zeker weet dat het niet aan mijn management ligt omdat ik ook de achtergrond van deze leerling ken, ik wel in paniek raak. Ik heb voldoende bewijs maar het wordt op mij afgeschoven. En dan ga ik erover praten in de personeelsruimte, dan ga ik het continu analyseren en dan word ik heel krampachtig in de omgang met die leerling. En dat is waar het bij mij dan bijvoorbeeld vastloopt.