strontvervelende puber

Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken. Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.



Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.



Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......



We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.



Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...



Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?

Hoi allemaal,



Ik heb een half uur zitten lezen en alle reacties op mij in laten werken. Het is heel wat. Allereerst wil ik zeggen dat ik wel degelijk van V. hou, ze is mijn eerste en oudste kind en ondanks dat ik haar gedrag op sommige momenten niet uit kan staan hebben we ook veel lol samen. Op mijn verjaardag, een week geleden, kreeg ik nog een zilveren armbandje van haar met een naamplaatje waarin ze de namen van haar zusje en broertje en van haarzelf had laten graveren, superleuk en lief.



Ik bren gescheiden van haar vader toen zij bijna 3 was. We hebben altijd co ouderschap gehad, in het begin aangepast op zijn onregelmatige diensten, later is het ongeveer 2 jaar lang week om week geweest, de ene week was ze bij mij, de andere bij hem en zijn nieuwe vrouw (hij woonde na 2 weken alweer samen en vond dat V dat maar moest accepteren) Ik heb hem en zijn vrouw nooit belemmerd in hun omgang met V, sterker, als hij vroeg om een extra dag dan zei ik nooit nee, omdat ik vond dat hij het leuk met haar moest hebben en omdat ik vond en nog steeds vind dat een kind recht heeft op beide ouders.



Na 2enhalf jaar ging hij met zijn gezin (v had er een zusje bij gekregen) verhuizen naar een stad 15 km verderop. Hij wilde het co ouderschap blijven doen, maar dat was geen doen ivm naschoolse activiteiten zoals zwemles. als ze bij hem was dan ging ze al bijna nooit naar zwemles, hij was meestal aan het werk en zijn nieuwe vrouw had er geen zin in. En ja, daar heb ik ze regelmatig op aangesproken, maar dat mocht niet baten.



Affijn, na hun verhuizing werd het dus een lang weekend in de 14 dagen, het 'normale' zeg maar. Hoewel het de bedoeling was dat hij haar dan kwam ophalen en ik haar terugbracht of andersom, kwam het er in de praktijk al snel op neer dat ik de taxi was want hij had elke keer een andere smoes om niet te rijden. En omdat ik het alweer belangrijk vond dat ze haar vader bleef zien reed ik dus elke keer heen en weer. Ik had toen een baan maar zat net even boven bijstandsniveau en dus echt niet veel te besteden, dus al die benzinekosten waren niet fijn en van hem kreeg ik er niks voor, hij vond het normaal dat ik elke keer reed.



De weekenden werden ook door hem iedere keer ingekort, zijn vrouw vond V maar een lastig kreng en had niet zoveel zin om haar elke keer daar te hebben. Ondertussen werden er daar ook nog 2 broertjes geboren. Op t laatst mocht ze elke 2 weken op zaterdagochtend komen en moest ze op zondagmiddag weer weg. Ik heb er alles aan gedaan om het meer en leuker te maken, maar hij wilde niet meewerken. Toen ze 8 was werd in het weekend dat V bij haar vader was mijn toenmalige vriend (na 5 jaar alleen te zijn geweest met V woonde ik sinds kort weer samen, en dit is keurig in overleg en met goedkeuring van V gebeurt) gebeld, met de mededeling dat hij v maar op moest komen halen, zijn vrouw had namelijk ruzie met haar en had gezegd: zij eruit of ik eruit. En hij koos tegen zijn eigen kind en voor zijn vrouw........



Om een lang verhaal kort te maken, ze heeft haar vader toen 4 jaar niet gezien want hij hield al het contact af. Ik heb het een poos nog geprobeerd maar als iemand niet wil dan begin je echt niks.



Nooit heb ik negatief tegen v gesproken over haar vader, ik heb altijd gezegd dat er wel een reden voor zou zijn en dat het heel vervelend was maar dat het vast nog wel een keer zou goedkomen. Ze kreeg in die tijd ook begeleiding van de schoolmaatschappelijk werkster.

Mijn relatie met die man liep toch mis, erg jammer, en V en ik moesten weer met z'n tweetjes verder. Niet erg hoor, we hadden het samen best naar ons zin. Ik heb trouwens altijd gewerkt, heb in de eerste tijd dat we samen waren zelfs een opleiding van anderhalf jaar gedaan tot politieagent (ben ik nu niet meer) omdat ik haar meer wilde bieden dan bijstandsniveau. (en nee, ik denk daar niet minderwaardig over, soms kan het niet anders, ik kon wel anders en daar ben ik blij mee)

Ruim een jaar later kreeg ik een relatie met mijn huidige man. Wij hebben, zeker omdat V toen net in de puberteit kwam heel rustig aan gedaan, in het begin kwam hij alleen over de vloer als zij al in bed lag, zeker het eerste half jaar en dan ook nog maar 2 hooguit 3 keer per week. Daarna hebben we 2 jaar 'gelat' en kwam hij meestal op woensdag eten en ging dan 's avonds weer naar zijn eigen huis en op vrijdag kwam hij dan 's avonds en bleef dan tot zondagmiddag.



Toen raakte ik zwanger van dochter 2 die nu bijna 3 is, stond mijn huis op de slooplijst en konden we als we gingen samenwonen, een groter huis krijgen dan ik alleen. Het was nadenken en we hebben met V overlegd maar zij vond het prima, kon en kan ook normaal gesproken goed met hem opschieten dus we zijn verhuisd naar een groter huis. Kind nr 3 was een ongelukje, maar wel zeer welkom. En hoe kan dat dan? Dochter 2 is verwekt door iui omdat het zaad van manlief niet helemaal ok was (1e poging raak wat een mazzel) en omdat ik ervan uit ging dat er geen haast bij was lag de mirena wel in de kast maar zat nog niet in mijn baarmoeder. En toen werd ik, vlak voordat ik hem erin wilde laten zetten, niet meer ongesteld.......tja......



Voor wie t vroeg, dit begeleid kamerproject heeft echt als doelstelling om het kind (het heet trouwens 16+) weer thuis te laten wonen en vanuit huis dan later op zichzelf, zoals het 'hoort' eigenlijk. Alleen als het echt niet meer gaat, wie van de 2 partijen dat ook bepaald, zoeken ze naar een andere oplossing. Daarom is ook zo'n langdurige intake, je bepaald samen de doelen waaraan je gaat werken. Niet alleen voor de puber, maar ook voor de ouders/verzorgers.



Over haar 'echte'vader nog het volgende. Toen V 12 was heeft zij hem stiekem zelf weer opgezocht. Hij was weer in dezefde stad komen wonen en inmiddels gescheiden van vrouw nr 2. Op een zondagmiddag kwam ik er bij toeval achter dat ze niet bij een schoolvriendje zat zoals zij had verteld maar bij hem. We zijn er toen meteen heengegaan, hebben haar opgehaald en ik heb met hem gepraat over zijn bedoelingen. Vanaf dat moment heb ik haar uiteraard geheel vrij gelaten in haar contact met hem en ging zij erheen wanneer zij wilde. Meestal ging ze op een zondagmiddag 1 x per 2 weken. Soms vaker/langer/meer.



In haar ogen was hij de perfecte vader, hij was voor de 3e keer getrouwd had geen contact met zijn andere 3 kinderen want die waren naar een andere provincie verhuisd en zijn 2e ex hield het contact tegen. Zij vond hem zielig en geweldig. Het feit dat hij haar toen ze 8 was heeft laten vallen als een baksteen dat zei haar niks. Begrijpelijk aan de ene kant, aan de andere kant zeer pijnlijk voor mij.



Hij was ook altijd erg duidelijk over de manier waarop hij zijn kinder opvoedde (deed hij niet want hij zag ze niet) en over mijn manier, die deugde namelijk niet. Dat hoorde ik dan viavia weleens van V. Zelf had ik geen of weinig contact met hem.



V vond het fijn om overal over te liegen waarom? geen flauw idee, ze kon en kan met alles bij mij terecht en ook bij mijn man, we oordelen niet snel, hebben veel begrip (jaja, echt waar) en stellen zeker wel grenzen. Blowen is ook zoiets. Natuurlijk hebben we haar gewezen op de gevaren, ook op die van alcohol en roken, maar ja, mijn man rookt ook. Drinken doen we allebei niet of bijna niet, mijn man drinkt nooit en ik soms een glaasje wijn. V is lesbisch, dat heeft ze ons geloof ik nu 3 jaar geleden verteld, maar ik wist dat al vanaf dat ze 5 was.Het was dus geen nieuwsen ik maak er ook absoluut geen probleem van. Zij heeft er zelf wel een probleem van gemaakt door het stiekem te houden, niks officieel aan ons te vertellen en op een vervelende manier achter meisjes aan te gaan lopen, dat heeft haar ook veel problemen op school opgeleverd.

V heeft bij ons altijd veel vrijheid gehad, we wezen haar echt op gevaren van alcohol en drugs maar lieten haar wel gaan. Ze mocht vanaf haar 16e onbeperkt uit en kreeg ook geen tijd mee. Ze kwam weleens om 4 uur thuis, maar ook vaak al om 2 uur of nog eerder. Ik liet haar altijd zien dat ik vertrouwen in haar had, in haar eigen gezonde verstand en dat ik ervan uitging dat ze wist waar ze mee bezig was. Vorige week waren mijn man en ik een weekend samen weg en was zij alleen thuis, de kleintjes waren bij mijn schoonouders. Ze had geld gekregen voor eten, drinken en iets extra's en ik heb haar geen enkele regel gegeven behalve dat het huis netjes moest blijven. Lijkt mij erg flexibel.



zucht, ben nu al een half uur aan het tiepen zie ik. Rond 8 uur kwamen 2 vrienden van V aan de deur met een briefje van haar over spullen die ze nog wilde hebben . Mijn man heeft die vrienden toen meteen verteld dat V de spullen zou krijgen aanstaande dinsdag bij het intake gesprek. (ze heeft al een tas vol kleding ed gekregen dus ze zit echt niet zonder spullen, haar mobiel heeft ze ook en een oplader.). Ik heb haar een smsje gestuurd dat ze wat ons betreft weer gewoon thuis kan komen wonen totdat ze naar het kamerproject gaat. Daarop kreeg ik als antwoord:



Jullie geven me spullen gewoon anders heb ik niets. ik heb geen mobiel meer die het doet en jullie hebben niet het recht om mijn spullen van mij af te nemen dus je geeft ze maar met vriendelijke groeten je dochter op mijn nummer reageren, zoniet dan bel ik even richting politie want dit is een beetje kinderachtig vind je ook niet het is maar hoe je het wilt hebben.



Dus: wij hebben de spullen die ze had opgeschreven in een tas gestopt en die naar haar werk gebracht, ze werkt in een snackbar, en haar een sms terug gestuurd dat we het jammer vinden maar dat dit dan haar eigen keus is en dat ze de spullen daar kan ophalen.



Neem van mij aan: ik ken mijn dochter, praten heeft nu geen zin. Overigens wordt voor het begeleid wonen wel als voorwaarde gesteld dat beiden partijen er voor gaan, geldt dus ook voor haar.



Nou, ik denk dat ik al meer dan genoeg heb geschreven. Ik onttrek me echt niet aan mijn verantwoordelijkheid, en ja, mijn eerste verhaal is niet positief terwijl ze uiteraard best vele positieve kanten heeft.

School heb ik altijd wel jammer gevonden, vind ik nu nog, dat ze er zo weinig aan doet. Heb ook uitgelegd waarom ik dat jammer vind. Ik hoop dat ze in ieder geval het vmbo diploma haalt, je wilt voor je kind toch een goeie toekomst en daar horen tegenwoordig diploma's bij, en helaas wel meer dan alleen een vmbo diploma......



No een ding, wij hebben V nooit verantwoordelijk gesteld voor haar broertje en zusje, ze heeft nooit verplicht hoeven oppassen, is ook niks voor haar en als we het haar een heel enkele keer vroegen voor hooguit een uurtje of 2 uurtjes dan kreeg ze ervoor betaald. Ik denk dat dit in de afgelopen 3 jaar 4 keer is voorgekomen waarvan we 1 keer naar een ouderavond over V zelf moesten en daar graag samen heen wilden. Verder vragen we altijd mijn schoonouders als oppas als dat nodig is. Maar dat geval met een zusje dat viel. Mijn man stond toen met een krijsende baby die honger had op zijn arm, zusje van toen anderhalf viel omdat ze struikelde en V liep weg en zei dat ze niet tegen dat gejank kon, terwijl ze zag dat mijn man ook niet direct kon reageren. Ze hoeft niet voor haar broertje of zusje te zorgen, maar af en toe een klein beetje aandacht is toch normaal? Ook voor een puber! Ik ken wel meer pubers die op die leeftijd nog gezinsuitbreiding hebben gekregen en die gaan er toch echt wel heel anders mee om.....

Pardon? een moeder die geen zin in haar heeft???? Ik denk dat je het verhaal hierboven eens heel goed moet doorlezen, darin staat denk ik toch heel overduidelijk wat ik allemaal voor haar over heb gehad, nog voor haar bed en in de toekomst voor haar zal hebben.....

Sorry hoor, maar deze reactie spoort echt niet. Ik heb alles voor haar over gehad, keer op keer, alles voor haar gedaan, haar gesteund, beschermd en al haar nukken geaccepteerd. Haar vader heeft haar uitgekotst. Ik zal de mail die hij mij na 5 maanden stuurde maar niet publiceren, bureau jeugdzorg heeft er wakker van gelegen hoe iemand zo over zijn kind kon praten. Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen.