Kinderen
alle pijlers
strontvervelende puber
zaterdag 25 juli 2009 om 13:26
Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken. Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
zaterdag 25 juli 2009 om 22:58
Kaatje, fijn dat je nog een reactie geeft! Dit geeft wel een iets genuanceerder beeld dan alleen de OP.
Rest je nu dus een opstandige puber die zich in de steek gelaten voelt door eigenlijk iedereen die van haar houdt (zou moeten houden).
Ik was iets jonger dan jouw dochter toen ik het ook vertikte om nog naar huis te gaan. Het enige dat me daar nog wachtte was een internaatplaatsing namelijk. Mijn ouders hebben toen werkelijk alles op alles gezet om me te vinden en hebben me toen letterlijk (en ik zeg erbij dat was een uitzondering, verder echt nooit geslagen of wat ook) aan mijn haren mee naar huis gesleept.
Dat was echter wel het keerpunt. Toen kwam er ruimte voor gesprek. Ik realiseerde me dat het ze menens was. En ook dat ze meer om me gaven dan ik dacht. Hoe moeten we nu verder van hier. Ik wilde niet naar een internaat en zij wilden op deze voet niet door met mij. Ze hielden van me (dat is nooit een vraag geweest) maar konden ook niet meer.
Ik realiseer me dat ik erg vanuit mezelf reageer en dat je daar wellicht niets aan hebt maar ik blijf maar benadrukken hoe belangrijk het is om een basis voor haar te creeeren die veilig is. Waar ze een boze puber mag en kan zijn. Waar jij de opvoeder bent (en niet zozeer je man) en je kind het kind mag zijn.
Met haar SMSen heeft denk ik niet zoveel impact nu. Is het niet mogelijk om morgen (alleen, zonder man of kinderen) naar haar toe te gaan en een echt gesprek van moeder tot dochter met haar aan te gaan? Kijken of jullie over de boosheid heen kunnen stappen?
Rest je nu dus een opstandige puber die zich in de steek gelaten voelt door eigenlijk iedereen die van haar houdt (zou moeten houden).
Ik was iets jonger dan jouw dochter toen ik het ook vertikte om nog naar huis te gaan. Het enige dat me daar nog wachtte was een internaatplaatsing namelijk. Mijn ouders hebben toen werkelijk alles op alles gezet om me te vinden en hebben me toen letterlijk (en ik zeg erbij dat was een uitzondering, verder echt nooit geslagen of wat ook) aan mijn haren mee naar huis gesleept.
Dat was echter wel het keerpunt. Toen kwam er ruimte voor gesprek. Ik realiseerde me dat het ze menens was. En ook dat ze meer om me gaven dan ik dacht. Hoe moeten we nu verder van hier. Ik wilde niet naar een internaat en zij wilden op deze voet niet door met mij. Ze hielden van me (dat is nooit een vraag geweest) maar konden ook niet meer.
Ik realiseer me dat ik erg vanuit mezelf reageer en dat je daar wellicht niets aan hebt maar ik blijf maar benadrukken hoe belangrijk het is om een basis voor haar te creeeren die veilig is. Waar ze een boze puber mag en kan zijn. Waar jij de opvoeder bent (en niet zozeer je man) en je kind het kind mag zijn.
Met haar SMSen heeft denk ik niet zoveel impact nu. Is het niet mogelijk om morgen (alleen, zonder man of kinderen) naar haar toe te gaan en een echt gesprek van moeder tot dochter met haar aan te gaan? Kijken of jullie over de boosheid heen kunnen stappen?
zaterdag 25 juli 2009 om 23:00
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 22:58:
Pardon? een moeder die geen zin in haar heeft???? Ik denk dat je het verhaal hierboven eens heel goed moet doorlezen, darin staat denk ik toch heel overduidelijk wat ik allemaal voor haar over heb gehad, nog voor haar bed en in de toekomst voor haar zal hebben.....
Sorry hoor, maar deze reactie spoort echt niet. Ik heb alles voor haar over gehad, keer op keer, alles voor haar gedaan, haar gesteund, beschermd en al haar nukken geaccepteerd. Haar vader heeft haar uitgekotst. Ik zal de mail die hij mij na 5 maanden stuurde maar niet publiceren, bureau jeugdzorg heeft er wakker van gelegen hoe iemand zo over zijn kind kon praten. Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen.Kaatje, open je ogen. Voel je niet aangevallen maar zie de feiten eens onder ogen. Feit is, je dochter voelt zich duidelijk niet veilig, gewenst en gaat instabiel richting volwassenheid. Dit ligt NIET alleen aan je ex. Ja, minstens 50% aandeel. Die zal je onder ogen moeten zien.
Pardon? een moeder die geen zin in haar heeft???? Ik denk dat je het verhaal hierboven eens heel goed moet doorlezen, darin staat denk ik toch heel overduidelijk wat ik allemaal voor haar over heb gehad, nog voor haar bed en in de toekomst voor haar zal hebben.....
Sorry hoor, maar deze reactie spoort echt niet. Ik heb alles voor haar over gehad, keer op keer, alles voor haar gedaan, haar gesteund, beschermd en al haar nukken geaccepteerd. Haar vader heeft haar uitgekotst. Ik zal de mail die hij mij na 5 maanden stuurde maar niet publiceren, bureau jeugdzorg heeft er wakker van gelegen hoe iemand zo over zijn kind kon praten. Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen.Kaatje, open je ogen. Voel je niet aangevallen maar zie de feiten eens onder ogen. Feit is, je dochter voelt zich duidelijk niet veilig, gewenst en gaat instabiel richting volwassenheid. Dit ligt NIET alleen aan je ex. Ja, minstens 50% aandeel. Die zal je onder ogen moeten zien.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:02
Fijn dat je zo uitgebreid antwoord geeft Kaatje, ondanks alle kritische postings. Petje af, menig TO zou weggerend zijn.
Laat ik voorop stellen dat ik me heel goed voor kan stellen dat jij ook in een moeilijke situatie zit. Jij hebt hier niet om gevraagd.... Maar V al helemaal niet.
Als ik je verhaal zo lees, lees ik eigenlijk een verhaal over een heel erg eenzaam meisje, een meisje waar mee heen en weer gesleept is, die heel lang niet heeft geweten waar ze aan toe was, wisselende partners van beide ouders. ( niet dat jij je een slag in de rondte geneukt hebt, maar iedere verbroken relatie is er 1 "te veel" voor een kind. )
Een goede stabiele basis is van levensbelang. En hoewel ik geloof dat jullie geprobeerd hebben haar dat te bieden, is het duidelijk om meerdere fronten de mist in gegaan.
Ik hoop (nogmaals) dat je je dochter met heel veel liefde kan steunen en opvangen. En als dat niet in huis kan zijn, dan hoop ik dat je dat wel kan als zij ergens anders gaat wonen.
Arm meisje
Laat ik voorop stellen dat ik me heel goed voor kan stellen dat jij ook in een moeilijke situatie zit. Jij hebt hier niet om gevraagd.... Maar V al helemaal niet.
Als ik je verhaal zo lees, lees ik eigenlijk een verhaal over een heel erg eenzaam meisje, een meisje waar mee heen en weer gesleept is, die heel lang niet heeft geweten waar ze aan toe was, wisselende partners van beide ouders. ( niet dat jij je een slag in de rondte geneukt hebt, maar iedere verbroken relatie is er 1 "te veel" voor een kind. )
Een goede stabiele basis is van levensbelang. En hoewel ik geloof dat jullie geprobeerd hebben haar dat te bieden, is het duidelijk om meerdere fronten de mist in gegaan.
Ik hoop (nogmaals) dat je je dochter met heel veel liefde kan steunen en opvangen. En als dat niet in huis kan zijn, dan hoop ik dat je dat wel kan als zij ergens anders gaat wonen.
Arm meisje
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
zaterdag 25 juli 2009 om 23:02
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 22:58:
Pardon? een moeder die geen zin in haar heeft???? Ik denk dat je het verhaal hierboven eens heel goed moet doorlezen, darin staat denk ik toch heel overduidelijk wat ik allemaal voor haar over heb gehad, nog voor haar bed en in de toekomst voor haar zal hebben.....
Sorry hoor, maar deze reactie spoort echt niet. Ik heb alles voor haar over gehad, keer op keer, alles voor haar gedaan, haar gesteund, beschermd en al haar nukken geaccepteerd. Haar vader heeft haar uitgekotst. Ik zal de mail die hij mij na 5 maanden stuurde maar niet publiceren, bureau jeugdzorg heeft er wakker van gelegen hoe iemand zo over zijn kind kon praten. Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen .denk dat "vervelend" een understatement is, haar vader is van zijn voetstuk gevallen. Heb je het ook op deze manier tegen haar gezegd of heb je echt naar haar geluisterd en haar getroost met haar pijn en verdriet?
Pardon? een moeder die geen zin in haar heeft???? Ik denk dat je het verhaal hierboven eens heel goed moet doorlezen, darin staat denk ik toch heel overduidelijk wat ik allemaal voor haar over heb gehad, nog voor haar bed en in de toekomst voor haar zal hebben.....
Sorry hoor, maar deze reactie spoort echt niet. Ik heb alles voor haar over gehad, keer op keer, alles voor haar gedaan, haar gesteund, beschermd en al haar nukken geaccepteerd. Haar vader heeft haar uitgekotst. Ik zal de mail die hij mij na 5 maanden stuurde maar niet publiceren, bureau jeugdzorg heeft er wakker van gelegen hoe iemand zo over zijn kind kon praten. Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen .denk dat "vervelend" een understatement is, haar vader is van zijn voetstuk gevallen. Heb je het ook op deze manier tegen haar gezegd of heb je echt naar haar geluisterd en haar getroost met haar pijn en verdriet?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 25 juli 2009 om 23:03
Het is nu serieus. Niet alleen voor jou. Vooral voor haar. Ze heeft geen veiligheid, hoe voelt dat denk je, als kind? Welke basis heeft ze nu? Voer voor mensen die niet het beste met haar voor hebben op zoek naar die veiligheid. Het gaat er niet om of jij haar zat bent of niet. Dat is een bijkomstigheid. Het gaat er om dat er een oplossing komt voor haar.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:04
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 22:58:
Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen.Maar ze IS nog niet volwassen ! Nog helemaal niet. Juist in de tijd dat je je beide ouders heel hard nodig heeft, heeft ze ze niet.
Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen.Maar ze IS nog niet volwassen ! Nog helemaal niet. Juist in de tijd dat je je beide ouders heel hard nodig heeft, heeft ze ze niet.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
zaterdag 25 juli 2009 om 23:04
Kaatje, er is niemand die jou de schuld van deze problemen geeft, maar anderen (en ik ook) hebben je wel geprobeerd duidelijk te maken dat problemen veroorzaakt of in ieder geval in stand gehouden worden door den situatie bij jou thuis. En thuis... daar maak jij onderdeel van uit. Jij bent dus 'onderdeel' van het probleem, simpelweg omdat V jóuw dochter is. Ongetwijfeld spelen alle andere factoren ook een rol, maar ook de relatie tussen jou en je dochter. Dat kán niet anders... probeer dáár eens over na te denken.
Peas on earth!
zaterdag 25 juli 2009 om 23:07
Kaatje, ik heb het idee dat jij misschien teveel vanuit je eigen perspectief naar je dochter kijkt. Dat bedoel ik niet onaardig, maar kan wel (mede) verklaren waarom problemen blijven bestaan. Jij schrijft bijvoorbeeld over de teleurstelling van je dochter over haar vader "Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen". Zo denk jíj erover, als volwassene, als moeder. Maar voor je dochter... voor je dochter is haar vader iemand aan wie ze ongetwijfeld loyaal is, over wie ze misschien droomt, die ze misschien als voorbeeld zag... dan is het niet alleen 'vervelend', maar dan raak je in de war... want als je vader zo tegenvalt, wie ben jij dan? Wat zegt dat over je identiteit als je een puber bent? Snap je wat ik bedoel te zeggen?
Peas on earth!
zaterdag 25 juli 2009 om 23:08
zaterdag 25 juli 2009 om 23:09
Het is wel een beetje lastig Kaatje. Je geeft dubbele signalen. Naar ons hier op het forum, door eerst te zeggen dat je jeugdzorg hebt gebeld om te zeggen dat ze er bij jullie niet meer inkwam en daarna haar een sms stuurt dat ze welkom is. Dat soort inconsequentie voelt een puber feilloos aan. Ze maakt er op haar manier gebruik van. Alleen wordt zij daar niet gelukkiger en/of beter van. En jij ook niet. Consequent van haar houden, dat is wat ze nodig heeft. Wat ze ook doet. Wat ze ook flikt. Die zekerheid heeft ze nodig van haar moeder...
zaterdag 25 juli 2009 om 23:09
zucht, waarom wordt alles wat ik schrijf toch in het negatieve getrokken? Ik kan er niks aan doen dat ik altijd het contact met haar vader heb gestimuleerd en geprobeerd heb om het allemaal in goede banen te leiden. Nee, haar vader is niet alleen maar slecht, ook hij heeft zijn goeie kanten.
Dan zal ik maar met mijn slechte eigenschappen komen: idereen tevreden: ik ben soms lui, snel geirriteerd, ik ben zeer consequent (kan voor en nadelig zijn), erg perfectionistisch, als ik boos wordt ga ik schreeuwen en soms ook schelden. Ik heb ook weleens tegen V geschreeuwd dat ze een egocentrisch kreng was (zij nog veel meer tegen mij) en gek, na 5 maanden bij haar vader kon ze niet wachten om weer bij mij te mogen wonen..
Ze verheugt zich trouwen erg op het kamerwonen, denkt dat het een soort van walhalla is zonder regels (er zijn daar waarschijnlijk meer regels dan ze hier heeft, maar dat zei één van de begeleiders ook al)
Verder over mijn slechte eigenschappen: ik heb altijd gewerkt dus niet volledig ( 24 u per dag 7 dgen per wk) aandacht voor V gehad, wel geld om veel leuke dingen te doen in vrije tijd en ouderschapsverlof opgenomen om meer met haar te kunnen doen, nooit meer gewerkt dan 28 uur per week. Ik ging weleens uit en had ook weleens een los vriendje die zij dan ook zag en waar we leuke dingen mee deden (sprookjeswonderland ofzo) Ik hou van goede manieren en let daar ook op, iedereen vind V dan ook een zeer leuk en beleefd kind, product van haar opvoeding, o nee, die is slecht...
Ik heb zelf een pedogogische opleiding (en nu krijg ik helemaal iedereen over me heen) en heb gewerkt met zwerfjongeren, naar alle tevredenheid van de hogere mensen daar. dus zo slecht doe ik het volgens mij niet hoor.....
Dan zal ik maar met mijn slechte eigenschappen komen: idereen tevreden: ik ben soms lui, snel geirriteerd, ik ben zeer consequent (kan voor en nadelig zijn), erg perfectionistisch, als ik boos wordt ga ik schreeuwen en soms ook schelden. Ik heb ook weleens tegen V geschreeuwd dat ze een egocentrisch kreng was (zij nog veel meer tegen mij) en gek, na 5 maanden bij haar vader kon ze niet wachten om weer bij mij te mogen wonen..
Ze verheugt zich trouwen erg op het kamerwonen, denkt dat het een soort van walhalla is zonder regels (er zijn daar waarschijnlijk meer regels dan ze hier heeft, maar dat zei één van de begeleiders ook al)
Verder over mijn slechte eigenschappen: ik heb altijd gewerkt dus niet volledig ( 24 u per dag 7 dgen per wk) aandacht voor V gehad, wel geld om veel leuke dingen te doen in vrije tijd en ouderschapsverlof opgenomen om meer met haar te kunnen doen, nooit meer gewerkt dan 28 uur per week. Ik ging weleens uit en had ook weleens een los vriendje die zij dan ook zag en waar we leuke dingen mee deden (sprookjeswonderland ofzo) Ik hou van goede manieren en let daar ook op, iedereen vind V dan ook een zeer leuk en beleefd kind, product van haar opvoeding, o nee, die is slecht...
Ik heb zelf een pedogogische opleiding (en nu krijg ik helemaal iedereen over me heen) en heb gewerkt met zwerfjongeren, naar alle tevredenheid van de hogere mensen daar. dus zo slecht doe ik het volgens mij niet hoor.....
zaterdag 25 juli 2009 om 23:09
Feit blijft wel dat vader zijn dochter voor geruime tijd heeft laten zitten.
Dat kan je gewoonweg niet uitvlakken als zijnde onbelangrijk.
Dat hakt er in of je wil of niet. Bij de dochter, maar ook bij de moeder!
Ik begrijp ook niet dat mensen er een probleem mee hebben dat dochter tijdelijk naar vader is gegaan. Het is de creche niet, het is haar vader.
Dat kan je gewoonweg niet uitvlakken als zijnde onbelangrijk.
Dat hakt er in of je wil of niet. Bij de dochter, maar ook bij de moeder!
Ik begrijp ook niet dat mensen er een probleem mee hebben dat dochter tijdelijk naar vader is gegaan. Het is de creche niet, het is haar vader.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:10
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 23:09:
Ik heb zelf een pedogogische opleiding (en nu krijg ik helemaal iedereen over me heen) en heb gewerkt met zwerfjongeren, naar alle tevredenheid van de hogere mensen daar. dus zo slecht doe ik het volgens mij niet hoor.....Maar dat waren niet jouw kinderen, en trok je na acht uur de deur achter je dicht....
Ik heb zelf een pedogogische opleiding (en nu krijg ik helemaal iedereen over me heen) en heb gewerkt met zwerfjongeren, naar alle tevredenheid van de hogere mensen daar. dus zo slecht doe ik het volgens mij niet hoor.....Maar dat waren niet jouw kinderen, en trok je na acht uur de deur achter je dicht....
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
zaterdag 25 juli 2009 om 23:12
Je hamert zo op wat was en hoe je het gedaan hebt Kaatje. Wat wil je horen? Het ligt niet aan jou en/of haar vader? Het is gewoon een lastig kind? Daar gaat het volgens mij nu niet om. Het gaat erom hoe je nu verder moet met haar. En hoe je verder wilt met haar. Ik zou het veel fijner vinden als ik daar iets over las van je.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:12
Uit het enorme verhaal valt me op dat ze dus nog steeds iets doet voor je. Hoe veel, dat kan ik niet beoordelen, maar ze had ook met een bos bloemen of iets onpersoonlijks op je verjaardag kunnen komen..
SMS is in de situatie waarin jullie nu zitten geen goed medium. Het smsje dat je stuurde vertelt niets over hoe je zo tot andere gedachten bent gekomen, terwijl je eerder nog tegen haar zei dat ze het maar moest uitzoeken. Niet gek dat ze er dan geen vertrouwen in heeft en bang is dat je haar toegang tot haar spullen probeert te frustreren of haar niet serieus neemt.
Is het mogelijk dat jij, je dochter, je man, en een derde, bijvoorbeeld iemand van Jeugdzorg, een gesprek met elkaar aangaan over hoe nu verder? Een gesprek waarin ieder van jullie open kan zijn over hoe je je voelt en wat je nodig hebt om in een goed huis samen te zijn? Okee, ik lees dat praten moeilijk wordt, maar communicatie via sms bevordert de communicatie echt niet.
Als voorwerk zou je alvast kunnen opschrijven wat jij aan concreet gedrag in je huis wilt zien (en leuk doen valt daar niet onder, niet slaan en schoppen weer wel). Maar ook duidelijk maken dat je openheid wil tussen jou en haar, dat je het belangrijk vindt dat zij haar gevoel en haar gedachten uit en dat ze zich hierin veilig voelt. Je eigen wensen uitspreken over wat je je had voorgesteld van jullie gezinsleven kan ook verhelderend werken. Maar even van het gezag/regels gedoe af, eerst contact, dan regels.
NB for all I know is er crisishulp mogelijk bij deze onderhandelingen, gebruik deze.
SMS is in de situatie waarin jullie nu zitten geen goed medium. Het smsje dat je stuurde vertelt niets over hoe je zo tot andere gedachten bent gekomen, terwijl je eerder nog tegen haar zei dat ze het maar moest uitzoeken. Niet gek dat ze er dan geen vertrouwen in heeft en bang is dat je haar toegang tot haar spullen probeert te frustreren of haar niet serieus neemt.
Is het mogelijk dat jij, je dochter, je man, en een derde, bijvoorbeeld iemand van Jeugdzorg, een gesprek met elkaar aangaan over hoe nu verder? Een gesprek waarin ieder van jullie open kan zijn over hoe je je voelt en wat je nodig hebt om in een goed huis samen te zijn? Okee, ik lees dat praten moeilijk wordt, maar communicatie via sms bevordert de communicatie echt niet.
Als voorwerk zou je alvast kunnen opschrijven wat jij aan concreet gedrag in je huis wilt zien (en leuk doen valt daar niet onder, niet slaan en schoppen weer wel). Maar ook duidelijk maken dat je openheid wil tussen jou en haar, dat je het belangrijk vindt dat zij haar gevoel en haar gedachten uit en dat ze zich hierin veilig voelt. Je eigen wensen uitspreken over wat je je had voorgesteld van jullie gezinsleven kan ook verhelderend werken. Maar even van het gezag/regels gedoe af, eerst contact, dan regels.
NB for all I know is er crisishulp mogelijk bij deze onderhandelingen, gebruik deze.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:13
zaterdag 25 juli 2009 om 23:14
Je bevestigd alleen maar wat ik voel bij dit verhaal.
Je zegt dat je scheldt met daarachteraan meteen, zij nog veel meer.
Ik denk dat er met jou niet te praten valt aangezien je alles ziet als aanval ipv stof tot nadenken. Een spiegel breek je liever stuk.
Natuurlijk heb je een hoop goed gedaan, maar je slechte dingen wuif je weg alsof het niets is. En omdat je dat doet, is de schade groot. En zij zit ermee, de rest van haar leven. Prooi voor anderen die haar laten voelen wat volwassen zijn betekent.
Je zegt dat je scheldt met daarachteraan meteen, zij nog veel meer.
Ik denk dat er met jou niet te praten valt aangezien je alles ziet als aanval ipv stof tot nadenken. Een spiegel breek je liever stuk.
Natuurlijk heb je een hoop goed gedaan, maar je slechte dingen wuif je weg alsof het niets is. En omdat je dat doet, is de schade groot. En zij zit ermee, de rest van haar leven. Prooi voor anderen die haar laten voelen wat volwassen zijn betekent.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:15
Het punt is dat je nooit en te nimmer je dochter het gevoel moet geven ( bewust of onbewust) dat je je handen van haar af trekt , haar laat vallen. Dat heeft haar vader lang geleden al gedaan nl en is al traumatiserend genoeg geweest voor haar denk ik.
Blijf zoeken naar wegen om het contact te behouden en betrokken te zijn. Blijf haar vooral begeleiden en hou de touwtjes in handen.
Blijf zoeken naar wegen om het contact te behouden en betrokken te zijn. Blijf haar vooral begeleiden en hou de touwtjes in handen.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:17
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 22:58:
Pardon? een moeder die geen zin in haar heeft???? Ik denk dat je het verhaal hierboven eens heel goed moet doorlezen, darin staat denk ik toch heel overduidelijk wat ik allemaal voor haar over heb gehad, nog voor haar bed en in de toekomst voor haar zal hebben.....
Sorry hoor, maar deze reactie spoort echt niet. Ik heb alles voor haar over gehad, keer op keer, alles voor haar gedaan, haar gesteund, beschermd en al haar nukken geaccepteerd. Haar vader heeft haar uitgekotst. Ik zal de mail die hij mij na 5 maanden stuurde maar niet publiceren, bureau jeugdzorg heeft er wakker van gelegen hoe iemand zo over zijn kind kon praten. Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen.
:
Nee, als het goed is kom je dit niet als (kind of) volwassene tegen. Uitgekotst worden door je vader is afschuwelijk, moeten breken met je vader is vreselijk, dus 'heel vervelend voor haar' vind ik geen recht doen aan datgene waar je dochter doorheen moet gaan.
Pardon? een moeder die geen zin in haar heeft???? Ik denk dat je het verhaal hierboven eens heel goed moet doorlezen, darin staat denk ik toch heel overduidelijk wat ik allemaal voor haar over heb gehad, nog voor haar bed en in de toekomst voor haar zal hebben.....
Sorry hoor, maar deze reactie spoort echt niet. Ik heb alles voor haar over gehad, keer op keer, alles voor haar gedaan, haar gesteund, beschermd en al haar nukken geaccepteerd. Haar vader heeft haar uitgekotst. Ik zal de mail die hij mij na 5 maanden stuurde maar niet publiceren, bureau jeugdzorg heeft er wakker van gelegen hoe iemand zo over zijn kind kon praten. Overigens wil V haar vader niet meer zien nadat ze er 5 maanden heeft gewoond, ze heeft mij letterlijk verteld: ik heb mijn vader leren kennen en dat is me vies tegengevallen, ik wil hem nooit meer zien. Ze heeft hem altijd geïdealiseerd en dat is slecht gevallen. Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen.
:
Nee, als het goed is kom je dit niet als (kind of) volwassene tegen. Uitgekotst worden door je vader is afschuwelijk, moeten breken met je vader is vreselijk, dus 'heel vervelend voor haar' vind ik geen recht doen aan datgene waar je dochter doorheen moet gaan.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:19
quote:domnaiefmutsje schreef op 25 juli 2009 @ 23:16:
Wat ik niet begrijp is waarom dat meisje al niet veel eerder hulp heeft gekregen met het verwerken van zulke zware ervaringen.Achteraf kijk je een koe in zijn kont toch? Het waarom is nu niet meer zo van belang lijkt me. Veel belangrijker is hoe ze nu verder gaan van hier.
Wat ik niet begrijp is waarom dat meisje al niet veel eerder hulp heeft gekregen met het verwerken van zulke zware ervaringen.Achteraf kijk je een koe in zijn kont toch? Het waarom is nu niet meer zo van belang lijkt me. Veel belangrijker is hoe ze nu verder gaan van hier.
anoniem_84859 wijzigde dit bericht op 25-07-2009 23:20
Reden: slordigheidje
Reden: slordigheidje
% gewijzigd
zaterdag 25 juli 2009 om 23:21
quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 25 juli 2009 @ 23:07:
Kaatje, ik heb het idee dat jij misschien teveel vanuit je eigen perspectief naar je dochter kijkt. Dat bedoel ik niet onaardig, maar kan wel (mede) verklaren waarom problemen blijven bestaan. Jij schrijft bijvoorbeeld over de teleurstelling van je dochter over haar vader "Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen". Zo denk jíj erover, als volwassene, als moeder. Maar voor je dochter... voor je dochter is haar vader iemand aan wie ze ongetwijfeld loyaal is, over wie ze misschien droomt, die ze misschien als voorbeeld zag... dan is het niet alleen 'vervelend', maar dan raak je in de war... want als je vader zo tegenvalt, wie ben jij dan? Wat zegt dat over je identiteit als je een puber bent? Snap je wat ik bedoel te zeggen?Wat een prachtige post
Kaatje, ik heb het idee dat jij misschien teveel vanuit je eigen perspectief naar je dochter kijkt. Dat bedoel ik niet onaardig, maar kan wel (mede) verklaren waarom problemen blijven bestaan. Jij schrijft bijvoorbeeld over de teleurstelling van je dochter over haar vader "Heel vervelend voor haar, maar dit soort dingen kom je ook als je volwassen bent tegen". Zo denk jíj erover, als volwassene, als moeder. Maar voor je dochter... voor je dochter is haar vader iemand aan wie ze ongetwijfeld loyaal is, over wie ze misschien droomt, die ze misschien als voorbeeld zag... dan is het niet alleen 'vervelend', maar dan raak je in de war... want als je vader zo tegenvalt, wie ben jij dan? Wat zegt dat over je identiteit als je een puber bent? Snap je wat ik bedoel te zeggen?Wat een prachtige post
