strontvervelende puber

Sorry, geen advies.

Maar mijn god, lieve schat, ik heb serieus heel erg met je te doen.



Succes.

Niet doorgezet omdat het wellicht gevolgen zou hebben voor je baan? Sorry. Daar snap ik echt helemaal niets van. Je wilt toch het beste voor je kind? Ook het 'planten' bij haar biologische vader klinkt nou niet heel erg fijn. Ik kan alleen maar zeggen dat elk verhaal 2 kanten heeft en ik toch wel denk dat jullie ook een aandeel hebben in haar gedrag. Beetje makkelijk om te zeggen 'zij heeft een probleem en niet ik'. Ze is jouw minderjarige kind en dus heb jij wel degelijk een probleem.



Verder kan ik alleen maar zeggen dat ik ook zo'n puber was (echt net zo erg en wellicht wel erger) en het enige dat bij mij hielp was niet steeds de confrontatie aangaan. Als mijn ouders rustig waren was ik dat ook. Gingen zij ruzie maken dan brak de hel los. Want daar dat jij zegt 'ik laat me toch niet zo behandelen door zo'n snotneus' heeft die snotneus iets van 'ik laat me toch niet zeggen wat ik moet door zo'n oud wijf' (trust me..dat is nog vriendelijk '



En ja, je moet haar weer in huis nemen. Ze is je KIND! Daar zorg je voor. Ook als het kut gaat. Ik moet er niet aan denken zeg, dat mijn ouders op mijn 17e de hoop en moed hadden opgegeven. Dan had ik zeker niet gezeten waar ik nu zit (pubertijd voorbij, gereisd, leuke opleiding gedaan, super baan, koophuis etc etc).



Succes. Dat wel. Het is moeilijk. Ik ben mijn ouders ook nog dagelijks dankbaar dat ze niet hebben opgegeven. En dat heb ik ze ook verteld.

Er blijkt weinig liefde voor je dochter uit jouw post. Dát valt mij op als ik het lees. Zeker als je zegt ik heb er geen zin in. Hoe kan je geen zin in je eigen dochter hebben? Daar doe je toch ALLES voor? Het is nog maar 6-8 weken, dan gaat ze uit huis. Hoe goed is het voor haar als ze in de crisisopvang komt? Nemen jullie wel beslissingen die goed zijn voor haar of die goed zijn voor jezelf?

Wat Lunax zegt dus.

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:48:

Alleen dat is al fijn om te horen. Ik twijfel gewoon aan mezelf. De 5 maanden dat ze bij haar vader zat waren voor ons echt heerlijk rustig, maar dan vind ik het nog erg dat ik dat zeg. Toen ze net weer thuis was, barstte ze natuurlijk van de goeie wil en was het best te doen, het werd na ongeveer een maand weer erger en uiteindelijk liet ze zich niets meer zeggen. In huis hoefde ze niks te doen behalve tijdens haar vakantie even elke dag de vaatwasser uitruimen en zelfs daarover had ze een grote bek want dat konden wij ook wel doen.



En echt, het was een schat van een baby, een stralende peuter en kleuter. Op de basischool een schatje, maar whaaaaaa die puberteit....deze slaat er echt in door. Als er zo'n etter tot engel kamp was in Nederland dan ging ze er per direct heen. Ik heb echt geen flauw idee wat er van haar terecht moet komen en ik vrees het ergste....Even terugrekenend...heeft het misschien te maken met de komst van broertje of zusje?

quote:Zwieber schreef op 25 juli 2009 @ 13:46:

Er blijkt weinig liefde voor je dochter uit jouw post. Dát valt mij op als ik het lees. Zeker als je zegt ik heb er geen zin in. Hoe kan je geen zin in je eigen dochter hebben? Daar doe je toch ALLES voor? Het is nog maar 6-8 weken, dan gaat ze uit huis. Hoe goed is het voor haar als ze in de crisisopvang komt? Nemen jullie wel beslissingen die goed zijn voor haar of die goed zijn voor jezelf?



Ik denk dat TO alles al heeft gedaan. Soms is het gewoon op....

Ik kan me wel voorstellen dat je dochter niet zo happy is met jouw tweede leg, dat ze zich misschien achtergesteld voelt, veel aandacht naar de kleintjes.Als ik naar mezelf kijk zou ik na zoveel ellende ook wel een time-out aan gaan vragen. Puur om even op adem te komen. Daarnaast kan het goed zijn er inderdaad een deskundige bij te halen, daar heeft je baan niets mee te maken lijkt me zo. Dit gaat om je dochter...zij heeft je wel nodig, meer dan ooi zou ik zeggen.



Veel succes.

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:48:

Ik heb echt geen flauw idee wat er van haar terecht moet komen en ik vrees het ergste....



Als jij de hoop opgeeft voor haar en je handen ervan af trekt dan vrees ik ook het ergste ja

Iemand moet er zijn voor haar, ook tijdens haar nukken en grote bek. En die iemand ben jij Kaatje. Je moet zorgen dat ze thuis wil blijven komen. Dat ze een basis heeft.

Ophalen bij die vriend en zorgen dat ze thuis een basis heeft waar ze op terug kan vallen. Dat is mijn advies.

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:26:

Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken.



Dit klinkt heel naar, maar ik vraag me wel een beetje af wat jullie hebben gedaan om haar te laten zien dat vooral blowen en drinken echt slecht is, dat lees ik niet terug in je post?



Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.



Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wat is de reden dat ze weer bij jullie terug mocht komen ? En wat hebben jullie met haar besproken ? Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.



Dit klinkt als een echte puber escalatie, hebben jullie er naderhand nog rustig over gepraat ?



Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......



We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg. Dat je je zorgen maakt om de kleintjes is heel begrijpelijk, maar zou daar ook niet een deel van het probleem liggen ? Dat zij als puber er ineens nog 2 halfbroertjes\zusjes bij heeft gekregen ? Heb jij nog regelmatig tijd voor de oudste alleen ? Of moet ze altijd al haar tijd delen met de 2 kleintjes ? Het is heel belangrijk om in een samengesteld gezin er voor te zorgen dat iedereen zijn of haar eigen plekje heeft, en exclusieve aandacht van de biologische ouder. Hier in huis brengt vriend zijn zoon altijd naar bed, met een ritueel van een half uur. Ik breng mijn dochter naar bed, ook met een ritueel van een half uur. Zodat allebei de kinderen ook hun eigen ouder regelmatig voor zich alleen heeft.



Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...



Dat ben ik pertinent niet met je eens, jullie hebben allemaal een probleem, en zullen er met zijn allen keihard aan moeten werken om het opgelost te krijgen



Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?



Dat jeugdzorg jullie wijst op de verantwoordelijkheid als ouders is niet meer dan terecht, jullie zijn verantwoordelijk. En wbt die crisisplaats, ik kan mij goed voorstellen dat ze die plek vrij houden voor een puber in nood. ( ernstige mishandeling thuis, loverboy praktijken, enz enz )



Sterkte met alles, ik hoop voor je dochter dat jullie haar met liefde en geduld willen helpen.....

Dus zij heeft een probleem en niet jij?!!! Nou volgens mij ben jij nog wel altijd haar moeder, dus haar probleem is wel degelijk jouw probleem!!



Ik snap dat het heel zwaar is om met een 'lastige' puber te leven, maar het is nog wel altijd je dochter en ik vind dat je er wel erg makkelijk mee weg probeert te komen. Eerst door haar bij haar biologische vader te dumpen en nu weer door niet met het programma van Keith door te gaan.

Als je haar telkens zo openlijk laat vallen, kun je niet van haar verwachten dat ze een mak lammetje wordt. Waarschijnlijk weet ze niet eens of je wel van haar houdt.



Lastig gedrag heeft altijd een oorzaak en ik denk dat jullie (ouders) hierin een (groot) aandeel hebben.



Laat haar merken dat je van haar houdt en zoek goede hulp voor jullie allemaal. En natuurlijk is dat zwaar en baal je ervan, maar dat heb je nu eenmaal met kinderen......

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:48:



Zoals ik al zei, ik heb ook nog 2 kleine kinderen en die lijden onder de hele vervelende sfeer in huis, worden door de oudste ook meestal genegeerd. Als er één valt dan loopt ze de kamer uit en zegt tegen mijn man: hij/zij valt, doe eens wat want ik kan niet tegen dat gejank.....En dat is nou net héél normaal pubergedrag. Het is ook niet haar taak om voor de kleintjes te zorgen. Het zijn jullie kindjes niet die van je oudste. Als dat de dingen zijn waarover je valt.......

quote:Lunax schreef op 25 juli 2009 @ 14:01:

[...]





En dat is nou net héél normaal pubergedrag. Het is ook niet haar taak om voor de kleintjes te zorgen. Het zijn jullie kindjes niet die van je oudste. Als dat de dingen zijn waarover je valt.......Inderdaad, zij is geen opvoeder van de kleintjes.

Zes weken kunnen er toch nog wel bij? Hoe k*t ze ook kunnen doen, ze moet blijven voelen dat je haar gedrag weliswaar niet accepteert maar het kind wat ze is wél. Kom op Kaatje, nog even de schouders eronder en doorbijten tot ze in de ZT terecht kan - tis je kind en ze wordt heus weer leuk, als ze door die puberteit heen is. Hou je vast aan wat je vroeger in haar zag en laat haar merken dat je graag wil dat het weer goed komt met haar en jou. Sterkte.

Je post klinkt kil en egocentrisch, al zal dat vast niet het geval zijn, zo komt het op mij over. Je dochter loopt bij jeugdzorg, ik heb nog maar weinig meegemaakt dat kinderen uit stabiele en liefdevolle gezinnen daar belanden. De liefde zal er vast zijn, maar hoe staat het met de rust en stabiliteit binnen het gezin? Het is duidelijk dat jouw dochter psychisch ernstig lijdt, getuige haar zelfmedicatie middels alochol en blowen. Alarm dus! Haar 'wegsturen', ondanks dat het uit liefde is, is voor haar weer een bevestiging van de negatieve gedachten die zij heeft. Zoek SAMEN hulp, jij moet het voorbeeld geven en als verantwoordelijke en volwassene moeder optreden, hoe moeilijk dat is en hoe makkelijk je kan verzanden in boosheid. Je 2 kleine kinderen mogen geen excuus zijn, je oudste dochter is óók nog maar een kind die, ondanks al haar fratsen, troost, liefde en knuffels nodig heeft. Luister actief naar de signalen die ze geeft.

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:59:

Ja, ik maak tijd voor haar alleen, we gaan regelmatig samen naar de film. Ze is gek op musicals en daar gaan we minstens 2x per jaar samen naartoe, alleen wij met z'n tweeën. We gaan samen naar de stad, kleren kopen, lekker lunchen. We spelen spelletjes op de pc, de wii of een bordspel. We helpen haar, als ze wil met haar huiswerk. Mijn man staat zeker 5 x per dag samen met haar buiten te roken en te kletsen enzenz



En lukt het om met haar te praten als jullie samen zijn ? Over hoe ze het vindt in huis, jouw man, de kinderen , ouders gescheiden, noem maar op ?



Mijn dochter barst altijd helemaal open als we samen zijn.

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:26:



Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant.



Ik vraag me af of je dochter dat wellicht óók zo voelt, als jij hier al schrijft 'geplant'. Dat klinkt namelijk alsof je blij was dat je van haar af was. Dat is hopelijk niet zo, maar grote kans dat je dochter dat wel zo heeft gevoeld.



quote:Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons.

Klinkt alsof je daarom stiekum in je vuistje lacht: 'ziejewel, hij kan het óók niet'. Onsympathiek....



quote:Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag

Wat vindt je dochter eigenlijk van het begeleid-kamerwonen-plan? Ziet ze het wel zitten? Vindt ze het spannend? Zou het invloed kunnen hebben op haar gedrag?



quote:Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...

Het is jóuw dochter en dus is zij niet de enige met het probleem, jíj evengoed. Lijkt me voor je dochter nogal zwaar om het gevoel te hebben als enige 'het probleem' te zijn.



Tot slot: je schrijft in een latere post dat het doel van kamertraining niet is dat ze zelfstandig blijft wonen, maar dat ze weer thuis komt wonen. Ik vraag me dat ten zeerste af. KTC's (KamerTrainingsCentrum) zijn namelijk juist gericht op het zelfstandig leren worden, zelfstandig leren leven. Als het doel zou zijn dat je dochter weer thuis zou komen wonen, lijkt me een andere vorm van hulpverlening meer geïndiceerd.



Verder: weet je waar je dochter nu precies is? Heb je nog contact gehad? Heeft ze bijvoorbeeld spullen? Zou je haar niet kunnen bellen en een boodschap geven in de trant van: 'ik vind het naar dat het zo uit de hand gelopen is, ik wil graag weten of je op een goede plek zit en of je spullen (kleding etc) nodig hebt. Misschien kunnen we vóór dinsdag nog even met elkaar praten, zodat we elkaar gezien hebben vóór de intake en een en ander een beetje uitgepraat hebben.'

quote:misspoez schreef op 25 juli 2009 @ 14:06:

Zes weken kunnen er toch nog wel bij? Hoe k*t ze ook kunnen doen, ze moet blijven voelen dat je haar gedrag weliswaar niet accepteert maar het kind wat ze is wél. Kom op Kaatje, nog even de schouders eronder en doorbijten tot ze in de ZT terecht kan - tis je kind en ze wordt heus weer leuk, als ze door die puberteit heen is. Hou je vast aan wat je vroeger in haar zag en laat haar merken dat je graag wil dat het weer goed komt met haar en jou. Sterkte.Mooi gezegd. Vooral het deel dat je haar als persoon wel blijft accepteren.

Ik heb een monstertje van tien en hoop me nooit zo afgeleefd te voelen als jij nu.

Maar vraag me ernstig af hoe je het zo ver hebt kunnen laten komen zonder hulpverlening in te schakelen. Die escalatie van 2008 was er niet van het een op het andere moment, de escalatie van nu ook niet.

Ik hou mijn hart vast voor deze meid als ze zich zo ongewenst voelt door zowel haar vader als haar moeder en stiefvader.



Hevige escalaties heb ik (al vier dagen ) binnen mijn macht gekregen door zoon in kwestie een spelletje samen 's avonds in het vooruitzicht te stellen als hij afziet van bepaald gedrag. Duidelijk aangegeven welk gedrag dit betreft, ook opgeschreven, en als hij zichzelf afvraagt of hij zijn spelletje nog verdient vandaag zeg ik hem ook dat ik dat specifieke gedrag niet heb gezien dus ja.

Nukkig blijven en grommerig naar broertjes en de baas willen spelen, dat dat nog wel even bij hem hoort, daar moet ik het even mee doen. Ik zeg er wel wat van en omdat hij iets goeds in het vooruitzicht heeft luistert hij tot nog toe ook.

Daarnaast probeer ik er alert op te zijn als de frustratie bij hem oploopt, benoem ik dat ik dat zie en dan vraag ik hem of hij het erover wil hebben (tot nu toe niet).



Verder uiteraard hulp ingeschakeld. Niet leuk, zoveel mensen in huis, maar het gaat niet alleen om de rust in mijn huis, maar ook om de toekomst van mijn zoon. En dat laatste mis ik een beetje in jouw verhaal. Jouw dochter zal ooit ook iemands partner zijn..



Advies: terughalen, maar alleen onder de voorwaarde dat er intensieve hulpverlening op jullie gezin zit zolang ze nog niet op begeleid wonen zit.

En er heel hard over na gaan denken wat jouw rol als ouder gaat zijn wanneer ze op begeleid wonen zit.

Wanneer wordt ze 18?



Als ik het verhaal zo lees lijkt het me nog niet echt een zelfstandige en volwassen meid van 17. Er zijn meiden van 17 die veel volwassener reageren dan jou dochter.



Ik kan me voorstellen dat je het met haar gedrag gehad hebt. Kunnen jullie niet in therapie? Of kan ze niet bij haar vader wonen? Want jij hebt nog 2 kleintjes die in de peuter pubertijd zitten en een groot kind die zich als een 14 jarige gedraagt...pfff sterkte! Heb met je te doen!

Je zegt dat jij geen probleem hebt, maar je dochter heeft een probleem.



Lijkt me toch niet de juiste invalshoek.

Jullie hebben als gezin zijnde een probleem. Met de vinger wijzen naar je onvolwassen dochter draagt niet bij aan een oplossing.



Hier ook pubers in huis. Wat ik zelf ervaar is dat pubers juist begeleiding van ouders nodig hebben. Dat de boodschap die je uitdraagt naar ze erg belangrijk is.

Ik denk dat jouw dochter nu overduidelijk de boodschap van jou en je man heeft gekregen dat alles inderdaad HAAR probleem is.



Je bent haar moeder dus het is zeker ook jouw probleem. Ik zelf probeer zo open mogelijk in de communicatie te zijn naar mijn pubers. Ik vraag ze zelf vaak wat ze ergens van vinden en hoe ze een situatie zien en hoe ze dat zelf willen verbeteren.



De vraag hoe kan ik jou hierin helpen? kan al veel ruimte geven bij een puber. Of : hoe kunnen we dat samen oplossen, heb je daar al over nagedacht? Hoe zou je het liever willen?



Dan is er ruimte voor gesprek en voelt hij/zij zich serieus genomen.



Ik maak zelf soms ook mijn eigen gevoel duidelijk , om te laten zien dat ik ook maar mens ben.



Een puber staat met het ene been in het kind-zijn en het andere been in de beginnende volwassenheid.

Als ouders moet je dus flink kunnen schakelen in de benadering.



Ook moet hij/zij de kans krijgen te groeien, dus soms loslaten en dan weer de touwtjes aantrekken.



Maar probeer ten alle tijden betrokken te blijven , een onverschillige houding naar je puber kan funest zijn. Ook al houd je van je dochter in gedachten, het gaat om je houding wat je uitstraalt naar haar, wat je laat zien, je handelen. Dan kan het pas duidelijk zijn voor haar.



Het is loeizwaar en ook ik heb momenten, weken, gedacht ik kan niet meer, ik nok ermee etc. Toch is het een kwestie van door blijven zetten, de juiste houding weten te vinden ( en die kan veranderlijk zijn) en het vooral niet af laten weten naar je puber.



Ik hoop dat je wat hieraan hebt hoewel ik inschat dat de situatie al erg ver geescaleerd is in jullie gezin.



Ik lees ook dat er twee kleintjes in jullie gezin zijn. Die hebben zeker ook hun aandacht nodig , misschien dat je dochter zich achtergesteld voelt in de ( positieve) aandacht van jullie.

Maar Melody, ik vind dat dit verhaal toch een erg eenzijdig beeld schetst van de situatie: het beeld waarin moeder vooral vertelt hoe vervelend haar dochter is. Ik vraag me af wat moeder, partner van moeder en de vader van dochter hierin doen. Dit soort gedrag ligt namelijk niet vaak alléén maar aan dochter....

Melodie74, dat meen je toch zeker niet? Puber zit overduidelijk niet lekker in d'r vel maar kan wat jou betreft ergens anders worden gedropt omdat er nog twee andere kindjes zijn. Treurig...