Ff er doorheen. Eenzaam

Ik ben even heel verdrietig. Ik ervaar veel innerlijke eenzaamheid, in de zin dat er niemand echt geïnteresseerd is in mij, of er voor mij is.
Dat zal best aan mezelf liggen, maar ik zou niet weten wat ik nog anders kan doen dan het accepteren.
Therapieën hebben mij inzicht gegeven in mezelf (licht vorm van ass), en er is geestelijke rommel opgeruimd uit mn jeugd (mn moeder vond/vind kinderen niet leuk,werd depressief. Toen vond mn vader mn moeder niet meer leuk en vertrok).
Ik hou van mezelf, ik mag er zijn. Ik ben optimistisch en vind mezelf leuk gezelschap. Op mn werk word ik gewaardeerd en daar put ik veel kracht uit.
Ik heb geweldige kinderen ,waar ik veel plezier mee maak en leuke dingen mee doe.
Ik help andere mensen graag, ook dat wordt altijd wel gewaardeerd. (Behalve door mn moeder,bij haar is het nooit goed, dus daar ben ik mee gestopt.)
Ik heb geleerd mn behoeftes aan te geven bij mensen, maar kom toch steeds van een koude kermis thuis. Het boeit niemand.
Er komt nooit iemand bij mij. Niemand vraagt mij iets. Ik word nooit gebeld of geappt. Familie en vrienden voelen zich niet geroepen me te helpen, of maar te informeren hoe het gaat.
Van iets kleins als ff helpen, of op kind passen toen ik moest bevallen, tot de dag dat ik geopereerd moest worden wegens een ernstige ziekte. Man smeerde hem, want moest echt werken. Gebelde familie en vrienden reageerden met: oo, wat naar! Sterkte he! We horen het wel.
En daar ging ik. Alleen. Smorgens half 7 kinderen naar de opvang brengen, naar het ziekenhuis voor de ingreep. Savonds met een taxi langs de opvang, naar huis. Koken voor de kinderen. Die gingen huilen van vermoeidheid en honger,en ik brak. Ik belde huilend een vriendin of ze kon komen. Ze kwam, en ik vertelde dat het me even teveel werd toen de kinderen allebei gingen huilen. Toen zei ze: "oo, ik schrok me kapot. Ik dacht dat er iets ergs was!" Dat is niet lang een vriendin gebleven.
Met man achteraf gesprek gehad,waarin hij aangaf dat hij de spanning van die dag niet aan kon, en daarom dacht maar beter weg te kunnen gaan. Ik gaf aan het gevoel te hebben dat ik en zijn gezin bij hem altijd op de laatste plaats kwamen en leek alsof hij niet eens van ons hield. Dat werd heftig ontkent. Jaren later werd een collega smoorverliefd op hem, en verliet hij ons met de mededeling dat hij nooit echt gelukkig geweest was, en nu eindelijk geluk gevonden had. Naar de kinderen kijkt hij niet meer om. Ik hou van ze voor 2, onze deur staat altijd open voor hun vrienden, ik sleur iedereen erbij die ik vinden kan om ze toe te juichen terwijl ze opgroeien en mijlpalen bereiken.
En ik? Ik laat verwachtingen, die de vader van de teleurstelling is, los en probeer gelukkig te zijn met mezelf.
Maar af en toe, zoals vandaag, brengt een klein akkefietje me aan het wankelen en ben ik opeens intens verdrietig. Om de eenzaamheid van vroeger, de eenzaamheid van nu.
Vriendinnen heb ik niet meer. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen als het alleen maar van mij uitkomt.
Met mn moeder zoek ik geen contact meer na de zoveelste kritiek op mijn kinderen ipv een keer wat aardigs te zeggen, op hun verjaardag notabene.
Mn vader belt af en toe. Die is druk met de familie van zn huidige vrouw, klaagt dat hij ons lang niet gezien heeft, en vraagt dan hoe het met mn ex gaat. Toen ik eens aangaf dat ik het pijnlijk vond dat hij niet vraagt hoe het met MIJ gaat ,snapte hij daar niks van en beëindigde het gesprek maar, omdat hij niet wist wat hij nou moest zeggen.
Hierna weer therapie gehad. nu een hele fijne therapeut, alleen moet ik dat zelf betalen en dat lukt niet altijd. Ik mag haar mailen of bellen als ik diep zit, superlief. Dat heb ik vandaag ook gedaan, alleen dat hielp dit keer ff niet. Ze verwees naar iets van een podcast oid, over steun zien in kleine dingen zoals dat bordje eten van de buurvrouw, of dat kaartje van die verre oom. Beiden nooit iets van die strekking gehad.
Geen idee wat ik met dit beschamend lange bericht denk te bereiken. Ws haal ik later wel weer details weg imv privacy. Maar ik hoop op steun, begrip, herkenning misschien?
In ieder geval bedankt voor het lezen.

calvijn1 schreef: ↑

13-02-2026 12:16

Ik ben zo ontzettend vaak teleurgesteld in vriendschappen dat ik het niet meer aandurf.

Ik heb nu ook geen vriendinnen en ik mis het soms wel om mijn verhaal kwijt te kunnen

Ik snap heel goed, dat je niet meer durft. Dat heb ik momenteel vooral met mannen/relaties.

Klinkt gek misschien, maar het verbaast me wat je schrijft. Niet dat je mensen kunt kennen door lezen op een forum,maar ik lees hier al heel lang en ik heb al heel veel reacties van jou voorbij zien komen. En je komt op mij echt over als een lieve, empatische, leuke vrouw, en Leuk gezelschap. Stom he, dat het er dan toch niet is.
Jij ook een dikke knuffel.

Charlotte717 schreef: ↑

13-02-2026 08:58

Hoi,

Je verhaal raakt me ook. Toen ik je bericht las, moest ik denken aan mijn eigen moeder die alleenstaand was met drie jonge kinderen en het heel erg zwaar had, jarenlang. Altijd alles alleen moeten doen, nooit rust. Nu is ze met pensioen en heeft ze al zo’n 10 jaar een fijne vriend en kleinkinderen die alles voor haar zijn.

Ik weet niet goed waarom ik dit graag wil opschrijven, wellicht om je te laten zien dat anderen ook in een gelijkaardige situatie gezeten hebben en het nu wel goed met ze gaat. En het is niet omdat je je nu eenzaam voelt, dat dat voor altijd hoeft te zijn. Mijn moeder zegt weleens, in ieders leven zijn er goede en minder goede tijden.

Die eenzaamheid die je beschrijft herken ik zelf ook. Enorm pijnlijk, bijna fysiek. Maar dat gevoel is ondertussen gelukkig al lang geleden voor mij. Ik hoop hetzelfde voor jou.

Dikke virtuele

Jij ook bedankt! Is zeker helpend. Het hoeft zeker niet altijd zo te blijven. Goed om daar even bij stil te staan.

Iedereen bedankt voor de reacties. Ik lees ze allemaal, en vind ze allemaal lief en helpend. Alleen op Iedereen reageren lukt niet.
Bedankt!

MissUnderstood schreef: ↑

13-02-2026 12:31

Die week vakantie, Six, klinkt heerlijk.

Op het gevaar af iets te schrijven dat gek overkomt: je klinkt als iemand die ik maar wat graag als vriendin zou willen hebben!

Klinkt helemaal niet gek. Vooral een mooi compliment, dankjewel!
Ik weet niet of het onder hengelen valt en strafbaar is hier, maar je mag me een pb sturen. Misschien durft Calvijn er ook wel bij. Kunnen we een clubje oprichten .

bijtie schreef: ↑

13-02-2026 13:07

"Ik help anderen, laat de hond uit, maar mensen helpen mij niet."

Je geeft omdat je het zelf zo fijn zou vinden om die zorg te ontvangen.
nee, zeker niet. Ik voel me goed en nuttig door mensen te helpen. Ik word blij als zij blij zijn. Ik heb zeker liefde over.

Laat die arm om je heen van een lieve collega eens echt binnenkomen, in plaats van "er moet gewerkt worden." Want het is niet alleen een arbeidsrelatie, en weldegelijk een vorm van liefde en zorg. Collega's zijn voor veel mensen belangrijker voor hun emotionele welbevinden dan hun partner.
Dat is een goede! Ga ik bewuster doen.

Dankjewel Wups! ik hoor idd vaker het individualisme als "excuus". Dat zal zeker een rol spelen.

Wat zwaar voor je Onkruit. Ik kan me goed voorstellen dat je niet afhankelijk wil zijn, maar onthoud dat mensen ook blij kunnen worden van jou helpen he. Helpen is niet per definitie een last. Als men dat wel zo ervaart moeten ze zelf hun grenzen aangeven.
Je mag zeker trots zijn op wat je allemaal maar mooi zelf doet! Maar niet te streng voor jezelf zijn,en laat je naasten je een keer extra helpen. Dat doen ze vast met liefde.
Sterkte!

Kipzonderkop schreef: ↑

13-02-2026 14:06

Herkenbaar. Ik ben een heel betrokken iemand die veel steunt. Soms trekt dat mensen die graag gesteund willen worden. Heel lekker voor hen. Maar dat doe ik dus niet meer.

Ik zit niet in de hulpverlening, vriendschap gaat twee kanten op. Dus kennissen die veel energie zuigen, heb ik op een laag pitje gezet. Dit is een proces van meer dan twintig jaar geweest. Resultaat is dat de vrienden die ik heb, nu wel echte vrienden zijn.
Met sommige andere mensen ga ik wel om, maar daar verwacht ik verder niet zoveel van. Ja, dat is ook mijn voormalig 'beste' vriendin.

Bij jou is het proces pas recent begonnen. Over een tijd heb je zelf ook een betere selectie kunnen maken en heb je waarschijnlijk aardiger mensen om je heen.

Dankjewel voor je herkenning.
Ik ben niet net begonnen hoor, die schifting die jij noemt heb ik zo'n 10 jaar geleden gemaakt. Waarbij inderdaad de echte vrienden overbleven. Niemand dus. Dat werd wel erg stil, dus ben ik toch maar weer mensen op gaan zoeken.

Iemand vroeg of ik moeite had met hulp vragen. Ja en nee. Als ik me kwetsbaar voel durf ik het niet, uit angst voor afwijzing en teleurstelling.
De mensen om mij heen denken volgens mij niet zozeer dat ik me wel red, maar voelen zich gewoon niet de aangewezen persoon om mij te helpen of geïnteresseerd te zijn in mijn wel en wee. Dat is niet onaardig bedoeld van ze, maar het lijkt heel vanzelfsprekend dat je daarvoor familie en hechte vrienden hebt, en zij horen daar niet bij in hun gevoel.

Dankjewel Louisanne! Ik denk dat de plaats waar je woont inderdaad ook heel bepalend is. Toen we op het huis van een tante pasten zaten we dezelfde middag bij de buren op de koffie. Die hielpen elkaar over en weer met kliko's, post, buurtpreventie. Hier gaan de gordijnen dicht als je lastig gevallen wordt op straat, en blijf je op de stoep staan als je aanbelt met een vraag.

Kipzonderkop, leuke theorie. Hier was het andersom. Ik ben 50. +-15 jaar geleden kreeg ik juist connecties door de kleine kinderen. Die liepen juist spaak toen de kinderen groot waren, omdat ze me niet meer nodig hadden als oppas/playdate en ze weer fulltime gingen werken, al dan niet vanwege scheiding. en na die scheiding gingen ze weer stappen en daten, terwijl de kids bij pa waren. Als ik geen afspraken faciliteerden hoorde ik ze niet meer,en als ik hulp vroeg waren ze drukdrukdruk. Maar dat laatste was daarvoor ookal. Het waren al geen type vriendschap waarin iemand er letterlijk voor je is als je ze nodig hebt.

Ik ben trouwens niet van plan om te actief te gaan zoeken wat ik mis hoor. Dat moet spontaan ontstaan, en het moet spontaan uit de ander komen. Ook wat een potentiële partner betreft. Is dat er niet, dan ben ik liever alleen.
Ik kan mezelf goed vermaken, en ik zit dus bij die groep voor leuke dingen doen. Naast de contacten die bestaan als ik het contact leg.
Neemt niet weg dat ik me soms onzichtbaar voel als ik na een rotopmerking thuiskom en niemand aan me vraagt hoe het gaat, zodat ik het kwijt kan.