Kinderen
alle pijlers
Behoefte aan empty nest
woensdag 18 februari 2026 om 12:50
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
vrijdag 20 februari 2026 om 20:00
Precies je kunt als ouder bij dat soort zaken gewoon ondersteunen.
Mensen doen hier alsof iedere volwassene verplicht tot zijn 30e moet blijven thuiswonen. Omdat er geen enkele andere optie is. Het zijn gewoon keuzes.
vrijdag 20 februari 2026 om 20:03
Heel veel ouders kunnen dat niet hoor. Kind was een geluksvogel. En al ouder.evelien2010 schreef: ↑20-02-2026 20:00Precies je kunt als ouder bij dat soort zaken gewoon ondersteunen.
Mensen doen hier alsof iedere volwassene verplicht tot zijn 30e moet blijven thuiswonen. Omdat er geen enkele andere optie is. Het zijn gewoon keuzes.
Afkoelen heeft gewerkt
vrijdag 20 februari 2026 om 20:10
Ja, tuurlijk. Want iedere ouder stikt zowat in zijn netwerk en heeft een paar ton op de plank liggen. Hou op hoor.evelien2010 schreef: ↑20-02-2026 20:00Precies je kunt als ouder bij dat soort zaken gewoon ondersteunen.
Mensen doen hier alsof iedere volwassene verplicht tot zijn 30e moet blijven thuiswonen. Omdat er geen enkele andere optie is. Het zijn gewoon keuzes.
Natuurlijk zijn er ook wel jongeren die wel op hun achttiende een kamer vinden, en op hun 23e een woning. Maar laten we nou niet niet gaan doen of het allemaal aan de kutmentaliteit van die jongeren ligt als het niet lukt.
Graftak!
zaterdag 21 februari 2026 om 07:24
Oef ik schrik van dit topic haha
Ik woon al sinds mn 18e op mezelf, maar ik kom nog regelmatig aanwaaien bij mn ouders. Inmiddels 38 jaar en 3 kinderen rijker, die ook meekomen. En dan blijven we regelmatig logeren.
Ik ga mijn moeder toch eens vragen of ze dat stiekem vervelend vindt (laat ze nooit merken). Want dan ga ik toch wat minder langs
Ik woon al sinds mn 18e op mezelf, maar ik kom nog regelmatig aanwaaien bij mn ouders. Inmiddels 38 jaar en 3 kinderen rijker, die ook meekomen. En dan blijven we regelmatig logeren.
Ik ga mijn moeder toch eens vragen of ze dat stiekem vervelend vindt (laat ze nooit merken). Want dan ga ik toch wat minder langs
zaterdag 21 februari 2026 om 07:49
Dat is toch wat anders, April, als jij 'gewoon' op je 18e de deur uit was?
Happening, zijn er hier tips gegeven
waar je nu, op korte termijn wat mee kunt? Of wordt het uitzitten en zelf vaker samen er tussenuit? Ik ben wel benieuwd hoor, kan me voorstellen dat ik er over een paar jaar ook tegenaan kan lopen...
Happening, zijn er hier tips gegeven
waar je nu, op korte termijn wat mee kunt? Of wordt het uitzitten en zelf vaker samen er tussenuit? Ik ben wel benieuwd hoor, kan me voorstellen dat ik er over een paar jaar ook tegenaan kan lopen...
zaterdag 21 februari 2026 om 09:28
Ik heb het niet over een 18 jarige. Maar over volwassen mensen die "noodgedwongen " thuis zouden moeten blijven tot hun 30e. Dat is echt onzin. In mijn omgeving heeft niemand ouders die huizen krijgen van hun ouders. Wel eens een ouder die garant staat voor borg bijvoorbeeld. Maar ik lees een boel argumenten die gewoon keuzes zijn. Thuis blijven om te sparen voor een koophuis, willen wachten op samenwonen, niet willen huren of geen huis willen delen. Je kunt er ook voor kiezen te gaan huren en klein te beginnen. 18 is natuurlijk geen 28.
zaterdag 21 februari 2026 om 12:21
nog maar een keer dan: natuurlijk zijn het keuzes, maar met deze woningmarkt betekent de verkeerde keuze dat je voor minstens 20 jaar vastzit in die verkeerde keuze. En als ouders er geen probleem mee hebben dat hun kinderen langer thuis blijven wonen waarom denk jij dat je dat kunt en moet veroordelen?evelien2010 schreef: ↑21-02-2026 09:28Ik heb het niet over een 18 jarige. Maar over volwassen mensen die "noodgedwongen " thuis zouden moeten blijven tot hun 30e. Dat is echt onzin. In mijn omgeving heeft niemand ouders die huizen krijgen van hun ouders. Wel eens een ouder die garant staat voor borg bijvoorbeeld. Maar ik lees een boel argumenten die gewoon keuzes zijn. Thuis blijven om te sparen voor een koophuis, willen wachten op samenwonen, niet willen huren of geen huis willen delen. Je kunt er ook voor kiezen te gaan huren en klein te beginnen. 18 is natuurlijk geen 28.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 21 februari 2026 om 13:38
Als je aan de inkomenseisen voor de vrije sector voldoet wel ja, maar anders zal je toch echt moeten wachten tot je hoog genoeg staat op de wachtlijst voor sociale huur.evelien2010 schreef: ↑21-02-2026 09:28Je kunt er ook voor kiezen te gaan huren en klein te beginnen.
zaterdag 21 februari 2026 om 15:34
Iemand veroordelen is nooit de bedoeling natuurlijk, welke kant of naar wie toe ook. Voor mijzelf sprekende, ik wist oprecht niet dat het zo lastig is in zoveel gemeenten dat als je een verkeerde keuze hebt gemaakt (problemen met je woning of te klein of viezigheid of onveilige buurt) dat het zo lastig is om van daaruit wat anders te zoeken en je inschrijftijd weer van voor af aan begint.rosanna08 schreef: ↑21-02-2026 12:21nog maar een keer dan: natuurlijk zijn het keuzes, maar met deze woningmarkt betekent de verkeerde keuze dat je voor minstens 20 jaar vastzit in die verkeerde keuze. En als ouders er geen probleem mee hebben dat hun kinderen langer thuis blijven wonen waarom denk jij dat je dat kunt en moet veroordelen?
Jaren geleden, 30, 20 misschien zelfs 10 jaar geleden nog, toen het allemaal nog niet zo speelde met enorme woontekorten,waren er veel mensen (zowel de tieners, twintigers als hun ouders) die het allemaal gewoon zielig vonden als iemand op kamers ging. Los van of diegene dat in de schoot geworpen kreeg, ouders een deel meebetaalden of de student het zelf moest financieren. Het op een kamer wonen (of studio, appartement, in een studentenstad) op zichzelf werd zielig gevonden. En ik denk dat ik dat altijd een beetje in mijn achterhoofd ben blijven horen of voelen:
Dat wat er ook gebeurt, ik in géén geval het type ouder wil zijn die het zielig, erg of moeilijk vindt als haar kind het huis uitgaat. Maar uiteindelijk zegt dat natuurlijk heel veel over mij en mijn gevoelens en niet per se alleen maar iets positiefs en al helemaal niet beter dan de ouder die zegt: ik gun ze alle vrijheid maar ik zal het ook best missen oid. En ik denk dat ik daarom dat "op jezelf gaan" zo ontiegelijk belangrijk heb gemaakt.
zaterdag 21 februari 2026 om 18:20
In mijn omgeving is ‘op kamers gaan’ absoluut niet zielig, integendeel, en vroeger (in mijn studententijd) was dat hetzelfde: iedereen deed het, het was juist zielig om thuis te moeten blijven wonen.cognac schreef: ↑21-02-2026 15:34Iemand veroordelen is nooit de bedoeling natuurlijk, welke kant of naar wie toe ook. Voor mijzelf sprekende, ik wist oprecht niet dat het zo lastig is in zoveel gemeenten dat als je een verkeerde keuze hebt gemaakt (problemen met je woning of te klein of viezigheid of onveilige buurt) dat het zo lastig is om van daaruit wat anders te zoeken en je inschrijftijd weer van voor af aan begint.
Jaren geleden, 30, 20 misschien zelfs 10 jaar geleden nog, toen het allemaal nog niet zo speelde met enorme woontekorten,waren er veel mensen (zowel de tieners, twintigers als hun ouders) die het allemaal gewoon zielig vonden als iemand op kamers ging. Los van of diegene dat in de schoot geworpen kreeg, ouders een deel meebetaalden of de student het zelf moest financieren. Het op een kamer wonen (of studio, appartement, in een studentenstad) op zichzelf werd zielig gevonden. En ik denk dat ik dat altijd een beetje in mijn achterhoofd ben blijven horen of voelen:
Dat wat er ook gebeurt, ik in géén geval het type ouder wil zijn die het zielig, erg of moeilijk vindt als haar kind het huis uitgaat. Maar uiteindelijk zegt dat natuurlijk heel veel over mij en mijn gevoelens en niet per se alleen maar iets positiefs en al helemaal niet beter dan de ouder die zegt: ik gun ze alle vrijheid maar ik zal het ook best missen oid. En ik denk dat ik daarom dat "op jezelf gaan" zo ontiegelijk belangrijk heb gemaakt.
Maar ik snap ook dat de tijden zijn veranderd en dat op kamers wonen geen optie meer is voor werkende jongeren. Voor studerende jongeren lijkt het me wel nog steeds de beste optie, gewoon in een studentenhuis (als dat lukt natuurlijk) en dan daarna wel zien hoe het loopt - om nou op je achttiende al slecht te slapen van de huursom of de hypotheek die je later misschien niet kunt opbrengen, dat lijkt me niet de manier om verder te komen in het leven. Ja, er zullen in de toekomst vast problemen opdoemen, maar een beetje in het nu leven en niet te ver vooruit kijken is onderdeel van jong zijn.
Misschien komt het doordat hier vooral ouders schrijven, maar ik hoop dat studerende jongeren zelf er toch wat minder zorgelijk en wat meer onbevangen instaan. Dat doe je toch op je 18e-20e? We zien wel waar het schip strandt maar eerst wil ik even lekker vrij zijn en leven, desnoods in een klein kamertje op driehoog achter en met een douche die ik met zes anderen moet delen, en daarna zie ik wel hoe ik het red.
zaterdag 21 februari 2026 om 18:26
Ja en die gaan dan naar mensen met tig jaar inschrijfduur....Laylamum schreef: ↑18-02-2026 19:17Als ik op kamernet kijk zie ik op dit moment 40 kamers beschikbaar in nijmegen, 76 in tilburg, 170 in enschede, 104 in arnhem, 143 in den haag, 96 in utrecht en 298 in amsterdam.
Ik geloof echt wel dat er woningnood is, maar ik geloof ook echt dat die bij een deel van de lange thuiswoners te maken heeft met hele hoge eisen. Of bijvoorbeeld de wens om geen studieschuld op te bouwen, terwijl er ook hele generaties keurig 15 jaar na afstuderen nog steeds aan het afbetalen zijn.
zaterdag 21 februari 2026 om 18:28
BrutaImmaculata schreef: ↑21-02-2026 18:26Ja en die gaan dan naar mensen met tig jaar inschrijfduur....
Of mensen met kruiwagentjes.
Graftak!
zaterdag 21 februari 2026 om 18:32
Ja want dat kan ook iedere ouder inderdaad.evelien2010 schreef: ↑20-02-2026 20:00Precies je kunt als ouder bij dat soort zaken gewoon ondersteunen.
Mensen doen hier alsof iedere volwassene verplicht tot zijn 30e moet blijven thuiswonen. Omdat er geen enkele andere optie is. Het zijn gewoon keuzes.
zaterdag 21 februari 2026 om 18:34
Dat ligt aan jouw omgeving.cognac schreef: ↑21-02-2026 15:34Iemand veroordelen is nooit de bedoeling natuurlijk, welke kant of naar wie toe ook. Voor mijzelf sprekende, ik wist oprecht niet dat het zo lastig is in zoveel gemeenten dat als je een verkeerde keuze hebt gemaakt (problemen met je woning of te klein of viezigheid of onveilige buurt) dat het zo lastig is om van daaruit wat anders te zoeken en je inschrijftijd weer van voor af aan begint.
Jaren geleden, 30, 20 misschien zelfs 10 jaar geleden nog, toen het allemaal nog niet zo speelde met enorme woontekorten,waren er veel mensen (zowel de tieners, twintigers als hun ouders) die het allemaal gewoon zielig vonden als iemand op kamers ging. Los van of diegene dat in de schoot geworpen kreeg, ouders een deel meebetaalden of de student het zelf moest financieren. Het op een kamer wonen (of studio, appartement, in een studentenstad) op zichzelf werd zielig gevonden. En ik denk dat ik dat altijd een beetje in mijn achterhoofd ben blijven horen of voelen:
Dat wat er ook gebeurt, ik in géén geval het type ouder wil zijn die het zielig, erg of moeilijk vindt als haar kind het huis uitgaat. Maar uiteindelijk zegt dat natuurlijk heel veel over mij en mijn gevoelens en niet per se alleen maar iets positiefs en al helemaal niet beter dan de ouder die zegt: ik gun ze alle vrijheid maar ik zal het ook best missen oid. En ik denk dat ik daarom dat "op jezelf gaan" zo ontiegelijk belangrijk heb gemaakt.
zaterdag 21 februari 2026 om 18:48
Nou nee want coöperaties moeten passend toewijzen. Je moet dus in de doelgroep passen voor de betreffende woning. Waarbij ze kijken naar zaken als leeftijd, gezinssamenstelling en inkomen. Je hebt bijvoorbeeld complexen voor 65+ of alleen voor jongeren. Er zullen wellicht wat kleine verschillen zitten per cooperatie. Maar inschrijfduur is niet het enige meer. En dan heb je ook nog plekken waar ze met loting werken.BrutaImmaculata schreef: ↑21-02-2026 18:26Ja en die gaan dan naar mensen met tig jaar inschrijfduur....
zaterdag 21 februari 2026 om 18:50
En hoeveel studenten denk je dat er op zo'n huurwoning reageren / zijn ingeschreven? Je kletst uit je nek. Weer eens.evelien2010 schreef: ↑21-02-2026 18:48Nou nee want coöperaties moeten passend toewijzen. Je moet dus in de doelgroep passen voor de betreffende woning. Waarbij ze kijken naar zaken als leeftijd, gezinssamenstelling en inkomen. Je hebt bijvoorbeeld complexen voor 65+ of alleen voor jongeren. Er zullen wellicht wat kleine verschillen zitten per cooperatie. Maar inschrijfduur is niet het enige meer. En dan heb je ook nog plekken waar ze met loting werken.
zaterdag 21 februari 2026 om 18:54
Dat weet ik, maar dat maakt dus dat ik dat ongelooflijk moeilijk vind. Want ík stond daar dan wel anders in en mijn ouders ook, maar mijn hele verdere omgeving niet. En tegenwoordig: partner niet, schoonfamilie, verdere omgeving. Er heerst toch wel een beetje de tendens dat je studeert vanuit huis, dan eerst een paar jaar werkt en dan pas op jezelf. En liefst niet te lang huren.
En dit benauwt me dus... ik weet wel dat je er heus wel in meegroeit, dat je niet van de een op andere dag met vier volwassen mensen een gezinswoning deelt, maar ik denk zelf dat los van allerlei argumenten van "zo heeft de student een optimale studententijd" ook mijn eigen benauwende gevoel daarbij dus een rol speelt.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
