Behoefte aan empty nest

Happening woensdag 18 februari 2026 om 12:50

Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.

Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.

Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.

Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.

Gerbera zondag 22 februari 2026 om 12:12

Hier kinderen die gelijk na thuiswonen in een koop gezinshuis gingen wonen en ook die eerst op studenten kamers wonen en pas ongeveer 12 jaar later t eerste huis kochten.
Bij geen van allen t gevoel gefaald te hebben.
Wel blij toen de laatste zich een huis kocht.
De gelijk vanuit huis koper bleef wel wat langer thuis wonen, toen kwam bij ons ook t gevoel van t huis weer voor onszelf willen hebben.
Vooral ook omdat de ( leuke) partner van kind er ook vaak was.Dan kwamen ze na eerst een tijdje op de slaapkamer hangen naar beneden om gezellig samen tv te kijken.En onze tv smaak verschilde wel met die van hun.
Verder geen strubbelingen maar ik begrijp heel goed dat to t huis wel eens voor zichzelf wil.
Je zorgt toch door( wat opruimen, je minder vrij voelen etc)

cognac zondag 22 februari 2026 om 12:14

BrutaImmaculata schreef: ↑
22-02-2026 12:08
Fijn dat het lukt. Je komt er hier gewoon echt niet tussen als je te dichtbij woont. Dus leuk idee op kamers gaan als je ouderlijk huis op 6 km afstand is, maar niet altijd haalbaar.

Maar denk je dan niet dat juist áls het zo moeilijk is om daar tussen te komen en je ouderlijk huis staat inderdaad op 6 km afstand dat sommige mensen dan na poging drie soms al makkelijk afhaken en zeggen: ja dag, ik ga niet eens meer moeite doen. Al die kamers zijn kleiner en gehoriger dan wat ik thuis heb, de keukens zijn altijd goor en daar betaal ik dan 900 euro per maand voor. Laat maar.
En dat zowel ouder als student daar dan geen zin meer in hebben om daar nog veel langer in verder te zoeken?

En voor je het weet ben je 4 jaar verder, afgestudeerd en dan gaan er weer andere regels gelden. En voor je het weet ben je nog 5 jaar verder en is er gespaard maar denk je: als ik nog 3 jaar doorspaar heb ik nóg meer kansen op de woningmarkt.

smorre zondag 22 februari 2026 om 12:25

Overigens gingen wij en ook onze kinderen bewust ook zo ver mogelijk weg studeren. Onbewust misschien een manier om
Wél een kamer te vinden?

BrutaImmaculata zondag 22 februari 2026 om 12:32

Niet elke studie wordt overal aangeboden. Wel fijn als je wel in zo'n maakbare bubbel zit.

cognac zondag 22 februari 2026 om 12:36

smorre schreef: ↑
22-02-2026 12:25
Overigens gingen wij en ook onze kinderen bewust ook zo ver mogelijk weg studeren. Onbewust misschien een manier om
Wél een kamer te vinden?

Ik denk dat dat voor mij ook speelde toen ik aan mijn hbo begon, dat ik er wel voor op kamers moest. Wilde ook niks liever. Denk ook dat als ik op dat moment was gaan werken of als de hbo van mijn keuze dichter bij huis was, dat ik dan ook op mezelf had willen wonen. Het begint met de wens.

cognac zondag 22 februari 2026 om 12:59

BrutaImmaculata schreef: ↑
22-02-2026 12:32
Niet elke studie wordt overal aangeboden. Wel fijn als je wel in zo'n maakbare bubbel zit.

Maar andersom kan het toch ook net zo goed zijn dat iemand onbewust of misschien zelfs wel bewust de keuze maakt voor een vervolgopleiding juist omdat die heel dicht bij huis zit zodat op kamers gaan/moeten niet eens in overweging genomen wordt?

En dat kan op alle niveaus, van mbo tot universiteit dus dat argument staat er verder los van.

SinPermiso zondag 22 februari 2026 om 13:03

cognac schreef: ↑
22-02-2026 12:36
Ik denk dat dat voor mij ook speelde toen ik aan mijn hbo begon, dat ik er wel voor op kamers moest. Wilde ook niks liever. Denk ook dat als ik op dat moment was gaan werken of als de hbo van mijn keuze dichter bij huis was, dat ik dan ook op mezelf had willen wonen. Het begint met de wens.

Ja, in mijn tijd waren er ook kamers te over. Maar het is echt gekozen onbenul om vast te houden aan het idee dat omdat dat toen de situatie was dat nu ook de situatie is.

Eén van mijn kinderen studeert dusdanig aan de andere kant van het land dat hij het maximale aantal punten cadeau kreeg als compensatie voor de onoverbrugbare afstand. Resterende wachttijd: drie jaar. Dat werd dus drie jaar van onderhuur naar onderhuur naar onderhuur. Aan het einde van zijn master heeft hij zes maanden om te vertrekken. Dan staat hij nergens lang genoeg ingeschreven om ergens voor in aanmerking te komen.

Ik zou in dit scenario niet weten wie zich waar precies voor moet schamen. Ik zou mezelf wel schamen als ik hem tegen die tijd op straat zou laten slapen. Maar dat is iets heel persoonlijks natuurlijk.

lonelycat zondag 22 februari 2026 om 13:12

Maar hoe vertel je dat je wilt dat je kinderen op zichzelf gaan. Hier een 19 en een 22 jarige. Oudste volgend jaar master jongste tweede jaar hbo. Studeren beide dichtbij. Wonen fulltime bij mij en geen behoefte aan studentenleven. Ik vind het heel moeilijk om te communiceren dat ze misschien eens op zichzelf kunnen gaan. Want ik ben de ouder. Ze horen altijd welkom te zijn. En plus een 19 jarige het huis uitgooien? Nog zo jong. En als de jongste nog hier woont tja dan kan de oudste evengoed ook nog blijven. En ze helpen ook dus dat is ook wel fijn.

cognac zondag 22 februari 2026 om 13:18

Lonelycat, ook vanuit je oudste zelf nog geen tekenen, uitspraken of signalen dat je merkt dat die zelf het huis uit wil? Met het afstuderen zo dichtbij?

Happening zondag 22 februari 2026 om 13:20

Bij ons heeft het niet per se met woningnood te maken, maar met andere factoren. Eerst de coronatijd, waarbij op kamers gaan niet echt een aantrekkelijke optie was met twee jaar lang alleen maar online college. Daarna een vader die ineens weg was, waardoor ze de veilige basis gewoon nog even nodig hadden. Ze zijn ook nog lang geen 30, maar jonge twintigers. Er is geen sprake van een tweede studie, maar van een stapelaar. En de oudste staat netjes met zijn vriendin ingeschreven in een behoorlijk aantal gemeenten. Dus ik kan de kinderen echt niks verwijten. En ze blijven echt niet tot hun dertigste thuis hoor.

Het gaat echt om mezelf, ik merk dat ik verander. Ik vond het altijd heerlijk om voor ze te zorgen, het was me eigenlijk nooit teveel. Maar nu voelt dat ineens wel regelmatig zo en dat is wel even wennen voor me. Maar ik denk zeker dat de overgang er wat mee te maken heeft en ook mijn nieuwe relatie. Het was heel gezellig hoor, vanochtend met partner en kinderen aan mijn ontbijttafel en gisteren ook met zijn kinderen aan zijn ontbijttafel. Maar eigenlijk willen we gewoon lawaai maken in bed. En dan nog een keer onder de douche. Dat werk.

En ook op werkdagen vind ik het heerlijk om alleen te zijn als ik thuis werk. Echt even het huis voor me alleen.

lonelycat zondag 22 februari 2026 om 13:22

cognac schreef: ↑
22-02-2026 13:18
Lonelycat, ook vanuit je oudste zelf nog geen tekenen, uitspraken of signalen dat je merkt dat die zelf het huis uit wil? Met het afstuderen zo dichtbij?

Nee, geen behoefte aan. Ze hebben het beide goed thuis. Kunnen doen en laten wat ze willen en hebben alle ruimte en vrijheid.

cognac zondag 22 februari 2026 om 13:25

Ik vind dat volkomen logisch, Happening, maar heb dus helaas geen concrete adviezen voor jou.

Wat zou helpend voor jou zijn op dit moment? Woningnood speelt dus iets minder begrijp ik? Een beetje wat lonelycat schrijft misschien, dat vanuit de kinderen zelf te weinig intentie merkt om "weg te gaan" maar jij niet het gevoel wil hebben dat je ze wegstuurt?

Lori zondag 22 februari 2026 om 13:35

lonelycat schreef: ↑
22-02-2026 13:12
Maar hoe vertel je dat je wilt dat je kinderen op zichzelf gaan. Hier een 19 en een 22 jarige. Oudste volgend jaar master jongste tweede jaar hbo. Studeren beide dichtbij. Wonen fulltime bij mij en geen behoefte aan studentenleven. Ik vind het heel moeilijk om te communiceren dat ze misschien eens op zichzelf kunnen gaan. Want ik ben de ouder. Ze horen altijd welkom te zijn. En plus een 19 jarige het huis uitgooien? Nog zo jong. En als de jongste nog hier woont tja dan kan de oudste evengoed ook nog blijven. En ze helpen ook dus dat is ook wel fijn.

Maar je hebt toch met je kinderen gesprekken over van alles? En dus ook over hun toekomst? Ik neem aan op al een eerder moment dan het moment dat jij het misschien een beetje zat begint te raken zo nu en dan. Dat heeft toch helemaal niks te maken met niet welkom zijn, maar gaat toch gewoon over ouder worden, je leven invullen etc? Mijn stiefkinderen hebben er vrij concrete ideeën bij. Niet dat die niet meer zouden kunnen veranderen, maar thuiswonen op je 22e zonder daar ooit echt - in welke context dan ook - een gesprek over te hebben gehad, daar kan ik me niet zoveel bij voorstellen.

Claire45 zondag 22 februari 2026 om 13:36

SinPermiso schreef: ↑
22-02-2026 13:03
Ja, in mijn tijd waren er ook kamers te over. Maar het is echt gekozen onbenul om vast te houden aan het idee dat omdat dat toen de situatie was dat nu ook de situatie is.

Eén van mijn kinderen studeert dusdanig aan de andere kant van het land dat hij het maximale aantal punten cadeau kreeg als compensatie voor de onoverbrugbare afstand. Resterende wachttijd: drie jaar. Dat werd dus drie jaar van onderhuur naar onderhuur naar onderhuur. Aan het einde van zijn master heeft hij zes maanden om te vertrekken. Dan staat hij nergens lang genoeg ingeschreven om ergens voor in aanmerking te komen.

Ik zou in dit scenario niet weten wie zich waar precies voor moet schamen. Ik zou mezelf wel schamen als ik hem tegen die tijd op straat zou laten slapen. Maar dat is iets heel persoonlijks natuurlijk.

Maar in veel gevallen maken juist die bijna afgestudeerden (die allemaal op straat komen te staan als ze hun bul hebben gehaald) onderling afspraken om samen iets te zoeken voor als ze hun eerste baan hebben. Is dat niet zo in de stad/het huis waar je zoon woont? Vaak verhuizen ze voor een baan naar een andere stad (meestal Amsterdam) en wonen ze opnieuw samen in een huis met veel anderen, wat de kosten drukt en dan kan er wat gespaard worden. Op basis van hun vaste salaris kunnen ze vervolgens op zeker moment iets zelf gaan huren en eventueel gaan samenwonen.

Happening zondag 22 februari 2026 om 13:37

cognac schreef: ↑
22-02-2026 13:25
Ik vind dat volkomen logisch, Happening, maar heb dus helaas geen concrete adviezen voor jou.

Wat zou helpend voor jou zijn op dit moment? Woningnood speelt dus iets minder begrijp ik? Een beetje wat lonelycat schrijft misschien, dat vanuit de kinderen zelf te weinig intentie merkt om "weg te gaan" maar jij niet het gevoel wil hebben dat je ze wegstuurt?

Het helpt mij al flink om te horen dat het heel normaal is. Ik vind het belangrijk dat ze een veilige basis hebben om zelfstandig te worden. Dus ik ga ze niet wegjagen. Ik heb wel de taken wat beter verdeeld, waardoor het iets minder hotel mamma is en ze zelf meer verantwoordelijkheid dragen voor het gezamenlijke huishouden.
En verder ga ik regelmatig met mijn partner een weekeindje op stap. Dat is altijd heerlijk.

smorre zondag 22 februari 2026 om 13:40

BrutaImmaculata schreef: ↑
22-02-2026 12:32
Niet elke studie wordt overal aangeboden. Wel fijn als je wel in zo'n maakbare bubbel zit.

Daar heb je gelijk in.
Maar ik vind je beschuldiging van een maakbare bubbel nergens op slaan.

lonelycat zondag 22 februari 2026 om 13:40

Lori schreef: ↑
22-02-2026 13:35
Maar je hebt toch met je kinderen gesprekken over van alles? En dus ook over hun toekomst? Ik neem aan op al een eerder moment dan het moment dat jij het misschien een beetje zat begint te raken zo nu en dan. Dat heeft toch helemaal niks te maken met niet welkom zijn, maar gaat toch gewoon over ouder worden, je leven invullen etc? Mijn stiefkinderen hebben er vrij concrete ideeën bij. Niet dat die niet meer zouden kunnen veranderen, maar thuiswonen op je 22e zonder daar ooit echt - in welke context dan ook - een gesprek over te hebben gehad, daar kan ik me niet zoveel bij voorstellen.

Ja natuurlijk hebben we gesprekken maar dan wordt door hun aangegeven dat ze de komende tijd nog thuis willen blijven. Zeker nog de komende drie jaar. En dan? Ik kan het niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat ik ze liever op kamers zie. Het zijn mijn kinderen

smorre zondag 22 februari 2026 om 13:42

Nou je hoeft ze er niet meteen uit te gooien toch? Maar je kunt toch aangeven dat jij daar wél behoefte aan hebt? Je mag al ouder toch óók je behoeftes aangeven?

cognac zondag 22 februari 2026 om 13:44

Happening schreef: ↑
22-02-2026 13:37
Het helpt mij al flink om te horen dat het heel normaal is. Ik vind het belangrijk dat ze een veilige basis hebben om zelfstandig te worden. Dus ik ga ze niet wegjagen. Ik heb wel de taken wat beter verdeeld, waardoor het iets minder hotel mamma is en ze zelf meer verantwoordelijkheid dragen voor het gezamenlijke huishouden.
En verder ga ik regelmatig met mijn partner een weekeindje op stap. Dat is altijd heerlijk.

Fijn. Ik denk dat je daar zeker niet de enige in bent maar de mate waarin je het als belastend ervaart zal van persoon tot persoon verschillen. Jij moet er denk ik misschien vooral aan wennen dat dit gevoel nieuw is. Ik weet op voorhand al dat ik dat gevoel ga hebben en ik denk dat de kinderen (zeker de oudste al wel) ook al heel goed weten wat ik hierin zo ongeveer verwacht en waar we naartoe gaan werken over een paar jaar. Maar ik snap ook dat niet iedereen in de mate zo doet of ervaart als ik dat doe.

Lori zondag 22 februari 2026 om 13:52

lonelycat schreef: ↑
22-02-2026 13:40
Ja natuurlijk hebben we gesprekken maar dan wordt door hun aangegeven dat ze de komende tijd nog thuis willen blijven. Zeker nog de komende drie jaar. En dan? Ik kan het niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat ik ze liever op kamers zie. Het zijn mijn kinderen

Tja, dat zijn het ook als ze elders wonen. Je werpt zelfs de grootste drempel op om zo'n gesprek te voeren, doordat je het bijna als een afwijzing ziet. Zonder ze direct op straat te zetten, is het toch ook goed als ze zich realiseren dat dit ook iets van jou vraagt? Dat jij ook bepaalde behoeften hebt? Zodat jullie het daarover kunnen hebben?

Claire45 zondag 22 februari 2026 om 14:05

Lori schreef: ↑
22-02-2026 13:35
Maar je hebt toch met je kinderen gesprekken over van alles? En dus ook over hun toekomst? Ik neem aan op al een eerder moment dan het moment dat jij het misschien een beetje zat begint te raken zo nu en dan. Dat heeft toch helemaal niks te maken met niet welkom zijn, maar gaat toch gewoon over ouder worden, je leven invullen etc? Mijn stiefkinderen hebben er vrij concrete ideeën bij. Niet dat die niet meer zouden kunnen veranderen, maar thuiswonen op je 22e zonder daar ooit echt - in welke context dan ook - een gesprek over te hebben gehad, daar kan ik me niet zoveel bij voorstellen.

Ik denk toch dat lang niet in elk gezin over uit huis gaan en op kamers wonen wordt gesproken omdat het gewoon niet zo vanzelfsprekend is. Bij mij thuis was het een gegeven dat wij op kamers gingen, en voor mijn dochter ook, maar zij ziet dat al haar vriendinnen en neven en nichten dat doen, dus nu wil zij ook. Thuiswonen is ongetwijfeld relaxter en sowieso goedkoper maar zij wil graag een bijbaantje om toch die kamer te kunnen huren en om met haar vriendinnen uit te zoeken hoe dat gaat, op jezelf wonen en met niemand iets te maken hebben. Maar dat is dan ook een toekomstbeeld waarmee zij is opgegroeid.

Ik weet nog dat ik ooit in een soortgelijk topic schreef dat mijn moeder op een dag een busje had gehuurd om mijn broer naar Leiden te rijden met al zijn spullen omdat ze vond dat hij te lang thuis bleef hangen en maar eens op kamers moest. Er woonde nog een jonger broertje thuis maar het ging haar echt om het op eigen benen leren staan. Daar was iedereen hier toen heel geschokt over, maar voor mij is dat niet minder liefdevol dan je kinderen heel lang thuishouden omdat dát is wat je gewend bent. Kwestie van cultuur, ook. Mijn ouders wilden ons zelfstandigheid bijbrengen, dat hoorde bij de opvoeding en dus werd er, als we zelf niks regelden, een kamer bij een hospita gehuurd en van daaruit moesten we het zelf verder regelen. Niks zieligs aan, zo was het bij mijn ouders zelf ook gegaan.

cognac zondag 22 februari 2026 om 14:23

Het maakt het denk ik wel makkelijker als je veel voorbeelden hebt of mensen jou hebt zien voorgaan. Ik had er maar een handjevol (maar bijv wel van mijn vader) en voelde me al helemaal lekker gemaakt. Ook was ik niet helemaal comfortabel met de plek waar ik woonde, om verschillende redenen.
Maar ik denk dat dat dus ook wel meespeelt ja. Als helemaal niemand in je omgeving enthousiast is ben je dat zelf misschien ook niet op je 17e. Als jij helemaal jezelf kunt zijn en je hebt vrienden in de plaats waar je naar school ging dan voelt weggaan misschien eerder als verlies dan als een fantastische nieuwe start.

Youk79 zondag 22 februari 2026 om 14:50

Happening schreef: ↑
22-02-2026 13:20
Bij ons heeft het niet per se met woningnood te maken, maar met andere factoren. Eerst de coronatijd, waarbij op kamers gaan niet echt een aantrekkelijke optie was met twee jaar lang alleen maar online college. Daarna een vader die ineens weg was, waardoor ze de veilige basis gewoon nog even nodig hadden. Ze zijn ook nog lang geen 30, maar jonge twintigers. Er is geen sprake van een tweede studie, maar van een stapelaar. En de oudste staat netjes met zijn vriendin ingeschreven in een behoorlijk aantal gemeenten. Dus ik kan de kinderen echt niks verwijten. En ze blijven echt niet tot hun dertigste thuis hoor.

Het gaat echt om mezelf, ik merk dat ik verander. Ik vond het altijd heerlijk om voor ze te zorgen, het was me eigenlijk nooit teveel. Maar nu voelt dat ineens wel regelmatig zo en dat is wel even wennen voor me. Maar ik denk zeker dat de overgang er wat mee te maken heeft en ook mijn nieuwe relatie. Het was heel gezellig hoor, vanochtend met partner en kinderen aan mijn ontbijttafel en gisteren ook met zijn kinderen aan zijn ontbijttafel. Maar eigenlijk willen we gewoon lawaai maken in bed. En dan nog een keer onder de douche. Dat werk.

En ook op werkdagen vind ik het heerlijk om alleen te zijn als ik thuis werk. Echt even het huis voor me alleen.

Dat lijkt me heel logisch dat je dat wil! En ik snap ook goed dat je de kinderen geen druk op wil leggen.
Zit denk ik niets anders op dan accepteren dat het zo is en jezelf niet te hard vallen maar juist ook ruimte maken voor je eigen gevoel, ook al kun je er nu niets mee

Het is zoals het is

Arlandria zondag 22 februari 2026 om 15:07

Ik heb het topic niet helemaal gelezen maar even het perspectief vanuit een kind:
ik was 19 toen mijn moeder samen ging wonen met haar vriend na een LAT relatie (omwille van de kinderen) van 7 jaar. In een andere stad en ik kon mee verhuizen. Ondanks dat ik het daar prima had, heeft dat voor mij gezorgd voor wat meer haast om uit huis te gaan. Dus ik heb daar ongeveer een half jaar gewoond en ben toen uit huis gegaan.

Achteraf is het een héle goede zet geweest van mijn moeder. Ik vermoed dat ze zich een beetje voelde zoals jij en ik snapte dat toen al maar nu nog beter.

Je hoeft je dus niet schuldig te voelen als je meer voor jezelf kiest, hoe dat er ook uit mag zien bij jou. Je kinderen zijn echt oud genoeg om er mee om te gaan. En als zij zich anders voelen dan ik, zijn ze ook oud genoeg om dáár dan weer mee om te gaan

Tavistock zondag 22 februari 2026 om 15:14

Het is toch ook een gezonde stap voor je kinderen om zelfstandig te worden? En jouw taak als opvoeder dat te stimuleren. Niet te vroeg, maar ook niet te laat. Dus zo'n gesprek zou m.i. niet alleen moeten gaan over dat jij als ouder behoefte hebt aan meer ruimte (al mag dat zeker benoemd worden), maar dat jij als hún ouder hen verder de wereld in wil helpen. En dat gaat beter uit huis dan thuiswonend. Je kan bijvoorbeeld best zeggen dat ze met 25 wel het huis uit moeten zijn en dat het dus goed is dat ze daar nu vast voorbereidingen voor gaan treffen.

Actieve topics