Behoefte aan empty nest

Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.

Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.

Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.

Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.

cognac schreef: ↑

22-02-2026 13:44

Fijn. Ik denk dat je daar zeker niet de enige in bent maar de mate waarin je het als belastend ervaart zal van persoon tot persoon verschillen. Jij moet er denk ik misschien vooral aan wennen dat dit gevoel nieuw is. Ik weet op voorhand al dat ik dat gevoel ga hebben en ik denk dat de kinderen (zeker de oudste al wel) ook al heel goed weten wat ik hierin zo ongeveer verwacht en waar we naartoe gaan werken over een paar jaar. Maar ik snap ook dat niet iedereen in de mate zo doet of ervaart als ik dat doe.

De situatie kan soms veranderen, zoals bij ons is gebeurd. Waar ik vroeger, toen hun vader er nog was, best wel half grappend aangaf dat ik me er echt op verheugde weer alleen met papa te zijn, wordt dat heel anders als het om een andere man gaat die ze nog helemaal niet zo goed kennen. Hoe aardig ze hem ook vinden, zo'n situatie vraagt gewoon om een voorzichtige opstelling van mij en mijn partner, zodat ze niet het gevoel krijgen dat ze moeten ophoepelen voor hem. Zeker als ze dit nou juist precies zo hebben meegemaakt bij hun vader een paar jaar geleden, die voor een scharrel koos en ineens nooit meer tijd, geld en aandacht had voor de kinderen, terwijl het met deze vrouw binnen korte tijd alweer uit was (en dan stond er meteen weer een ander op 1).

Dus ik ben er wel echt voorzichtig in, liever iets te langzaam dan te snel denk ik in dit geval.