Kinderen
alle pijlers
Behoefte aan empty nest
woensdag 18 februari 2026 om 12:50
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
zondag 22 februari 2026 om 18:49
Dat snap ik wel…. Dit was pas op mn 38e binnen bereik en ook omdat ik toen een appartement met overwaarde te verkopen had. Daar is niet tegenop te sparen. Als ik die jongeren was zou ik iets kleins zoeken en van daaruit verder groeienJubelien schreef: ↑21-02-2026 22:18Ik ken alleen de variant van: zielig als een student of jongvolwassene thuis blijft wonen.
Maar, tegelijkertijd zie ik nu bij mijn jongere familieleden uit het oosten de tendens: alles in je eerste huisje ooit al helemaal voor elkaar willen hebben: veel ruimte, meerdere kamers, alles mooi...
Die wonen dus nog thuis en hun bekruipt nu wel het gevoel dat ze de boot een beetje gemist hebben ja. Inmiddels goeie banen, maar daarmee zijn ook hun eisen meegegroeid: inmiddels willen ze dus ook een tuintje, een parkeerplek, enz. Maar ondertussen hebben ze nog met hun 24 jaar geen enkele zelfstandige woonervaring, behalve als de ouders samen een weekje op vakantie zijn.
Ik denk dat het en-en is:
Dat de woningmarkt inclusief (studenten)kamers ontzettend lastig is geworden. Én dat de jongvolwassenen van nu wel wat hogere eisen hebben dan ik destijds op mijn 17e in een kamertje van 12 vierkante meter.
zondag 22 februari 2026 om 18:49
Ik was met 17 het huis uit en hun vader met 18. Ik kon niet wachten. Ik had dat ook verwacht van mijn kinderen. Maar ik had het wel wat minder prettig thuis dan mijn kinderen.Claire45 schreef: ↑22-02-2026 18:35Ik ben wel benieuwd hoe degenen die nu nog thuiswonende twintigers hebben dat vroeger zelf hebben gedaan: ook lang thuis blijven wonen of na de middelbare schooltijd op kamers? Of iets anders? Ik kan me voorstellen dat je dit soort patronen herhaalt omdat het vanzelfsprekend is, en omdat je er goede herinneringen aan hebt.
zondag 22 februari 2026 om 18:52
Oh dat is misschien wel een beetje vermoeiend ja.
Maar dan nog hoef je niet altijd 'aan' te staan natuurlijk. Mijn 21-jarige blinkt echt niet uit in huishoudelijke kwaliteiten maar als ik een weekje op vakantie ben redt ie zich hier prima. Hij kan zijn eigen was doen, hij kan koken, hij kan zijn eigen kont afvegen, dus ik heb nou echt niet meer het gevoel dat ik moet Zorgen of zo. Maar misschien mis ik dat zorg-gen ook wel hoor, dat zou best kunnen.
Graftak!
zondag 22 februari 2026 om 18:53
Op mijn 18e anti-kraak in A'dam West. En nu?Claire45 schreef: ↑22-02-2026 18:35Ik ben wel benieuwd hoe degenen die nu nog thuiswonende twintigers hebben dat vroeger zelf hebben gedaan: ook lang thuis blijven wonen of na de middelbare schooltijd op kamers? Of iets anders? Ik kan me voorstellen dat je dit soort patronen herhaalt omdat het vanzelfsprekend is, en omdat je er goede herinneringen aan hebt.
zondag 22 februari 2026 om 18:57
Is lastig, want je kunt dat steeds moeilijker sturen naarmate ze ouder worden. Ik weet dat mijn partner vaak ook heel veel behoefte heeft om te "ontprikkelen" (waar bij mij de behoefte veel meer gaat over een feestje, vrienden te eten kunnen vragen, muziek) en kinderen zijn nu nog in de leeftijd dat ik ze een dag ergens mee naartoe kan nemen, maar dat gaat in rap tempo veranderen. Ik denk dat zij ook graag vooral thuis zijn. Zelfs naar trainingen of hobby gaan is een steeds grotere uitdaging... Als ik mijn partner vraag wat zij echt het fijnst vindt wat ik een dag voor haar kan doen dan is het: het huis een dag helemaal voor mij alleen.
Gezien de leeftijden van iedereen hier vraag ik me echt af of het dan toch met de overgang te maken heeft...
zondag 22 februari 2026 om 19:01
Claire45 schreef: ↑22-02-2026 18:35Ik ben wel benieuwd hoe degenen die nu nog thuiswonende twintigers hebben dat vroeger zelf hebben gedaan: ook lang thuis blijven wonen of na de middelbare schooltijd op kamers? Of iets anders? Ik kan me voorstellen dat je dit soort patronen herhaalt omdat het vanzelfsprekend is, en omdat je er goede herinneringen aan hebt.
Met 18 de deur uit en nooit meer omgekeken. In het buitenland gewoond en gewerkt the whole shabang. Maar ja, ik heb ook ooit tijdens mijn eerste grotemensenbaan voor 135.000 euro een ruime benedenwoning met tuin in het Haagse Zeeheldenkwartier gekocht. En het maakt echt niet uit hoe vaak of hoe hard ik tegen mijn kinderen ga zeggen dat als ze maar hard genoeg wensen om dat ook gewoon te doen ze dat dan ook voor elkaar krijgen. Het enige resultaat van al dat totaal van de realiteit losgezongen wensdrammen zoals sommige mensen hier doen is dat je mensen die roeien met de riemen die ze hebben opzadelt met een rotgevoel. De tijden waarin dat kon zijn gewoon voorbij en de huidige realiteit is voor heel veel mensen gewoon niet zo tof.
De enige link die ik kan zien tussen het feit dat ik het heel belangrijk vind dat mijn kinderen een zo goed mogelijke start van hun zelfstandige volwassenen leven hebben is dat ik, zoals heel erg veel gen X-ers, in leven ben gehouden door Boomers die het niet interesseerde wat er met hun kinderen gebeurde zolang het er aan de buitenkant maar glanzend en welvarend uitzag. In mijn directe omgeving was de 18e verjaardag van de jongste telg vaker wel dan niet het signaal om naar het buitenland te vertrekken en "eindelijk van het leven te gaan genieten". En inderdaad, over mijn lijk dat mijn kinderen ooit het gevoel krijgen dat mijn leven pas kan beginnen als zij zijn opgehoepeld.
zondag 22 februari 2026 om 19:05
SinPermiso schreef: ↑22-02-2026 19:01Met 18 de deur uit en nooit meer omgekeken. In het buitenland gewoond en gewerkt the whole shabang. Maar ja, ik heb ook ooit tijdens mijn eerste grotemensenbaan voor 135.000 euro een ruime benedenwoning met tuin in het Haagse Zeeheldenkwartier gekocht. En het maakt echt niet uit hoe vaak of hoe hard ik tegen mijn kinderen ga zeggen dat als ze maar hard genoeg wensen om dat ook gewoon te doen ze dat dan ook voor elkaar krijgen. Het enige resultaat van al dat totaal van de realiteit losgezongen wensdrammen zoals sommige mensen hier doen is dat je mensen die roeien met de riemen die ze hebben opzadelt met een rotgevoel. De tijden waarin dat kon zijn gewoon voorbij en de huidige realiteit is voor heel veel mensen gewoon niet zo tof.
De enige link die ik kan zien tussen het feit dat ik het heel belangrijk vind dat mijn kinderen een zo goed mogelijke start van hun zelfstandige volwassenen leven hebben is dat ik, zoals heel erg veel gen X-ers, in leven ben gehouden door Boomers die het niet interesseerde wat er met hun kinderen gebeurde zolang het er aan de buitenkant maar glanzend en welvarend uitzag. In mijn directe omgeving was de 18e verjaardag van de jongste telg vaker wel dan niet het signaal om naar het buitenland te vertrekken en "eindelijk van het leven te gaan genieten". En inderdaad, over mijn lijk dat mijn kinderen ooit het gevoel krijgen dat mijn leven pas kan beginnen als zij zijn opgehoepeld.
Graftak!
zondag 22 februari 2026 om 19:07
Mooi.SinPermiso schreef: ↑22-02-2026 19:01Met 18 de deur uit en nooit meer omgekeken. In het buitenland gewoond en gewerkt the whole shabang. Maar ja, ik heb ook ooit tijdens mijn eerste grotemensenbaan voor 135.000 euro een ruime benedenwoning met tuin in het Haagse Zeeheldenkwartier gekocht. En het maakt echt niet uit hoe vaak of hoe hard ik tegen mijn kinderen ga zeggen dat als ze maar hard genoeg wensen om dat ook gewoon te doen ze dat dan ook voor elkaar krijgen. Het enige resultaat van al dat totaal van de realiteit losgezongen wensdrammen zoals sommige mensen hier doen is dat je mensen die roeien met de riemen die ze hebben opzadelt met een rotgevoel. De tijden waarin dat kon zijn gewoon voorbij en de huidige realiteit is voor heel veel mensen gewoon niet zo tof.
De enige link die ik kan zien tussen het feit dat ik het heel belangrijk vind dat mijn kinderen een zo goed mogelijke start van hun zelfstandige volwassenen leven hebben is dat ik, zoals heel erg veel gen X-ers, in leven ben gehouden door Boomers die het niet interesseerde wat er met hun kinderen gebeurde zolang het er aan de buitenkant maar glanzend en welvarend uitzag. In mijn directe omgeving was de 18e verjaardag van de jongste telg vaker wel dan niet het signaal om naar het buitenland te vertrekken en "eindelijk van het leven te gaan genieten". En inderdaad, over mijn lijk dat mijn kinderen ooit het gevoel krijgen dat mijn leven pas kan beginnen als zij zijn opgehoepeld.
zondag 22 februari 2026 om 19:17
Over dat eerste: dat was niet wat ik bedoelde met "het begint met de wens."SinPermiso schreef: ↑22-02-2026 19:01Met 18 de deur uit en nooit meer omgekeken. In het buitenland gewoond en gewerkt the whole shabang. Maar ja, ik heb ook ooit tijdens mijn eerste grotemensenbaan voor 135.000 euro een ruime benedenwoning met tuin in het Haagse Zeeheldenkwartier gekocht. En het maakt echt niet uit hoe vaak of hoe hard ik tegen mijn kinderen ga zeggen dat als ze maar hard genoeg wensen om dat ook gewoon te doen ze dat dan ook voor elkaar krijgen. Het enige resultaat van al dat totaal van de realiteit losgezongen wensdrammen zoals sommige mensen hier doen is dat je mensen die roeien met de riemen die ze hebben opzadelt met een rotgevoel. De tijden waarin dat kon zijn gewoon voorbij en de huidige realiteit is voor heel veel mensen gewoon niet zo tof.
De enige link die ik kan zien tussen het feit dat ik het heel belangrijk vind dat mijn kinderen een zo goed mogelijke start van hun zelfstandige volwassenen leven hebben is dat ik, zoals heel erg veel gen X-ers, in leven ben gehouden door Boomers die het niet interesseerde wat er met hun kinderen gebeurde zolang het er aan de buitenkant maar glanzend en welvarend uitzag. In mijn directe omgeving was de 18e verjaardag van de jongste telg vaker wel dan niet het signaal om naar het buitenland te vertrekken en "eindelijk van het leven te gaan genieten". En inderdaad, over mijn lijk dat mijn kinderen ooit het gevoel krijgen dat mijn leven pas kan beginnen als zij zijn opgehoepeld.
Over dat tweede: ik vind het erg als ik overkom als zo'n ouder...
zondag 22 februari 2026 om 19:19
Amen.SinPermiso schreef: ↑22-02-2026 19:01Met 18 de deur uit en nooit meer omgekeken.". En inderdaad, over mijn lijk dat mijn kinderen ooit het gevoel krijgen dat mijn leven pas kan beginnen als zij zijn opgehoepeld.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zondag 22 februari 2026 om 19:25
Dat doe je zelf he. Ik kan ook wel zorgen dat de wens zich aan gaat dienen bij mijn nestblijver, zo moeilijk is dat niet. Maar ik wil het niet.
Graftak!
zondag 22 februari 2026 om 19:26
zondag 22 februari 2026 om 19:39
In welk opzicht doe ik dat zelf? Door heel enthousiast over mijn ervaringen te praten? Is geen garantie dat zij hetzelfde enthousiasme gaan voelen. Sterker nog, hoe meer enthousiasme ik ergens voor heb, hoe kleiner de kans dat zij geloven dat dat echt zo leuk is...Lady*Voldemort schreef: ↑22-02-2026 19:25Dat doe je zelf he. Ik kan ook wel zorgen dat de wens zich aan gaat dienen bij mijn nestblijver, zo moeilijk is dat niet. Maar ik wil het niet.
Maar misschien draaf ik ook wel teveel door, loop ik op zaken vooruit en overschat ik een aantal dingen gigantisch. Zal al blij zijn als we dat vo komende tijd doorkomen.
zondag 22 februari 2026 om 19:46
Kolere, ze zitten nog dik op het VO en jij maakt je al druk over dat ze zo snel mogelijk het huis uit moeten?cognac schreef: ↑22-02-2026 19:39In welk opzicht doe ik dat zelf? Door heel enthousiast over mijn ervaringen te praten? Is geen garantie dat zij hetzelfde enthousiasme gaan voelen. Sterker nog, hoe meer enthousiasme ik ergens voor heb, hoe kleiner de kans dat zij geloven dat dat echt zo leuk is...
Maar misschien draaf ik ook wel teveel door, loop ik op zaken vooruit en overschat ik een aantal dingen gigantisch. Zal al blij zijn als we dat vo komende tijd doorkomen.
Wat mij betreft zijn er twee mogelijkheden: of je bent niet goed boemel of je bent een trol. Ik gok trouwens op het laatste, gezien je al even opmerkelijke posts in dat topic over die telefoon.
lady*voldemort wijzigde dit bericht op 22-02-2026 19:47
6.49% gewijzigd
Graftak!
zondag 22 februari 2026 om 19:46
Klopt. Ik denk dat de kids het te goed hebben thuis. Deze generatie ouders is liever voor hun kinderen dan de boomers warenLady*Voldemort schreef: ↑22-02-2026 19:25Dat doe je zelf he. Ik kan ook wel zorgen dat de wens zich aan gaat dienen bij mijn nestblijver, zo moeilijk is dat niet. Maar ik wil het niet.
zondag 22 februari 2026 om 19:52
Haha als je dit gewoon doet moet je eens zien hoe snel ze het huis uit zijn. 2 vliegen in 1 klapHappening schreef: ↑22-02-2026 13:20Bij ons heeft het niet per se met woningnood te maken, maar met andere factoren. Eerst de coronatijd, waarbij op kamers gaan niet echt een aantrekkelijke optie was met twee jaar lang alleen maar online college. Daarna een vader die ineens weg was, waardoor ze de veilige basis gewoon nog even nodig hadden. Ze zijn ook nog lang geen 30, maar jonge twintigers. Er is geen sprake van een tweede studie, maar van een stapelaar. En de oudste staat netjes met zijn vriendin ingeschreven in een behoorlijk aantal gemeenten. Dus ik kan de kinderen echt niks verwijten. En ze blijven echt niet tot hun dertigste thuis hoor.
Het gaat echt om mezelf, ik merk dat ik verander. Ik vond het altijd heerlijk om voor ze te zorgen, het was me eigenlijk nooit teveel. Maar nu voelt dat ineens wel regelmatig zo en dat is wel even wennen voor me. Maar ik denk zeker dat de overgang er wat mee te maken heeft en ook mijn nieuwe relatie. Het was heel gezellig hoor, vanochtend met partner en kinderen aan mijn ontbijttafel en gisteren ook met zijn kinderen aan zijn ontbijttafel. Maar eigenlijk willen we gewoon lawaai maken in bed. En dan nog een keer onder de douche. Dat werk.
En ook op werkdagen vind ik het heerlijk om alleen te zijn als ik thuis werk. Echt even het huis voor me alleen.
zondag 22 februari 2026 om 22:49
Blijkbaar is jouw verhaal voor velen herkenbaar maar ik herken het helemaal niet. Wat ook logisch is, we hebben allemaal een andere achtergrond en andere ouders en andere opvoedingen en zo. Maar ouders die hun kinderen beschouwden als blokken aan het been en die openlijk blij waren om eindelijk verlost te zijn van hun kroost? Dat heb ik nooit meegemaakt. En ik vind het ook best vreemd. Wel ken ik ouders die de zelfstandigheid van hun kinderen stimuleerden (wat je door een bepaalde bril kan zien als emotionele verwaarlozing) maar ik denk dat elke ouder ontzettend gelukkig is als hun kind op eigen benen kan staan en alleen nog voor de gezelligheid eens per week komt eten of bijpraten.SinPermiso schreef: ↑22-02-2026 19:01Met 18 de deur uit en nooit meer omgekeken. In het buitenland gewoond en gewerkt the whole shabang. Maar ja, ik heb ook ooit tijdens mijn eerste grotemensenbaan voor 135.000 euro een ruime benedenwoning met tuin in het Haagse Zeeheldenkwartier gekocht. En het maakt echt niet uit hoe vaak of hoe hard ik tegen mijn kinderen ga zeggen dat als ze maar hard genoeg wensen om dat ook gewoon te doen ze dat dan ook voor elkaar krijgen. Het enige resultaat van al dat totaal van de realiteit losgezongen wensdrammen zoals sommige mensen hier doen is dat je mensen die roeien met de riemen die ze hebben opzadelt met een rotgevoel. De tijden waarin dat kon zijn gewoon voorbij en de huidige realiteit is voor heel veel mensen gewoon niet zo tof.
De enige link die ik kan zien tussen het feit dat ik het heel belangrijk vind dat mijn kinderen een zo goed mogelijke start van hun zelfstandige volwassenen leven hebben is dat ik, zoals heel erg veel gen X-ers, in leven ben gehouden door Boomers die het niet interesseerde wat er met hun kinderen gebeurde zolang het er aan de buitenkant maar glanzend en welvarend uitzag. In mijn directe omgeving was de 18e verjaardag van de jongste telg vaker wel dan niet het signaal om naar het buitenland te vertrekken en "eindelijk van het leven te gaan genieten". En inderdaad, over mijn lijk dat mijn kinderen ooit het gevoel krijgen dat mijn leven pas kan beginnen als zij zijn opgehoepeld.
Ik weet dat je situaties nooit met elkaar kunt vergelijken, maar jij schetst een wel erg zwart beeld van Boomer-ouders die alleen maar bezig waren met zichzelf en de buitenkant. Ik vraag me af of de huidige generatie ouders, die hun kinderen tegen alles beschermen en die hun eigen leven opofferen om hun kinderen vooral niet te confronteren met de harde realiteit, het zoveel beter doen. Natuurlijk, de bedoelingen zijn goed, daar gaat het niet om. Het gaat om de uitkomst.
Als ik hier lees, is de teneur: onze kinderen zijn verdoemd, ze krijgen nooit woonruimte en kunnen geen kant op, dus wij moeten wel blijven zorgen en redderen en koken en bijspringen en onze eigen levens opofferen, want anders eindigen ze onder een brug. Dat lijkt me voor de kinderen ook geen motiverend en inspirerend verhaal. Ze hebben vanaf een bepaalde leeftijd toch hun eigen leven? Idealen? Dromen? Ambities?
De Boomer-generatie dacht meer vanuit dat idee: zoek het uit, verzin iets, ga er maar voor vechten, want makkelijk zal het niet zijn, maar het leven ís niet makkelijk en ooit zal je dat moeten ervaren. Beter als je jong en flexibel bent dan oud en verbitterd.
zondag 22 februari 2026 om 23:03
Het is niet zwart of wit het is grijs. Ja het is verrekte moeilijk om een kamer te vinden. Ja het is rot als je weer naar huis moet na 4 jaar zelfstandig gewoond te hebben.
Sociale huurwoningen zijn er bijna niet voor jongeren. Consequenties zijn dan dus voor pa, of ma of beiden. Kan een kind niks aan doen.
Je hoeft niet te vechten, of door te zetten, voor een woonruimte. Ze zijn er binnen je betaalbare range of ze zijn er niet.
Zijn ze er niet. Dan maak je thuis goede afspraken. Wordt ook niemand slechter van. Geven en nemen naar draagkracht.
Sociale huurwoningen zijn er bijna niet voor jongeren. Consequenties zijn dan dus voor pa, of ma of beiden. Kan een kind niks aan doen.
Je hoeft niet te vechten, of door te zetten, voor een woonruimte. Ze zijn er binnen je betaalbare range of ze zijn er niet.
Zijn ze er niet. Dan maak je thuis goede afspraken. Wordt ook niemand slechter van. Geven en nemen naar draagkracht.
Afkoelen heeft gewerkt
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
