Relaties
alle pijlers
Ik ben een wrak...
zondag 22 februari 2026 om 15:44
Dag allemaal,
Ik lees al lang mee op dit forum, maar nu zou ik toch graag zelf eens iets schrijven in de hoop hier misschien wat steun en advies te vinden.
Op werkvlak sta ik onder immense druk, dat al om te beginnen. Maar mijn relatie is ook op sterven na dood.
Mijn partner heeft OCD (zo noemt hij het zelf, maar zelf vermoed ik dat er toch meer aan de hand is).
Om maar een voorbeeld te geven: hij staat erop dat ik 's nachts mijn gsm "in vliegtuigmodus" zet, want hij is ervan overtuigd dat hij anders totaal niet slaapt; omwille van de straling. Intussen ben ik zodanig geconditioneerd dat ik dat uit mezelf doe, maar toch blijft hij dit elke avond controleren. Is het door zelf in mijn gsm te neuzen, zij het door me te bellen om dit te checken.
Neen, "avond" is het verkeerde woord, want dat is meestal om middernacht, onlangs ook om 3u 's nachts, enz. Maar ik moet dan wel vaak daags nadien om 9u 's morgens fris en monter in de rechtbank staan (ik ben tolk). Dit is een ontzettend intensieve job waarbij je echt je gedachten erbij moet houden.
Vorige week heeft hij bijvoorbeeld mijn gsm door het raam gegooid, midden in de nacht.
Een tijdje terug had hij ook een soort van crisis: toen heeft hij ons bed (met mij erin!) zo heftig op en neer staan schudden dat het in twee gekrakt is. Terwijl kampte ik al maandenlang met immense rugklachten. Dus nieuw bed gekocht, ik heb hier 3.300 euro voor bijgedragen.
Wij wonen nu iets meer dan een jaar samen, maar ik heb pas bij het samenwonen ondervonden dat het zo erg is.
Zo kreeg ik onlangs ook zwaar onder mijn voeten omdat hij ervan overtuigd was dat ik een kist in de living "verplaatst had" (lees: 2 cm of zo)? Terwijl dat een loodzwaar geval is en ik heb de afgelopen maanden zoveel stress gehad waardoor ik nu nog 45 kg weeg. Hoezo dat ik dan zo'n loodzwaar meubelstuk per ongeluk zou verplaatsen, en zelfs dan nog...
Ik ben bij hem ingetrokken, het is zijn huis. Mijn huurappartement heb ik destijds opgezegd en al mijn meubels weggedaan om bij hem te wonen. Had totaal geen idee dat dit mij te wachten zou staan... Ik slaap nu ook regelmatig in de zetel, en ik kan jullie zeggen: dit is écht geen comfortabele zetel.
Alles draait om ZIJN slaap. Dat ik er al wekenlang als een wrak bijloop en terwijl voor werk zowel 's morgensvroeg als 's avonds laat paraat (en wat presentabel) moet verschijnen, dat doet er precies niet toe. Ik geef ook nog 2x per week avondles, 3u lang met 10' pauze.
Ik wil hem ook niet afschilderen als een boeman; hij is er ook veel voor mij geweest wanneer ik het écht moeilijk had. Eerlijk is eerlijk: ik heb zelf een heel parcours van opnames in de psychiatrie achter de rug. Psychische problemen lijken wel in de familie te zitten bij ons.
Maar het feit is ook: hij heeft geen familie. Geen broers of zussen en zijn vader is al jong overleden aan kanker. Dus hij heeft nu enkel nog zijn moeder, maar die gaat mentaal ook zwaar achteruit. Daarenboven eet en drinkt ze al maandenlang niet meer, het arme mens is vel over been en woont nog steeds alleen. Ik heb al alle mogelijke dingen zitten bedenken om haar te helpen: Okra om wat sociale contacten te hebben, verpleging aan huis, een toffe serviceflat,... Maar ze wil er allemaal niet van weten en hij lijkt er zich wat bij neer te leggen.
En als zij dan voor de zoveelste keer naar hem belt om te zeggen dat ze zich heel slap voelt (uiteraard door gebrek aan voeding), dat ze het heel koud heeft omdat haar chauffage het voor de zoveelste keer begeven heeft, dan hoor ik dat hij zich aan de telefoon enkel kwaad maakt op haar. Maar het mens beséft het gewoon niet meer. Toch kreeg ik onlangs van hem het verwijt "dat ik niet omzie naar zijn moeder".
Zijn eigen huisarts heeft me al aangeraden om zo rap mogelijk hier weg te zijn en naar een vluchthuis te gaan... Maar ik werk voornamelijk voor rechtbanken, ga daar maar eens "je nieuwe adres" gaan doorgeven... Ik zie dit ook gewoon niet zitten, ik wil rust, stabiliteit. En nu naar een vluchthuis moeten...
Ik krijg het ook niet over mijn hart om hem te laten stikken: dan staat hij er echt alleen voor met zijn hulpbehoevende moeder en die vrouw heeft me altijd met open armen ontvangen.
Financieel heeft het mij ook nooit voor de wind gegaan, maar toch probeer ik nu bij de bank te horen wat er eventuele mogelijkheden zouden zijn voor een lening om een klein huisje te kopen voor mezelf (vroeger als alleenstaande lang gehuurd, maar die prijzen swingen nu zo de pan uit...).
Op dit moment laat hij ook blijken dat hij niet kan wachten tot wanneer ik hier mijn biezen pak, maar ik vermoed nu al dat hij nadien met hangende pootjes gaat terugkomen. Want dan staat hij er écht alleen voor.
Ik weet gewoon even niet meer wat gedaan. Ik heb hem indertijd leren kennen omdat hij toen een goede vriend van mijn oudste broer was, maar die vriendschap is intussen ook serieus bekoeld... Deze nacht (zo rond 5u) zei hij me ook dat ik al even mottig, of een even ellendig karakter heb als mijn broer. Heb dit broer intussen ook laten weten, dus dit komt niet meer goed.
Misschien nog terzijde: ik woon in België, dus ik weet niet hoe het er in Nederland aan toe gaat qua hulpverlening.
Ik weet het dus gewoon niet meer. Ik heb een chronisch slaapgebrek, had daarstraks het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken.
Desnoods zou ik wel even bij mijn ouders terecht kunnen, maar zij zijn ook al de 70 gepasseerd en met 4 kinderen hebben zij inmiddels ook wel hun part gehad. Ik wil hen niet (opnieuw) opzadelen met mijn problemen.
Zijn hier toevallig mensen die gelijkaardige dingen meegemaakt hebben en, indien ja, hoe zijn jullie eruit geraakt?
Ik moet dit gewoon even kwijt. Bedankt alvast voor eventueel advies!
Ik lees al lang mee op dit forum, maar nu zou ik toch graag zelf eens iets schrijven in de hoop hier misschien wat steun en advies te vinden.
Op werkvlak sta ik onder immense druk, dat al om te beginnen. Maar mijn relatie is ook op sterven na dood.
Mijn partner heeft OCD (zo noemt hij het zelf, maar zelf vermoed ik dat er toch meer aan de hand is).
Om maar een voorbeeld te geven: hij staat erop dat ik 's nachts mijn gsm "in vliegtuigmodus" zet, want hij is ervan overtuigd dat hij anders totaal niet slaapt; omwille van de straling. Intussen ben ik zodanig geconditioneerd dat ik dat uit mezelf doe, maar toch blijft hij dit elke avond controleren. Is het door zelf in mijn gsm te neuzen, zij het door me te bellen om dit te checken.
Neen, "avond" is het verkeerde woord, want dat is meestal om middernacht, onlangs ook om 3u 's nachts, enz. Maar ik moet dan wel vaak daags nadien om 9u 's morgens fris en monter in de rechtbank staan (ik ben tolk). Dit is een ontzettend intensieve job waarbij je echt je gedachten erbij moet houden.
Vorige week heeft hij bijvoorbeeld mijn gsm door het raam gegooid, midden in de nacht.
Een tijdje terug had hij ook een soort van crisis: toen heeft hij ons bed (met mij erin!) zo heftig op en neer staan schudden dat het in twee gekrakt is. Terwijl kampte ik al maandenlang met immense rugklachten. Dus nieuw bed gekocht, ik heb hier 3.300 euro voor bijgedragen.
Wij wonen nu iets meer dan een jaar samen, maar ik heb pas bij het samenwonen ondervonden dat het zo erg is.
Zo kreeg ik onlangs ook zwaar onder mijn voeten omdat hij ervan overtuigd was dat ik een kist in de living "verplaatst had" (lees: 2 cm of zo)? Terwijl dat een loodzwaar geval is en ik heb de afgelopen maanden zoveel stress gehad waardoor ik nu nog 45 kg weeg. Hoezo dat ik dan zo'n loodzwaar meubelstuk per ongeluk zou verplaatsen, en zelfs dan nog...
Ik ben bij hem ingetrokken, het is zijn huis. Mijn huurappartement heb ik destijds opgezegd en al mijn meubels weggedaan om bij hem te wonen. Had totaal geen idee dat dit mij te wachten zou staan... Ik slaap nu ook regelmatig in de zetel, en ik kan jullie zeggen: dit is écht geen comfortabele zetel.
Alles draait om ZIJN slaap. Dat ik er al wekenlang als een wrak bijloop en terwijl voor werk zowel 's morgensvroeg als 's avonds laat paraat (en wat presentabel) moet verschijnen, dat doet er precies niet toe. Ik geef ook nog 2x per week avondles, 3u lang met 10' pauze.
Ik wil hem ook niet afschilderen als een boeman; hij is er ook veel voor mij geweest wanneer ik het écht moeilijk had. Eerlijk is eerlijk: ik heb zelf een heel parcours van opnames in de psychiatrie achter de rug. Psychische problemen lijken wel in de familie te zitten bij ons.
Maar het feit is ook: hij heeft geen familie. Geen broers of zussen en zijn vader is al jong overleden aan kanker. Dus hij heeft nu enkel nog zijn moeder, maar die gaat mentaal ook zwaar achteruit. Daarenboven eet en drinkt ze al maandenlang niet meer, het arme mens is vel over been en woont nog steeds alleen. Ik heb al alle mogelijke dingen zitten bedenken om haar te helpen: Okra om wat sociale contacten te hebben, verpleging aan huis, een toffe serviceflat,... Maar ze wil er allemaal niet van weten en hij lijkt er zich wat bij neer te leggen.
En als zij dan voor de zoveelste keer naar hem belt om te zeggen dat ze zich heel slap voelt (uiteraard door gebrek aan voeding), dat ze het heel koud heeft omdat haar chauffage het voor de zoveelste keer begeven heeft, dan hoor ik dat hij zich aan de telefoon enkel kwaad maakt op haar. Maar het mens beséft het gewoon niet meer. Toch kreeg ik onlangs van hem het verwijt "dat ik niet omzie naar zijn moeder".
Zijn eigen huisarts heeft me al aangeraden om zo rap mogelijk hier weg te zijn en naar een vluchthuis te gaan... Maar ik werk voornamelijk voor rechtbanken, ga daar maar eens "je nieuwe adres" gaan doorgeven... Ik zie dit ook gewoon niet zitten, ik wil rust, stabiliteit. En nu naar een vluchthuis moeten...
Ik krijg het ook niet over mijn hart om hem te laten stikken: dan staat hij er echt alleen voor met zijn hulpbehoevende moeder en die vrouw heeft me altijd met open armen ontvangen.
Financieel heeft het mij ook nooit voor de wind gegaan, maar toch probeer ik nu bij de bank te horen wat er eventuele mogelijkheden zouden zijn voor een lening om een klein huisje te kopen voor mezelf (vroeger als alleenstaande lang gehuurd, maar die prijzen swingen nu zo de pan uit...).
Op dit moment laat hij ook blijken dat hij niet kan wachten tot wanneer ik hier mijn biezen pak, maar ik vermoed nu al dat hij nadien met hangende pootjes gaat terugkomen. Want dan staat hij er écht alleen voor.
Ik weet gewoon even niet meer wat gedaan. Ik heb hem indertijd leren kennen omdat hij toen een goede vriend van mijn oudste broer was, maar die vriendschap is intussen ook serieus bekoeld... Deze nacht (zo rond 5u) zei hij me ook dat ik al even mottig, of een even ellendig karakter heb als mijn broer. Heb dit broer intussen ook laten weten, dus dit komt niet meer goed.
Misschien nog terzijde: ik woon in België, dus ik weet niet hoe het er in Nederland aan toe gaat qua hulpverlening.
Ik weet het dus gewoon niet meer. Ik heb een chronisch slaapgebrek, had daarstraks het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken.
Desnoods zou ik wel even bij mijn ouders terecht kunnen, maar zij zijn ook al de 70 gepasseerd en met 4 kinderen hebben zij inmiddels ook wel hun part gehad. Ik wil hen niet (opnieuw) opzadelen met mijn problemen.
Zijn hier toevallig mensen die gelijkaardige dingen meegemaakt hebben en, indien ja, hoe zijn jullie eruit geraakt?
Ik moet dit gewoon even kwijt. Bedankt alvast voor eventueel advies!
maandag 23 februari 2026 om 00:44
Of to moest haar internet uitzetten ivm de straling.
@to luister naar de huisarts
duizel wijzigde dit bericht op 23-02-2026 02:41
0.52% gewijzigd
maandag 23 februari 2026 om 00:51
Oefff ik had niet gedacht om zo snel zo'n lawine aan reacties te krijgen...
Waarvoor ik overigens wel dankbaar ben, ook al lijken sommigen mijn verhaal in twijfel te trekken, enz.
En neen, ik ben nog niet in slaap gevallen (was het maar waar). En heb deze avond inderdaad zoveel mogelijk kleren al ingepakt.
Maar ik ben zo, zó opgebrand dat ik mezelf nu niet in staat zie om nog een hotel te zoeken. Misschien morgen, in de hoop dat ik me dan fysiek wat beter voel.
Heb op het punt gestaan om een ambulance te bellen vanavond, omdat ik er zo doorheen zit. En ook doordat ik zoveel afgevallen ben, heb ik nauwelijks tot geen kracht meer.
Bedankt alleszins aan al degenen die me lieve en bemoedigende woorden gaven.
Waarvoor ik overigens wel dankbaar ben, ook al lijken sommigen mijn verhaal in twijfel te trekken, enz.
En neen, ik ben nog niet in slaap gevallen (was het maar waar). En heb deze avond inderdaad zoveel mogelijk kleren al ingepakt.
Maar ik ben zo, zó opgebrand dat ik mezelf nu niet in staat zie om nog een hotel te zoeken. Misschien morgen, in de hoop dat ik me dan fysiek wat beter voel.
Heb op het punt gestaan om een ambulance te bellen vanavond, omdat ik er zo doorheen zit. En ook doordat ik zoveel afgevallen ben, heb ik nauwelijks tot geen kracht meer.
Bedankt alleszins aan al degenen die me lieve en bemoedigende woorden gaven.
maandag 23 februari 2026 om 01:05
En misschien nog terzijde: mijn ouders wonen echt in een boerendorpje en zelf heb ik geen wagen, dus voor mijn werk alleen al is dit echt geen optie. Zou me nog meer stress geven.
En wat ook zo rot is: in mijn hart hou ik echt nog altijd van hem. Het idee dat hij voorgoed weg is uit mijn leven, breekt me gewoon.
Maar sowieso: even de stekker eruit en elders onderdak zoeken, dat is wel het plan. Maar ach, die prijzen overal...
Oh, en ook: ik heb een poesje dat ooit als vondeling was gevonden in de garage van mijn ouders. Ik zorg er inmiddels al 6 jaar met hart en ziel voor. Dus die kan ik ook niet zomaar even meenemen op hotel. Ik zou het beest zo missen...
En wat ook zo rot is: in mijn hart hou ik echt nog altijd van hem. Het idee dat hij voorgoed weg is uit mijn leven, breekt me gewoon.
Maar sowieso: even de stekker eruit en elders onderdak zoeken, dat is wel het plan. Maar ach, die prijzen overal...
Oh, en ook: ik heb een poesje dat ooit als vondeling was gevonden in de garage van mijn ouders. Ik zorg er inmiddels al 6 jaar met hart en ziel voor. Dus die kan ik ook niet zomaar even meenemen op hotel. Ik zou het beest zo missen...
maandag 23 februari 2026 om 01:48
Mag de poes niet tijdelijk bij je ouders, tot je een plekje hebt?
Verder geen smoesjes meer hoor. Ga gewoon. Je houdt nog van hem,maar achteraf zie je wel dat dit geen gezonde relatie is.
Je vroeg om ervaringen. ik ga geen namen noemen, maar er zijn momenteel meerdere topics over vrouwen die tot de conclusie zijn gekomen dat hun relatie niet gezond is, en vertrokken zijn ,of dat van plan zijn. Lees die.
Verder geen smoesjes meer hoor. Ga gewoon. Je houdt nog van hem,maar achteraf zie je wel dat dit geen gezonde relatie is.
Je vroeg om ervaringen. ik ga geen namen noemen, maar er zijn momenteel meerdere topics over vrouwen die tot de conclusie zijn gekomen dat hun relatie niet gezond is, en vertrokken zijn ,of dat van plan zijn. Lees die.
maandag 23 februari 2026 om 03:17
Hoi Six,
Ik had een hele repliek gegeven (positief!) op jouw reactie, maar blijkbaar ergens verkeerd geklikt en al mijn tekst was weg
Wat ik wel nog wil meegeven, eigenlijk hilarisch detail: heb hem daarstraks bewust wijs gemaakt "dat mijn gsm in vliegtuigmodus stond".
Is natuurlijk geen waar, want hier nog met 4G aan het schrijven. Maar man slaapt al even als een roosje... Zit dus puur tussen de oren.
Ik had een hele repliek gegeven (positief!) op jouw reactie, maar blijkbaar ergens verkeerd geklikt en al mijn tekst was weg
Wat ik wel nog wil meegeven, eigenlijk hilarisch detail: heb hem daarstraks bewust wijs gemaakt "dat mijn gsm in vliegtuigmodus stond".
Is natuurlijk geen waar, want hier nog met 4G aan het schrijven. Maar man slaapt al even als een roosje... Zit dus puur tussen de oren.
maandag 23 februari 2026 om 07:21
Nou, lekker is dat Hope22, je bent om 3.17 uur nog aan het schrijven; dat betekent dat je weer niet normaal hebt kunnen slapen. Grijp de mogelijkheid van het hotel aan, al is het maar voor een nacht of drie. Even niet gestoord worden, want dit houdt geen mens vol. Zorgt hij wel voor de kat als jij er niet bent?
Ik vind het ook raar dat hij niet ziet hoe slecht het met je gaat; als hij van je zou houden zou hij zich toch zorgen maken.
Huisvesting is het grote probleem, woonruimte ligt nergens meer voor het grijpen. Ik hoop dat je hulp gaat krijgen van vrienden of familie.
Ik vind het ook raar dat hij niet ziet hoe slecht het met je gaat; als hij van je zou houden zou hij zich toch zorgen maken.
Huisvesting is het grote probleem, woonruimte ligt nergens meer voor het grijpen. Ik hoop dat je hulp gaat krijgen van vrienden of familie.
maandag 23 februari 2026 om 07:47
Wat een vreselijke situatie Hope! Heb je inmiddels een tas klaarstaan? Dat is stap 1. Ga vandaag rondbellen om te kijken waar je terecht kan. Misschien bij een van je broers of zussen? En ga anders in een zo goedkoop mogelijk hotel dichtbij je werk, en in het weekend naar je ouders. Ik weet zeker dat die bereid zijn je te helpen, ouderliefde houdt niet op als je 70 bent.
Je moet zo snel mogelijk slapen, eten en aansterken. Daarna zie je wel weer verder.
Je moet zo snel mogelijk slapen, eten en aansterken. Daarna zie je wel weer verder.
maandag 23 februari 2026 om 08:20
Sjee, wat een verhaal. Allereerst een knuffel voor jou 
Het gaat niet beter worden als je daar bij die man blijft, je hebt rust, slaap en eten nodig, en iemand die het beste met je voor heeft. Dat is hij niet.
Pak je spullen, pak je kat, bel een broer, zus, vriendin, collega om je op te halen of bel een taxi om naar je ouders te gaan. Meld je ziek op je werk.
Kom een paar dagen tot rust, slaap, eet, dan kun je weer helder nadenken en vooruit kijken.
Voor je werk kun je eventueel tijdelijk een auto huren.
Sterkte
Het gaat niet beter worden als je daar bij die man blijft, je hebt rust, slaap en eten nodig, en iemand die het beste met je voor heeft. Dat is hij niet.
Pak je spullen, pak je kat, bel een broer, zus, vriendin, collega om je op te halen of bel een taxi om naar je ouders te gaan. Meld je ziek op je werk.
Kom een paar dagen tot rust, slaap, eet, dan kun je weer helder nadenken en vooruit kijken.
Voor je werk kun je eventueel tijdelijk een auto huren.
Sterkte
Het leven is een gekke samenloop van tegenstrijdigheden
maandag 23 februari 2026 om 08:32
Poes naar je ouders en kun je geen goedkoop autootje kopen zodat jij daar ook even kunt blijven? Wonen buiten de grote stad is trouwens doorgaans goedkoper en dan past een auto wellicht wel in je budget.Hope22 schreef: ↑23-02-2026 01:05En misschien nog terzijde: mijn ouders wonen echt in een boerendorpje en zelf heb ik geen wagen, dus voor mijn werk alleen al is dit echt geen optie. Zou me nog meer stress geven.
En wat ook zo rot is: in mijn hart hou ik echt nog altijd van hem. Het idee dat hij voorgoed weg is uit mijn leven, breekt me gewoon.
Maar sowieso: even de stekker eruit en elders onderdak zoeken, dat is wel het plan. Maar ach, die prijzen overal...
Oh, en ook: ik heb een poesje dat ooit als vondeling was gevonden in de garage van mijn ouders. Ik zorg er inmiddels al 6 jaar met hart en ziel voor. Dus die kan ik ook niet zomaar even meenemen op hotel. Ik zou het beest zo missen...
maandag 23 februari 2026 om 09:15
Als ik alles nog eens zo teruglees lijkt het me ook het beste dat je hulp zoekt bij je ouders. Je hebt iemand nodig die voor je zorgt.
Hebben zij een auto die je eventueel kan lenen om naar je werk te gaan? Maar eerlijk gezegd lijkt het me het beste dat je minstens een week niet werkt. Je hebt even rust nodig. Slaap en voedzame maaltijden.
Ik kan me niet voorstellen dat je ouders niet bereid zijn om je voor de komende tijd op te vangen. Bel je ze vandaag?
Hebben zij een auto die je eventueel kan lenen om naar je werk te gaan? Maar eerlijk gezegd lijkt het me het beste dat je minstens een week niet werkt. Je hebt even rust nodig. Slaap en voedzame maaltijden.
Ik kan me niet voorstellen dat je ouders niet bereid zijn om je voor de komende tijd op te vangen. Bel je ze vandaag?
maandag 23 februari 2026 om 11:40
Mijn ouders zijn van alles op de hoogte.
Helaas heb ik geen rijbewijs... Dus auto even lenen of huren zit er ook niet in.
De huurprijzen zijn hier op korte tijd ook enórm gestegen. Door vervelende omstandigheden heb ik onlangs ook 3 maanden lang nauwelijks een uitkering gehad (was nog werkloos), dus maandenlang op mijn beetje spaargeld moeten teren. En nu als beginnende zelfstandige al opdrachten gaan annuleren... Het voelt zo not done.
Ik ga vandaag wel proberen me wat te verzorgen, het weinige dat ik nog binnenkrijg probeer ik wel heel voedzaam te maken.
Gelukkig moet ik vandaag niet werken. Even tijd om eens rustig na te denken, hotelletjes te bekijken en desnoods met een taxi ernaartoe.
Ik ben wel dankbaar voor de lieve reacties die ik hier krijg
Helaas heb ik geen rijbewijs... Dus auto even lenen of huren zit er ook niet in.
De huurprijzen zijn hier op korte tijd ook enórm gestegen. Door vervelende omstandigheden heb ik onlangs ook 3 maanden lang nauwelijks een uitkering gehad (was nog werkloos), dus maandenlang op mijn beetje spaargeld moeten teren. En nu als beginnende zelfstandige al opdrachten gaan annuleren... Het voelt zo not done.
Ik ga vandaag wel proberen me wat te verzorgen, het weinige dat ik nog binnenkrijg probeer ik wel heel voedzaam te maken.
Gelukkig moet ik vandaag niet werken. Even tijd om eens rustig na te denken, hotelletjes te bekijken en desnoods met een taxi ernaartoe.
Ik ben wel dankbaar voor de lieve reacties die ik hier krijg
maandag 23 februari 2026 om 11:49
Ze is ZZP-er en heeft geen inkomen als ze zich ziekmeld.. Ik snap wel dat dat nu even heel lastig aanvoelt.
Maar TO: heb je geen vrienden of familie in je woonplaats waar je tijdelijk terecht kan?
maandag 23 februari 2026 om 11:57
maandag 23 februari 2026 om 12:25
Dat ik niet toerekeningsvatbaar zou zijn, lijkt er mij nu toch wel wat over...
Ik heb inmiddels mijn opdracht voor morgenvroeg geannuleerd, ziek gemeld.
Vriend zuchtte eens toen ik het zei. Alsof werk altijd en overal primeert boven iemands welzijn. Ik begrijp de mensheid soms niet.
En heb ook een hostel geboekt voor komende nacht. Zo ver zijn we dus al...
Ik heb inmiddels mijn opdracht voor morgenvroeg geannuleerd, ziek gemeld.
Vriend zuchtte eens toen ik het zei. Alsof werk altijd en overal primeert boven iemands welzijn. Ik begrijp de mensheid soms niet.
En heb ook een hostel geboekt voor komende nacht. Zo ver zijn we dus al...
maandag 23 februari 2026 om 13:26
Ik vind je prioritering eerlijk gezegd ook niet helpend voor de situatie waarin je nu zit. Een jaar geleden heb je je eigen huis opgegeven om in het huis van je vriend te trekken. Drie maanden geleden ben je begonnen als ZZP'er en is al je zekerheid qua loon weggevallen. Je betaalt 3300 euro ( !!! ) mee aan een bed.
Als je het gevoel hebt dat je klem zit, moet je misschien andere keuzes gaan maken om te kunnen werken aan een toekomst waarin je op eigen benen staat. Dan kun beredeneerd kiezen om wel of niet bij deze ( of welke man dan ook ) te blijven.
Ik lees vooral vaak 'Maar....'
Je kunt niet een paar nachten in een hotel, want je kat kan dan niet mee. Je kan niet bij je vader of moeder, want je hebt geen rijbewijs. Etcetera etcetera...
Je geeft aan dat je zeer veel stress hebt vanwege werk. Misschien toch weer zoeken naar een baan in loondienst? Scheelt je in jouw geval stress, zorgen en je hebt een stabieler inkomen.
Die 3300 euro voor je bed is echt heel veel geld, vooral als je vriend daarbovenop ook een deel heeft betaald. Voor dat geld had je zelfs een rijbewijs kunnen halen. Misschien sowieso een goed idee om daarop in te zetten als je door het hele land naar rechtbanken moet. Daarnaast geeft een rijbewijs je vrijheid en maakt je zelfredzamer. Niet onverstandig in jouw situatie denk ik.
Je gebruikt excuses. Prima, dat mag je zelf weten, maar je gebruikt ze om niet in beweging te hoeven komen. Laat je vriend je kat verzorgen als jij een paar nachten in een hotel zit om bij te komen en na te denken. Of je ouders, of vrienden. Allemaal onmogelijk? Zoek een kattenpension voor een paar nachten, vooral buiten de schoolvakanties om is daar vaak ruimte.
Kortom, stop met alle mogelijke oplossingen weg te zetten als onmogelijk en breng jezelf in beweging. Maak een plan en zorg dat de keuzes die je maakt altijd in dienst staan van dat plan.
Als je het gevoel hebt dat je klem zit, moet je misschien andere keuzes gaan maken om te kunnen werken aan een toekomst waarin je op eigen benen staat. Dan kun beredeneerd kiezen om wel of niet bij deze ( of welke man dan ook ) te blijven.
Ik lees vooral vaak 'Maar....'
Je kunt niet een paar nachten in een hotel, want je kat kan dan niet mee. Je kan niet bij je vader of moeder, want je hebt geen rijbewijs. Etcetera etcetera...
Je geeft aan dat je zeer veel stress hebt vanwege werk. Misschien toch weer zoeken naar een baan in loondienst? Scheelt je in jouw geval stress, zorgen en je hebt een stabieler inkomen.
Die 3300 euro voor je bed is echt heel veel geld, vooral als je vriend daarbovenop ook een deel heeft betaald. Voor dat geld had je zelfs een rijbewijs kunnen halen. Misschien sowieso een goed idee om daarop in te zetten als je door het hele land naar rechtbanken moet. Daarnaast geeft een rijbewijs je vrijheid en maakt je zelfredzamer. Niet onverstandig in jouw situatie denk ik.
Je gebruikt excuses. Prima, dat mag je zelf weten, maar je gebruikt ze om niet in beweging te hoeven komen. Laat je vriend je kat verzorgen als jij een paar nachten in een hotel zit om bij te komen en na te denken. Of je ouders, of vrienden. Allemaal onmogelijk? Zoek een kattenpension voor een paar nachten, vooral buiten de schoolvakanties om is daar vaak ruimte.
Kortom, stop met alle mogelijke oplossingen weg te zetten als onmogelijk en breng jezelf in beweging. Maak een plan en zorg dat de keuzes die je maakt altijd in dienst staan van dat plan.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
