Psyche
alle pijlers
Hoe leven op orde stellen?
zondag 29 oktober 2023 om 20:00
Aanvulling: Dit topic gestart voor advies. Inmiddels een plek om af en toe te kunnen sparren over datgene wat me bezig houdt.
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
twijfelaar wijzigde dit bericht op 12-12-2023 15:48
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
2.39% gewijzigd
Hope is the first step on the road to disappointment
donderdag 26 maart 2026 om 22:12
Twijfelaar schreef: ↑25-03-2026 15:17@s-groot
Hoe zie je dat voor je? Strijd met kind en ex opgeven? Dat ik kind afsta aan ex en niet meer naar kind omkijk? Of moet kind dan een weekendregeling waarbij er helemaal geen tijd meer is om te verbinden? Ik zie het niet hoor.
Want? Kind wil niet naar jou toekomen en daar gaat de strijd over? Ik weet dat het jouw angst is maar volgens mij lees ik vooral strijd over opvoeding en hoe kind jou triggert. Die strijd zou je kunnen stoppen. En je strijd om door anderen als goede moeder gezien te moeten worden. Althans, mijn vraag aan jou was: mag je die strijd stoppen? Mag je 'mislukt' zijn?
Waarom zou ik dan nog moeten leven als mijn kinderen niks met me te maken willen hebben? Waarom dan? Zodat zij minder gekwetst worden? Weet je wel hoe dat klinkt? Voor mij als de omgedraaide wereld.
Omgedraaide wereld? Nee, ik vind dat je nou eenmaal een verantwoordelijkheid hebt voor kinderen als je die op de wereld zet. Natuurlijk lukt het lang niet iedereen om dat waar te maken, dat is helaas zo. Maar je kinderen de kans geven om op te groeien en later nog contact te kunnen leggen (op een andere manier dan nu) is zeker heel waardevol voor ze. En ze niet het extra trauma aandoen van een ouder die een eind aan diens leven maakt is ook zeer waardevol.
Ik heb morgen een afspraak bij mijn behandelaar en ze wilt vooral inzoomen om de modi die bij mij komen tijdens een situatie met kind. Daar schiet ik toch ook niks mee op? Ik zie het in ieder geval niet. Ik weet alleen dat ik zulke zwarte dagen niet vaak ga overleven. Het was eng zwart, anders dan "vroeger". Concreter ook in planning.
Ik lees veel boosheid in je reactie, veel weerstand. Je wordt telkens erg getriggerd door je conflicten/contact met kind, dus in die zin klinkt het heel relevant om in te zoomen op de modi die dan spelen. Want juist door zelfinzicht wordt het mogelijk om daarna ook anders te reageren en zelfs anders te gaan voelen. Dat lijkt me ook nodig om eruit te komen en dus onderdeel van uit het zwarte te komen.
En medicatie, dat is nog steeds een no go voor je, ook nu met dit hele zwarte? En zelfs met een steeds contreter wordende planning om uit het leven te stappen? Ik lees je enorme worsteling en medicatie is helaas geen garantie, maar het is in veel gevallen wel een zeer reële mogelijkheid om uit het zwarte te komen, om meer te hebben aan een behandeling, het leven beter aan te kunnen. Het is niet dat ik je adviseer om het te nemen, maar wel om het advies van je behandelaren toch weer eens te overwegen, want door hen wordt (of werd?) het wel als goede optie gezien voor jou. Ik weet dat je er enorme angsten voor hebt, maar vraag me af wat je nog te verliezen hebt als je al met één been buiten het leven staat?
zaterdag 28 maart 2026 om 12:33
Ik heb het besproken en ze schrok van de heftigheid. Keerzijde daaraan is dat zij mij in eerste instantie had afgewezen voor hulp ivm de suïcidaliteit. Mijn angst nu is dus dat zij de therapie gaat stoppen omdat ze het risico te groot vindt worden. Iets dat voor mij weer bevestigend is in het "niet te helpen" idee.
Hope is the first step on the road to disappointment
zaterdag 28 maart 2026 om 12:36
Heel raar maar op dit moment kan ik haar boze opmerkingen weer verdragen. Ze zijn niet leuk, ze doen pijn, maar het raakt anders.framboise-t schreef: ↑26-03-2026 01:47In een boek eens gelezen dat kinderen ongeveer dertig jaar nodig hebben om een uitgebalanceerd beeld op de scheiding van hun ouders te hebben. O.a. omdat als je als kind jezelf ruimte geeft om het perspectief van de ene ouder te bekijken, dat vaak op de achtergrond gelijk een loyaliteitsconflict naar de andere ouder lostrekt en vice versa.
Dus als kind nu iets wil of vindt, is dat niet perse iets voor altijd, omdat perspectieven kunnen verschuiven, er vragen kunnen komen die er eerst niet waren. Ik hoop dat die gedachte je een beetje helpt, als kind iets zegt of doet wat heel hard bij je binnenkomt.
Dertig jaar lijkt me erg lang, maar het zou best kunnen kloppen. Je bent dan als kind volwassen geworden en kan de zaken anders bekijken. Meer van een afstand maar ook meer met de bril van verantwoordelijkheid die je zelf nu ook ervaart. Wellicht ook omdat je dan zelf kinderen hebt gekregen.
Hope is the first step on the road to disappointment
zaterdag 28 maart 2026 om 12:50
Je hebt het over een strijd, ik zie een kind dat beïnvloed wordt en niet de juiste hulp krijgt. Een kind dat niet weet wat ze wilt en kiest voor de "makkelijkste" route. Nee, ik zal zeker niet alles goed doen. Niemand zal dat doen als ouder. Moet ik stoppen met strijden omdat kind de makkelijkste route kiest? Ook als die route voor haar niet de "beste" route is?
Dat heeft niks met "mislukt" te maken, dat heeft te maken met een andere visie op de situatie. Een visie en details die ik hier niet (weer) ga opschrijven en weghalen.
Ja als ouder heb ik een verantwoordelijkheid en die probeer ik ook te pakken, maar het wordt me onmogelijk gemaakt. En voordat er dadelijk gezegd wordt dat ik me als slachtoffer opstel: laat de hulpverlening dat maar bepalen. Met de situaties die afgelopen weken hebben gespeeld en die ik besproken heb, heb ik telkens gelijk gekregen dat de andere partij niet goed bezig is! Dat maakt mij niet tot slachtoffer, ik ben alleen beperkt in de invloed die ik daarop heb. Geen namelijk! Ik kan alleen naar mezelf kijken en mijn acties aanpassen, niet die van de ander.
(dit haal ik straks weer weg)
De opmerking dat een kind later nog contact kan opnemen kan ik vrij weinig mee. Zoveel mensen die zeiden dat kind vast snel zou bijdraaien. Het gebeurd niet. Ik doe/deed het richting mijn ouders ook niet.
We hebben de modi kort nog besproken en therapeut heeft ook een aantal opties aangedragen hoe hier een weg in te vinden of vooral het uiteindelijk anders te doen. Conclusie: het kwetsbare kind enorm veel tekort gekomen. Voor mij een oud inzicht, Alleen de aanpak zie ik niet zo zitten. Klinkt te veel als zweverig.
Medicatie sta ik nog steeds niet postief tegenover. Toen het zo zwart was heb ik er wel over nagedacht, het is niet dat het helemaal een no go meer is. Afspraak met huisarts staat ook al gepland, maar dat heeft meer te maken met dat ik denk dat dit zwarte gat niet door depressie of modi komt. Ik denk dat mijn hormonen een flinke duit in het zakje hebben gedaan gezien de dagen van de cyclus waarin ik zat. Dit zal misschien voor sommige als smoes over komen, maar zoals het zwarte is omgeslagen sinds donderdag is bizar en volgens mij niet verklaarbaar met alleen modi/depressie.
Daarnaast is de heftigheid van het zwarte gat ook veel erger dan ik "gewend" ben. Ik ben wel eens somber, huilbuitje, geen zin meer in het leven, maar zoals begin van deze week was niet "normaal". Het was heftiger, concreter, echter, anders. Ik weet niet hoe ik dat beter kan uitleggen.
Hope is the first step on the road to disappointment
dinsdag 31 maart 2026 om 11:04
Toch goed, vind ik, dat je het hebt gezegd Twijfelaar.Twijfelaar schreef: ↑28-03-2026 12:33Ik heb het besproken en ze schrok van de heftigheid. Keerzijde daaraan is dat zij mij in eerste instantie had afgewezen voor hulp ivm de suïcidaliteit. Mijn angst nu is dus dat zij de therapie gaat stoppen omdat ze het risico te groot vindt worden. Iets dat voor mij weer bevestigend is in het "niet te helpen" idee.
Dat wou ik even zeggen.
Vandaag en gisteren een lange autorit gemaakt en zo even een bakkie maken en wat bijkomen thuis.
vrijdag 3 april 2026 om 00:09
Rare inval Twijfelaar, maar naast hormonen, heb je misschien een griepje onder de leden (of gehad)? Griep kan me ook zo plotseling en heftig naar beneden de duisternis in trekken, zo zonder echte aanleiding. Dan is de kleur van het net om de sinaasappels me plots te fel en dat ik dan opeens denk, die kleur is onverdraaglijk fel, hield het allemaal maar op.
Heb je een plan voor als het je weer overkomt? Bij griep heb ik mezelf een soort piekerverbod opgelegd, van een week of 3 tot na de laatste koorts. Tot die tijd hoef ik bij elke zwarte gedachte alleen maar te denken 'hallo griepsymptoom' en dan afleiding zoeken en wachten tot het wegtrekt.
Heb je een plan voor als het je weer overkomt? Bij griep heb ik mezelf een soort piekerverbod opgelegd, van een week of 3 tot na de laatste koorts. Tot die tijd hoef ik bij elke zwarte gedachte alleen maar te denken 'hallo griepsymptoom' en dan afleiding zoeken en wachten tot het wegtrekt.
zondag 5 april 2026 om 17:07
@Verbinder
Ben je een beetje bijgekomen van de lange autoritten?
Ergens is het ook goed dat ik het gezegd heb. Afgelopen sessie gaf ze ook heel duidelijk aan dat ze me zo niet herkende, dat het net leek of er een ander persoon zat. Niet zo letterlijk gezegd, maar qua strekking wel vergelijkbaar. Het idee dat hormonen het versterken wees ze niet af. Advies was om het goed te bespreken met de huisarts, helaas is die afspraak verzet dus ik moet nog wat langer wachten.
@framboise-t
Bij mijn weten heb ik geen griep gehad, kan me het slecht herinneren. Zoals alles wat er gebeurd en is geweest. Ik heb me niet ziek gevoeld en vooral de symptomen van menstruatie gehad. Dus extra somber van te voren, veel meer huilen, darmproblemen voor en tijdens de eerste dag. Dus ik vermoed niet dat het de griep is geweest, maar zeker weten doe ik dat natuurlijk ook niet.
Ik heb geen plan voor een volgende keer. Ik hoop dat het eenmalig was en ik denk dat een plan ook afhangt van de oorzaak. Mochten hormonen echt de (mede) oorzaak zijn dan kan er anders op gereageerd worden dan als hormonen geen rol zouden spelen. Het wordt lastig om de hormonen de schuld te geven en het uit te zingen als ze het niet schuld zijn
@S-Groot
Ik vind het jammer dat je niet meer reageert op mijn reactie op je post. Wellicht zie je me als een "verloren zaak" of iets dergelijks en wil je er geen tijd meer in investeren?
Ik merk in ieder geval dat ik dat lastig vind.
Ook in het algemeen, dat mensen meelezen en niks delen, maar wel mijn verhaal kennen.
Ben je een beetje bijgekomen van de lange autoritten?
Ergens is het ook goed dat ik het gezegd heb. Afgelopen sessie gaf ze ook heel duidelijk aan dat ze me zo niet herkende, dat het net leek of er een ander persoon zat. Niet zo letterlijk gezegd, maar qua strekking wel vergelijkbaar. Het idee dat hormonen het versterken wees ze niet af. Advies was om het goed te bespreken met de huisarts, helaas is die afspraak verzet dus ik moet nog wat langer wachten.
@framboise-t
Bij mijn weten heb ik geen griep gehad, kan me het slecht herinneren. Zoals alles wat er gebeurd en is geweest. Ik heb me niet ziek gevoeld en vooral de symptomen van menstruatie gehad. Dus extra somber van te voren, veel meer huilen, darmproblemen voor en tijdens de eerste dag. Dus ik vermoed niet dat het de griep is geweest, maar zeker weten doe ik dat natuurlijk ook niet.
Ik heb geen plan voor een volgende keer. Ik hoop dat het eenmalig was en ik denk dat een plan ook afhangt van de oorzaak. Mochten hormonen echt de (mede) oorzaak zijn dan kan er anders op gereageerd worden dan als hormonen geen rol zouden spelen. Het wordt lastig om de hormonen de schuld te geven en het uit te zingen als ze het niet schuld zijn
@S-Groot
Ik vind het jammer dat je niet meer reageert op mijn reactie op je post. Wellicht zie je me als een "verloren zaak" of iets dergelijks en wil je er geen tijd meer in investeren?
Ik merk in ieder geval dat ik dat lastig vind.
Ook in het algemeen, dat mensen meelezen en niks delen, maar wel mijn verhaal kennen.
Hope is the first step on the road to disappointment
zondag 5 april 2026 om 17:34
Algemeen gaat het redelijk stabiel momenteel. Verbinding met kind is ver te zoeken, verbinding met mezelf ook. Niet raar, maar vrij normaal voor mij inmiddels.
Ik zou willen dat ik een weg kan vinden om te gaan voelen. Natuurlijk voel ik soms angst en verdriet, maar het overvalt en is weer snel weg als het teveel wordt, mits het niet overspoelt. Ik weet niet hoe ik gevoel kan oproepen. Dat klinkt wellicht gek?
Ik leef mijn hele leven in mijn hoofd en het schijnt dat ik meer naar mezelf moet luisteren in wat ik wil en vooral wat niet. Ik kan daar echter geen antwoord op geven behalve dat ik rust wil. Rust in mijn hoofd en leven. Wellicht niet altijd dat sombere grijze gevoel hebben? Dat zou ook wel fijn zijn. Neutraal is prima, ik hoef niet te staan springen van blijdschap. Toch voelt dat grijs als vertrouwt natuurlijk, dus of ik dat kan loslaten?
Ik zou willen dat ik een weg kan vinden om te gaan voelen. Natuurlijk voel ik soms angst en verdriet, maar het overvalt en is weer snel weg als het teveel wordt, mits het niet overspoelt. Ik weet niet hoe ik gevoel kan oproepen. Dat klinkt wellicht gek?
Ik leef mijn hele leven in mijn hoofd en het schijnt dat ik meer naar mezelf moet luisteren in wat ik wil en vooral wat niet. Ik kan daar echter geen antwoord op geven behalve dat ik rust wil. Rust in mijn hoofd en leven. Wellicht niet altijd dat sombere grijze gevoel hebben? Dat zou ook wel fijn zijn. Neutraal is prima, ik hoef niet te staan springen van blijdschap. Toch voelt dat grijs als vertrouwt natuurlijk, dus of ik dat kan loslaten?
Hope is the first step on the road to disappointment
zondag 5 april 2026 om 22:20
Maak alsjeblieft wel een plan, ongeacht de oorzaak. Je hebt een reddingssloepje nodig en die knutsel je niet in elkaar als je zo diep zit.Twijfelaar schreef: ↑05-04-2026 17:07@Verbinder
Ik heb geen plan voor een volgende keer. Ik hoop dat het eenmalig was en ik denk dat een plan ook afhangt van de oorzaak. Mochten hormonen echt de (mede) oorzaak zijn dan kan er anders op gereageerd worden dan als hormonen geen rol zouden spelen. Het wordt lastig om de hormonen de schuld te geven en het uit te zingen als ze het niet schuld zijn
Blauwdruk van mijn plan:
- stel grote beslissingen uit
- blijf eten en drinken (hoeft niet veel, of gezond, maar wel elke dag iets)
- zoek simpele afleiding
Ik ben mijn laatste griepje doorgekomen met John Wick. Verschrikkelijke films, geen aanrader, maar het plot was zo simpel dat ik het met m'n koortskop kon volgen en ik heb een beetje een fancrush op Keanu Reeves.
zondag 5 april 2026 om 22:41
Klinkt verre van gek, heel normaal juist. Ik denk dat het niet zozeer oproepen is als toelaten en dat dat toelaten zou beginnen met veiligheid. Veiligheid kunnen voelen en je daarna veilig voelen om andere emoties te voelen.Twijfelaar schreef: ↑05-04-2026 17:34Ik zou willen dat ik een weg kan vinden om te gaan voelen. Natuurlijk voel ik soms angst en verdriet, maar het overvalt en is weer snel weg als het teveel wordt, mits het niet overspoelt. Ik weet niet hoe ik gevoel kan oproepen. Dat klinkt wellicht gek?
Met haptonomie heb ik wel een slag gemaakt, maar het rotte van voelen is dat je geen controle hebt over wat je voelt - ik had bijv. enorme huilbuien na hele fijne dagen. Supervermoeiend.
Ik ben me er, anders dan jij, wel altijd zo ongeveer bewust van geweest van welke gevoelens ik wegduwde - ik heb denk ik veel minder om weg te duwen gehad, een gelukkige jeugd met erdoorheen wat intergenerationeel trauma / slechte coping aangeleerd. Dat deel, van overvallen worden door je eigen gevoel en het dan weer vergeten, dat heb ik niet. Ik kan me voorstellen dat het een vorm van zelfbescherming is. En dat je een andere vorm van zelfbescherming nodig hebt, voordat je het grijs kunt loslaten.
maandag 6 april 2026 om 00:44
Fijn pasen gewenst iedereen.
Ik merk dat ik me blijf herkennen in best verschillende dingen die je schrijft Twijfelaar. Ook met betrekking tot gevoelens die er zijn er vervolgens helemaal weg zijn. Zodat je er niks meer mee kunt.
En ik herken ook de onduidelijke patronen, geen vinger kunnen leggen op hoe dingen gaan.
Man en ik hadden 2 dagen gereden in de auto, flinke afstanden afgelegt. Gelukkig is het hier op bepaalde binnenlandse wegen rustig en weinig verkeer op de weg. De overheid heeft de slogan om elke 2 uur te stoppen. Dat houden we niet aan maar wel elke 3 uur stoppen ongeveer. Na zo lang rijden voel ik me erna nog een tijd ‘deinen’. Of is het ‘dijnen’, haha?
Rare woorden als je er langer naar kijkt en ze zegt.
Bepaalde details schrijf ik liever niet op van de tocht, ook vanwege dat ik me dan kwetsbaar voel en angst voor herkenning.
Het is hier nog wel een lekkere temperatuur maar de herfst zet in. Ik heb weer een trui aan, dat was best een tijd geleden sinds ik die droeg.
Eens met wat Framboise schreef, bepaalde puntjes opschrijven voor als het moeilijker wordt is een goed plan. Inderdaad, wat eten en drinken. telefoonnummer van je therapeut opschrijven of een herinnering aan jezelf dat je hier op het forum gaat delen.
Ik merk dat ik me blijf herkennen in best verschillende dingen die je schrijft Twijfelaar. Ook met betrekking tot gevoelens die er zijn er vervolgens helemaal weg zijn. Zodat je er niks meer mee kunt.
En ik herken ook de onduidelijke patronen, geen vinger kunnen leggen op hoe dingen gaan.
Man en ik hadden 2 dagen gereden in de auto, flinke afstanden afgelegt. Gelukkig is het hier op bepaalde binnenlandse wegen rustig en weinig verkeer op de weg. De overheid heeft de slogan om elke 2 uur te stoppen. Dat houden we niet aan maar wel elke 3 uur stoppen ongeveer. Na zo lang rijden voel ik me erna nog een tijd ‘deinen’. Of is het ‘dijnen’, haha?
Rare woorden als je er langer naar kijkt en ze zegt.
Bepaalde details schrijf ik liever niet op van de tocht, ook vanwege dat ik me dan kwetsbaar voel en angst voor herkenning.
Het is hier nog wel een lekkere temperatuur maar de herfst zet in. Ik heb weer een trui aan, dat was best een tijd geleden sinds ik die droeg.
Eens met wat Framboise schreef, bepaalde puntjes opschrijven voor als het moeilijker wordt is een goed plan. Inderdaad, wat eten en drinken. telefoonnummer van je therapeut opschrijven of een herinnering aan jezelf dat je hier op het forum gaat delen.
woensdag 8 april 2026 om 09:48
Ik begrijp wat jullie zeggen met het plan. Op zich doe ik niks als ik zo diep zit. Ik blijf eten en drinken, minimaal omdat de eetlust er nauwelijks is. Ik neem geen grote beslissingen, ondanks dat ik niet meer wil leven op dat moment. Elke reactie stel ik uit, per mail of whatsapp dat maakt niks uit. Ik trek me dan volledig terug. Beetje afhankelijk of dochter dan bij me is of ik me helemaal kan terugtrekken natuurlijk. Ik heb zo'n donkere periode al lang niet meer samen met haar meegemaakt dus ik weet niet hoe dat nu zou gaan. Ik ben wel vaak somber als ze er is, maar niet zoals toen.
Begin na de scheiding wel, dan waren er dagen dat ik veel huilde en zo, maar eigenlijk viel dat de laatste jaren juist weer mee.
Dus plan, tja geen idee wat ik daarin dan zou moeten zetten?
Keanu Reeves is zeker niet verkeerd om te zien, alhoewel hij niet direct mijn voorkeur zou hebben.
Qua voelen heb ik bij de haptonoom nooit echt stappen gezet. Het lukte niet, er was ook teveel ruis in mijn dagelijks leven, er was altijd wel wat wat ik wilde ventileren bij haar waardoor we misschien ook minder aan oefeningen om te voelen zijn toegekomen?
Veiligheid, toevallig vannacht veel over gedacht omdat ik bij mijn vriend (inmiddels weer ex) me in het begin heel veilig voelde. Ondanks dat verwarring rondom vriendschap / relatie in wording? Hij luisterde, gaf mij aandacht, was lief, begripvol. Het klikte op een bijzondere manier. De laatste tijd was die veiligheid weg door mij, omdat ik afstand nam. En hij heeft het er heel moeilijk mee dat ik het uitgemaakt heb. Ik ook, de verwarring blijft. Ik mis hem enorm.
Ik denk dat ik soms wel weet wat ik wegduw, veel angst en verdriet om bepaalde dingen die ik hier liever niet schrijf. Alleen lukt het niet naar dat gevoel te komen in de korte tijd bij therapeut. Voordat ik me enigszins open stel en aan ontdekken toekom is de tijd alweer om af te ronden. In die zin is 60 minuten echt te kort!
Rijden lijkt me geweldig Verbinder. Ik rijd graag voor mijn plezier, nu wat minder met de benzineprijzen
Ik blijf het raar vinden dat bij jou de herfst zijn intrede doet en ik me mentaal al aan het voorbereiden ben op de warme dagen. Ik zweet me nu al enorm en dan moet de zomer nog komen.
Waar ik voorheen altijd zei dat slapen het enige was dat nog goed ging, moet ik nu gaan concluderen dat zelfs dat me niet meer lukt. Moeilijk in slaap komen, eenmaal in slaap weer wakker worden midden in de nacht. Zo heb ik vannacht twee/drie uur wakker gelegen en dan blijf ik maar piekeren.
Begin na de scheiding wel, dan waren er dagen dat ik veel huilde en zo, maar eigenlijk viel dat de laatste jaren juist weer mee.
Dus plan, tja geen idee wat ik daarin dan zou moeten zetten?
Keanu Reeves is zeker niet verkeerd om te zien, alhoewel hij niet direct mijn voorkeur zou hebben.
Qua voelen heb ik bij de haptonoom nooit echt stappen gezet. Het lukte niet, er was ook teveel ruis in mijn dagelijks leven, er was altijd wel wat wat ik wilde ventileren bij haar waardoor we misschien ook minder aan oefeningen om te voelen zijn toegekomen?
Veiligheid, toevallig vannacht veel over gedacht omdat ik bij mijn vriend (inmiddels weer ex) me in het begin heel veilig voelde. Ondanks dat verwarring rondom vriendschap / relatie in wording? Hij luisterde, gaf mij aandacht, was lief, begripvol. Het klikte op een bijzondere manier. De laatste tijd was die veiligheid weg door mij, omdat ik afstand nam. En hij heeft het er heel moeilijk mee dat ik het uitgemaakt heb. Ik ook, de verwarring blijft. Ik mis hem enorm.
Ik denk dat ik soms wel weet wat ik wegduw, veel angst en verdriet om bepaalde dingen die ik hier liever niet schrijf. Alleen lukt het niet naar dat gevoel te komen in de korte tijd bij therapeut. Voordat ik me enigszins open stel en aan ontdekken toekom is de tijd alweer om af te ronden. In die zin is 60 minuten echt te kort!
Rijden lijkt me geweldig Verbinder. Ik rijd graag voor mijn plezier, nu wat minder met de benzineprijzen
Ik blijf het raar vinden dat bij jou de herfst zijn intrede doet en ik me mentaal al aan het voorbereiden ben op de warme dagen. Ik zweet me nu al enorm en dan moet de zomer nog komen.
Waar ik voorheen altijd zei dat slapen het enige was dat nog goed ging, moet ik nu gaan concluderen dat zelfs dat me niet meer lukt. Moeilijk in slaap komen, eenmaal in slaap weer wakker worden midden in de nacht. Zo heb ik vannacht twee/drie uur wakker gelegen en dan blijf ik maar piekeren.
Hope is the first step on the road to disappointment
dinsdag 14 april 2026 om 00:10
Klinkt alsof je eigenlijk wel een plan hebt. Misschien iets toevoegen van fijne zelfzorg? Om het allemaal wat minder spartaans te maken? Tijdschriften om doorheen te bladeren, een lijstje met makkelijke tv, een mandje met handcreme en snoep naast bed of bank. Genoeg fijne dekentjes door het huis heen.
Voor het nachtelijke wakker: ik zoek soms op youtube naar die spirituelige muziek, dat leidt een beetje af en ontspant wat. Bijv. native american flute. Wel eentje zoeken zonder regengeluiden.
dinsdag 14 april 2026 om 00:15
Hoop dat je fijne pasen hebt gehad Verbinder.
Het is idd deinen.
Ik heb geen auto, lange autoritten vind ik wel heel rustgevend. Rijden jullie door mooi gebied?
Geef de zomer maar een zetje deze kant op, het is hier bij vlagen zonnig maar ik was gister met alleen een trui op pad, geen jas, en dat was te fris.
dinsdag 14 april 2026 om 16:58
Ik mis nu de like knop voor je berichtje.
Goede reis Verbinder. Fijn dat je laat weten een tijdje van huis te zijn.
Is je moeder weer in NL? (Sorry, vraag die me zo random invalt.)
Hope is the first step on the road to disappointment
dinsdag 14 april 2026 om 17:01
Het klinkt voor mij niet als een plan, maar ik denk wel dat als zo'n periode er weer komt dat ik dat wel overleef. Ter plekke zal ik hopen van niet, maar ik doe mezelf niet snel wat rigoureus aan.framboise-t schreef: ↑14-04-2026 00:10Klinkt alsof je eigenlijk wel een plan hebt. Misschien iets toevoegen van fijne zelfzorg? Om het allemaal wat minder spartaans te maken? Tijdschriften om doorheen te bladeren, een lijstje met makkelijke tv, een mandje met handcreme en snoep naast bed of bank. Genoeg fijne dekentjes door het huis heen.
Voor het nachtelijke wakker: ik zoek soms op youtube naar die spirituelige muziek, dat leidt een beetje af en ontspant wat. Bijv. native american flute. Wel eentje zoeken zonder regengeluiden.
Nachtelijke wakker liggen is voor mij meestal een reden om de telefoon erbij te pakken en te gaan scrollen of puzzels maken. De app die verbinder heeft getipt is erg fijn en helpt me om af te schakelen van (nare) gedachten. Muziek zou ik niet snel op zetten, dan wordt het al snel sombere muziek ipv rustgevend
Hope is the first step on the road to disappointment
dinsdag 14 april 2026 om 17:02
Sorry, geef mij die trui maar. Ik vind het nu al weer te warmframboise-t schreef: ↑14-04-2026 00:15Hoop dat je fijne pasen hebt gehad Verbinder.
Het is idd deinen.
Ik heb geen auto, lange autoritten vind ik wel heel rustgevend. Rijden jullie door mooi gebied?
Geef de zomer maar een zetje deze kant op, het is hier bij vlagen zonnig maar ik was gister met alleen een trui op pad, geen jas, en dat was te fris.
Hope is the first step on the road to disappointment
dinsdag 14 april 2026 om 19:38
je mag m'n trui maar misschien helpt een ruil van woonplaats beter. Ik woon in een heel winderig stukje Nederland. Is het elders lekker, staat hier een poolwind. Ik had vandaag serieus een kersttrui over een longsleeve aan en dan ging het wel, als ik in de zon fietste.
zaterdag 18 april 2026 om 04:45
Twijfelaar schreef: ↑14-04-2026 16:58Ik mis nu de like knop voor je berichtje.
Gezien
Goede reis Verbinder. Fijn dat je laat weten een tijdje van huis te zijn.
Ik ben rond 28 April weer thuis. Bij jullie is het een mooie tijd met het voorjaar en de bloemen, bomen en struiken die uitlopen. Ik wens jullie prettige momentjes temidden van de natuur. Ik merk dat in de natuur zijn me altijd wat oplaadt
Is je moeder weer in NL? (Sorry, vraag die me zo random invalt.)
Ja, m'n moeder is alweer een tijdje thuis. Ze vond de overgang qua weer wel wennen. Van warm naar koel. Nu is ze weer meer gewend. Mijn moeder woont net als Framboise ook in een gebied van Nederland waar het vaak waait. Die wind doet het kouder aanvoelen.
zaterdag 18 april 2026 om 04:46
Twijfelaar schreef: ↑14-04-2026 16:58Ik mis nu de like knop voor je berichtje.
Gezien
Goede reis Verbinder. Fijn dat je laat weten een tijdje van huis te zijn.
Ik ben rond 28 April weer thuis. Bij jullie is het een mooie tijd met het voorjaar en de bloemen, bomen en struiken die uitlopen. Ik wens jullie prettige momentjes temidden van de natuur. Ik merk dat in de natuur zijn me altijd wat oplaadt.
Ga je wat plantjes planten in een pot?
Is je moeder weer in NL? (Sorry, vraag die me zo random invalt.)
Ja, m'n moeder is alweer een tijdje thuis. Ze vond de overgang qua weer wel wennen. Van warm naar koel. Nu is ze weer meer gewend. Mijn moeder woont net als Framboise ook in een gebied van Nederland waar het vaak waait. Die wind doet het kouder aanvoelen.
verbinder wijzigde dit bericht op 18-04-2026 05:03
2.65% gewijzigd
zaterdag 18 april 2026 om 04:59
framboise-t schreef: ↑14-04-2026 00:15Hoop dat je fijne pasen hebt gehad Verbinder.
Dank je Framboise, man en ik hadden rustige dagen. De paaseitjes heb ik in de Aldi katen liggen ( we hebben hier ook Aldi) Ik had nog wat chocola in huis. Houd je zoon nog van paaseieren zoeken of is hij al te oud daarvoor? Ik hoop dat jullie fijne dafen hebben gehad)
Het is idd deinen.
Thankd
Ik heb geen auto, lange autoritten vind ik wel heel rustgevend. Rijden jullie door mooi gebied?
Het landschap is wisselend. We reden vooral op de snelweg en het gebied daarlangs is ietsje eentonig. Als er regen is geweest is het gebied mooi groen. We hebben ook lange droogtes en dan is het wel dor landschap. Gaan jullie op vakantie van het voorjaar of de zomer?
Geef de zomer maar een zetje deze kant op, het is hier bij vlagen zonnig maar ik was gister met alleen een trui op pad, geen jas, en dat was te fris.
) Ik had nog wat chocola in huis. Houd je zoon nog van paaseieren zoeken of is hij al te oud daarvoor? Ik hoop dat jullie fijne dafen hebben gehad)
zaterdag 18 april 2026 om 17:36
Zoon heeft dit jaar voor paashaas gespeeld: hij heeft de eitjes verstopt voor de jongere neefjes en nichtjes. Hij had er veel plezier in, heel leuk.
Nog geen plannen vastgelegd, ik wil in de meivakantie graag mega-last-minute kort er even uit en in de zomer liefst ook.
Wel goed nieuws: kind is ingeloot op de middbare school van zijn eerste voorkeur. De andere opties waren ook ok geweest, maar ik ben toch blij dat hij zal starten op de school waar hij het meeste zin in heeft.
Nog geen plannen vastgelegd, ik wil in de meivakantie graag mega-last-minute kort er even uit en in de zomer liefst ook.
Wel goed nieuws: kind is ingeloot op de middbare school van zijn eerste voorkeur. De andere opties waren ook ok geweest, maar ik ben toch blij dat hij zal starten op de school waar hij het meeste zin in heeft.
zondag 19 april 2026 om 09:50
Een goede uitkomst voor je zoon en jou. Erg fijn om de voorkeuskeuze ook te krijgenframboise-t schreef: ↑18-04-2026 17:36Zoon heeft dit jaar voor paashaas gespeeld: hij heeft de eitjes verstopt voor de jongere neefjes en nichtjes. Hij had er veel plezier in, heel leuk.
Een leuke ervaring voor je zoontje. Zelf de paashaas spelen
Nog geen plannen vastgelegd, ik wil in de meivakantie graag mega-last-minute kort er even uit en in de zomer liefst ook.
Ja, het is prettig om even in een andere omgeving te zijn.
Wel goed nieuws: kind is ingeloot op de middbare school van zijn eerste voorkeur. De andere opties waren ook ok geweest, maar ik ben toch blij dat hij zal starten op de school waar hij het meeste zin in heeft.
zondag 19 april 2026 om 10:02
@framboise-t
Super fijn voor je zoon!!! Het hele principe van inloten is hier (gelukkig) niet aan de orde, maar lijkt me zenuwslopend ook met vriendjes en vriendinnetjes of die dan wel of niet naar die school kunnen. Enig idee of zijn besties ook ingeloot zijn op die school?
Hopelijk kun je wat vinden in de meivakantie. Wij blijven lekker thuis en gaan misschien wat dagjes weg, alhoewel kind hier het liefste de hele dag achter het scherm zit.
Ik zie je zoon al de eitjes verstoppen. Een 11-jarige (om en nabij) die op zoek gaat naar de leukste plekjes en wellicht hier en daar ook rekening houdt met de leeftijd van de jongsten. Super lief!
Winderig stukje Nederland, behalve de kust kan ik me er niks bij bedenken. Ik woon juist in een stukje waar het vaak warmer is dan de rest van het land. Wat dat betreft woon ik fout Alhoewel de natuur hier ook prachtig is, zou ik graag weer eens richting de zee gaan. Daar heb ik fijne herinneringen aan.
Een kersttrui in april, geweldig!
@Verbinder
Hier is het inderdaad een mooi seizoen, alles wordt weer groen en de bloemetjes brengen weer kleur in het leven. In de natuur zijn laadt inderdaad op, lukt me niet altijd maar het helpt wel redelijk.
Ik moet vooral plantjes in de volle grond gaan zetten. Alles staat nog in potten van mijn vorige woning met balkon. Alleen staat overal het onkruid tot kniehoog dus eraan beginnen is nog een dingetje.
Hoe heb je de periode met je moeder ervaren? Al met al een fijne tijd met haar gehad?
Zo'n omslag van weer lijkt me inderdaad wennen. Ben je net gewend aan het warme weer dan kom je in het koude kikkerlandje terug
Ik heb de paaseitjes gisteren gesmolten om er pindarotsjes van te maken. Dat wordt smullen.
Hier is inmiddels de vakantie begonnen. Vooruitzichten qua weer zijn redelijk dus dat is prettig. Nu kind nog vooruit duwen om naar buiten te gaan.
Ex lijkt bezig met een offensief om mij onderuit te halen / kind bij me weg te halen. Daar heb ik wel last van (en kind natuurlijk ook). Ik merk daarnaast dat ik er niet echt met iemand over kan praten. Hier durf ik dat niet goed, want je weet nooit wie meeleest.
Ik heb trouwens de relatie met mijn vriend beëindigd. Heel lang getwijfeld, ik zag dat ik hier in het begin van het topic (lang geleden) ook over twijfelde, maar nu dus de knoop doorgehakt. We hebben nog wel contact, maar ik houd wel afstand ondanks dat ik hem mis. Ik zal toch eerst zelf stabiel moeten zijn voordat ik opnieuw in een relatie zou stappen, anders begint het hele verhaal weer van voor af aan.
Super fijn voor je zoon!!! Het hele principe van inloten is hier (gelukkig) niet aan de orde, maar lijkt me zenuwslopend ook met vriendjes en vriendinnetjes of die dan wel of niet naar die school kunnen. Enig idee of zijn besties ook ingeloot zijn op die school?
Hopelijk kun je wat vinden in de meivakantie. Wij blijven lekker thuis en gaan misschien wat dagjes weg, alhoewel kind hier het liefste de hele dag achter het scherm zit.
Ik zie je zoon al de eitjes verstoppen. Een 11-jarige (om en nabij) die op zoek gaat naar de leukste plekjes en wellicht hier en daar ook rekening houdt met de leeftijd van de jongsten. Super lief!
Winderig stukje Nederland, behalve de kust kan ik me er niks bij bedenken. Ik woon juist in een stukje waar het vaak warmer is dan de rest van het land. Wat dat betreft woon ik fout
Alhoewel de natuur hier ook prachtig is, zou ik graag weer eens richting de zee gaan. Daar heb ik fijne herinneringen aan. Een kersttrui in april, geweldig!
@Verbinder
Hier is het inderdaad een mooi seizoen, alles wordt weer groen en de bloemetjes brengen weer kleur in het leven. In de natuur zijn laadt inderdaad op, lukt me niet altijd maar het helpt wel redelijk.
Ik moet vooral plantjes in de volle grond gaan zetten. Alles staat nog in potten van mijn vorige woning met balkon. Alleen staat overal het onkruid tot kniehoog dus eraan beginnen is nog een dingetje.
Hoe heb je de periode met je moeder ervaren? Al met al een fijne tijd met haar gehad?
Zo'n omslag van weer lijkt me inderdaad wennen. Ben je net gewend aan het warme weer dan kom je in het koude kikkerlandje terug
Ik heb de paaseitjes gisteren gesmolten om er pindarotsjes van te maken. Dat wordt smullen.
Hier is inmiddels de vakantie begonnen. Vooruitzichten qua weer zijn redelijk dus dat is prettig. Nu kind nog vooruit duwen om naar buiten te gaan.
Ex lijkt bezig met een offensief om mij onderuit te halen / kind bij me weg te halen. Daar heb ik wel last van (en kind natuurlijk ook). Ik merk daarnaast dat ik er niet echt met iemand over kan praten. Hier durf ik dat niet goed, want je weet nooit wie meeleest.
Ik heb trouwens de relatie met mijn vriend beëindigd. Heel lang getwijfeld, ik zag dat ik hier in het begin van het topic (lang geleden) ook over twijfelde, maar nu dus de knoop doorgehakt. We hebben nog wel contact, maar ik houd wel afstand ondanks dat ik hem mis. Ik zal toch eerst zelf stabiel moeten zijn voordat ik opnieuw in een relatie zou stappen, anders begint het hele verhaal weer van voor af aan.
Hope is the first step on the road to disappointment
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
