Psyche
alle pijlers
Als je echt niet meer kan, maar dat kan niet…
vrijdag 15 mei 2026 om 20:47
Ik kan niet meer. Ik ben op. Echt compleet op. En het stopt niet. Ik kan niet op zijn. Ik moet doorgaan. En niemand die me helpt. Ik ben echt wanhopig.
De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.
Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.
Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.
Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.
De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.
Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.
Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.
Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.
Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.
Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?
De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.
Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.
Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.
Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.
De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.
Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.
Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.
Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.
Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.
Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?
vrijdag 15 mei 2026 om 21:08
Poeh, wat zul je op zijn 
.
Het eerste wat in me opkomt op je vraag "Wat kan ik nog doen" is: loslaten.
Je gaat eraan onderdoor en het lijkt ook nog eens geen effect te hebben. Het voelt heel belastend voor je om bijna dagelijks gebeld/geappt te worden door hem als er iets is, wat ik me afvraag: hoe helpt die veiligheidslijn? Want zelfs daarmee loopt ie bijna elke dag weg en komt ie stoned thuis. Dus is het de belasting die het jou oplevert wel waard?
Dan geef je aan dat hij wegloopt als je iets wil bespreken omtrent school/behandeling/drugs. Natuurlijk is je eerste stap niet om dan maar niets meer te bespreken, maar in dit stadium vraag ik me ook hier af: hoe constructief is het om dat nu toch geregeld weer te proberen? Het effect weet je inmmiddels en de belasting op het hele gezin is groot.
Je slaapt al jaren weinig, door alle stress neem ik aan. Ik denk dat het tijd is om voor nu los te laten. Hij is lief en zorgzaam en heeft zoveel problemen en is niet bereikbaar dat eigenlijk niets wat je probeert te sturen bij hem nog aankomt. Daarom zou ik het dus loslaten. En daar hulp bij vragen want dat is natuurlijk ongelofelijk moeilijk.
. Het eerste wat in me opkomt op je vraag "Wat kan ik nog doen" is: loslaten.
De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.
Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.
Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht
Je gaat eraan onderdoor en het lijkt ook nog eens geen effect te hebben. Het voelt heel belastend voor je om bijna dagelijks gebeld/geappt te worden door hem als er iets is, wat ik me afvraag: hoe helpt die veiligheidslijn? Want zelfs daarmee loopt ie bijna elke dag weg en komt ie stoned thuis. Dus is het de belasting die het jou oplevert wel waard?
Dan geef je aan dat hij wegloopt als je iets wil bespreken omtrent school/behandeling/drugs. Natuurlijk is je eerste stap niet om dan maar niets meer te bespreken, maar in dit stadium vraag ik me ook hier af: hoe constructief is het om dat nu toch geregeld weer te proberen? Het effect weet je inmmiddels en de belasting op het hele gezin is groot.
Je slaapt al jaren weinig, door alle stress neem ik aan. Ik denk dat het tijd is om voor nu los te laten. Hij is lief en zorgzaam en heeft zoveel problemen en is niet bereikbaar dat eigenlijk niets wat je probeert te sturen bij hem nog aankomt. Daarom zou ik het dus loslaten. En daar hulp bij vragen want dat is natuurlijk ongelofelijk moeilijk.
vrijdag 15 mei 2026 om 21:21
Hoi Lente,
Speciaal voor jou mijn account even opnieuw geactiveerd en een wachtwoord gereset. (al 2 jaar niet meer op Viva geweest)
Wat een pittige situatie, en wat dapper dat je dat hier deelt. Ik snap dat je doodmoe bent, van het vele dragen.
Hier iemand van rond de 30, die sinds 2 jaar ook bekend is met Hoogbegaafdheid.
En zich er veel in heeft verdiept etc.
Met reguliere hulpverlening heb ik ook nare ervaringen en ben ik dus ook mee gestopt.
Maar er zijn nog wel 2 namen die in mij opkomen, buiten het standaard GGZ circuit (en ook niet in zorgcircuit), ik weet niet zeker of ze kunnen helpen, maar het is het proberen waard.
(Die in elk geval wat breder kijken dan de standaard GGZ etc.) Ook naar het hele gezin, of ook echt naar het kind zeg maar.
Wendy Peper: Zij is op dit moment op vakantie maar, heeft zich gespecialiseerd in creatief hoogbegaafden, of in elk geval leerlingen die buiten de boot vallen zeg maar. Te slim voor speciaal onderwijs, maar niet passend in huidig onderwijs, doordat ze gewoon anders denken, en/of trauma hebben opgelopen.
En waarin reguliere hulpverlening alleen maar voor meer beschadiging zorgt etc.
Volgens mij vooral voor de leeftijd tot 12, maar ik heb begrepen dat ze ook wel eens kinderen van middelbare school leeftijd helpt.
Zij kijkt ook naar het hele gezin als systeem zeg maar, en wat het kind/ de kinderen (en dus ook de ouders in zo'n situatie nodig kunnen hebben.)
Dus vandaar dat ze in mij opkwam.
https://www.wendypeper.com/
Ze heeft ook een Facebook account.
Volgens mij zou ze een maand op vakantie zijn (ik volg haar op Instagram)
Ik heb ook twee (gratis) online lezingen bijgewoond, waarin ze ook vragen beantwoord etc. (dus een heel open persoon)
Ole Nieling:
https://www.fiem.info/overfiem
(een lezing van hem bijgewoond, maar het is in elk geval in Gelderland, hele aardige man, van in de 30, en zou ook wel met je mee willen denken waarschijnlijk, als je contact zou opnemen, ook al woon je niet in de buurt.)
Hij heeft een dagbesteding opgericht voor hoogbegaafden, of in elk geval hele slimme kinderen zeg maar, die zijn uitgevallen door trauma of niet passend onderwijs. (met name middelbare school leeftijd)
Waarin ze met natuur elementen, muziek, creativiteit. weer tot bloei kunnen komen, of op adem kunnen komen etc.
( daar houden ze evt ook rekening met verslaving, als het maar niet de groep beïnvloed), dus als de verslaving het gevolg is van niet lekker in je vel zitten, en dat het nog doorbroken kan worden etc.)
Misschien ben je hier al mee bekend, maar niet geschoten is altijd mis.
Dikke knuffel voor jou!
Als je nog meer wil delen, of vragen hebt. Ik ben vanavond nog online!
Speciaal voor jou mijn account even opnieuw geactiveerd en een wachtwoord gereset. (al 2 jaar niet meer op Viva geweest)
Wat een pittige situatie, en wat dapper dat je dat hier deelt. Ik snap dat je doodmoe bent, van het vele dragen.
Hier iemand van rond de 30, die sinds 2 jaar ook bekend is met Hoogbegaafdheid.
En zich er veel in heeft verdiept etc.
Met reguliere hulpverlening heb ik ook nare ervaringen en ben ik dus ook mee gestopt.
Maar er zijn nog wel 2 namen die in mij opkomen, buiten het standaard GGZ circuit (en ook niet in zorgcircuit), ik weet niet zeker of ze kunnen helpen, maar het is het proberen waard.
(Die in elk geval wat breder kijken dan de standaard GGZ etc.) Ook naar het hele gezin, of ook echt naar het kind zeg maar.
Wendy Peper: Zij is op dit moment op vakantie maar, heeft zich gespecialiseerd in creatief hoogbegaafden, of in elk geval leerlingen die buiten de boot vallen zeg maar. Te slim voor speciaal onderwijs, maar niet passend in huidig onderwijs, doordat ze gewoon anders denken, en/of trauma hebben opgelopen.
En waarin reguliere hulpverlening alleen maar voor meer beschadiging zorgt etc.
Volgens mij vooral voor de leeftijd tot 12, maar ik heb begrepen dat ze ook wel eens kinderen van middelbare school leeftijd helpt.
Zij kijkt ook naar het hele gezin als systeem zeg maar, en wat het kind/ de kinderen (en dus ook de ouders in zo'n situatie nodig kunnen hebben.)
Dus vandaar dat ze in mij opkwam.
https://www.wendypeper.com/
Ze heeft ook een Facebook account.
Volgens mij zou ze een maand op vakantie zijn (ik volg haar op Instagram)
Ik heb ook twee (gratis) online lezingen bijgewoond, waarin ze ook vragen beantwoord etc. (dus een heel open persoon)
Ole Nieling:
https://www.fiem.info/overfiem
(een lezing van hem bijgewoond, maar het is in elk geval in Gelderland, hele aardige man, van in de 30, en zou ook wel met je mee willen denken waarschijnlijk, als je contact zou opnemen, ook al woon je niet in de buurt.)
Hij heeft een dagbesteding opgericht voor hoogbegaafden, of in elk geval hele slimme kinderen zeg maar, die zijn uitgevallen door trauma of niet passend onderwijs. (met name middelbare school leeftijd)
Waarin ze met natuur elementen, muziek, creativiteit. weer tot bloei kunnen komen, of op adem kunnen komen etc.
( daar houden ze evt ook rekening met verslaving, als het maar niet de groep beïnvloed), dus als de verslaving het gevolg is van niet lekker in je vel zitten, en dat het nog doorbroken kan worden etc.)
Misschien ben je hier al mee bekend, maar niet geschoten is altijd mis.
Dikke knuffel voor jou!
Als je nog meer wil delen, of vragen hebt. Ik ben vanavond nog online!
vrijdag 15 mei 2026 om 22:07
Dankjewel!Vergeetmijnietje schreef: ↑15-05-2026 21:07Jeetje, wat ongelooflijk zwaar moet dit voor je zijn. Ik wilde dat ik je zou kunnen helpen, maar dat kan ik niet. Ik kan je alleen een dikke (virtuele) knuffel geven. Sterkte!
vrijdag 15 mei 2026 om 22:11
Dankjewel Saartje, ik heb gekeken maar beide lijken me niet passend voor zoon/ons. Zijn probleem ligt niet op het gebied van HB en zijn trauma is geen schooltrauma maar een trauma door een valse beschuldiging van verkrachting en stalking daarna en vervolgens al zijn vrienden kwijtraken. Niemand meer vertrouwen.
Dagbesteding zoeken we ook niet, hij wil zelf zo graag door met school. Doet hij nu ook bij de dagbehandeling. Maar wel oprecht bedankt voor het meedenken!
Dagbesteding zoeken we ook niet, hij wil zelf zo graag door met school. Doet hij nu ook bij de dagbehandeling. Maar wel oprecht bedankt voor het meedenken!
vrijdag 15 mei 2026 om 22:12
S-groot is ben bang dat als ik hem loslaat, of niet meer altijd bereikbaar ben, dat hij zichzelf iets aandoet. En loslaten kan ik gewoon niet. Dat heeft iedereen om hem heen al gedaan. Ik kan mijn kind niet loslaten. Al zou het voor mijzelf en mijn gezondheid misschien beter zijn. Ik kan het hem niet aandoen. Hij is al zoveel mensen verloren en vertrouwt vrijwel niemand. Ik moet er altijd voor hem blijven.
vrijdag 15 mei 2026 om 22:23
Wat heftig lente!Lente19251003- schreef: ↑15-05-2026 22:12S-groot is ben bang dat als ik hem loslaat, of niet meer altijd bereikbaar ben, dat hij zichzelf iets aandoet. En loslaten kan ik gewoon niet. Dat heeft iedereen om hem heen al gedaan. Ik kan mijn kind niet loslaten. Al zou het voor mijzelf en mijn gezondheid misschien beter zijn. Ik kan het hem niet aandoen. Hij is al zoveel mensen verloren en vertrouwt vrijwel niemand. Ik moet er altijd voor hem blijven.
Ik zou ‘m begrenzen. Is dat een optie? Dus, om voor iedereen te kunnen zorgen heb ik iedere donderdagmiddag tijd voor mijzelf nodig. Ik ben dan niet bereikbaar en alles wat je wilt bespreken, kan na zo en zo laat. En dat is niet omdat ik je niet wil helpen, maar omdat ik ook voor mijzelf moet zorgen.
vrijdag 15 mei 2026 om 22:27
Ik ben ook zo bang dat als ik hem echt loslaat qua roken en blowen dat het uit de hand loopt. Hij doet het nu veel ook vanwege examenstress. Kwam net wel zelf zeggen dat hij zijn sigaretten had weggegooid want hij heeft last van zijn conditie met sporten en vindt het hoesten irritant. Blowen doet hij niet als hij wegloopt van dagbehandeling, maar als hij chillt met vrienden. Daar kan ik nog wel enigszins mee leven als het binnen de perken blijft.
Ik probeer hierin al zoveel mogelijk los te laten. Te denken/hopen dat ‘ie zelf ooit betere keuzes gaat maken. En ben blij voor hem dat hij nu zo’n vriendengroep heeft. Hij is eerder ook heel eenzaam geweest. En ik ben ook trots dat hij op een teamsport zit, een baantje heeft, vervroegd al twee examens doet (hij zit in havo 4), leuke dingen met vrienden doet.
Maar die enorme boosheid die in hem zit is echt zo lastig. Hij ontploft om niks. Daarbij heeft hij ook een enorme fantasie waar we maar in mee moeten gaan want bij ontkennen wordt hij woest. Zo is hij vandaag omver gereden door een dikke sportwagen met zijn brommer (brommer en hijzelf geen schade, ik geloof er ook weinig van). Ik zeg dan alleen maar dat ik dat heel vervelend voor hem vind, kijk of hij niks heeft. Maar eigenlijk denk ik dat het een onzinverhaal is. Maar dat kan ik dus absoluut niet zeggen. Waarschijnlijk gelooft hij het zelf inmiddels echt. Dit is trouwens jarenlange ervaring met aantoonbaar niet ware verhalen. Dus niet dat ik hem nooit geloof. Maar elke dag maakt hij de meest bijzondere of bizarre dingen mee. Niemand anders die het ooit ziet, maar hij maakt het mee…
Ik probeer hierin al zoveel mogelijk los te laten. Te denken/hopen dat ‘ie zelf ooit betere keuzes gaat maken. En ben blij voor hem dat hij nu zo’n vriendengroep heeft. Hij is eerder ook heel eenzaam geweest. En ik ben ook trots dat hij op een teamsport zit, een baantje heeft, vervroegd al twee examens doet (hij zit in havo 4), leuke dingen met vrienden doet.
Maar die enorme boosheid die in hem zit is echt zo lastig. Hij ontploft om niks. Daarbij heeft hij ook een enorme fantasie waar we maar in mee moeten gaan want bij ontkennen wordt hij woest. Zo is hij vandaag omver gereden door een dikke sportwagen met zijn brommer (brommer en hijzelf geen schade, ik geloof er ook weinig van). Ik zeg dan alleen maar dat ik dat heel vervelend voor hem vind, kijk of hij niks heeft. Maar eigenlijk denk ik dat het een onzinverhaal is. Maar dat kan ik dus absoluut niet zeggen. Waarschijnlijk gelooft hij het zelf inmiddels echt. Dit is trouwens jarenlange ervaring met aantoonbaar niet ware verhalen. Dus niet dat ik hem nooit geloof. Maar elke dag maakt hij de meest bijzondere of bizarre dingen mee. Niemand anders die het ooit ziet, maar hij maakt het mee…
vrijdag 15 mei 2026 om 22:29
Dat kan hij niet. Hij heeft geen enkele impulscontrole en onthoudt ook niks wat hem niet boeit. Ik was laatst met dochter in het buitenland. Heel duidelijk, meerdere keren benoemd dat als er die dag iets was, hij papa moest bellen/appen. En alsnog appt en belt hij mij. Dan zeg ik hem dat ik hem niet kan helpen want ik ben in het buitenland, dat papa bereikbaar is. En diezelfde middag appt hij me gewoon weer. En gezien zijn geschiedenis van meerdere suïcidale momenten, durf ik niet onbereikbaar te zijn.Zomersweertje schreef: ↑15-05-2026 22:23Wat heftig lente!
Ik zou ‘m begrenzen. Is dat een optie? Dus, om voor iedereen te kunnen zorgen heb ik iedere donderdagmiddag tijd voor mijzelf nodig. Ik ben dan niet bereikbaar en alles wat je wilt bespreken, kan na zo en zo laat. En dat is niet omdat ik je niet wil helpen, maar omdat ik ook voor mijzelf moet zorgen.
vrijdag 15 mei 2026 om 22:59
Jeetje Lenthe, dit is toch niet vol te houden?
Zou een gesprek met de gemeente een idee zijn? En misschien gespecialiseerd begeleid (kamer)wonen? De zorg komt dan minder op jou neer en de rest van het gezin komt zo ook wat meer tot rust. Er is 24 uur hulp.
Of, als je dat echt niet ziet zitten: ambulante hulp in huis?
Als jij neervalt is er niemand om hem en je dochter op te vangen, dus ik denk echt dat je aan alternatieven moet gaan denken. Al is het tijdelijk. Ook voor hem.
Zou een gesprek met de gemeente een idee zijn? En misschien gespecialiseerd begeleid (kamer)wonen? De zorg komt dan minder op jou neer en de rest van het gezin komt zo ook wat meer tot rust. Er is 24 uur hulp.
Of, als je dat echt niet ziet zitten: ambulante hulp in huis?
Als jij neervalt is er niemand om hem en je dochter op te vangen, dus ik denk echt dat je aan alternatieven moet gaan denken. Al is het tijdelijk. Ook voor hem.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
vrijdag 15 mei 2026 om 23:01
Wat zwaar voor je .
Er speelt zoveel.
Misschien zeg ik nou iets heel doms. Maar je zoon is wel grote stappen aan het zetten, lees ik. In korte tijd.
Hij is met school bezig, heeft een bijbaan, ontwikkelt vriendschappen. Hij sport, gooit z’n sigaretten weg, maakt keuzes.
Dit is een heel andere situatie dan een paar jaar geleden.
Hij is niet meer die eenzame suïcidale jongen van een paar jaar geleden.
Er komt veel op hem af, en vraagt jou daarbij steeds om hulp.
Kan je hem niet terug appen dat je over een uur reageert? Zodat je niet voortdurend op hem gericht bent?
Deze dynamiek moet worden doorbroken. Als hij in staat is een bijbaan te behouden, met een vriendengroep op te trekken, dan voelt hij dus ook grenzen van anderen aan.
Tijd voor jou om je grenzen naar hem duidelijk te maken en je daaraan houden.
Sterkte!
.Er speelt zoveel.
Misschien zeg ik nou iets heel doms. Maar je zoon is wel grote stappen aan het zetten, lees ik. In korte tijd.
Hij is met school bezig, heeft een bijbaan, ontwikkelt vriendschappen. Hij sport, gooit z’n sigaretten weg, maakt keuzes.
Dit is een heel andere situatie dan een paar jaar geleden.
Hij is niet meer die eenzame suïcidale jongen van een paar jaar geleden.
Er komt veel op hem af, en vraagt jou daarbij steeds om hulp.
Kan je hem niet terug appen dat je over een uur reageert? Zodat je niet voortdurend op hem gericht bent?
Deze dynamiek moet worden doorbroken. Als hij in staat is een bijbaan te behouden, met een vriendengroep op te trekken, dan voelt hij dus ook grenzen van anderen aan.
Tijd voor jou om je grenzen naar hem duidelijk te maken en je daaraan houden.
Sterkte!
vrijdag 15 mei 2026 om 23:07
De gemeente is betrokken en weet het ook allemaal niet. Hij zit al op de meest gespecialiseerde dagbehandeling. Heeft al meerdere hulpverleners gezien, dagbestedingen. Nergens lukt het.Lucy schreef: ↑15-05-2026 22:59Jeetje Lenthe, dit is toch niet vol te houden?
Zou een gesprek met de gemeente een idee zijn? En misschien gespecialiseerd begeleid (kamer)wonen? De zorg komt dan minder op jou neer en de rest van het gezin komt zo ook wat meer tot rust. Er is 24 uur hulp.
Of, als je dat echt niet ziet zitten: ambulante hulp in huis?
Als jij neervalt is er niemand om hem en je dochter op te vangen, dus ik denk echt dat je aan alternatieven moet gaan denken. Al is het tijdelijk. Ook voor hem.
Een vriend van hem is uit huis geplaatst en ontspoort nu nog meer. Dat vind ik dus een doodeng idee voor mijn kind.
Ambulante hulp hebben we ook gehad en ook zij drongen niet tot hem door. Hij is door niemand aanspreekbaar. Geen idee hoe dit te doorbreken.
We zitten zo enorm vast voor mijn gevoel.
vrijdag 15 mei 2026 om 23:07
De gemeente is betrokken en weet het ook allemaal niet. Hij zit al op de meest gespecialiseerde dagbehandeling. Heeft al meerdere hulpverleners gezien, dagbestedingen. Nergens lukt het.Lucy schreef: ↑15-05-2026 22:59Jeetje Lenthe, dit is toch niet vol te houden?
Zou een gesprek met de gemeente een idee zijn? En misschien gespecialiseerd begeleid (kamer)wonen? De zorg komt dan minder op jou neer en de rest van het gezin komt zo ook wat meer tot rust. Er is 24 uur hulp.
Of, als je dat echt niet ziet zitten: ambulante hulp in huis?
Als jij neervalt is er niemand om hem en je dochter op te vangen, dus ik denk echt dat je aan alternatieven moet gaan denken. Al is het tijdelijk. Ook voor hem.
Een vriend van hem is uit huis geplaatst en ontspoort nu nog meer. Dat vind ik dus een doodeng idee voor mijn kind.
Ambulante hulp hebben we ook gehad en ook zij drongen niet tot hem door. Hij is door niemand aanspreekbaar. Geen idee hoe dit te doorbreken.
We zitten zo enorm vast voor mijn gevoel.
vrijdag 15 mei 2026 om 23:11
Nee hij voelt echt geen grenzen van anderen aan. Dat is ook waar vriendschappen altijd op stuklopen. Ook bij stage of bijbaan krijgt hij feedback dat hij lastig aan te sturen is. Nu is hij brommerkoerier, dat gaat goed.Onkruit schreef: ↑15-05-2026 23:01
Er komt veel op hem af, en vraagt jou daarbij steeds om hulp.
Kan je hem niet terug appen dat je over een uur reageert? Zodat je niet voortdurend op hem gericht bent?
Deze dynamiek moet worden doorbroken. Als hij in staat is een bijbaan te behouden, met een vriendengroep op te trekken, dan voelt hij dus ook grenzen van anderen aan.
Tijd voor jou om je grenzen naar hem duidelijk te maken en je daaraan houden.
Sterkte!
En als hij me appt dat het superslecht met hem gaat, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat ik over een uur terug app. En zelfs als zou ik dat doen, de stress en paniek is er bij mij dan natuurlijk al wel.
Ik besef me dat ik echt niet meer rationeel kan denken, maar ik zie niet hoe ik dit zou moeten doen.
zaterdag 16 mei 2026 om 01:18
Dit is loodzwaar voor echt iedereen in je gezin. En heel knap dat je het tot nu toe hebt volgehouden.
Je geeft aan dat hij geen grenzen van anderen ziet, en slecht aanstuurbaar lijkt te zijn. Hoe krijgt hij nu les? Is er een docent die wel tot hem door kan dringen?
Ken je zijn huidige vrienden? Zitten hier knullen tussen die hem zien voor wie hij is, en durf je een klein beetje erop te vertrouwen dat ze hem opvangen ipv laten vallen?
Vwb blowen, ik ben daar een tegenstander van. Mijn oudste heeft heel veel geblowd om uit de realiteit te ontsnappen (jongste is hier het zorgenkind). Ondanks het feit dat ik hier fel op tegen was, had ik de puf niet om hier tegen op te treden. Kind geeft aan, nu het praktisch niet meer blowt, dat het echt hielp om rustig te worden en het leven aan te kunnen, en de thuissituatie aan te kunnen.
Ik begrijp dat je niet wilt dat je kind rookt/blowt/vapet… maar stel nou dat hij het leven op deze manier een beetje draaglijk kan houden voor zichzelf, laat het dan alsjeblieft los.
Zijn leeftijd is echt een hele lastige. Mijn ervaring is dat als er iemand is die tot hem door kan dringen het ineens heel snel ten goede gekeerd kan worden, en je je lieve knulletje ineens in het lijf van een volwassen kerel terug vindt.
Het is loodzwaar, en nog zwaarder omdat jij vindt dat je niet om mag vallen, maar ook omdat je je man niet teveel wilt belasten. Ik denk dat je toch een klein beetje moet proberen om je zoon af en toe iets meer richting zn vader te sturen. Ja, je staat nog steeds aan, maar de oplossing, het luisteren naar zijn verhalen kun je ook een klein beetje naar zn vader gaan sturen. Dan hoef jij er niets mee, en kun je het dus een klein beetje loslaten.
Je geeft aan dat hij geen grenzen van anderen ziet, en slecht aanstuurbaar lijkt te zijn. Hoe krijgt hij nu les? Is er een docent die wel tot hem door kan dringen?
Ken je zijn huidige vrienden? Zitten hier knullen tussen die hem zien voor wie hij is, en durf je een klein beetje erop te vertrouwen dat ze hem opvangen ipv laten vallen?
Vwb blowen, ik ben daar een tegenstander van. Mijn oudste heeft heel veel geblowd om uit de realiteit te ontsnappen (jongste is hier het zorgenkind). Ondanks het feit dat ik hier fel op tegen was, had ik de puf niet om hier tegen op te treden. Kind geeft aan, nu het praktisch niet meer blowt, dat het echt hielp om rustig te worden en het leven aan te kunnen, en de thuissituatie aan te kunnen.
Ik begrijp dat je niet wilt dat je kind rookt/blowt/vapet… maar stel nou dat hij het leven op deze manier een beetje draaglijk kan houden voor zichzelf, laat het dan alsjeblieft los.
Zijn leeftijd is echt een hele lastige. Mijn ervaring is dat als er iemand is die tot hem door kan dringen het ineens heel snel ten goede gekeerd kan worden, en je je lieve knulletje ineens in het lijf van een volwassen kerel terug vindt.
Het is loodzwaar, en nog zwaarder omdat jij vindt dat je niet om mag vallen, maar ook omdat je je man niet teveel wilt belasten. Ik denk dat je toch een klein beetje moet proberen om je zoon af en toe iets meer richting zn vader te sturen. Ja, je staat nog steeds aan, maar de oplossing, het luisteren naar zijn verhalen kun je ook een klein beetje naar zn vader gaan sturen. Dan hoef jij er niets mee, en kun je het dus een klein beetje loslaten.
zaterdag 16 mei 2026 om 01:47
Lente19251003- schreef: ↑15-05-2026 22:11
Zijn probleem ligt niet op het gebied van HB en zijn trauma is geen schooltrauma maar een trauma door een valse beschuldiging van verkrachting en stalking daarna
Wat?
Bij herhaaldelijk posten in het ban topic zal een ban volgen.
zaterdag 16 mei 2026 om 01:50
Lente19251003- schreef: ↑15-05-2026 22:27
Maar die enorme boosheid die in hem zit is echt zo lastig. Hij ontploft om niks. Daarbij heeft hij ook een enorme fantasie waar we maar in mee moeten gaan want bij ontkennen wordt hij woest.
Onhoudbaar lijkt me.
Bij herhaaldelijk posten in het ban topic zal een ban volgen.
zaterdag 16 mei 2026 om 01:53
Heeft hij een diagnose?
Bij herhaaldelijk posten in het ban topic zal een ban volgen.
zaterdag 16 mei 2026 om 02:07
Eerlijk gezegd zou ik het voorlopig even zoeken in goede hulp voor jezelf. Naast zoon hangt er nog iemand volkomen afhankelijk van jou, jouw dochter. Dus meerdere mensen zijn erbij gebaat dat jij overeind blijft. Wat je niet hebt kun je ook niet geven en je klinkt nu al behoorlijk uitgezogen qua energie.
De man in deze situatie zou ik voor het blok zetten eerlijk gezegd. Je hebt geen ene moer aan een derde puber momenteel. UHB of welk etiket dan ook, hij is de andere ouder en volwassene en hoort gewoon zijn deel te leveren. Hoe boeit niet. Stop met die man te problematiseren en zijn verzorger/excuustruus te zijn.
Loslaten lijkt mij ook de aangewezen weg maar daar zul je wel hulp bij nodig hebben denk ik (het is al zwaar om los te laten ervaar ik zelf in meer doorsnee omstandigheden, niet dat ik denk dat er van alles en nog wat aan jou scheelt maar de omstandigheden zijn extremer).
In ieder geval heel veel sterkte
De man in deze situatie zou ik voor het blok zetten eerlijk gezegd. Je hebt geen ene moer aan een derde puber momenteel. UHB of welk etiket dan ook, hij is de andere ouder en volwassene en hoort gewoon zijn deel te leveren. Hoe boeit niet. Stop met die man te problematiseren en zijn verzorger/excuustruus te zijn.
Loslaten lijkt mij ook de aangewezen weg maar daar zul je wel hulp bij nodig hebben denk ik (het is al zwaar om los te laten ervaar ik zelf in meer doorsnee omstandigheden, niet dat ik denk dat er van alles en nog wat aan jou scheelt maar de omstandigheden zijn extremer).
In ieder geval heel veel sterkte
Grant every woman the confidence of a mediocre middle aged white man
zaterdag 16 mei 2026 om 05:09
Wat raden ze eigenlijk op die dagbehandeling aan te doen als je daar vertelt dat zo'n beetje het hele gezin op omvallen staat?
Hebben ze daar door hoe erg iedereen erdoorheen zit?
Is het een optie dat hij al was het maar een paar weken in gesloten setting opgenomen wordt gewoon om jullie even een adempauze te geven?
Ik zou ook inzetten op "choose your battles".
Er wordt geen weed gebruikt thuis en ik neem aan ook niet op dagbehandeling.
Als hij dan persé bij zijn vrienden wél wil gebruiken ... daar zou ik op dit moment geen zin hebben om strijd over aan te gaan.
Hij ontdekt vanzelf wel dat stoned studeren - als hij blijkbaar toch een diploma wil halen - misschien niet het meest ideale is.
Die energie zou ik eerder houden om zijn telefoons te kunnen opvangen en om zijn wilde verhalen te aanhoren.
Hebben ze daar door hoe erg iedereen erdoorheen zit?
Is het een optie dat hij al was het maar een paar weken in gesloten setting opgenomen wordt gewoon om jullie even een adempauze te geven?
Ik zou ook inzetten op "choose your battles".
Er wordt geen weed gebruikt thuis en ik neem aan ook niet op dagbehandeling.
Als hij dan persé bij zijn vrienden wél wil gebruiken ... daar zou ik op dit moment geen zin hebben om strijd over aan te gaan.
Hij ontdekt vanzelf wel dat stoned studeren - als hij blijkbaar toch een diploma wil halen - misschien niet het meest ideale is.
Die energie zou ik eerder houden om zijn telefoons te kunnen opvangen en om zijn wilde verhalen te aanhoren.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zaterdag 16 mei 2026 om 07:51
Ik zou dochter meenemen naar een homeopaat. Er is best kans dat ze goed reageert hierop gezien haar fysieke klachten stress gerelateert kunnen zijn.Lente19251003- schreef: ↑15-05-2026 20:47Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.
Ik weet, homeopathie is niet ieders ding. Ik zou het wel doen.
zaterdag 16 mei 2026 om 08:03
Sommige jongeren kunnen baat hebben bij een boxing coach. Vaak een persoon die veel problemen heeft gehad in het opgroeien en via boksen veel heeft bereikt persoonlijk in z’n leven en dit over wil brengen op anderen.
Juist dingen als boosheid, emoties proberen te kanaliseren. Met boksen, training, gesprekken. Dmv een persoon die je meer begrijpt, of in ieder geval goed met jongeren van all walks of life kan omgaan.
Juist dingen als boosheid, emoties proberen te kanaliseren. Met boksen, training, gesprekken. Dmv een persoon die je meer begrijpt, of in ieder geval goed met jongeren van all walks of life kan omgaan.
zaterdag 16 mei 2026 om 08:07
Je wilt bereikbaar voor hem blijven, maar dat kan gewoon niet. Je gaat hier aan onderdoor. Je dochter is er ook nog. Wat betreft je man, daar heb je dus niets aan. Zou uit elkaar gaan dan niet rustiger voor je worden? Je kunt niet voor iedereen zorgen. Je moet voor jezelf gaan zorgen.
Misschien tijd om te gaan verdiepen in een indicatie aanvraag en naar een jeugdinstelling te verhuizen? Daar ben je geen ouder voor geworden, maar dit kan gewoon niet zo doorgaan. Je wanhoop spat van het scherm. Ik snap je angst heel goed, maar er zitten ook goede instellingen tussen. En je kunt nog steeds betrokken blijven, maar alleen wat minder.
En is hij nog suïcidaal? Of is die periode afgesloten en weet hij hoe hij dit bij je moet inzetten om dingen gedaan te krijgen of kun jij deze angst gewoon niet loslaten?
Voor mijn werk spreek ik veel ‘ontspoorde’ jongeren met vaak autisme/adhd. Eigenlijk iedere jongere blowt. Redelijk gecontroleerd met/door begeleiding. Het geeft ze rust. Ik ben echt anti drugs, maar ik ben ook niet blind voor welke effecten het geeft voor die jongeren. Het geeft ze een rustig hoofd. Ik hoop alleen heel erg dat mijn kind andere keuzes gaat maken (ook autisme/adhd). Dubbel he? Ik denk dat ik het blowen even zou laten en hopen dat hij in de loop van zijn leven zelf leert om rustiger te worden.
Misschien tijd om te gaan verdiepen in een indicatie aanvraag en naar een jeugdinstelling te verhuizen? Daar ben je geen ouder voor geworden, maar dit kan gewoon niet zo doorgaan. Je wanhoop spat van het scherm. Ik snap je angst heel goed, maar er zitten ook goede instellingen tussen. En je kunt nog steeds betrokken blijven, maar alleen wat minder.
En is hij nog suïcidaal? Of is die periode afgesloten en weet hij hoe hij dit bij je moet inzetten om dingen gedaan te krijgen of kun jij deze angst gewoon niet loslaten?
Voor mijn werk spreek ik veel ‘ontspoorde’ jongeren met vaak autisme/adhd. Eigenlijk iedere jongere blowt. Redelijk gecontroleerd met/door begeleiding. Het geeft ze rust. Ik ben echt anti drugs, maar ik ben ook niet blind voor welke effecten het geeft voor die jongeren. Het geeft ze een rustig hoofd. Ik hoop alleen heel erg dat mijn kind andere keuzes gaat maken (ook autisme/adhd). Dubbel he? Ik denk dat ik het blowen even zou laten en hopen dat hij in de loop van zijn leven zelf leert om rustiger te worden.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
