Stel ik mij aan?

Hoihoi,

Ik zou heel goed wat meningen en adviezen kunnen gebruiken over mijn relatie. We zijn beiden 40 jaar, 9 maanden samen en slapen in het weekend twee nachten samen en zien elkaar twee doordeweekse avonden iets van 2,5 uur. Wonen op kwartier rijden met de auto bij elkaar vandaan. Ik heb een dochter en hij heeft geen kinderen.

Mijn vriend is heel lief en goed voor mij, doet veel voor me en heeft veel voor me over. Dit is trouwens geheel wederzijds. Alleen zijn er wat dingen die me wel soms een beetje pijn doen. Hij zegt al van het begin af aan, soms grappend maar ook echt wel serieus, dat de relatie en ik hem veel tijd kosten. Ik geef hem trouwens alle tijd en ruimte voor hobby's en zijn eigen dingen maar ik ben ook wel graag samen maar dat lijkt me ook wel logisch in een relatie?

Het lijkt alsof hij zich de laatste maanden wat meer en vaker zich aan mij gaat irriteren. Gewoon de kleine dingetjes. Meerdere keren zeggen dat ik witte benen heb onder een bepaalde rok, en dan na een paar dagen ook nog eens zeggen dat zn ouders dat ook vonden. Dat hij 1 keer zo'n opmerking maakt oke maar dan drie keer en ook zn ouders erbij betrekken vond ik wel een beetje bijzonder. Toen we laatst samen boodschappen deden noemde hij me langzaam en was hij echt geïrriteerd over mijn tempo. Ook moet hij "wennen aan" mijn looproute in de supermarkt. Toen we pas een weekendje weg waren en ik vroeg of hij even bij me kwam liggen in de camper (ik heb een dochter met een eetstoornis met een bmi van 13 en ik had even behoefte aan troost en nabijheid) was hij opeens heel stil. Normaal zeggen we altijd lieve dingen tegen elkaar en opeens zei hij dat hij niet meer wist wat hij moest zeggen en zei hij dat wij nooit normaal communiceren en dat dat aan mij lag. Terwijl ik hem alles vertel maar soms klap ik heel even dicht en omdat hij regelmatig zegt dat ik/de relatie veel tijd kost en dat hij het zo druk heeft wil ik hem niet te veel belasten.

Paar weken terug waren we een weekendje bij vrienden van hem geweest en toen moesten we in de avond nog ergens op visite en ik zei toen van je mag wel gezellig bij mij douchen hoor. Ik bedoelde dit lief en was me van geen kwaad bewust en toen een paar uur nadat ik dat zei begon hij me opeens heel hatelijk na te praten hoe ik dat zei over het douchen en dat hij vindt dat ik hem na het weekend moeilijk kan loslaten. Ik was me van geen kwaad bewust omdat ik het alleen maar leuk en gezellig bedoelde van dat douchen.

Ik heb momenteel een burn out door de stress rondom mijn zieke dochter en ik had toen op een avond opeens geen energie meer om te douchen op de camping en daar heen te lopen en alles. Hij keek toen heel raar en ik vroeg vind je het raar dat ik niet meer de puf heb om te douchen? Toen zei hij ja. Zoiets is ook pijnlijk.

Ook vond hij mij opeens kattig toen ik pas geleden een drankje ophad en wat grapjes maakte met vrienden. Ik ben echt nog nooit van mn leven kattig genoemd en ik was gewoon alleen maar een beetje jolig.

Sorry voor het onsamenhangende verhaal maar deze dingen komen voor mij dan helemaal onverwacht en uit het niets. Ook regelmatig de opmerkingen dat ik tijd ik beslag neemt, ook al is het vaak als geintje, gaan een beetje pijn doen. Zijn we op de camping en wil ik bijvoorbeeld meelopen als hij de chemisch toilet gaat legen dan moet ik me eigenlijk verantwoorden als ik mee wil lopen omdat hij dan ook wel alleen wil. Maar ik wilde dan bijvoorbeeld mee omdat ik dan gelijk naar de wc moest. Het lijkt soms in de relatie alsof ik me moet verantwoorden als ik graag tijd met elkaar doorbreng. Hij is meestal super lief maar kan soms ook echt bot doen en dan noemt hij mij heel gevoelig of zegt hij dat ik het verkeerd opvat en dat hij alleen maar het beste met me voor heeft. Het lijkt ook alsof hij controlerender wordt. Ik weet ik ben soms wat van het uitstellen en daar zegt hij dan wat van. Of gaat hij controleren of ik mn rijbewijs wel bij me heb. Ik ben 40 jaar dus het is ook mn eigen verantwoordelijkheid.

Dit zijn allemaal kleine dingetjes maar ik ga merken dat ik bang begin te worden om dingen fout te doen. Stel ik mij aan?

Ik wilde trouwens even toevoegen dat mijn burn out licht is en ik al bijna weer beter ben. En ik laat aan mijn gedrag of doen en laten zo min mogelijk merken aan hem. Omdat hij al zo'n druk leven heeft wil ik hem niet teveel belasten.

Hij heeft een druk leven, vier lange dagen werk (10 uren per dag) en thuis heeft hij nog wel aardig wat te doen. En omdat hij regelmatig zegt dat hij een heel druk leven heeft wil ik hem niet teveel belasten. Maar hij wordt dan wel weer een soort van boos als ik niet altijd zeg als er iets is. Dat vind ik moeilijk. Want verder ben ik wel gewoon een open boek dacht ik. En hij heeft heel veel goede en lieve kanten en heeft veel voor me over. Misschien ben ik te onzeker en te claimend. Ik was al bezig om hem nog meer tijd voor zichzelf te "geven" en ik ga dat nog meer doen.