Werkstress

Weet niet of het je gaat helpen, maar echt het gros van de mensen doet niet exact waarvoor ze gestudeerd hebben. Ook leer je in de veel banen constant nieuwe dingen, dus je hoeft echt niet meteen een expert te zijn. Ontwikkelingen blijven altijd komen.

En wat betreft solliciteren: juist door veel te praten met verschillende organisaties en het te zien als een gesprek tussen 2 partijen, waarbij je van beide kanten kijkt of het past zijn bij mij alle zenuwen daarvoor verdwenen.

Ook op momenten dat ik niet direct zelf aan het zoeken was, ben ik wel gaan praten met partijen die me interessant leken. Daarmee leerde ik of dat mijn huidige functie nog steeds het beste paste of dat er dus een functie meer interessant was. In dat geval maakte ik een overstap.

Als iemand met ook een beetje ervaring met angst en daarbij behorende behandelingen: als ik het even loskoppel van het werkverhaal, herken ik dit vooral als een terugval danwel verval in oude/ongezonde denkpatronen. Als je ooit preventie-/terugvalplannen hebt gemaakt, is dit een moment om ze eens door te lezen. Je problemen uiten zich wel op werkgerelateerd vlak, maar ik lees vooral dat je angsten en gedachten hierover je dwarszitten. Niet om onaardig te doen, maar ik lees vooral de standaardclichés van een angststoornis, en ik kan het weten want ik heb ze zelf ook allemaal (of gehad)
Ik herken ook wel de neiging van het brein om de oorzaak van de klachten binnen het vlak te zoeken waarin ze zich uiten. Dat is meestal het moment waarop ik of iemand anders me er even aan moet helpen herinneren dat dit toch echt wel heel erg lijkt op mijn oude klassieke klachten in net een iets ander jasje.

Er zijn ook minder ingrijpende trajecten dan hele GGZ-trajecten, maar gezien de ernst van je klachten zou ik wel aanraden om in ieder geval eens met een praktijkondersteuner te gaan praten, die heeft misschien ook ideeën voor wat minder ingrijpende trajecten.
Als je in het verleden CGT, ACT, exposures, etc. hebt gehad en daar baat bij hebt gehad, kun je daar wat opfrismateriaal van opzoeken. De verleiding is groot om wat boekjes te zoeken die het wellicht werkgerelateerd maken of over een andere boeg gooien, maar er is een hoop rommel op dat vlak (ook qua coaches en begeleiding), dus zelf zoeken of zomaar op wat aanraders af te gaan is niet zonder risico.
Als je met een "normale" therapeut gaat oefenen, kun je specifiek de situaties op gebied van werk voorleggen en daar gericht aan werken, ik bedoel hiermee niet dat je het helemaal niet werkgerelateerd moet maken.

En hoe zouden jullie omgaan met de vraag of je moet blijven streven naar werk naar je diploma of juist bewust een stap terug moet doen?

Ik vermoed dat die vraag grotendeels verdwijnt als je je angstklachten wat meer onder controle hebt. Die lijken namelijk de hoofdaanleiding. Als je daar alles aan hebt gedaan en nog steeds niet het gevoel hebt dat je lekker op je plek zit, dan kan het zijn dat je een stapje terug moet doen. Als jij je dan prettiger voelt in werk wat minder zwaar voor je is, dan is dat prima. Het zou alleen zonde zijn als "ordinaire" angst de enige reden zou zijn. En je het met minder angstklachten wel prima kunt en je er ook prettig bij voelt. Als je het vol kunt houden en aan je klachten kunt werken, hoef je hier nu geen beslissing over te maken.

Imposter syndrome herken ik zeker heel sterk. Maar als ik kritisch kijk naar de signalen die ik echt krijg over mijn functioneren, dan kan het gewoon niet waar zijn. Ik lees dat in jouw verhaal ook. Ik lees niet dat er iemand daadwerkelijk ontevreden is over jouw werk. Behalve jijzelf. En al was het waar, dan val je misschien een keer door de mand, maar dat is ook geen ramp. Niet zo slim geweest van die mensen om mij op die positie te plaatsen, maar dat is dan vooral hun probleem. Maar voor nu lijkt er geen probleem te zijn, behalve jouw angst.

Je bent echt al een heel eind in het herkennen en benoemen van wat hier gebeurt. Ik zou bijna zeggen: lees je verhaal zelf nog een paar keer om dat in te zien, want daarmee heb je al een hele stap gemaakt en daar mag je jezelf best wat credit voor geven. Je weet wat imposter syndrome is, dan weet je ook dat het een syndroom is, en daarmee een mentaal probleem. Je weet ook we in werkelijkheid heel slecht zijn in oplichten. Als je daadwerkelijk een oplichter was, was je allang door de mand gevallen

TinyTiny schreef: ↑

05-06-2026 00:22

En wat betreft solliciteren: juist door veel te praten met verschillende organisaties en het te zien als een gesprek tussen 2 partijen, waarbij je van beide kanten kijkt of het past zijn bij mij alle zenuwen daarvoor verdwenen.

Mee eens, en als je dat lukt met een insteek waarbij er niet veel van afhangt, is dit een ideale manier om exposures te oefenen.

Kaasmeisje schreef: ↑

05-06-2026 01:03

Best gek, omdat het verder mentaal juist heel goed met me gaat (afgezien van dit dan, alsof ik een hyperfixatie op werk heb).

Ik heb dat ook wel hoor, dat een bepaalde situatie net even anders of complexer is en dat er alleen in die situatie wat oude patronen insluipen. Je werk is een groot onderdeel van je leven en er staan ook daadwerkelijk wel belangen op het spel die anders of groter zijn dan wat je tot nu toe hebt meegemaakt. Het woord "terugval" bedoelde ik niet zo zwaar. Het heeft in mijn hoofd geen lading anders dan "oh we moeten dus even weer aan de slag om alles scherp te krijgen". Juist een goed teken dat het op de andere vlakken zo goed gaat. Bewust of onbewust kun je dingen goed scheiden en signaleer je dat er op een specifiek vlak iets aan de hand is, ik vind dat echt wel een skill.

En jij hebt hier dus ook last van? Dat stelt ergens wel gerust, dan ben ik in ieder geval niet de enige die zich zo voelt.

Zeker, je bent echt niet de enige die zich zo voelt. Het slechte nieuws is: het gaat nooit helemaal weg. Het goede nieuws is: dat maakt niet uit, want je kunt er wel degelijk mee om leren gaan. Maar die verlamming, misselijkheid en het gevoel van totale wanhoop, daar is echt wel een hoop te behalen. Dat hoeft er niet bij te horen.

Maar man, wat een drama is dit soms.

I feel ya. Er is veel te halen in je hoofd, maar dat wat overblijft... laat ik het zo zeggen, als zelfs de bezem van acceptatie het niet meer weg kan vegen, dan moet er iets anders gebeuren.

Vervelend TO, ik herken het wel.
Ik heb werken altijd lastig gevonden, ben ontzettend onzeker daarin. Ook met stages had ik hier al last van. Ik heb tot nu toe eigenlijk altijd onder mijn niveau gewerkt. Bij mij uit het zich in hele sombere gedachtes.

Er is ooit een sociale angststoornis gediagnostiseerd en daar heb ik destijds ook therapie voor gehad, maar heel veel heeft het niet geholpen. Dat was tijdens mijn eerste 'echte' baan na afstuderen.

Ik ben nu op een punt dat ik toch weer nadenk over therapie of een coach, want ik loop echt vast in mijn gedachtes. Vind ik bepaalde banen echt niet leuk of is het de onzekerheid die spreekt?

Ik zou zeker niet ‘maar gewoon onder je niveau gaan werken’. Het probleem is zo te horen niet dat je het werk niet aan kunt, maar dat je daar zelf geen vertrouwen in hebt. Als je dan een stap terug doet, verandert dat dus niet. Dan ben je niet ineens vol vertrouwen over jezelf. En dan doe je wellicht iets wat je minder leuk vindt, heb je alleen maar nog meer tijd om te piekeren.

Enige twijfel over jezelf houden, het idee hebben dat je eigenlijk niet helemaal kunt wat iedereen denkt dat je kunt, is vrij normaal. Dat is inderdaad standaard ‘imposter syndrome’, en dat heeft een heel groot deel van de mensen, zeker vrouwen. Daar hoef je verder niet per se iets mee of aan te doen. Wat natuurlijk wel vervelend is, is dat het er nu voor zorgt dat je je echt niet ok voelt. Dat je dat idee ‘straks val ik door de mand’ niet naast je neer kunt leggen. En dat is iets wat misschien gewoon met een goede coach oid al opgelost kan worden, daar hoef je niet meteen een heel GGZ traject tegenaan te gooien.

Ook ik herken dit wel vanuit mijn eerste baan maar ook in mijn nog altijd 'neiging'. Wat mij enorm heeft geholpen is een programma dat 'kleur je leven' heette. Het was toen nog een pilot en mocht daar aan meedoen en volgens mij bestaat het nog steeds. Ik heb heel trouw 8 weken lang oefeningen gevolgd - het is vooral in eigen tijd. Je zoomt dan in op niet helpende gedachten + aanpassen met detailoefeningen. Het voelde eerst als wat open deuren, maar voor mij werkte het en soms haal ik er nog wel eens wat bij. Wie weet werkt het ook voor jou. Het is bewezen kost, geen vage shit en de online coaches waren destijds goed gescreend.

Daarnaast is het ook gewoon volstrekt normaal om je niet altijd comfortabel te voelen.

Edit: ik zie dat het programma zich officieel richt op depressie, maar dat is en was niet mijn klacht en toch werkte het.