Werkstress

Ik ben een vrouw van eind twintig en heb mijn leven eigenlijk best goed op orde. Ik ben gelukkig, functioneer goed in het dagelijks leven en heb na mijn hbo-opleiding een baan gevonden die aansluit bij mijn studie. Toch loop ik tegen iets aan waar ik inmiddels echt onder lijd. Twee jaar geleden ben ik afgestudeerd. Mijn huidige functie ligt in het verlengde van mijn opleiding, maar is inhoudelijk behoorlijk anders dan veel andere functies binnen mijn vakgebied. Daardoor heb ik het gevoel dat ik alles wat ik tijdens mijn studie heb geleerd inmiddels vergeten ben.

Ik heb een sterk imposter syndrome. Ondanks dat ik in mijn huidige baan goed functioneer en positieve feedback krijg, ben ik ervan overtuigd dat ik in een andere functie volledig door de mand zou vallen. Het gekke is dat ervaringen die het tegendeel zouden moeten bewijzen nauwelijks lijken binnen te komen. Mijn hoofd blijft vertellen dat ik het niet kan.

Dat speelt vooral op werkgebied. Buiten werk gaat het eigenlijk heel goed met me. Ik heb jarenlang therapie gehad voor gegeneraliseerde angst, ADHD en PTSS (3 jaar geleden afgerond). De PTSS-klachten zijn vrijwel verdwenen en over het algemeen voel ik me mentaal beter dan ooit. Daarom voelt het voor mij niet alsof ik opnieuw een GGZ-traject nodig heb. Dit probleem speelt ook uitsluitend rond werk en carrière. Wat ik vooral lastig vind, is de extreme angst en onzekerheid die ik ervaar rondom solliciteren en nieuwe werksituaties. Ik bedoel niet normale spanning, maar echt ziekmakende angst. Zo had ik bijvoorbeeld deze week een sollicitatiegesprek. Ik was vooraf zo angstig en onzeker dat ik misselijk was en nauwelijks helder kon denken. Het gesprek verliep daardoor ook minder goed dan ik had gehoopt. Ik heb er echt na afloop flink om gehuild, ik maak mezelf dan echt gek.

Hetzelfde gebeurt soms op mijn werk wanneer ik met onbekende collega’s moet samenwerken. Van buitenaf ziet niemand het aan me. Ik blijf functioneren, stel vragen en doe mijn werk. Maar van binnen sla ik volledig vast. Het kost enorm veel energie en maakt dat werk dan veel zwaarder voelt dan het zou moeten zijn. Door dit twijfel ik steeds vaker aan mijn toekomst. Soms denk ik zelfs dat ik beter onder mijn niveau kan gaan werken, simpelweg omdat ik de stress van functies op mijn eigen niveau misschien niet aankan. Tegelijkertijd vind ik dat ook zonde, omdat er genoeg banen zijn die me interessant lijken. Alleen de gedachte eraan roept al zoveel angst op dat ik mezelf bij voorbaat afschrijf.

Ik vraag me af of anderen dit herkennen. Niet zozeer onzekerheid in de normale zin van het woord, maar een bijna verlammende angst voor werkzaamheden, verantwoordelijkheid en sollicitaties, terwijl je objectief gezien prima functioneert en niemand het doorheeft. Wel ga ik domme fouten maken hierdoor die anders niet zouden gebeuren.

Wat heeft jullie geholpen? Zijn er cursussen, coaches, boeken, methoden of andere vormen van begeleiding die specifiek gericht zijn op werkgerelateerde onzekerheid zonder dat het meteen weer een GGZ-traject wordt? En hoe zouden jullie omgaan met de vraag of je moet blijven streven naar werk naar je diploma of juist bewust een stap terug moet doen?