Relaties
alle pijlers
Kindvrije vriendin projecteert haar aannames op mij
maandag 6 juli 2026 om 18:30
Een goede vriendin van mij wil absoluut geen kinderen. Helemaal prima natuurlijk, heel belangrijk dat iedereen keuzes maakt die goed passen, zeker als het om zoiets groots als kinderen gaat.
Waar ik tegenaan loop, is dat ze haar redenen om geen kinderen te willen presenteert alsof het universele waarheden zijn. In haar beeld ben je als ouder je vrijheid kwijt, kun je niet meer spontaan afspreken, heb je geen tijd meer voor jezelf, raakt je lichaam onherstelbaar beschadigd, is goed slapen verleden tijd en draait je leven alleen nog maar om de kinderen.
Dit beeld kan het ouderschap kan niet verder van me afstaan. Ik sport fanatiek, slaap al jaren gewoon volle nachten (behalve als ik een nachtje op stap ga
spreek spontaan af als ik daar zin in heb (kinderen zijn al groter) en daarbij heb ik interessant werk wat tegelijk mijn passie is en waardoor ik regelmatig op reis ben.
Toch lijkt ze er telkens vanuit te gaan dat haar voorstelling van het ouderschap de werkelijkheid is, ook voor mij. Mijn eigen ervaringen lijken daar niet tegenop te kunnen. Dat voelt pijnlijk, omdat ik me daardoor niet echt gezien voel. Juist van een goede vriendin hoop je dat ze nieuwsgierig is naar wie jij bent, in plaats van dat ze je in haar eigen verhaal probeert te laten passen.
Ik heb nul behoefte om haar te overtuigen dat ze kinderen zou moeten krijgen. Als zij gelukkig is zonder kinderen, gun ik haar dat oprecht. Ik zou alleen graag hetzelfde terugkrijgen: dat mijn ervaring als vrouw met kinderen er ook gewoon mag zijn.
Hoe kijken jullie hiernaar?
Waar ik tegenaan loop, is dat ze haar redenen om geen kinderen te willen presenteert alsof het universele waarheden zijn. In haar beeld ben je als ouder je vrijheid kwijt, kun je niet meer spontaan afspreken, heb je geen tijd meer voor jezelf, raakt je lichaam onherstelbaar beschadigd, is goed slapen verleden tijd en draait je leven alleen nog maar om de kinderen.
Dit beeld kan het ouderschap kan niet verder van me afstaan. Ik sport fanatiek, slaap al jaren gewoon volle nachten (behalve als ik een nachtje op stap ga
spreek spontaan af als ik daar zin in heb (kinderen zijn al groter) en daarbij heb ik interessant werk wat tegelijk mijn passie is en waardoor ik regelmatig op reis ben. Toch lijkt ze er telkens vanuit te gaan dat haar voorstelling van het ouderschap de werkelijkheid is, ook voor mij. Mijn eigen ervaringen lijken daar niet tegenop te kunnen. Dat voelt pijnlijk, omdat ik me daardoor niet echt gezien voel. Juist van een goede vriendin hoop je dat ze nieuwsgierig is naar wie jij bent, in plaats van dat ze je in haar eigen verhaal probeert te laten passen.
Ik heb nul behoefte om haar te overtuigen dat ze kinderen zou moeten krijgen. Als zij gelukkig is zonder kinderen, gun ik haar dat oprecht. Ik zou alleen graag hetzelfde terugkrijgen: dat mijn ervaring als vrouw met kinderen er ook gewoon mag zijn.
Hoe kijken jullie hiernaar?
maandag 6 juli 2026 om 18:35
Joh, zeg het gewoon eens duidelijk tegen haar.
Je hoeft geen kinderen, maar ik herken helemaal niks van wat jij zegt.
En daarna ook dat je het nogal aanmatigend vindt dat een ander invult hoe jij iets zou moeten ervaren.
Ik vind het zelf ook helemaal geen opgave, dat ouderschap. En ik vond de gebroken nachten niet zwaar. En de tropenjaren moeten nog komen denk ik, ik leef al meer dan 30 jaar in een roze wolk.
Je hoeft geen kinderen, maar ik herken helemaal niks van wat jij zegt.
En daarna ook dat je het nogal aanmatigend vindt dat een ander invult hoe jij iets zou moeten ervaren.
Ik vind het zelf ook helemaal geen opgave, dat ouderschap. En ik vond de gebroken nachten niet zwaar. En de tropenjaren moeten nog komen denk ik, ik leef al meer dan 30 jaar in een roze wolk.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 6 juli 2026 om 18:37
Ik heb de indruk dat veel kinderloze vrouwen zo vaak te horen krijgen dat ze echt iets fantastisch missen, dat dit de ietwat doorgeslagen tegenreactie is.
Ik herken het ook wel van sommige mensen.
Je kunt het er gewoon eens over hebben?
Ik herken het ook wel van sommige mensen.
Je kunt het er gewoon eens over hebben?
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
maandag 6 juli 2026 om 18:46
Dit inderdaad. En sommige mensen kunnen zich ook gewoon niet voorstellen dat anderen het anders ervaren. Ik heb een naaste collega die het heel zwaar vond tot kind een jaar of 7 was. Iedereen die een baby verwacht krijgt dus te horen dat dat zo vreselijk zwaar is, en als ze dat zelf niet zo ervaren ‘wacht maar tot ze naar school gaan, dat is echt mega heftig!’. Ik heb dat heel anders ervaren, en dat weet ze echt wel. Maar toch blijft de mening; het is loodzwaar. Tja.
En bij mensen zonder kinderen kan het hetzelfde zijn (zich gewoon echt niks anders kunnen voorstellen dan de nadelen). Of een tegenreactie op alle ‘maar het is zo geweldig’ opmerkingen die ze krijgen. Of ze zijn iets minder zeker dan ze zelf zouden willen, en willen vooral zichzelf blijven overtuigen. Kan allemaal, en heeft allemaal weinig te maken met hoe een ander het ervaart.
maandag 6 juli 2026 om 18:47
Is er misschien een andere kant aan haar gedrag die het voor jou wat makkelijker maakt om dit te relativeren? In onze maatschappij krijgen kinderloze vrouwen vaak ongevraagd veel kritiek of opmerkingen alsof hun leven niet compleet is. Zou het kunnen dat jouw vriendin vanuit een soort zelfbeschermingsmechanisme zo stellig is? Door jouw leven met kinderen telkens af te schilderen als zwaar, pijnlijk of onvrij, bevestigt ze voor zichzelf dat haar eigen keuze de juiste is. Het hoeft niet de reden te zijn, maar het is heel goed mogelijk dat ze dit onbewust doet om zichzelf te verdedigen tegen de maatschappelijke norm.
Als jij weet dat je geniet van je leven, dat je gewoon sport en goed slaapt, probeer er dan niet te veel aandacht aan te schenken. Je hoeft haar niet te overtuigen van jouw geluk, want haar mening is simpelweg onjuist voor jouw situatie. Laat die opmerkingen lekker bij haar liggen als je dat kunt en anders iets van zeggen inderdaad.
Als jij weet dat je geniet van je leven, dat je gewoon sport en goed slaapt, probeer er dan niet te veel aandacht aan te schenken. Je hoeft haar niet te overtuigen van jouw geluk, want haar mening is simpelweg onjuist voor jouw situatie. Laat die opmerkingen lekker bij haar liggen als je dat kunt en anders iets van zeggen inderdaad.
maandag 6 juli 2026 om 18:56
Ik begrijp wat haar beeld is, maar wat ik nog niet zo goed uit je verhaal kan halen is hoe dat beeld zich dan vertaalt naar jou. Volgens mij kan zij er prima van overtuigd zijn dat zij geen kinderen wil vanwege al die redenen, zonder dat jij er last van hebt.
Dus ik probeer me dan een beetje voor te stellen hoe dat tot uiting komt. Spreekt ze je dan tegen als je zegt dat je niet moe bent? Spreekt ze uit dat jij niet meer flexibel bent en jouw leven alleen nog om de kinderen draait?
Ik heb namelijk ook een bepaald beeld van ouderschap, maar ik kan me niet zo goed voorstellen waarom een ouder zich dat persoonlijk zou aantrekken.
Dus ik probeer me dan een beetje voor te stellen hoe dat tot uiting komt. Spreekt ze je dan tegen als je zegt dat je niet moe bent? Spreekt ze uit dat jij niet meer flexibel bent en jouw leven alleen nog om de kinderen draait?
Ik heb namelijk ook een bepaald beeld van ouderschap, maar ik kan me niet zo goed voorstellen waarom een ouder zich dat persoonlijk zou aantrekken.
maandag 6 juli 2026 om 19:33
Interessant!
Ik herken juist de andere kant. Ik ben nu in verwachting, maar heb daarvoor jarenlang een leuk en druk leven gehad met een carrière, reizen en een actief sociaal leven. Toch kreeg ik van 2 vriendinnen met kinderen regelmatig te horen: “Wacht maar tot je een écht druk leven hebt.” Dat gaf me het gevoel dat mijn leven zonder kinderen minder serieus werd genomen.
(Ik heb overigens nooit de behoefte gehad om hier op in te gaan)
Sinds ik zwanger ben, heb ik juist het idee dat ik wél “serieus word genomen”. Alleen verschuift de projectie nu naar mijn carrière: “Dat ga je toch niet combineren?”
Volgens mij gebeurt dat projecteren dus aan alle kanten. We zouden elkaars visies lekker moeten laten en ieder zijn ding laten doen
Ik herken juist de andere kant. Ik ben nu in verwachting, maar heb daarvoor jarenlang een leuk en druk leven gehad met een carrière, reizen en een actief sociaal leven. Toch kreeg ik van 2 vriendinnen met kinderen regelmatig te horen: “Wacht maar tot je een écht druk leven hebt.” Dat gaf me het gevoel dat mijn leven zonder kinderen minder serieus werd genomen.
(Ik heb overigens nooit de behoefte gehad om hier op in te gaan)
Sinds ik zwanger ben, heb ik juist het idee dat ik wél “serieus word genomen”. Alleen verschuift de projectie nu naar mijn carrière: “Dat ga je toch niet combineren?”
Volgens mij gebeurt dat projecteren dus aan alle kanten. We zouden elkaars visies lekker moeten laten en ieder zijn ding laten doen
maandag 6 juli 2026 om 19:56
Ja eens, iedereen heeft wel wat te projecteren. Zo had ik een vriendin die dan aan me vroeg hoe het ging, en steevast zei (wat het antwoord ook was): oh ja ik had dat veeeeeel erger, wacht maar tot je een tweede hebt ect ect.Chardonnay schreef: ↑06-07-2026 19:33Interessant!
Ik herken juist de andere kant. Ik ben nu in verwachting, maar heb daarvoor jarenlang een leuk en druk leven gehad met een carrière, reizen en een actief sociaal leven. Toch kreeg ik van 2 vriendinnen met kinderen regelmatig te horen: “Wacht maar tot je een écht druk leven hebt.” Dat gaf me het gevoel dat mijn leven zonder kinderen minder serieus werd genomen.
(Ik heb overigens nooit de behoefte gehad om hier op in te gaan)
Sinds ik zwanger ben, heb ik juist het idee dat ik wél “serieus word genomen”. Alleen verschuift de projectie nu naar mijn carrière: “Dat ga je toch niet combineren?”
Volgens mij gebeurt dat projecteren dus aan alle kanten. We zouden elkaars visies lekker moeten laten en ieder zijn ding laten doen
Dus had ik slecht geslapen of was ik moe: zij was altijd veel erger moe want haar kind was elke ochtend om 5 op, dat was echt wel erger dan mijn situatie (elke nacht 4x eruit).
Zei ik juist dat het goed ging/ik niet moe was: wacht maar tot je kind zus en zo oud is, wacht maar tot de tweede komt, ect ect.
Heel erg vervelend dit soort wedstrijdjes, inmiddels is dat ook geen vriendin meer trouwens.
maandag 6 juli 2026 om 20:06
Idd, wedstrijdjes! Zo had ik het nog niet bekeken. Maar eigenlijk is het best nutteloos; het lijkt wel een soort geldingsdrang of iets dergelijks.Juneberry schreef: ↑06-07-2026 19:56Ja eens, iedereen heeft wel wat te projecteren. Zo had ik een vriendin die dan aan me vroeg hoe het ging, en steevast zei (wat het antwoord ook was): oh ja ik had dat veeeeeel erger, wacht maar tot je een tweede hebt ect ect.
Dus had ik slecht geslapen of was ik moe: zij was altijd veel erger moe want haar kind was elke ochtend om 5 op, dat was echt wel erger dan mijn situatie (elke nacht 4x eruit).
Zei ik juist dat het goed ging/ik niet moe was: wacht maar tot je kind zus en zo oud is, wacht maar tot de tweede komt, ect ect.
Heel erg vervelend dit soort wedstrijdjes, inmiddels is dat ook geen vriendin meer trouwens.
Die twee vriendinnen waar ik het over had zitten ook in hetzelfde groepje en zijn altijd met elkaar in “wedstrijd”: wiens dochter het beste kan rekenen, schrijven of talent heeft in iets.
En nu word ik ook aan de tand gevoeld… of ik wel net zo’n goede en toegewijde moeder zal worden als zij
maandag 6 juli 2026 om 20:25
Eens.
Er zijn wel eens topics geweest over wat kinderloze vrouwen allemaal te horen krijgen. *Insert jubelverhaal over kinderen krijgen / je eigen jeugd kunnen herbeleven/ eindeloos met MyLittlePony kunnen spelen / altijd genoeg mensen thuis om te ganzenborden / persoonlijke ontwikkeling door je bloedjes/ verdieping van relatie door je partner als vader mee te maken / en niet te vergeten de oudedagsgarantie (Bij jou komt er lekker niemand op bezoek in het bejaardentehuis en je moet eenzaamalleenzielig naar afspraken in het ziekenhuis toe)/ daarna ook nog oma worden (het summum van geluk). Waarop vrouwen met kinderen gingen vertellen, dat die vragen/commentaren/overtuigingen/aanbevelingen goedbedoeld waren of dat het logisch is dat moeders uitleg willen van niet-moeders of dat er twee kanten aanzaten.
Rot op met 'twee kanten'. Als je je mening wil spuien, ga je maar in je dagboek schrijven (of forummen).
Durf te antwoorden: één van de leukste topics op het forum!
maandag 6 juli 2026 om 20:47
Eens! Ik heb nog nooit zo veel te maken gehad met projectie als rondom zwangerschap, bevallen en moederschap. Echt ongelofelijk hoeveel mensen hun mening aan je opdringen als zijnde De Enige Waarheid.Chardonnay schreef: ↑06-07-2026 19:33Interessant!
Ik herken juist de andere kant. Ik ben nu in verwachting, maar heb daarvoor jarenlang een leuk en druk leven gehad met een carrière, reizen en een actief sociaal leven. Toch kreeg ik van 2 vriendinnen met kinderen regelmatig te horen: “Wacht maar tot je een écht druk leven hebt.” Dat gaf me het gevoel dat mijn leven zonder kinderen minder serieus werd genomen.
(Ik heb overigens nooit de behoefte gehad om hier op in te gaan)
Sinds ik zwanger ben, heb ik juist het idee dat ik wél “serieus word genomen”. Alleen verschuift de projectie nu naar mijn carrière: “Dat ga je toch niet combineren?”
Volgens mij gebeurt dat projecteren dus aan alle kanten. We zouden elkaars visies lekker moeten laten en ieder zijn ding laten doen
Dat ik te veel werk. Of te weinig.
Dat mijn man een held is omdat hij 32 uur werkt (net als ik, maar voor mij was het te veel?) en een papadag heeft.
Dat ik het wel heel vreselijk moet vinden dat ik niet zelf bevallen ben (niet mijn woorden uiteraard) maar een keizersnede heb gehad, dat oergevoel van bevallen nu niet ken of er juist makkelijk vanaf ben gekomen.
Dat ik beter langer borstvoeding had kunnen geven. Dat ik mijn baby moet laten huilen, anders verwen ik hem. Dat één kind wel zielig is en er dus minstens nog één bij moet komen. En in de jaren daarna nog: wanneer komt de tweede?
Ik heb het soms wel wat irritant gevonden. Soms ronduit onbeschoft. Maar meestal heb ik me vooral verwonderd over zo veel schaamteloze projectie. Nooit, maar dan ook echt nooit, heb ik het betrokken op mezelf.
Bezie het met wat meer afstandelijke verwondering, betrek het niet op jezelf.
maandag 6 juli 2026 om 20:51
Jouw vriendin klinkt gefrustreerd. Ik kan me niet voorstellen dat iemand heel bewust kiest voor kinderloosheid, om vervolgens luidkeels tegen haar vriendinnen te gaan propageren hoe erg en zwaar het is om kinderen te hebben. Dat zou haar toch helemaal niet bezig moeten houden? Zij heeft het toch perfect voor elkaar?
Misschien twijfelt ze nog en probeert ze er op deze manier achter te komen of ze zich misschien vergist heeft.
Of ze heeft spijt, kan ook. Maar de behoefte om een ongevraagd oordeel te geven over iets wat zij zelf helemaal niet kent, duidt op frustratie.
Misschien twijfelt ze nog en probeert ze er op deze manier achter te komen of ze zich misschien vergist heeft.
Of ze heeft spijt, kan ook. Maar de behoefte om een ongevraagd oordeel te geven over iets wat zij zelf helemaal niet kent, duidt op frustratie.
maandag 6 juli 2026 om 21:01
Ik zit hier hardop te lachen… Zó herkenbaar!Itsnojoke schreef: ↑06-07-2026 20:47Eens! Ik heb nog nooit zo veel te maken gehad met projectie als rondom zwangerschap, bevallen en moederschap. Echt ongelofelijk hoeveel mensen hun mening aan je opdringen als zijnde De Enige Waarheid.
Dat ik te veel werk. Of te weinig.
Dat mijn man een held is omdat hij 32 uur werkt (net als ik, maar voor mij was het te veel?) en een papadag heeft.
Dat ik het wel heel vreselijk moet vinden dat ik niet zelf bevallen ben (niet mijn woorden uiteraard) maar een keizersnede heb gehad, dat oergevoel van bevallen nu niet ken of er juist makkelijk vanaf ben gekomen.
Dat ik beter langer borstvoeding had kunnen geven. Dat ik mijn baby moet laten huilen, anders verwen ik hem. Dat één kind wel zielig is en er dus minstens nog één bij moet komen. En in de jaren daarna nog: wanneer komt de tweede?
Ik heb het soms wel wat irritant gevonden. Soms ronduit onbeschoft. Maar meestal heb ik me vooral verwonderd over zo veel schaamteloze projectie. Nooit, maar dan ook echt nooit, heb ik het betrokken op mezelf.
Bezie het met wat meer afstandelijke verwondering, betrek het niet op jezelf.
Precies dit soort opmerkingen en adviezen heb ik sinds de aankondiging ook allemaal al gehoord. Gelukkig niet van mijn beste vriendinnen, maar vooral van een paar tantes.
Ik bedank ze altijd vriendelijk voor de tips. Mijn eigen visie geven of mezelf verdedigen heeft toch geen zin; dat is vaak alleen maar een extra reden voor hen om nóg meer de overtuigingsmodus in te gaan. Uiteindelijk trekken mijn man en ik gewoon ons eigen plan.
maandag 6 juli 2026 om 21:03
Ik heb zelf geen kinderen (vrijwillig) en zeg juist nooit iets over wat me er allemaal verschrikkelijk aan lijkt. Een vriendin met twee kinderen heeft echter bijna nooit iets positiefs te zeggen, wil zo min mogelijk vrije tijd met haar kinderen doorbrengen en zit altijd op haar man te vitten. Maar toch maakt ze regelmatig opmerkingen waaruit blijkt dat je leven toch echt alleen goed cq "normaal" is als je een man en kinderen hebt.
maandag 6 juli 2026 om 21:18
Ik keek er ook zo naar toen ik zelf geen kinderen had. En laten we eerlijk zijn, die eerste jaren is het toch voor een groot deel gewoon zo?
Kan jij met een peuter die thuis rondloopt zomaar spontaan de deur uitlopen? Nee natuurlijk niet, dat doe je pas als je weet dat er iemand voor hem of haar zorgt.
Ook al is dat je partner, met hem moet je ook afstemmen. Zou wat zijn als jullie beide toevallig spontaan de hort op gaan.
En mijn partner en ik waren jarenlang chronisch moe hoor overdag.
Een geweldig idee om te gaan backpacken in een ver land bijv., tja het kan. Maar je hebt een nieuwe medebewoner thuis die nog moet slapen overdag en het meest blij wordt van zand en water. Dan wordt het kamperen in Zeeland. Niks mis mee.
Kan jij met een peuter die thuis rondloopt zomaar spontaan de deur uitlopen? Nee natuurlijk niet, dat doe je pas als je weet dat er iemand voor hem of haar zorgt.
Ook al is dat je partner, met hem moet je ook afstemmen. Zou wat zijn als jullie beide toevallig spontaan de hort op gaan.
En mijn partner en ik waren jarenlang chronisch moe hoor overdag.
Een geweldig idee om te gaan backpacken in een ver land bijv., tja het kan. Maar je hebt een nieuwe medebewoner thuis die nog moet slapen overdag en het meest blij wordt van zand en water. Dan wordt het kamperen in Zeeland. Niks mis mee.
boudica wijzigde dit bericht op 06-07-2026 21:21
26.42% gewijzigd
Het is wat het is.
maandag 6 juli 2026 om 21:21
Claire45 schreef: ↑06-07-2026 20:51Jouw vriendin klinkt gefrustreerd. Ik kan me niet voorstellen dat iemand heel bewust kiest voor kinderloosheid, om vervolgens luidkeels tegen haar vriendinnen te gaan propageren hoe erg en zwaar het is om kinderen te hebben. Dat zou haar toch helemaal niet bezig moeten houden? Zij heeft het toch perfect voor elkaar?
Misschien twijfelt ze nog en probeert ze er op deze manier achter te komen of ze zich misschien vergist heeft.
Of ze heeft spijt, kan ook. Maar de behoefte om een ongevraagd oordeel te geven over iets wat zij zelf helemaal niet kent, duidt op frustratie.
Dat zie ik zo niet. Ieder mens heeft meningen over zaken. Jij duidelijk ook.
En inderdaad, als kindvrije krijg je wel een en ander over je heen. Je weet niet wat je mist. Echte liefde zul jij niet ervaren. Mensen die geen kinderen krijgen zijn egoistisch.
Het kan een tegenreactie zijn. Ik heb ook mijn meningen, die ik overigens voor mij houd.
TO, ik weet niet hoe en in welke situaties zij zich uit, maar ik zou het bespreekbaar maken.
Creativiteit is de adem van de ziel – dus adem elke dag!
maandag 6 juli 2026 om 21:30
maandag 6 juli 2026 om 21:30
Claire45 schreef: ↑06-07-2026 20:51Jouw vriendin klinkt gefrustreerd. Ik kan me niet voorstellen dat iemand heel bewust kiest voor kinderloosheid, om vervolgens luidkeels tegen haar vriendinnen te gaan propageren hoe erg en zwaar het is om kinderen te hebben. Dat zou haar toch helemaal niet bezig moeten houden? Zij heeft het toch perfect voor elkaar?
Misschien twijfelt ze nog en probeert ze er op deze manier achter te komen of ze zich misschien vergist heeft.
Of ze heeft spijt, kan ook. Maar de behoefte om een ongevraagd oordeel te geven over iets wat zij zelf helemaal niet kent, duidt op frustratie.
Ze zal zelf wel spijt hebben. Of gefrustreerd zijn. Zich vergissen. Dat soort aannames zijn dus nou net de dingen waar je als kindvrije vrouw regelmatig tegenaan loopt.
Sommige mensen vinden kinderen opvoeden en alles wat daarbij komt kijken nou eenmaal de hel. Anderen vinden het een paradijs. Weer anderen staan ergens in het midden. Dat kan allemaal. En het is allemaal oké.
On topic, vraag er gewoon een keer luchtig naar.
maandag 6 juli 2026 om 21:33
Misschien helpt omdenken een beetje.
Je vriendin denkt dat jij heel erg af moet zien omdat je moeder bent en het daardoor heel zwaar hebt, maar eigenlijk gaat het je allemaal heel goed af. Dat is fijn toch?
Mensen hebben allemaal een verschillende kijk op het hebben van kinderen. Denk dat wel meer vrouwen die hetzelfde gedrag vertonen als je vriendin, dat doen om het voor zichzelf goed te praten.
Omdat ze bijv onzeker zijn over of ze de juiste keuze hebben gemaakt, omdat ze misschien eigenlijk wel graag kinderen wilden, of dat ze vaak te horen krijgen dat ze geen echte vrouw zijn of wat ze allemaal wel niet missen door kinderloos te zijn, etc.
(En misschien ook omdat sommige moeders wel erg veel klagen
)
Als het verder een leuke vriendin is die niet op alle gebieden altijd zo stellig is, dan zou ik proberen om met mildheid hiermee om te gaan.
Je vriendin denkt dat jij heel erg af moet zien omdat je moeder bent en het daardoor heel zwaar hebt, maar eigenlijk gaat het je allemaal heel goed af. Dat is fijn toch?
Mensen hebben allemaal een verschillende kijk op het hebben van kinderen. Denk dat wel meer vrouwen die hetzelfde gedrag vertonen als je vriendin, dat doen om het voor zichzelf goed te praten.
Omdat ze bijv onzeker zijn over of ze de juiste keuze hebben gemaakt, omdat ze misschien eigenlijk wel graag kinderen wilden, of dat ze vaak te horen krijgen dat ze geen echte vrouw zijn of wat ze allemaal wel niet missen door kinderloos te zijn, etc.
(En misschien ook omdat sommige moeders wel erg veel klagen
)Als het verder een leuke vriendin is die niet op alle gebieden altijd zo stellig is, dan zou ik proberen om met mildheid hiermee om te gaan.
maandag 6 juli 2026 om 21:36
Ik voorzie dat dit geen hele lange vriendschap meer gaat zijn. Het lijkt me ontzettend irritant om een gesprek te moeten voeren, want het is dan alsof je jezelf moet verdedigen over hoe jouw leven is.
Herken het zelf gelukkig niet van kinderloze vrienden. Wel de wedstrijdjes die anderen noemen. Vriendin van me heeft sinds een half jaar een kind, en werkelijk alles is bij jaar zwaarder, lastiger, moeilijker dan bij anderen. Terwijl echt alle dingen die ze noemt doodnormaal zijn, en iedereen die ik ken dit meegemaakt heeft. Maar geen gesprek mogelijk, want haar waarheid klopt. Dus zo stel ik het me ook een beetje voor als jij met jouw vriendin praat. Input heeft geen zin, want de conclusie is al klaar.
Herken het zelf gelukkig niet van kinderloze vrienden. Wel de wedstrijdjes die anderen noemen. Vriendin van me heeft sinds een half jaar een kind, en werkelijk alles is bij jaar zwaarder, lastiger, moeilijker dan bij anderen. Terwijl echt alle dingen die ze noemt doodnormaal zijn, en iedereen die ik ken dit meegemaakt heeft. Maar geen gesprek mogelijk, want haar waarheid klopt. Dus zo stel ik het me ook een beetje voor als jij met jouw vriendin praat. Input heeft geen zin, want de conclusie is al klaar.
maandag 6 juli 2026 om 21:38
Dat kan ik me allemaal voorstellen maar waarom moet die mening zo geventileerd worden? Alsof de kinderloze vriendin niet snapt dat ze het leven van haar vriendin mét kinderen compleet affakkelt. Waarom? Dan zit er bij haarzelf iets niet goed, lijkt me.Zeemeermin84 schreef: ↑06-07-2026 21:30Ze zal zelf wel spijt hebben. Of gefrustreerd zijn. Zich vergissen. Dat soort aannames zijn dus nou net de dingen waar je als kindvrije vrouw regelmatig tegenaan loopt.
Sommige mensen vinden kinderen opvoeden en alles wat daarbij komt kijken nou eenmaal de hel. Anderen vinden het een paradijs. Weer anderen staan ergens in het midden. Dat kan allemaal. En het is allemaal oké.
On topic, vraag er gewoon een keer luchtig naar.
maandag 6 juli 2026 om 21:41
Waarom zou vriendin niet oprecht zijn in haar woorden?
Je hóéft het ouderschap toch niet aantrekkelijk te vinden voor jezelf?
Ik vind het raar om daar allemaal gekke motieven anders dan ‘da’s haar mening’ te hangen.
Maar haar mening ook opleggen aan anderen, en zéker aan anderen die zélf het ouderschap niet als erg belastend ervaren is raar. Haar mening is niet meer en niet minder dan dat: haar mening.
Je hóéft het ouderschap toch niet aantrekkelijk te vinden voor jezelf?
Ik vind het raar om daar allemaal gekke motieven anders dan ‘da’s haar mening’ te hangen.
Maar haar mening ook opleggen aan anderen, en zéker aan anderen die zélf het ouderschap niet als erg belastend ervaren is raar. Haar mening is niet meer en niet minder dan dat: haar mening.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 6 juli 2026 om 21:47
Dit!feow schreef: ↑06-07-2026 21:41Waarom zou vriendin niet oprecht zijn in haar woorden?
Je hóéft het ouderschap toch niet aantrekkelijk te vinden voor jezelf?
Ik vind het raar om daar allemaal gekke motieven anders dan ‘da’s haar mening’ te hangen.
Maar haar mening ook opleggen aan anderen, en zéker aan anderen die zélf het ouderschap niet als erg belastend ervaren is raar. Haar mening is niet meer en niet minder dan dat: haar mening.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in