Psyche
alle pijlers
Rouw om huisdieren
zondag 16 augustus 2026 om 19:26
Beste forummers,
Ik weet niet of dit in de juiste pijler staat, maar weet anders niet waar dit thuis hoort.
Ik had tot voor kort 3 katten, Pluiz, Snoetje en Dotje. Ik ben Pluiz en Snoetje binnen 24 uur kwijt geraakt. Bij Pluiz zag ik het aankomen, hij had verschillende ziektes die behandelen erg ingewikkeld maakten en hij werd maar niet beter. Dus ik had samen met de dierenarts besloten om hem de lijdensweg te besparen en met veel pijn in mijn hart euthanasie ingepland. De optie om hem nog te behandelen met een ander middel was er wel, maar de kans van slagen was erg klein.
De dag voor de geplande euthanasie werd Snoetje ineens erg ziek en ben ik met spoed naar de dierenarts gegaan. Helaas te laat, haar hart en longen hadden het bijna begeven. Er was nog een optie om haar naar een gespecialiseerde kliniek te sturen, maar of ze dat zou halen was maar de vraag. Als ze het al zou redden zou ze de rest van haar leven medicijnen moeten krijgen. Snoetje is totaal niet te dwingen als het op medicijnen aankomt, dus dit zou iedere dag strijd gaan betekenen.
Dus koos ik voor euthanasie ter plekke. Haar zo laten sterven was geen optie.
De volgende dag werd Pluiz ingeslapen.
En nu... leegte.
Ik blijf maar malen, wat als ik toch had gekozen voor behandelen? Was ik niet te vroeg met mijn beslissing voor euthanasie? Had ik dit kunnen voorkomen? Heb ik wel goed voor ze gezorgd? Is dit allemaal mijn schuld?
En Dotje, ze snapt er niks van en ze gedraagt zich anders. Ze eet nog wel goed, maar ik vertrouw het niet. Ik heb dus maar weer een afspraak ingepland bij de dierenarts. Ik ben nu al nerveus dat ze toch ook ziek blijkt te zijn.
Ik weet niet hoe ik om moet gaan met dit verlies, ze waren mijn baby's.
Ik wilde dit even van me afschrijven.
Hopelijk krijg ik geen reacties als "het zijn maar katten" en dat ik me aanstel. Heeft iemand misschien goed advies? Of ben ik een slecht mens dat beter geen huisdieren kan hebben?
Pluiz en Snoetje zijn 17 en 19 geworden. Dotje is 18.
Bedankt voor het lezen.
Ik weet niet of dit in de juiste pijler staat, maar weet anders niet waar dit thuis hoort.
Ik had tot voor kort 3 katten, Pluiz, Snoetje en Dotje. Ik ben Pluiz en Snoetje binnen 24 uur kwijt geraakt. Bij Pluiz zag ik het aankomen, hij had verschillende ziektes die behandelen erg ingewikkeld maakten en hij werd maar niet beter. Dus ik had samen met de dierenarts besloten om hem de lijdensweg te besparen en met veel pijn in mijn hart euthanasie ingepland. De optie om hem nog te behandelen met een ander middel was er wel, maar de kans van slagen was erg klein.
De dag voor de geplande euthanasie werd Snoetje ineens erg ziek en ben ik met spoed naar de dierenarts gegaan. Helaas te laat, haar hart en longen hadden het bijna begeven. Er was nog een optie om haar naar een gespecialiseerde kliniek te sturen, maar of ze dat zou halen was maar de vraag. Als ze het al zou redden zou ze de rest van haar leven medicijnen moeten krijgen. Snoetje is totaal niet te dwingen als het op medicijnen aankomt, dus dit zou iedere dag strijd gaan betekenen.
Dus koos ik voor euthanasie ter plekke. Haar zo laten sterven was geen optie.
De volgende dag werd Pluiz ingeslapen.
En nu... leegte.
Ik blijf maar malen, wat als ik toch had gekozen voor behandelen? Was ik niet te vroeg met mijn beslissing voor euthanasie? Had ik dit kunnen voorkomen? Heb ik wel goed voor ze gezorgd? Is dit allemaal mijn schuld?
En Dotje, ze snapt er niks van en ze gedraagt zich anders. Ze eet nog wel goed, maar ik vertrouw het niet. Ik heb dus maar weer een afspraak ingepland bij de dierenarts. Ik ben nu al nerveus dat ze toch ook ziek blijkt te zijn.
Ik weet niet hoe ik om moet gaan met dit verlies, ze waren mijn baby's.
Ik wilde dit even van me afschrijven.
Hopelijk krijg ik geen reacties als "het zijn maar katten" en dat ik me aanstel. Heeft iemand misschien goed advies? Of ben ik een slecht mens dat beter geen huisdieren kan hebben?
Pluiz en Snoetje zijn 17 en 19 geworden. Dotje is 18.
Bedankt voor het lezen.
zondag 16 augustus 2026 om 19:41
Wat een enorm verdriet. Je katten waren zo te lezen erg ziek, dus je hebt het juiste gedaan, hoe moeilijk ook. Je hebt je katten pijn en leed bespaard. Pluiz en Snoetje hebben een prachtige leeftijd bereikt en het zo te lezen erg goed bij jou gehad.
Rouw (ook om geliefde huisdieren) is rauw, een rotperiode waar je doorheen moet en Dotje moet wennen aan de nieuwe situatie. Ik zal voor je duimen dat zij van slag is door het overlijden van haar maatjes en verder niet ziek. Maar ik snap wel dat je haar laat checken bij de dierenarts.
Rest me nog je heel veel sterkte te wensen met dit grote verlies
Rouw (ook om geliefde huisdieren) is rauw, een rotperiode waar je doorheen moet en Dotje moet wennen aan de nieuwe situatie. Ik zal voor je duimen dat zij van slag is door het overlijden van haar maatjes en verder niet ziek. Maar ik snap wel dat je haar laat checken bij de dierenarts.
Rest me nog je heel veel sterkte te wensen met dit grote verlies
zondag 16 augustus 2026 om 19:47
Sterkte! Het is niet niks, 2 poezebeesten achter elkaar te verliezen.
Wat ik wel wil benadrukken is dat deze katten echt heel oud geworden zijn. En net als bij mensen hebben dieren niet het eeuwige leven. Volgens ChatGPT is een kat van 19 jaar omgerekend 92 jaar in mensenjaren. Dus ik zou mijn troost halen uit het feit dat ze bij jou een fijn en lang leven hebben gehad.
En ja, rouwen mag. Maar probeer jezelf er niet in te verliezen. Kijk niet naar wat je gaat missen maar naar wat het je heeft gebracht en wees daar dankbaar voor. Misschien wat zweverig maar je snapt vast wat ik bedoel.
Wat ik wel wil benadrukken is dat deze katten echt heel oud geworden zijn. En net als bij mensen hebben dieren niet het eeuwige leven. Volgens ChatGPT is een kat van 19 jaar omgerekend 92 jaar in mensenjaren. Dus ik zou mijn troost halen uit het feit dat ze bij jou een fijn en lang leven hebben gehad.
En ja, rouwen mag. Maar probeer jezelf er niet in te verliezen. Kijk niet naar wat je gaat missen maar naar wat het je heeft gebracht en wees daar dankbaar voor. Misschien wat zweverig maar je snapt vast wat ik bedoel.
zondag 16 augustus 2026 om 19:57
Ja je hebt goed voor ze gezorgd. Dank je wel daarvoor. En je zorgt nog steeds goed voor Dotje. Je katten hebben het goed en fijn bij je gehad, vanaf hun wolkje in catheaven kijken ze op jullie neer. Veel sterkte met het wegvallen van twee van je katten .
.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
zondag 16 augustus 2026 om 20:03
Je hebt het goed gedaan. Jaren geleden overleden twee van mijn poezen op een paar weken tijd. Wat een onbeschrijfelijke pijn en leegte volgde er. Ik begrijp je rouw heel goed. Wees extra lief voor jezelf en voor Dotje en sta jezelf toe om door die rouw te gaan.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
zondag 16 augustus 2026 om 20:21
Rouwen kost tijd To.
Je hebt weloverwogen beslissingen genomen in belang van je geliefde dieren. Daar mag je trots op zijn. Ik vind soms dat mensen te lang doorgaan omdat ze zelf het verlies niet aan kunnen en dat maakt dat dieren dan lijden en vervolgens toch niet herstellen
Wat ik wel erg herken naast natuurlijk de rouw is de schok als het zo snel gaat. Mijn kat was met 17 ook erg ziek en na wat behandelingen waren we bij de dierenarts omdat het steeds slechter ging, ze moest altijd verdoofd bij de dierenarts voor onderzoek. Was een hele eenkennige asiel kat die van mij hield maar niet van dierenartsen.
En toen de dierenarts zei dat het echt op was heb ik besloten haar direct in te slapen zodat ze niet weer uit narcose hoefde en weer in t mandje mee en de dag erna terug voor inslapen. Ik denk goed voor haar maar mensen lief wat had ik het er achteraf moeilijk mee.
Gun jezelf tijd en rouw en als de tijd rijp is kun je misschien je liefde weer kwijt aan andere poezen die je nodig hebben.
Je hebt weloverwogen beslissingen genomen in belang van je geliefde dieren. Daar mag je trots op zijn. Ik vind soms dat mensen te lang doorgaan omdat ze zelf het verlies niet aan kunnen en dat maakt dat dieren dan lijden en vervolgens toch niet herstellen
Wat ik wel erg herken naast natuurlijk de rouw is de schok als het zo snel gaat. Mijn kat was met 17 ook erg ziek en na wat behandelingen waren we bij de dierenarts omdat het steeds slechter ging, ze moest altijd verdoofd bij de dierenarts voor onderzoek. Was een hele eenkennige asiel kat die van mij hield maar niet van dierenartsen.
En toen de dierenarts zei dat het echt op was heb ik besloten haar direct in te slapen zodat ze niet weer uit narcose hoefde en weer in t mandje mee en de dag erna terug voor inslapen. Ik denk goed voor haar maar mensen lief wat had ik het er achteraf moeilijk mee.
Gun jezelf tijd en rouw en als de tijd rijp is kun je misschien je liefde weer kwijt aan andere poezen die je nodig hebben.
where ever you go, go with your heart
zondag 16 augustus 2026 om 20:29
Ik snap de rouw, en denk dat mensen zonder huisdieren dit soms lastig vinden. Maar je hebt uit je hart gehandelt. Toen mijn dier ziek werd heb ik steeds grenzen verlegd, van alles geprobeerd, maar liefde is ook loslaten. En mijn dierenarts zei: Beter te vroeg dan te laat. Wat fijn dat jouw diertjes het zo goed bij jou hebben gehad... Heel veel sterkte.
zondag 16 augustus 2026 om 20:31
Pluiz en Snoetje zijn samen naar de dierenhemel gegaan. Maar wat doet het veel pijn he, het verliezen van je zo geliefde dieren.
Ik heb geen echt advies voor je. Wel verwacht ik dat je er heel langzaam beter mee om kunt gaan, dat op een bepaald moment de mooie herinneringen troost gaan bieden.
Ik raad je aan lief voor jezelf te zijn en Dotje extra aandacht te geven. Dat laatste doe je natuurlijk al, maar denk ook aan jezelf, wat je hebt meegemaakt is zó ingrijpend en verdrietig. Je hebt zóveel van ze gehouden en ze hebben het zo goed bij je gehad.
Ik zal je vertellen hoe mijn andere hond en ik ons staande hielden nadat mijn geliefde hond Lilo was overleden. Ze was zo ziek dat euthanasie de enige optie was.
Verdoofd van verdriet was ik.
Als ik Ché, mijn andere hond, uitliet, liep Lilo mee. Ik visualiseerde haar zoals ze was , ik riep haar ook, als ze achterbleef. Ché heeft nog weken gezocht op plekken waar Lilo vaak kwam, vooral op onze wandelroutes.
Als ik in mijn auto naar mijn werk reed "zag" ik haar in de bossen langs de weg.
Misschien was ze er wel echt, er zijn paragnosten die geloven dat de ziel, de energie van een dier bij je blijft zolang dat nodig is.
Maar mijn nuchtere verstand zegt dat ik mezelf op die manier troostte.
Er gebeurde veel in die tijd, ik kan er een boek over schrijven. In mijn hoofd bleef ik haar roepen en af en toe kreeg ik een "teken". Heel concrete tekens waren het: zo vond ik bovenop een container een speelgoedhondje dat veel op Lilo lijkt, vergezeld van twee lichtjes. De lichtjes en het hondje staan in mijn huis op een prominente plek en het hondje krijgt elke avond een nachtkus, net zoals Ché.
En zo was er nog veel meer.
Iets meer dan een jaar geleden is ze overleden en nu wordt het wat aardser allemaal, ik kan voorzichtig weer kijken naar foto's en filmpjes.
Mij heeft het geholpen heel open te staan voor contact uit het "hiernamaals".
Ik kón gewoon niet verder zonder haar en op die manier verzachtte ik voor mezelf haar overlijden. Of: werd het gemis op deze manier door haar verzacht.
Maar misschien is dit totaal niet jouw manier om met je verdriet om te gaan. Hierboven lees ik veel heel goede, meer nuchtere adviezen.
Verder praat ik met mensen van wie er huisdieren zijn overleden. Dat helpt, dan is er echt sprake van gedeelde smart. Het is ook mooi en troostend om te ervaren hoe mensen van hun dieren houden.
Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Je zult voorlopig erg verdrietig zijn, daar moet je doorheen. Samen met Dotje.
Ik heb geen echt advies voor je. Wel verwacht ik dat je er heel langzaam beter mee om kunt gaan, dat op een bepaald moment de mooie herinneringen troost gaan bieden.
Ik raad je aan lief voor jezelf te zijn en Dotje extra aandacht te geven. Dat laatste doe je natuurlijk al, maar denk ook aan jezelf, wat je hebt meegemaakt is zó ingrijpend en verdrietig. Je hebt zóveel van ze gehouden en ze hebben het zo goed bij je gehad.
Ik zal je vertellen hoe mijn andere hond en ik ons staande hielden nadat mijn geliefde hond Lilo was overleden. Ze was zo ziek dat euthanasie de enige optie was.
Verdoofd van verdriet was ik.
Als ik Ché, mijn andere hond, uitliet, liep Lilo mee. Ik visualiseerde haar zoals ze was , ik riep haar ook, als ze achterbleef. Ché heeft nog weken gezocht op plekken waar Lilo vaak kwam, vooral op onze wandelroutes.
Als ik in mijn auto naar mijn werk reed "zag" ik haar in de bossen langs de weg.
Misschien was ze er wel echt, er zijn paragnosten die geloven dat de ziel, de energie van een dier bij je blijft zolang dat nodig is.
Maar mijn nuchtere verstand zegt dat ik mezelf op die manier troostte.
Er gebeurde veel in die tijd, ik kan er een boek over schrijven. In mijn hoofd bleef ik haar roepen en af en toe kreeg ik een "teken". Heel concrete tekens waren het: zo vond ik bovenop een container een speelgoedhondje dat veel op Lilo lijkt, vergezeld van twee lichtjes. De lichtjes en het hondje staan in mijn huis op een prominente plek en het hondje krijgt elke avond een nachtkus, net zoals Ché.
En zo was er nog veel meer.
Iets meer dan een jaar geleden is ze overleden en nu wordt het wat aardser allemaal, ik kan voorzichtig weer kijken naar foto's en filmpjes.
Mij heeft het geholpen heel open te staan voor contact uit het "hiernamaals".
Ik kón gewoon niet verder zonder haar en op die manier verzachtte ik voor mezelf haar overlijden. Of: werd het gemis op deze manier door haar verzacht.
Maar misschien is dit totaal niet jouw manier om met je verdriet om te gaan. Hierboven lees ik veel heel goede, meer nuchtere adviezen.
Verder praat ik met mensen van wie er huisdieren zijn overleden. Dat helpt, dan is er echt sprake van gedeelde smart. Het is ook mooi en troostend om te ervaren hoe mensen van hun dieren houden.
Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Je zult voorlopig erg verdrietig zijn, daar moet je doorheen. Samen met Dotje.
zondag 16 augustus 2026 om 20:35
Ach, wat verdrietig. Dubbel gemis. Ik snap dat dat leeg aanvoelt. Ook voor Dotje.
Niet piekeren of schuldig voelen. Euthanasie is nooit te vroeg ,wel te laat.
En nog behandelen;daar doe je zo'n beest ook geen plezier mee. Al ben je nog zo goed voor ze, zij lijden. Bij een heel jong dier is het de moeite misschien nog wel waard, maar bij een ruim volwassen of oud dier moet je dat niet meer willen joh.
Veel sterkte
.
Niet piekeren of schuldig voelen. Euthanasie is nooit te vroeg ,wel te laat.
En nog behandelen;daar doe je zo'n beest ook geen plezier mee. Al ben je nog zo goed voor ze, zij lijden. Bij een heel jong dier is het de moeite misschien nog wel waard, maar bij een ruim volwassen of oud dier moet je dat niet meer willen joh.
Veel sterkte
.
zondag 16 augustus 2026 om 20:39
Recent onze kat onverwachts moeten laten inslapen 
Zelfs onze hond was/is van slag, terwijl zij geen warme band hadden zeg maar.
Toen Poei onder de tafel lag, kwam de hond snuffelen en gaf hem een grote lik over zijn poezekoppie
De hond voelde dat er iets was, zo ontroerend achteraf
Sterkte voor jou en Dotje
Zelfs onze hond was/is van slag, terwijl zij geen warme band hadden zeg maar.
Toen Poei onder de tafel lag, kwam de hond snuffelen en gaf hem een grote lik over zijn poezekoppie
De hond voelde dat er iets was, zo ontroerend achteraf
Sterkte voor jou en Dotje
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 16 augustus 2026 om 22:22
zondag 16 augustus 2026 om 22:53
zondag 16 augustus 2026 om 23:02
Wat mooi dat jij jouw oude beestjes het lijden heb bespaard, immers diertjes leven in het nu en dan is zo'n pad enkel lijden, ze hebben immers geen hoop of vooruitzicht.
Ik was na mijn laatste hondje pas na anderhalf jaar toe aan een nieuwe..... uit verdriet en gemis. Niets raars om verdrietig te zijn.
Sterkte!
Ik was na mijn laatste hondje pas na anderhalf jaar toe aan een nieuwe..... uit verdriet en gemis. Niets raars om verdrietig te zijn.
Sterkte!
zondag 16 augustus 2026 om 23:04
Pluizigsnoetje schreef: ↑16-08-2026 22:53Dankjewel voor jullie lieve reacties.
Ik moet er nog eerlijk bij bekennen dat ik
wel veel spijt heb dat ik Pluiz te dik heb laten worden, waardoor hij er ziektes bij kreeg. Dat is iets wat ik mezelf wel echt verwijt. In die zin heb ik wel echt steken laten vallen, en dat vreet nu aan me.
Dit is een heel normale reactie, ik denk dat ieder dierenbaasje dit heeft wanneer een huisdier overlijdt. Pluiz is heel erg oud geworden, er valt je niets te verwijten. Maar ik realiseer me nu hoe verantwoordelijk mensen zich kunnen voelen voor de gezondheid van hun huisdieren. Ik haal mij nog steeds van alles in mijn hoofd, killing is dat. Maar we moeten dat niet doen. Je hebt met hart en ziel gehouden van je kat en hij heeft een mooi en lang leven gehad. Door jou!
zondag 16 augustus 2026 om 23:19
Als Pluiz 17 is geworden, dat is hartstikke oud, dan heb je goed voor je kat gezorgd hoor.Pluizigsnoetje schreef: ↑16-08-2026 22:53Dankjewel voor jullie lieve reacties.
Ik moet er nog eerlijk bij bekennen dat ik
wel veel spijt heb dat ik Pluiz te dik heb laten worden, waardoor hij er ziektes bij kreeg. Dat is iets wat ik mezelf wel echt verwijt. In die zin heb ik wel echt steken laten vallen, en dat vreet nu aan me.
Ik heb nog nooit 2 katten zo kort op elkaar verloren, het lijkt me heel moeilijk en verschrikkelijk verdrietig.
maandag 17 augustus 2026 om 08:33
Vorig jaar iets soortgelijks gehad.
We moesten binnen 4 weken afscheid nemen van onze oudste 2 katten van 18 en 19. Dat was heel zwaar, zwaarder/anders zwaar dan het verlies van een ouder.
Je beestjes worden helemaal na zoveel jaar een stuk van jezelf. Je hebt zelf gekozen van ze te houden en zij hielden van jou.
maandag 17 augustus 2026 om 08:53
Wat verdrietig dat je in zo’n korte tijd afscheid hebt moeten nemen van twee van je poezenkinderen
Je hebt uit liefde gehandeld. Dat ze zo’n hoge leeftijd hebben behaald geeft aan dat ze het heel goed bij je hebben gehad.
Mijn lieve schat heb ik in november vorig moeten laten inslapen. Ze was 9 toen ze bij mij kwam en ik heb haar 13 jaar gehad. Ze is dus 22 jaar geworden.
Wat groenebroek zegt over dat het verlies anders is dan van een ouder herken ik wel.
Ik heb een gedenkplekje in de huiskamer gemaakt. Daar staat haar urn met een foto en haar pootafdrukjes in een lijstje. Ook heb ik altijd de snorharen die ze verloor bewaard en daar een gepersonaliseerd flesje voor laten maken op Etsy.
Noem me raar, maar ik heb de eerste periode regelmatig briefjes aan mijn kat geschreven. Dat heeft mij geholpen.
Heel veel sterkte!
Je hebt uit liefde gehandeld. Dat ze zo’n hoge leeftijd hebben behaald geeft aan dat ze het heel goed bij je hebben gehad.
Mijn lieve schat heb ik in november vorig moeten laten inslapen. Ze was 9 toen ze bij mij kwam en ik heb haar 13 jaar gehad. Ze is dus 22 jaar geworden.
Wat groenebroek zegt over dat het verlies anders is dan van een ouder herken ik wel.
Ik heb een gedenkplekje in de huiskamer gemaakt. Daar staat haar urn met een foto en haar pootafdrukjes in een lijstje. Ook heb ik altijd de snorharen die ze verloor bewaard en daar een gepersonaliseerd flesje voor laten maken op Etsy.
Noem me raar, maar ik heb de eerste periode regelmatig briefjes aan mijn kat geschreven. Dat heeft mij geholpen.
Heel veel sterkte!
maandag 17 augustus 2026 om 10:27
Wat heftig, zo kort op elkaar twee huisdieren verliezen.
Ik herken het schuldgevoel. Weet je dat dat heel normaal is? Zowel bij moeten kiezen voor euthanasie áls bij dingen waar je opeens spijt van krijgt die je in het leven wel of niet gedaan hebt. Het heeft mij erg geholpen om naar de podcast “pet loss companion” te luisteren, ze hebben ook wat afleveringen speciaal over schuldgevoel.
De eerste dagen, weken kunnen heel heftig zijn. Geef jezelf tijd om echt te rouwen, doe dingen die je wat helpen om met het verlies bezig te zijn. Fotoboek maken, praten, (brieven aan je katten) schrijven, ritueeltjes om ze te gedenken. Langzaam zal het verdriet dan iets zachter worden en de fijne herinneringen en liefde ook weer wat komen bovendrijven. Veel sterkte!
Ik herken het schuldgevoel. Weet je dat dat heel normaal is? Zowel bij moeten kiezen voor euthanasie áls bij dingen waar je opeens spijt van krijgt die je in het leven wel of niet gedaan hebt. Het heeft mij erg geholpen om naar de podcast “pet loss companion” te luisteren, ze hebben ook wat afleveringen speciaal over schuldgevoel.
De eerste dagen, weken kunnen heel heftig zijn. Geef jezelf tijd om echt te rouwen, doe dingen die je wat helpen om met het verlies bezig te zijn. Fotoboek maken, praten, (brieven aan je katten) schrijven, ritueeltjes om ze te gedenken. Langzaam zal het verdriet dan iets zachter worden en de fijne herinneringen en liefde ook weer wat komen bovendrijven. Veel sterkte!
ollie-ollie wijzigde dit bericht op 17-08-2026 14:34
24.99% gewijzigd
maandag 17 augustus 2026 om 15:57
Natuurlijk ben je geen slecht mens! En twee katten binnen 24 uur verliezen lijkt me echt vreselijk. Ik heb een paar weken geleden mijn oude kater van bijna 18 in laten slapen en ik was echt vreselijk verdrietig, tranen met tuiten. En ja, ik herken de gevoelens van 'had ik toch niet meer moeten doen/langer moeten doorgaan/toch nog dit of dat moeten doen'. Mijn kat at al ruim een week nauwelijks meer (ondanks schildkliermedicatie), was broodmager en gewoon op (hoewel nog steeds levendig, dat maakte het zo moeilijk). De dierenarts gaf me nog als opties dwangvoederen of opname met infuus, maar ik heb het niet gedaan, zag het zowel voor mijn kat als voor mezelf niet meer zitten. En uiteraard heb ik achteraf toch nog gedacht, heb ik nu wel de goeie beslissing genomen? Maar de dierenarts begreep me volkomen en zei ook dat mensen vaak eerder te laat dan te vroeg een dier laten inslapen. Dus ik heb er nu vrede mee. En jij hebt het ook goed gedaan. Veel sterkte! 
Nothing happens for a reason
maandag 17 augustus 2026 om 16:21
Wat ontzettend verdrietig. 2 poezen verliezen binnen 24 uur is vreselijk. Het zijn je huisgenootjes, gezinslid, kind etc.
Die wil je toch niet kwijt.
Hier ook een dikke kat gehad en hij is ruim 18 geworden. Het was ons oudste kind. Hij is al een aantal jaren overleden, maar soms denk ik hem te zien vanuit mijn ooghoek. We kijken foto's en we hebben hem laten afdrukken op een tegeltje.
Die wil je toch niet kwijt.
Hier ook een dikke kat gehad en hij is ruim 18 geworden. Het was ons oudste kind. Hij is al een aantal jaren overleden, maar soms denk ik hem te zien vanuit mijn ooghoek. We kijken foto's en we hebben hem laten afdrukken op een tegeltje.
maandag 17 augustus 2026 om 16:59
Ach lieve TO wat verdrietig!
Persoonlijk ben ik van mening dat mensen eerder te laat dan te vroeg hun huisdieren laten inslapen.
Een dierenarts oppert dit pas als dit ook het beste is voor het betreffende dieren.
Rekken, zeker op deze leeftijd, doe je uit eigen belang en niet voor het betreffende dier.
Ik vind dus dat jij het juiste hebt gedaan hoe pijnlijk dit ook is.
Heel veel sterkte bij en met jouw verdriet.
Persoonlijk ben ik van mening dat mensen eerder te laat dan te vroeg hun huisdieren laten inslapen.
Een dierenarts oppert dit pas als dit ook het beste is voor het betreffende dieren.
Rekken, zeker op deze leeftijd, doe je uit eigen belang en niet voor het betreffende dier.
Ik vind dus dat jij het juiste hebt gedaan hoe pijnlijk dit ook is.
Heel veel sterkte bij en met jouw verdriet.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
maandag 17 augustus 2026 om 18:46
En wat betreft de dierenarts...die geeft dit idd niet zo snel aan.
Wij kwamen ook bij de dierenarts voor een kuurtje, die kregen we inclusief een folder over levenseinde bij huisdieren. Toen werd het zaadje wel geplant. En als we filmpjes terug zien, dan had het eigenlijk eerder gemoeten. Maar ja...je bent stapelgek op het beestje.
Sterkte to.
Wij kwamen ook bij de dierenarts voor een kuurtje, die kregen we inclusief een folder over levenseinde bij huisdieren. Toen werd het zaadje wel geplant. En als we filmpjes terug zien, dan had het eigenlijk eerder gemoeten. Maar ja...je bent stapelgek op het beestje.
Sterkte to.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in