Minnaar deel 44

En ik denk dat monogamie vooral een keuze is. Het is een van de relatie vormen/mogelijkheden waaruit je kunt kiezen. Het een is niet beter dan de ander maar ik denk dat een mens zichzelf instinctief/biologisch niks tekort doet door monogaam te zijn.

Monogamie is niet alleen een keuze, maar ook voor een groot stuk opgelegd door onze maatschappij. Het creert voor een stuk veiligheid. Huisje tuintje boompje, blablabla.

Toch denk ik soms nog vaak hoe zou het geweest zijn als ik 20 jaar geleden een andere keuze had gemaakt. Toen ik indertijd besefte dat ik tever was gegaan in het kader van mijn monogame relatie (ik wist niet dat mijn partner ervan afwist maar ik voelde wel achterdocht: controleren van m'n GSM waar hij dan het telefoonnummer van mijn crush in had gevonden). Hij weet nog steeds niet hoever ik wel ben geweest, maar ik heb van de ene dag op de andere het contact verbroken, en gelukkig heeft mijn crush dat ook geaccepteerd.

Nu sta ik weer voor dat kruispunt. Ik voel me vooral geflatteerd door de nieuwe aandacht. En nu vooral twijfel ik of het niet teveel kapot zou maken. Langs de andere kant, als mijn collega avances maakt, moet hij toch ook twijfelen aan zijn relatie, neen? Of zoekt hij ook gewoon een beetje spanning?

Aan mijn kant heeft mijn huwelijk onlangs een grote stresstest ondergaan, we hebben op 15 maanden tijd een huis helemaal verbouwd, mijn man zette er vooral nog de druk op. Weinig slaap, veel rondbellen en regelen, geen tijd voor iets anders dan verbouwen, en hij was heel directief. Hij blijft ook nu nog heel vooringenomen. Ik heb een lelijke kant van hem gezien, waar ik met momenten echt wou stoppen met mijn huwelijk. Nu is de druk wel wat van de ketel, maar ik voel wel dat we veel minder op dezelfde golflengte zitten. Misschien liet ik hem ook vroeger meer begaan. Ik vertel hem ook vaak niks meer van mijn werk, want hij geeft er een negatieve draai aan, en zegt me wat ik moet doen. Dat is zo ergerlijk!

Ik ben ook niet helemaal hopeloos in deze situatie, voorlopig ook nog niet verliefd, eerder aangetrokken naar iets meer spanning. Zou ik hem elke dag zien, dan waren we al veel verder geevolueerd. Nu heb ik vooral veel tijd om na te denken en met mijn voetjes terug op grond te komen. Zo hebben we elkaar in de zomer bijna niet gezien, maar hij heeft me duidelijk niet uit z'n hoofd gezet...

Sebedeüs schreef: ↑

16-09-2026 10:21

De mens is enorm geneigd uit te rafelen, te verklaren, te diagnosticeren met grootse woorden als trauma, hechtingsproblematiek, verslaving... alles om ons gedrag te verklaren tot het klopt, strik d'r omheen en kijk mij nu eens gelukkig zijn. Had ik het maar eerder geweten en kijk eens waar ik nu ben.
Onze geest,onze gedachten spelen mooie spelletjes met ons.

Ik denk dat het zo ingewikkeld helemaal niet in elkaar zit. Uiteindelijk zijn ook wij gewoon maar zoogdieren met neigingen en behoeften.
Het is maar zeer de vraag hoe monogaam van aard we zijn en misschien zijn velen van ons eerder slachtoffer van onze cultuur dan van traumagedoe.

Ik heb voor een aantal minnaars beslist liefde gevoeld.
Ik ben alleen niet altijd lief geweest voor mezelf.

Woord voor woord met jou eens. Mijn affaire heeft heel wat jaren geduurd (ik single, hij getrouwd) en onze gemene deler was vooral lust gerelateerd, want hij had nooit de intentie te scheiden van zijn vrouw en ik nooit de intentie een relatie (met wie dan ook) na te streven. Daaruit is zeker liefde ontstaan, zat hij aan mijn ziekenhuisbed in mijn meest kwetsbare periode, maar ons uitgangspunt bleef altijd helder!

Ook ik ben ervan overtuigd dat de mens van nature niet monogaam is trouwens, maar affaires verbergen ook zéker niet altijd trauma’s/stoornissen.

cassecouille schreef: ↑

16-09-2026 12:28

Monogamie is niet alleen een keuze, maar ook voor een groot stuk opgelegd door onze maatschappij. Het creert voor een stuk veiligheid. Huisje tuintje boompje, blablabla.

Het blijft een keuze en natuurlijk snap ik dat dit vroeger meer vanzelfsprekend was.
Op moment dat je verlangt naar vreemdgaan of gaat dan heb je alsnog een keuze om het wel of niet te bespreken.

@Geweldigweer wat maakt dat je geen relatie nastreeft maar wel jaren liefde voelt voor iemand die niet volledig voor jou kan en wil gaan?

Anderlicht schreef: ↑

16-09-2026 15:24

@Geweldigweer wat maakt dat je geen relatie nastreeft maar wel jaren liefde voelt voor iemand die niet volledig voor jou kan en wil gaan?

Simpel, net zoals ik al +40 jaar liefde voel voor mijn allerliefste vriendin of 20+ jaar voor een goede vriend, maar geen behoefte voel met hen samen te gaan. Liefde voelen voor iemand anders staat toch niet gelijk aan voor elkaar kiezen of volledig voor een ander gaan?

Hierover hebben wij het al tot in den treuren eerder gehad hoor, dus je weet dondersgoed hoe ik erin sta. Een andere nick maakt je niet onherkenbaar in ieder geval.