Seks
alle pijlers
Minnaar deel 44
zaterdag 15 augustus 2026 om 13:38
Al 43 delen schrijven we over ons minnaar wel-en -wee. De leuke kanten, geile kanten, spannende kanten. Maar ook over kopgeworstel, schuldgevoelens en onzekerheden.
Dit topic is bedoeld om hierover uit te wisselen, ook als je (nog) geen minnaar(s) hebt maar wel behoefte hebt aan een wake up call of als je minnaartijd achter je ligt en zaken toe wil voegen.
Probeer zo min mogelijk te quoten.
Linkje van deel 43: https://forum.viva.nl/seks/minnaar-deel ... ges/478008
In de openingspost van deel 43 staan de linkjes naar voorgaande topics.
Dit topic is bedoeld om hierover uit te wisselen, ook als je (nog) geen minnaar(s) hebt maar wel behoefte hebt aan een wake up call of als je minnaartijd achter je ligt en zaken toe wil voegen.
Probeer zo min mogelijk te quoten.
Linkje van deel 43: https://forum.viva.nl/seks/minnaar-deel ... ges/478008
In de openingspost van deel 43 staan de linkjes naar voorgaande topics.
sebedeüs wijzigde dit bericht op 16-08-2026 14:56
18.04% gewijzigd
woensdag 16 september 2026 om 11:19
woensdag 16 september 2026 om 12:28
Monogamie is niet alleen een keuze, maar ook voor een groot stuk opgelegd door onze maatschappij. Het creert voor een stuk veiligheid. Huisje tuintje boompje, blablabla.
Toch denk ik soms nog vaak hoe zou het geweest zijn als ik 20 jaar geleden een andere keuze had gemaakt. Toen ik indertijd besefte dat ik tever was gegaan in het kader van mijn monogame relatie (ik wist niet dat mijn partner ervan afwist maar ik voelde wel achterdocht: controleren van m'n GSM waar hij dan het telefoonnummer van mijn crush in had gevonden). Hij weet nog steeds niet hoever ik wel ben geweest, maar ik heb van de ene dag op de andere het contact verbroken, en gelukkig heeft mijn crush dat ook geaccepteerd.
Nu sta ik weer voor dat kruispunt. Ik voel me vooral geflatteerd door de nieuwe aandacht. En nu vooral twijfel ik of het niet teveel kapot zou maken. Langs de andere kant, als mijn collega avances maakt, moet hij toch ook twijfelen aan zijn relatie, neen? Of zoekt hij ook gewoon een beetje spanning?
Aan mijn kant heeft mijn huwelijk onlangs een grote stresstest ondergaan, we hebben op 15 maanden tijd een huis helemaal verbouwd, mijn man zette er vooral nog de druk op. Weinig slaap, veel rondbellen en regelen, geen tijd voor iets anders dan verbouwen, en hij was heel directief. Hij blijft ook nu nog heel vooringenomen. Ik heb een lelijke kant van hem gezien, waar ik met momenten echt wou stoppen met mijn huwelijk. Nu is de druk wel wat van de ketel, maar ik voel wel dat we veel minder op dezelfde golflengte zitten. Misschien liet ik hem ook vroeger meer begaan. Ik vertel hem ook vaak niks meer van mijn werk, want hij geeft er een negatieve draai aan, en zegt me wat ik moet doen. Dat is zo ergerlijk!
Ik ben ook niet helemaal hopeloos in deze situatie, voorlopig ook nog niet verliefd, eerder aangetrokken naar iets meer spanning. Zou ik hem elke dag zien, dan waren we al veel verder geevolueerd. Nu heb ik vooral veel tijd om na te denken en met mijn voetjes terug op grond te komen. Zo hebben we elkaar in de zomer bijna niet gezien, maar hij heeft me duidelijk niet uit z'n hoofd gezet...
Toch denk ik soms nog vaak hoe zou het geweest zijn als ik 20 jaar geleden een andere keuze had gemaakt. Toen ik indertijd besefte dat ik tever was gegaan in het kader van mijn monogame relatie (ik wist niet dat mijn partner ervan afwist maar ik voelde wel achterdocht: controleren van m'n GSM waar hij dan het telefoonnummer van mijn crush in had gevonden). Hij weet nog steeds niet hoever ik wel ben geweest, maar ik heb van de ene dag op de andere het contact verbroken, en gelukkig heeft mijn crush dat ook geaccepteerd.
Nu sta ik weer voor dat kruispunt. Ik voel me vooral geflatteerd door de nieuwe aandacht. En nu vooral twijfel ik of het niet teveel kapot zou maken. Langs de andere kant, als mijn collega avances maakt, moet hij toch ook twijfelen aan zijn relatie, neen? Of zoekt hij ook gewoon een beetje spanning?
Aan mijn kant heeft mijn huwelijk onlangs een grote stresstest ondergaan, we hebben op 15 maanden tijd een huis helemaal verbouwd, mijn man zette er vooral nog de druk op. Weinig slaap, veel rondbellen en regelen, geen tijd voor iets anders dan verbouwen, en hij was heel directief. Hij blijft ook nu nog heel vooringenomen. Ik heb een lelijke kant van hem gezien, waar ik met momenten echt wou stoppen met mijn huwelijk. Nu is de druk wel wat van de ketel, maar ik voel wel dat we veel minder op dezelfde golflengte zitten. Misschien liet ik hem ook vroeger meer begaan. Ik vertel hem ook vaak niks meer van mijn werk, want hij geeft er een negatieve draai aan, en zegt me wat ik moet doen. Dat is zo ergerlijk!
Ik ben ook niet helemaal hopeloos in deze situatie, voorlopig ook nog niet verliefd, eerder aangetrokken naar iets meer spanning. Zou ik hem elke dag zien, dan waren we al veel verder geevolueerd. Nu heb ik vooral veel tijd om na te denken en met mijn voetjes terug op grond te komen. Zo hebben we elkaar in de zomer bijna niet gezien, maar hij heeft me duidelijk niet uit z'n hoofd gezet...
woensdag 16 september 2026 om 14:44
Woord voor woord met jou eens. Mijn affaire heeft heel wat jaren geduurd (ik single, hij getrouwd) en onze gemene deler was vooral lust gerelateerd, want hij had nooit de intentie te scheiden van zijn vrouw en ik nooit de intentie een relatie (met wie dan ook) na te streven. Daaruit is zeker liefde ontstaan, zat hij aan mijn ziekenhuisbed in mijn meest kwetsbare periode, maar ons uitgangspunt bleef altijd helder!Sebedeüs schreef: ↑16-09-2026 10:21De mens is enorm geneigd uit te rafelen, te verklaren, te diagnosticeren met grootse woorden als trauma, hechtingsproblematiek, verslaving... alles om ons gedrag te verklaren tot het klopt, strik d'r omheen en kijk mij nu eens gelukkig zijn. Had ik het maar eerder geweten en kijk eens waar ik nu ben.
Onze geest,onze gedachten spelen mooie spelletjes met ons.
Ik denk dat het zo ingewikkeld helemaal niet in elkaar zit. Uiteindelijk zijn ook wij gewoon maar zoogdieren met neigingen en behoeften.
Het is maar zeer de vraag hoe monogaam van aard we zijn en misschien zijn velen van ons eerder slachtoffer van onze cultuur dan van traumagedoe.
Ik heb voor een aantal minnaars beslist liefde gevoeld.
Ik ben alleen niet altijd lief geweest voor mezelf.
Ook ik ben ervan overtuigd dat de mens van nature niet monogaam is trouwens, maar affaires verbergen ook zéker niet altijd trauma’s/stoornissen.
Live Life to the fullest
woensdag 16 september 2026 om 15:10
cassecouille schreef: ↑16-09-2026 12:28Monogamie is niet alleen een keuze, maar ook voor een groot stuk opgelegd door onze maatschappij. Het creert voor een stuk veiligheid. Huisje tuintje boompje, blablabla.
Het blijft een keuze en natuurlijk snap ik dat dit vroeger meer vanzelfsprekend was.
Op moment dat je verlangt naar vreemdgaan of gaat dan heb je alsnog een keuze om het wel of niet te bespreken.
woensdag 16 september 2026 om 15:51
Weet je man dit? Weet hij dat zijn gedrag ervoor zorgt dat jij al met een half been uit het huwelijk dreigt te stappen?cassecouille schreef: ↑16-09-2026 12:28Aan mijn kant heeft mijn huwelijk onlangs een grote stresstest ondergaan, we hebben op 15 maanden tijd een huis helemaal verbouwd, mijn man zette er vooral nog de druk op. Weinig slaap, veel rondbellen en regelen, geen tijd voor iets anders dan verbouwen, en hij was heel directief. Hij blijft ook nu nog heel vooringenomen. Ik heb een lelijke kant van hem gezien, waar ik met momenten echt wou stoppen met mijn huwelijk.
Als je op het punt staat iets met een collega te beginnen, lees dan de postings van Elegantic even door. En krab je dan nog even achter je oor.
woensdag 16 september 2026 om 15:54
Jij was altijd heel goed in minnaren!GeweldigWeer schreef: ↑16-09-2026 14:44Mijn affaire heeft heel wat jaren geduurd (ik single, hij getrouwd) en onze gemene deler was vooral lust gerelateerd, want hij had nooit de intentie te scheiden van zijn vrouw en ik nooit de intentie een relatie (met wie dan ook) na te streven. Daaruit is zeker liefde ontstaan, zat hij aan mijn ziekenhuisbed in mijn meest kwetsbare periode, maar ons uitgangspunt bleef altijd helder!
Kriebelt het af en toe niet weer eens wat?
Heb je nog contact met ooit- minnaar trouwens?
woensdag 16 september 2026 om 15:58
Simpel, net zoals ik al +40 jaar liefde voel voor mijn allerliefste vriendin of 20+ jaar voor een goede vriend, maar geen behoefte voel met hen samen te gaan. Liefde voelen voor iemand anders staat toch niet gelijk aan voor elkaar kiezen of volledig voor een ander gaan?Anderlicht schreef: ↑16-09-2026 15:24@Geweldigweer wat maakt dat je geen relatie nastreeft maar wel jaren liefde voelt voor iemand die niet volledig voor jou kan en wil gaan?
Hierover hebben wij het al tot in den treuren eerder gehad hoor, dus je weet dondersgoed hoe ik erin sta. Een andere nick maakt je niet onherkenbaar in ieder geval.
Live Life to the fullest
donderdag 17 september 2026 om 10:43
Dank je voor je bijdrage. Heb effe de posts van Elegantic doornomen, of toch het recentste deel. Dank je om me even de weg te wijzen want al 13 paginas op een paar weken tijd, en dan nog alle historiek, daar was ik anders wel daagen zoet mee
Dat zijn allemaal dingen die in m'n hoofd spelen ook.
Over mijn man, ik heb over het laatste jaar al eens mijn valiezen gepakt. Dan is hij me komen overtuigen dat ik zelf nergens heen kan, dat ik de kinderen minder zal zien, etc, etc. Dat we zoveel samen bereikt hebben...
Ook ergens in april of mei nog gewoon in m'n pyjama de auto genomen na een heftige ruzie en een paar uur tot bezinning gekomen. Uit angst dat hij m'n kinderen iets zou aandoen, toch teruggekeerd. Ik heb het laatste jaar beseft dat hij nogal wat narcistische trekken heeft, vooral als hij onder druk staat. En dan gaat hij vaak te ver. Behandelt ons (ook mijn dochters) denigrerend. We doen nooit genoeg. Ook over anderen is hij steeds negatief. Ik vertel niks negatiefs meer over mijn werk, want ofwel gaat hij dingen rondvertellen (wat echt niet kan gezien ik in HR werk) ofwel gaat hij me zeggen hoe ik het moet aanpakken. En dan is dat geen raadgeving, dan voel ik druk van hem om dat ook zo te doen.
Tijdens de verbouwingen had ik de opportuniteit van een tijdelijke promotie, waar ik hem eerst gevraagd had of het wel de goede timing was. Dat betekende wel meer druk, meer werkuren, bovenop die verbouwingen. Hij vond dat ik het moest doen. Ook financieel was het natuurlijk interessanter, en we hebben op die 6 maand zo'n 9000€ extra in de verbouwingen kunnen pompen. Maar na die periode was ik gewoon op. De verbouwingen liepen op z'n einde en die tijdelijke promotie tegelijk, net op tijd. Mijn man werkt lange dagen als vrachtwagenchauffeur maar telt enkel mijn baan van 38u, terwijl ik alle administratie van onze vakantiewoning en ons huishouden doe. Ik begrijp dat hij moe is na een lange werkdag, maar hij apprecieert de tijd niet die ik voor en na mijn 38urenweek nog spendeer. Het spreekt allemaal voor zich.
Donderdag (volgende week) komt de collega weer. Ik ga vroeger naar kantoor om met hem te praten. Want ik zie er ook niet veel toekomst in, eerlijk gezegd. Ik ben niet verliefd, zoek geen relatie, en hij ook niet denk ik. Hij is al een tijdje aan het flirten en we kunnen beter duidelijk zijn met elkaar. Het is niet zo dat hij mijn thuissituatie kent. We praten over vakanties enzo, maar niet over problemen. Ik heb ook met geen moment laten blijken dat mijn huwelijk onder druk zat.
Maar het is verdomme toch zo aantrekkelijk als de de spanning in je buik voelt. Maar ik mag me geen illusies maken.
Sorry dat ik alle 44 delen niet doorlees, maar zijn er nog getrouwde vrouwen of mannen die hun inzichten willen delen?
donderdag 17 september 2026 om 10:43
Dank je voor je bijdrage. Heb effe de posts van Elegantic doornomen, of toch het recentste deel. Dank je om me even de weg te wijzen want al 13 paginas op een paar weken tijd, en dan nog alle historiek, daar was ik anders wel daagen zoet mee
Dat zijn allemaal dingen die in m'n hoofd spelen ook.
Over mijn man, ik heb over het laatste jaar al eens mijn valiezen gepakt. Dan is hij me komen overtuigen dat ik zelf nergens heen kan, dat ik de kinderen minder zal zien, etc, etc. Dat we zoveel samen bereikt hebben...
Ook ergens in april of mei nog gewoon in m'n pyjama de auto genomen na een heftige ruzie en een paar uur tot bezinning gekomen. Uit angst dat hij m'n kinderen iets zou aandoen, toch teruggekeerd. Ik heb het laatste jaar beseft dat hij nogal wat narcistische trekken heeft, vooral als hij onder druk staat. En dan gaat hij vaak te ver. Behandelt ons (ook mijn dochters) denigrerend. We doen nooit genoeg. Ook over anderen is hij steeds negatief. Ik vertel niks negatiefs meer over mijn werk, want ofwel gaat hij dingen rondvertellen (wat echt niet kan gezien ik in HR werk) ofwel gaat hij me zeggen hoe ik het moet aanpakken. En dan is dat geen raadgeving, dan voel ik druk van hem om dat ook zo te doen.
Tijdens de verbouwingen had ik de opportuniteit van een tijdelijke promotie, waar ik hem eerst gevraagd had of het wel de goede timing was. Dat betekende wel meer druk, meer werkuren, bovenop die verbouwingen. Hij vond dat ik het moest doen. Ook financieel was het natuurlijk interessanter, en we hebben op die 6 maand zo'n 9000€ extra in de verbouwingen kunnen pompen. Maar na die periode was ik gewoon op. De verbouwingen liepen op z'n einde en die tijdelijke promotie tegelijk, net op tijd. Mijn man werkt lange dagen als vrachtwagenchauffeur maar telt enkel mijn baan van 38u, terwijl ik alle administratie van onze vakantiewoning en ons huishouden doe. Ik begrijp dat hij moe is na een lange werkdag, maar hij apprecieert de tijd niet die ik voor en na mijn 38urenweek nog spendeer. Het spreekt allemaal voor zich.
Donderdag (volgende week) komt de collega weer. Ik ga vroeger naar kantoor om met hem te praten. Want ik zie er ook niet veel toekomst in, eerlijk gezegd. Ik ben niet verliefd, zoek geen relatie, en hij ook niet denk ik. Hij is al een tijdje aan het flirten en we kunnen beter duidelijk zijn met elkaar. Het is niet zo dat hij mijn thuissituatie kent. We praten over vakanties enzo, maar niet over problemen. Ik heb ook met geen moment laten blijken dat mijn huwelijk onder druk zat.
Maar het is verdomme toch zo aantrekkelijk als de de spanning in je buik voelt. Maar ik mag me geen illusies maken.
Sorry dat ik alle 44 delen niet doorlees, maar zijn er nog getrouwde vrouwen of mannen die hun inzichten willen delen?
donderdag 17 september 2026 om 11:54
@cassecouille
Iets met een collega beginnen is 100% het stomste wat ik gedaan heb, nu is het over en moet ik hem nog steeds geregeld onder ogen komen, en dat is heel naar.
Ik begrijp uit je post dat er wel veel meer gaande is in je huwelijk dan alleen de missende spanning die je nu voelt bij je collega. Denk je dat jullie huwelijk te redden is? Door eventueel therapie en dat je er nog voor wilt gaan? Of is het al neerwaarts aan het gaan?
Ik zou niet eerder naar werk gaan om met hem te praten, wat wil je daaruit halen?
Iets met een collega beginnen is 100% het stomste wat ik gedaan heb, nu is het over en moet ik hem nog steeds geregeld onder ogen komen, en dat is heel naar.
Ik begrijp uit je post dat er wel veel meer gaande is in je huwelijk dan alleen de missende spanning die je nu voelt bij je collega. Denk je dat jullie huwelijk te redden is? Door eventueel therapie en dat je er nog voor wilt gaan? Of is het al neerwaarts aan het gaan?
Ik zou niet eerder naar werk gaan om met hem te praten, wat wil je daaruit halen?
donderdag 17 september 2026 om 12:43
@casseclouille ik haal er 1 zin uit die van belang is. “ dat je bang bent dat hij de kinderen iets aandoet..”
Dit is heftig en hier moet je wat mee. De rest is ruis. Ook de aandacht van die collega leidt je af van waar het om gaat.
Zorg dat je hulp organiseert om de veiligheid van jezelf en de kinderen te waarborgen.
Vraag advies aan de huisarts of maatschappelijk werk. Je kan ook advies vragen bij Veilig Thuis.
Dit is heftig en hier moet je wat mee. De rest is ruis. Ook de aandacht van die collega leidt je af van waar het om gaat.
Zorg dat je hulp organiseert om de veiligheid van jezelf en de kinderen te waarborgen.
Vraag advies aan de huisarts of maatschappelijk werk. Je kan ook advies vragen bij Veilig Thuis.
donderdag 17 september 2026 om 12:49
donderdag 17 september 2026 om 15:12
Ik mis ex minaar heel erg.
Ik had hem laatst gevraagd op whatsapp of hij het contact weer laagdrempelig zou willen oppakken?
Hij stuurde eerst 5 berichtjes (ik had ze helaas niet kunnen lezen) maar daarna verwijderde hij ze snel.
Later zei hij: ik bel je wel
En volgende dag:
Laat zitten. Ik denk niet dat het slim is om weer contact te hebben. Laat het
Ik had hem laatst gevraagd op whatsapp of hij het contact weer laagdrempelig zou willen oppakken?
Hij stuurde eerst 5 berichtjes (ik had ze helaas niet kunnen lezen) maar daarna verwijderde hij ze snel.
Later zei hij: ik bel je wel
En volgende dag:
Laat zitten. Ik denk niet dat het slim is om weer contact te hebben. Laat het
donderdag 17 september 2026 om 15:21
cassecouille schreef: ↑17-09-2026 10:43Donderdag (volgende week) komt de collega weer. Ik ga vroeger naar kantoor om met hem te praten.
cassecouille schreef: ↑15-09-2026 16:34Ik heb een collega die al enkele maanden avances maakt. Heel subtiel, soms wat minder. Hij is een jonge zestiger, getrouwd, en komt maar 1x per week op kantoor. Maar dus sinds een paar maanden geeft hij me niet enkel een zoen bij het binnenkomen op kantoor, maar komt hij ook tijdens de ochtend nog eens lang om een zoen te geven, en hij heeft duidelijk zin om echt te zoenen, maar telkens is er wel iemand in de buurt. De deuren van de kantoren staan dan ook altijd open en de collega's aan de overkant kunnen ook gesprekken makkelijk meevolgen. Een paar weken geleden kwam hij naar m'n computerscherm kijken, en aaide hij m'n rug, m'n hals en ook eventjes lager aan m'n borst. Ik heb niet echt gevoelens voor hem, maar de aandacht streelt me. en ik zeg niet nee. Vandaag kwam hij met me praten. Hij bleef gewoon zitten ,terwijl ik eigenlijk niks meer te zeggen had. Toen hij wegging, fluisterde hij "je ziet er prachtig uit vandaag". Hij komt vaak vroeger op kantoor dan alle collega's, en nu dacht ik eventueel om volgende week ook eens extra vroeg te komen, Zodat we alleen zijn.
Je weet zelf -denk ik- ook wel dat alleen met die collega op kantoor zitten verder zal gaan dan praten. In plaats van die kat op het spek binden kun je beter zorgen dat jij en je dochters een veilig thuis krijgen.
donderdag 17 september 2026 om 16:36
Ja dat was mijn gevoel op dat moment. Ik zat natuurlijk in mijn hoofd met dat narcisme. Als je je daar wat op toelegt, artikels leest enzo begin je de ergste dingen te denken. Er is ook nooit een diagnose voor hem gesteld en ik denk niet dat hij naar een psycholoog zou gaan om dit verder uit te spitten. Dat is te ver buiten zijn leefwereld. We zijn 15 jaar geleden eens in relatietherapie geweest, en na een paar sessies ging ik gewoon verder alleen, omdat ik er nood aan had om alles op een rijtje te zetten. Ik kan me erover kapotanalyseren, maar buiten dat hij me die ene keer een duw gaf tijdens die ruzie, is hij ook nooit fysiek agressief tegenover ons.Anderlicht schreef: ↑17-09-2026 12:43@casseclouille ik haal er 1 zin uit die van belang is. “ dat je bang bent dat hij de kinderen iets aandoet..”
Dit is heftig en hier moet je wat mee. De rest is ruis. Ook de aandacht van die collega leidt je af van waar het om gaat.
Zorg dat je hulp organiseert om de veiligheid van jezelf en de kinderen te waarborgen.
Vraag advies aan de huisarts of maatschappelijk werk. Je kan ook advies vragen bij Veilig Thuis.
Ik wou gewoon naar voren brengen dat hij heel goed weet dat die periode echt een kantelpunt was.
Ik probeer me ook gewoon niet altijd aan al zijn uitspraken te ergeren, niet telkens te reageren op iets waar ik het niet mee eens ben. Anders zijn we gewoon constant aan het bekvechten en ruzieën. Ik heb er zelfs onlangs een grapje van gemaakt met zijn neef en diens vrouw. Hij was zijn standpunt weer met hand en tand aan het verdedigen, en ik zei "je hebt gelijk maal 500, zo ben ik ervan af voor een tijdje". En dan een dag later zei de neef 496, dus hij was aan het aftellen hoe vaak ik hem gelijk gaf
I pick my battles. Dat vroeger naar mijn werk gaan, we spreken over 20 minuutjes ofzo, tijd dat ik hem zonder pottekijkers kan zeggen wat ik denk, en dan komt de eerste collega er al aan (daar kan ik echt de klok op gelijkstellen). De sociale controle is heel groot hier op kantoor. Als iemand later is of de deur van een kantoor is dicht, dan weten we meteen dat er iets aan de hand is. Enkel voor evaluaties en functiegesprekken gaan de deuren dicht. Ik heb ook geen zin dat hij een slechte naam krijgt als iemand iets van ons gesprek opvangt. De limiet naar seksuele intimidatie is te klein, temeer hij een hogere functie heeft dan ik, maar hij is niet mijn directe baas. Echt geen goed idee? Ik kan het toch niet op zijn beloop laten? Dat doe ik nu eigenlijk al.
donderdag 17 september 2026 om 16:47
Je zit compleet verstrikt in jezelf en deze zinloze dynamiek.
Dit gaat niet om hem of jullie maar om een tekort in jezelf. Kun je niet beter jezelf analyseren dan hem?
Steek deze tijd, energie en liefde in jezelf. Je maakt jezelf compleet afhankelijk van de bevestiging van een passant.
Vraag desnoods of je met de praktijkondersteuner mag praten om dingen op een rijtje te krijgen.
donderdag 17 september 2026 om 17:15
cassecouille schreef: ↑17-09-2026 16:36Ik heb ook geen zin dat hij een slechte naam krijgt als iemand iets van ons gesprek opvangt.
Als niemand iets woordelijk mag horen kun je de interne mail of linkedin (of weet ik veel welke kanalen je nog meer tot je beschikking hebt) gebruiken om hem mee te delen dat jij jullie contact graag alleen zakelijk wilt houden, lijkt me. En dan verder fysiek afstand houden van die collega.
donderdag 17 september 2026 om 17:56
Nou ja.Anderlicht schreef: ↑17-09-2026 16:47Je zit compleet verstrikt in jezelf en deze zinloze dynamiek.
Dit gaat niet om hem of jullie maar om een tekort in jezelf. Kun je niet beter jezelf analyseren dan hem?
Steek deze tijd, energie en liefde in jezelf. Je maakt jezelf compleet afhankelijk van de bevestiging van een passant.
Vraag desnoods of je met de praktijkondersteuner mag praten om dingen op een rijtje te krijgen.
Dat kan zeker wat jij zegt
Maar een jaar lang dagelijks contact.
Afspraakjes, lunches, etc
Wis je toch niet zomaar uit?
Tenminste ik niet.
Op een gegeven moment komen er gevoelens bij en krijg je een band met diegene.
donderdag 17 september 2026 om 18:02
Zo werkt minnaren nu eenmaal.
En blijkbaar is het voor hem voorbij.
Kun je nog 100 x hier posten dat je het niet snapt maar hij wil niet meer.
donderdag 17 september 2026 om 18:47
Even los van diagnoses enzo, ik schrik ervan dat jij bang bent dat jij en je dochters niet veilig zouden zijn. Zo te lezen gaat jouw man aardig wat grenzen over.
En dat geldt niet alleen voor jouw man, ik lees nu pas dat je collega je zoent, aanraakt. Wat zijn dat voor fratsen, heb jij hem daar ooit met zoveel woorden toestemming voor gegeven?
Waarom pik je dit allemaal?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in