Gezondheid
alle pijlers
multiple systeem atrofie en euthanasie
donderdag 6 augustus 2009 om 14:23
In mijn werk (ooit medisch maatschappelijk werk) heb ik meerdere keren met euthanasie te maken gehad, in mijn eigen omgeving één keer.
De grootmoeder van mijn toenmalige partner vond het mooi geweest toen ze te veel pijn kreeg, ze had darmkanker. Ze heeft heel haar leven gezegd dat als het leven lijden werd, ze niet meer zou willen en dat heeft ze waar gemaakt. Op haar 85ste jaar heeft ze ons vrolijk uitgewuifd en is de volgende dag in bijzijn van haar kinderen ingeslapen. En het was goed.
Maar iemand die nog veel te jong is om te gaan en al 7 jaar een ellendige ziekte heeft moeten doorstaan... meisje wat een drama, wat afschuwelijk. Ik moet er niet aan denken...
De grootmoeder van mijn toenmalige partner vond het mooi geweest toen ze te veel pijn kreeg, ze had darmkanker. Ze heeft heel haar leven gezegd dat als het leven lijden werd, ze niet meer zou willen en dat heeft ze waar gemaakt. Op haar 85ste jaar heeft ze ons vrolijk uitgewuifd en is de volgende dag in bijzijn van haar kinderen ingeslapen. En het was goed.
Maar iemand die nog veel te jong is om te gaan en al 7 jaar een ellendige ziekte heeft moeten doorstaan... meisje wat een drama, wat afschuwelijk. Ik moet er niet aan denken...
oh that purrrrrrrrrfect feeling
donderdag 6 augustus 2009 om 15:20
Ook ik krijg tranen in mijn ogen... Wat een aangrijpend verhaal en wat een nare rotziekte is het toch. Dapper dat je je 'groot' hebt kunnen houden voor je moeder. Heel veel sterkte en ik hoop dat het je helpt je ervaringen te delen.
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
donderdag 6 augustus 2009 om 15:29
Meisje29 en Sanmi, wat een verdriet!!
Sanmi, ook ik reageerde meteen op de topictitel, maar dan vanuit een iets ander perspectief: mijn schoonmoeder heeft deze ziekte en ze leeft nog.... wij zitten dus nog midden in het drama van de ziekte-zelf.
Willen jullie ervaringen delen over de ziekte?
Zoals jullie zelf ook al zeggen: het komt erg weinig voor.
Ik vertel mijn verhaal gewoon... door dit topic realiseer ik me dat ik eigenlijk best behoefte heb om ervaring / verhalen te delen.
Ik voel mij als schoondochter onwijs machteloos; ik heb mijn schoonmoeder nooit gezond gekend en doordat ze al slecht praatte toen we in elkaars leven kwamen, is het moeilijk om elkaar te leren kennen. Daar komt ook nog eens bij dat we in het buitenland wonen. Mijn man en ik hebben besloten om mede vanwege deze situatie in de familie, terug naar NL te gaan. Ze moet het al zo'n 7 a 8 jaar hebben, dus we weten niet hoe lang ze nog heeft. Het moeilijke is ook nog, dat zij en schoonvader bijna iedere hulp weigeren en alles samen willen doen.... Ze lijken de ernst van de situatie te ontkennen.
We vrezen dat dit een keer fout gaat omdat ze steeds hulpbehoevender wordt, dus willen dichtbij zijn als het escaleren zou. En ook omdat ze er nu nog is...
We bereiden ons erop voor dat er moeilijke tijden komen; nu zien we de achteruitgang steeds via de webcam, maar straks live... dit is al hartverscheurend; zeker voor mijn lief die een hechte band heeft met zijn moeder.
Sanmi, ook ik reageerde meteen op de topictitel, maar dan vanuit een iets ander perspectief: mijn schoonmoeder heeft deze ziekte en ze leeft nog.... wij zitten dus nog midden in het drama van de ziekte-zelf.
Willen jullie ervaringen delen over de ziekte?
Zoals jullie zelf ook al zeggen: het komt erg weinig voor.
Ik vertel mijn verhaal gewoon... door dit topic realiseer ik me dat ik eigenlijk best behoefte heb om ervaring / verhalen te delen.
Ik voel mij als schoondochter onwijs machteloos; ik heb mijn schoonmoeder nooit gezond gekend en doordat ze al slecht praatte toen we in elkaars leven kwamen, is het moeilijk om elkaar te leren kennen. Daar komt ook nog eens bij dat we in het buitenland wonen. Mijn man en ik hebben besloten om mede vanwege deze situatie in de familie, terug naar NL te gaan. Ze moet het al zo'n 7 a 8 jaar hebben, dus we weten niet hoe lang ze nog heeft. Het moeilijke is ook nog, dat zij en schoonvader bijna iedere hulp weigeren en alles samen willen doen.... Ze lijken de ernst van de situatie te ontkennen.
We vrezen dat dit een keer fout gaat omdat ze steeds hulpbehoevender wordt, dus willen dichtbij zijn als het escaleren zou. En ook omdat ze er nu nog is...
We bereiden ons erop voor dat er moeilijke tijden komen; nu zien we de achteruitgang steeds via de webcam, maar straks live... dit is al hartverscheurend; zeker voor mijn lief die een hechte band heeft met zijn moeder.
zaterdag 8 augustus 2009 om 11:20
Meisje29, bedankt voor je aanbod om je emailadres te geven.
Misschien inderdaad beter als hier schrijven?
Hoewel we er op dit moment nog niet fysiek dichtbij zijn (omdat we in het buitenland wonen) en mijn schoonmoeder nog thuis is. We zitten nog niet in een situatie dat we in actie moeten komen, haar veel zien, maar juist de afstand maakt soms de machteloosheid groter. En tegelijkertijd maakt de afstand ook dat het minder dichtbij onze emoties komt...
Mijn vragen op dit moment zouden zijn: hoe communiceerden jullie met je moeder toen ze onverstaanbaar werd?
En weten jullie of er ook iets gebeurt in de emoties? Worden die oncontroleerbaar? Dat de patient bij alles reageert door te huilen...
Hebben jullie moeders pijn gehad?
Als je deze dingen liever persoonlijk aan me vertelt: ja inderdaad: dan vind ik fijn om een emailadres te krijgen. Heb hier op dit forum nog geen ervaring mee eerlijk gezegd, dus ik weet niet zo goed hoe dit werkt... Nu ik erover doordenk: inderdaad beter, want ik wil ook niet dat privedingen over mijn familie voor iedereen leesbaar zijn en er is meer...
Misschien inderdaad beter als hier schrijven?
Hoewel we er op dit moment nog niet fysiek dichtbij zijn (omdat we in het buitenland wonen) en mijn schoonmoeder nog thuis is. We zitten nog niet in een situatie dat we in actie moeten komen, haar veel zien, maar juist de afstand maakt soms de machteloosheid groter. En tegelijkertijd maakt de afstand ook dat het minder dichtbij onze emoties komt...
Mijn vragen op dit moment zouden zijn: hoe communiceerden jullie met je moeder toen ze onverstaanbaar werd?
En weten jullie of er ook iets gebeurt in de emoties? Worden die oncontroleerbaar? Dat de patient bij alles reageert door te huilen...
Hebben jullie moeders pijn gehad?
Als je deze dingen liever persoonlijk aan me vertelt: ja inderdaad: dan vind ik fijn om een emailadres te krijgen. Heb hier op dit forum nog geen ervaring mee eerlijk gezegd, dus ik weet niet zo goed hoe dit werkt... Nu ik erover doordenk: inderdaad beter, want ik wil ook niet dat privedingen over mijn familie voor iedereen leesbaar zijn en er is meer...
