Psyche
alle pijlers
Tips voor uiten van boosheid
vrijdag 24 juli 2009 om 16:23
Ik voel dat ik heel veel boosheid in mij heb zitten, maar ik weet niet hoe ik deze moet uiten. Heeft iemand praktische en realistische tips hoe ik mijn boosheid op een gezonde manier kan uiten (in de categorie boksbal, sport, etc.)? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.
Tot nu toe uit de boosheid zich bij mij naar binnen, dwz: depressie, en dat wil ik niet meer.
Alle tips zijn welkom!
Tot nu toe uit de boosheid zich bij mij naar binnen, dwz: depressie, en dat wil ik niet meer.
Alle tips zijn welkom!
vrijdag 28 augustus 2009 om 17:45
Ik ben ten eerste nooit echt boos. Ik reageer me af op een manier die anderen niet echt interpreteren als: Die is boos, die reageert zich wel echt af. Nee, ik ga gamen als ik thuis ben. In gezelschap zonder ik me af. Of als ik alleen ben ga ik even hard zingen. Dat werkt bevrijdend (ook als je niet boos bent). Dat ging vroeger soms ten koste van mijn stem. Door zangles niet meer, dus kan ik me permitteren langer hard te zingen.
Ik ben ook niet lang boos. Ik kan variërend van de reden een paar minuten boos zijn of een hele dag. Ik probeer anderen geen slachtoffer te laten worden van mijn boosheid, als zij niet de oorzaak zijn.
Ik ben ook niet lang boos. Ik kan variërend van de reden een paar minuten boos zijn of een hele dag. Ik probeer anderen geen slachtoffer te laten worden van mijn boosheid, als zij niet de oorzaak zijn.
World of Warcraft: Legion
vrijdag 28 augustus 2009 om 17:48
quote:ElleMichelle schreef op 24 juli 2009 @ 17:18:
Ik denk dat je beter op zoek kunt gaan naar de reden waarom je zoveel boosheid in je hebt zitten zodat die boosheid vermindert of verdwijnt.Mee eens. Ik probeer de zaken op een andere manier op te lossen, dan boos te worden. Ik merk dat het effect van boos worden averechts is. De zaken rustig aanpakken heeft veel meer effect. Sindsdien word ik bijna nooit meer boos. Ik (glim)lach van nature veel, en ben - zoals ik zei - zelden boos. In de 15 jaar dat ik op school ben, ben ik maar 2 of 3 keer woest geweest. Dat lijkt me niet vaak.
Ik denk dat je beter op zoek kunt gaan naar de reden waarom je zoveel boosheid in je hebt zitten zodat die boosheid vermindert of verdwijnt.Mee eens. Ik probeer de zaken op een andere manier op te lossen, dan boos te worden. Ik merk dat het effect van boos worden averechts is. De zaken rustig aanpakken heeft veel meer effect. Sindsdien word ik bijna nooit meer boos. Ik (glim)lach van nature veel, en ben - zoals ik zei - zelden boos. In de 15 jaar dat ik op school ben, ben ik maar 2 of 3 keer woest geweest. Dat lijkt me niet vaak.
World of Warcraft: Legion
zondag 30 augustus 2009 om 22:28
Whaaaahh! Ik ben vandaag eindelijk boos kunnen worden op mijn moeder! Aan de telefoon! Na 30 jaar schuldgevoel te moeten hebben... En haar zielig te moeten vinden, en medelijden met haar te hebben, en het gevoel te hebben het nooit goed te doen, nooit genoeg, en altijd depressief te worden bij het idee op bezoek te gaan en weer schuldgevoel aangepraat te krijgen. Ik heb eindelijk de boosheid kunnen uiten naar de persoon om wie het gaat en het niet op mezelf gebotvierd in de vorm van depressie. Ik voel me echt opgelucht!
maandag 31 augustus 2009 om 09:55
maandag 31 augustus 2009 om 18:58
Haha, Elmervrouw, misschien hebben wij wel dezelfde moeder! Heb jij dezelfde ervaringen met schuldgevoelens en zielig moeten vinden? Ik ben echt heel blij dat het me eindelijk gelukt is, ik voelde me al het hele weekend depressief door haar, en sinds ik boos op haar ben geworden voel ik me ook ineens een stuk beter. Ik hoop dat het jou ook gaat lukken, kan het nog?
maandag 31 augustus 2009 om 19:30
Ja, precies hetzelfde!!
Daarom kan ik ook niet boos worden, het verlamt me gewoonweg altijd. VerlamDE, moet ik zeggen, want ik heb nu sinds bijna twee jaar geen contact meer met haar.
En ik ben nu op dit moment ook ontzettend boos!
Op mijn man,
en op de buren met hun ***hond die altijd blaft en waar ze niets van zeggen, zo'n k-Jack Russell. Op mijn man vanwege die hond waar hij zich zo aan ergert dat hij luidruchtig dit ongenoegen kenbaar maakt, zodat zij het kunnen horen. En ik schaam me dan echt rot. Zeg het dan rechtstreeks in hun gezicht. Ik heb me net al flink met de afwas zitten uitleven (met pannen kun je flink herriemaken!) maar het is nog niet over. Grrrrrr. Want dit is echt elke dag hetzelfde liedje. Die hond zijn geblaf, het nietszeggen van de buren, het tekeergaan van mijn man (die anders het rustpunt zelve is, dit gedrag ken ik helemaal niet van hem). Bah!!
Daarom kan ik ook niet boos worden, het verlamt me gewoonweg altijd. VerlamDE, moet ik zeggen, want ik heb nu sinds bijna twee jaar geen contact meer met haar.
En ik ben nu op dit moment ook ontzettend boos!
Op mijn man,
en op de buren met hun ***hond die altijd blaft en waar ze niets van zeggen, zo'n k-Jack Russell. Op mijn man vanwege die hond waar hij zich zo aan ergert dat hij luidruchtig dit ongenoegen kenbaar maakt, zodat zij het kunnen horen. En ik schaam me dan echt rot. Zeg het dan rechtstreeks in hun gezicht. Ik heb me net al flink met de afwas zitten uitleven (met pannen kun je flink herriemaken!) maar het is nog niet over. Grrrrrr. Want dit is echt elke dag hetzelfde liedje. Die hond zijn geblaf, het nietszeggen van de buren, het tekeergaan van mijn man (die anders het rustpunt zelve is, dit gedrag ken ik helemaal niet van hem). Bah!!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 31 augustus 2009 om 19:32
Het boos worden heeft ook te maken met jezelf en je eigen gevoelens serieus nemen, denk ik. En ik denk dat ik dat nog niet genoeg doe. Alsof het niet mag, boos worden. Ik mag niet boos worden. Want heb ik er wel reden voor? Zo denk ik dan weer.. en dan slik ik het maar weer in, bang dat ik onredelijk ben.
Zucht.
Zucht.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 31 augustus 2009 om 19:57
quote:Elmervrouw schreef op 31 augustus 2009 @ 19:30:
En ik ben nu op dit moment ook ontzettend boos!
Op mijn man,
en op de buren met hun ***hond die altijd blaft en waar ze niets van zeggen, zo'n k-Jack Russell. Op mijn man vanwege die hond waar hij zich zo aan ergert dat hij luidruchtig dit ongenoegen kenbaar maakt, zodat zij het kunnen horen. En ik schaam me dan echt rot. Zeg het dan rechtstreeks in hun gezicht. Ik heb me net al flink met de afwas zitten uitleven (met pannen kun je flink herriemaken!) maar het is nog niet over. Grrrrrr. Want dit is echt elke dag hetzelfde liedje. Die hond zijn geblaf, het nietszeggen van de buren, het tekeergaan van mijn man (die anders het rustpunt zelve is, dit gedrag ken ik helemaal niet van hem). Bah!!
Irritante ergenissen zijn dat, mensen die andermans ruimte niet respecteren, die lekker lawaai mogen maken (blaffende honden, muziek keihard zetten) en het geen drol kan schelen dat er ook nog andere mensen op deze aarde zijn die dat allemaal maar lekker over zich heen moeten laten komen.
Daarom kan ik ook niet boos worden, het verlamt me gewoonweg altijd. VerlamDE, moet ik zeggen, want ik heb nu sinds bijna twee jaar geen contact meer met haar.
Ja, die verlamming ken ik inderdaad, want jij bent uiteindelijk toch altijd minder belangrijk, het gaat om haar verdriet en het gaat niet om jou, jij dient alleen maar voor het opvullen.
Wel rustgevend dan waarschijnlijk dat je geen contact met haar hebt.
Al zal dat wel weer veel gemis geven...
En ik ben nu op dit moment ook ontzettend boos!
Op mijn man,
en op de buren met hun ***hond die altijd blaft en waar ze niets van zeggen, zo'n k-Jack Russell. Op mijn man vanwege die hond waar hij zich zo aan ergert dat hij luidruchtig dit ongenoegen kenbaar maakt, zodat zij het kunnen horen. En ik schaam me dan echt rot. Zeg het dan rechtstreeks in hun gezicht. Ik heb me net al flink met de afwas zitten uitleven (met pannen kun je flink herriemaken!) maar het is nog niet over. Grrrrrr. Want dit is echt elke dag hetzelfde liedje. Die hond zijn geblaf, het nietszeggen van de buren, het tekeergaan van mijn man (die anders het rustpunt zelve is, dit gedrag ken ik helemaal niet van hem). Bah!!
Irritante ergenissen zijn dat, mensen die andermans ruimte niet respecteren, die lekker lawaai mogen maken (blaffende honden, muziek keihard zetten) en het geen drol kan schelen dat er ook nog andere mensen op deze aarde zijn die dat allemaal maar lekker over zich heen moeten laten komen.
Daarom kan ik ook niet boos worden, het verlamt me gewoonweg altijd. VerlamDE, moet ik zeggen, want ik heb nu sinds bijna twee jaar geen contact meer met haar.
Ja, die verlamming ken ik inderdaad, want jij bent uiteindelijk toch altijd minder belangrijk, het gaat om haar verdriet en het gaat niet om jou, jij dient alleen maar voor het opvullen.
Wel rustgevend dan waarschijnlijk dat je geen contact met haar hebt.
Al zal dat wel weer veel gemis geven...
maandag 31 augustus 2009 om 20:02
Het was in ieder geval even lekker om het van me af te schrijven, al is het nu elke dag een terugkerende ergernis, zo in de zomertijd. Ook mijn man hoor, ik erger me ook aan hem!
Hans, ik ben meteen ook gaan googlen en bijna alles ken ik al, als Voyager-fan, maar dat liedje, daar moest ik toch wel om lachen! Dus bedankt voor deze off-topic uitstap.
Kanarie, dat is zeker rustgevend, maar het is natuurlijk ook een gemengd gevoel. Grote machteloosheid, dat ik uiteindelijk niet anders kon dan deze stap zetten. En dat het niet anders kon tussen ons. Nog steeds de hoop, dat zij wakker wordt. Zelf was ik echt helemaal aan het eind van al mijn opties. Zo moeilijk. Ook als ik er nu weer aan denk, na al die tijd toch.
Hans, ik ben meteen ook gaan googlen en bijna alles ken ik al, als Voyager-fan, maar dat liedje, daar moest ik toch wel om lachen! Dus bedankt voor deze off-topic uitstap.
Kanarie, dat is zeker rustgevend, maar het is natuurlijk ook een gemengd gevoel. Grote machteloosheid, dat ik uiteindelijk niet anders kon dan deze stap zetten. En dat het niet anders kon tussen ons. Nog steeds de hoop, dat zij wakker wordt. Zelf was ik echt helemaal aan het eind van al mijn opties. Zo moeilijk. Ook als ik er nu weer aan denk, na al die tijd toch.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 31 augustus 2009 om 20:07
quote:Elmervrouw schreef op 31 augustus 2009 @ 20:02:
Kanarie, dat is zeker rustgevend, maar het is natuurlijk ook een gemengd gevoel. Grote machteloosheid, dat ik uiteindelijk niet anders kon dan deze stap zetten. En dat het niet anders kon tussen ons. Nog steeds de hoop, dat zij wakker wordt. Zelf was ik echt helemaal aan het eind van al mijn opties. Zo moeilijk. Ook als ik er nu weer aan denk, na al die tijd toch.
Ja, dat lijkt me zo frustrerend. Ik kan me heel goed voorstellen dat je alle opties hebt geprobeerd en de machteloosheid dat je dan voor die optie moet kiezen om jezelf in leven te kunnen houden.
Je hoopt zo dat zij veranderd, dat zij inziet dat haar gedrag kwetsend en giftig en ziekmakend is. En je denkt dat ze dat toch wel moet inzien, want het ligt er zo dicht bovenop. En je probeert erover te praten en het bespreekbaar te maken, maar je krijgt alleen heel veel afweer terug. Je krijgt de bal keihard teruggekaatst dat JIJ gek bent en dat JIJ een probleem hebt en dat JIJ te gevoelig en te depressief bent voor deze wereld.
Nou ja, daar zit ik dus nu een beetje in het proces.
Ik hoop eigenlijk dat ik op een gegeven moment sterk genoeg wordt om mij niet meer door die manipulaties telaten doen en dat ik daar bovensta en dat ik daardoor respect kan afdwingen en dat dan de relatie ook weer gezond wordt.
Ik hoop dat zo.
Kanarie, dat is zeker rustgevend, maar het is natuurlijk ook een gemengd gevoel. Grote machteloosheid, dat ik uiteindelijk niet anders kon dan deze stap zetten. En dat het niet anders kon tussen ons. Nog steeds de hoop, dat zij wakker wordt. Zelf was ik echt helemaal aan het eind van al mijn opties. Zo moeilijk. Ook als ik er nu weer aan denk, na al die tijd toch.
Ja, dat lijkt me zo frustrerend. Ik kan me heel goed voorstellen dat je alle opties hebt geprobeerd en de machteloosheid dat je dan voor die optie moet kiezen om jezelf in leven te kunnen houden.
Je hoopt zo dat zij veranderd, dat zij inziet dat haar gedrag kwetsend en giftig en ziekmakend is. En je denkt dat ze dat toch wel moet inzien, want het ligt er zo dicht bovenop. En je probeert erover te praten en het bespreekbaar te maken, maar je krijgt alleen heel veel afweer terug. Je krijgt de bal keihard teruggekaatst dat JIJ gek bent en dat JIJ een probleem hebt en dat JIJ te gevoelig en te depressief bent voor deze wereld.
Nou ja, daar zit ik dus nu een beetje in het proces.
Ik hoop eigenlijk dat ik op een gegeven moment sterk genoeg wordt om mij niet meer door die manipulaties telaten doen en dat ik daar bovensta en dat ik daardoor respect kan afdwingen en dat dan de relatie ook weer gezond wordt.
Ik hoop dat zo.
maandag 31 augustus 2009 om 20:18
Ja, precies zo! Zo ging het. Ik ben dus gek, ik ben het zwarte schaap, ik ben degene die moeilijk doet; en vooral: ik ben niet meer het lieve meisje waar ze nooit probemen mee had.
Ze dook letterlijk weg in haar kraag toen ik eindelijk eens een keer wél opstond en al mijn gevoel eruit gooide - dat was de directe aanleiding ook, om een week later het contact te verbreken. Want ik werd écht gek, als ik hier nog langer mee moest doorgaan. Die ontkenning, dat niet-reageren, geen interactie, geen eerlijk gesprek, geen openheid, en vooral: geen ECHT contact.
En het erge was dat ik het ook heel lang geloofd heb (en eh.. soms nog wel eens een beetje) dát ik niet normaal was. Dat begint nu, dankzij de therapie, eindelijk pas te veranderen, die overtuiging. Daar leer ik dat ik gewoon voel wat ik voel, dat ik mag voelen wat ik voel; punt.
Jij doet het al heel goed, met je actie aan de telefoon. Dat vind ik sterk. Raak je eigenlijk nog in verwarring, door haar gedrag? Want dat gebeurde dus bij mij. Verwarring.
Ze dook letterlijk weg in haar kraag toen ik eindelijk eens een keer wél opstond en al mijn gevoel eruit gooide - dat was de directe aanleiding ook, om een week later het contact te verbreken. Want ik werd écht gek, als ik hier nog langer mee moest doorgaan. Die ontkenning, dat niet-reageren, geen interactie, geen eerlijk gesprek, geen openheid, en vooral: geen ECHT contact.
En het erge was dat ik het ook heel lang geloofd heb (en eh.. soms nog wel eens een beetje) dát ik niet normaal was. Dat begint nu, dankzij de therapie, eindelijk pas te veranderen, die overtuiging. Daar leer ik dat ik gewoon voel wat ik voel, dat ik mag voelen wat ik voel; punt.
Jij doet het al heel goed, met je actie aan de telefoon. Dat vind ik sterk. Raak je eigenlijk nog in verwarring, door haar gedrag? Want dat gebeurde dus bij mij. Verwarring.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 31 augustus 2009 om 21:23
Heel herkenbaar weer wat je schrijft.
Ook ik heb altijd geloofd dat ze gelijk had en dat ik dus gek was.
En inderdaad die ontkenning dat er iets aan de hand is.
En vooral het onderdrukken van alles wat ze doet.
Hoe kan je dat zo lang volhouden?
Verwarring heb ik nog elke dag. Ben ik nou gek of is zij gek? Ligt het niet toch aan mij? Maar hoe kan het dan dat ik bij andere mensen wel mezelf kan zijn? En bij andere mensen geen knoop in mijn maag krijg? Bij andere mensen niet helemaal leeggezogen wordt?
En ook ik was vroeger altijd dat vrolijke meisje, dat zonnetje in huis, waar mijn moeder helemaal blij van werd. Ik was dat zonnetje in huis omdat ik haar blij wilde maken, omdat ze ongelukkig was, dus ik moest alles doen om haar op te vrolijken. Maar ze wist niet dat ik van binnen me zwaar ongelukkig voelde, en heel depressief was.
Dus nu ik afstand neem, denkt ze dat dit van het een op het andere moment is, ze beseft zich niet hoe lang dit al speelt.
En ze denkt dat alles de schuld is van 'de psychologen' die mij van alles aanpraten. En soms ben ik in verwarring: heeft ze gelijk? Maar ik ga toch niet naar een psycholoog om me vanalles te laten aanpraten, ik ga naar een psycholoog omdat ik me rot voel.
Maar ze kan ook heel lief zijn en naar de buitenwereld toe is ze ook altijd die lieve en behulpzame vrouw. Dat maakt het voor mij zo verwarrend.
Toen ik gisteren boos werd op mijn moeder, dook ze ook weg, ze begon allerlei afwerende dingen te zeggen, en alles bij mij proberen terug te leggen.
Maar goed, ik heb na de boosheid eindelijk zelf de telefoon durven ophangen midden in het gesprek; iets waar zij normaal in gespecialiseerd is en waarna ik dan meestal terug moet bellen om me te verontschuldigen. Maar dit keer dus niet en dat voelt ZO goed.
Ook ik heb altijd geloofd dat ze gelijk had en dat ik dus gek was.
En inderdaad die ontkenning dat er iets aan de hand is.
En vooral het onderdrukken van alles wat ze doet.
Hoe kan je dat zo lang volhouden?
Verwarring heb ik nog elke dag. Ben ik nou gek of is zij gek? Ligt het niet toch aan mij? Maar hoe kan het dan dat ik bij andere mensen wel mezelf kan zijn? En bij andere mensen geen knoop in mijn maag krijg? Bij andere mensen niet helemaal leeggezogen wordt?
En ook ik was vroeger altijd dat vrolijke meisje, dat zonnetje in huis, waar mijn moeder helemaal blij van werd. Ik was dat zonnetje in huis omdat ik haar blij wilde maken, omdat ze ongelukkig was, dus ik moest alles doen om haar op te vrolijken. Maar ze wist niet dat ik van binnen me zwaar ongelukkig voelde, en heel depressief was.
Dus nu ik afstand neem, denkt ze dat dit van het een op het andere moment is, ze beseft zich niet hoe lang dit al speelt.
En ze denkt dat alles de schuld is van 'de psychologen' die mij van alles aanpraten. En soms ben ik in verwarring: heeft ze gelijk? Maar ik ga toch niet naar een psycholoog om me vanalles te laten aanpraten, ik ga naar een psycholoog omdat ik me rot voel.
Maar ze kan ook heel lief zijn en naar de buitenwereld toe is ze ook altijd die lieve en behulpzame vrouw. Dat maakt het voor mij zo verwarrend.
Toen ik gisteren boos werd op mijn moeder, dook ze ook weg, ze begon allerlei afwerende dingen te zeggen, en alles bij mij proberen terug te leggen.
Maar goed, ik heb na de boosheid eindelijk zelf de telefoon durven ophangen midden in het gesprek; iets waar zij normaal in gespecialiseerd is en waarna ik dan meestal terug moet bellen om me te verontschuldigen. Maar dit keer dus niet en dat voelt ZO goed.
woensdag 5 januari 2011 om 17:46
oude theedoeken kapotscheuren.
chinese vlinders in je tuin afsteken.
power-yoga
een hele goeie vriendin/vriend bellen waar je een tegenaan kan lullen.
iets oplossen wat je al lang hebt liggen, maar tot nog toe de energie niet voor had, woede geeft vleugels.
t beste is natuurlijk direct de veroorzaker van je woede gelijk te confronteren met zijn/haar gedrag, maar dat gaat niet altijd.
chinese vlinders in je tuin afsteken.
power-yoga
een hele goeie vriendin/vriend bellen waar je een tegenaan kan lullen.
iets oplossen wat je al lang hebt liggen, maar tot nog toe de energie niet voor had, woede geeft vleugels.
t beste is natuurlijk direct de veroorzaker van je woede gelijk te confronteren met zijn/haar gedrag, maar dat gaat niet altijd.
wij slapen nooit.
