Kinderen
alle pijlers
ivf
maandag 5 oktober 2009 om 10:07
Hallo,
Sinds augustus weet ik dat ik alleen zwanger kan raken door ivf. Ik heb verkleefde eileiders, ze zitten helemaal verstopt, er kan nergens iets doorheen.Ik weet dat ik niet de enige ben, ik wil ook niet slachtofferig in verdriet blijven hangen, maar op het moment voelt alles zo anders. Sex is anders, mijn cyclus ervaar ik anders, voor het eerst heb ik moeite met kinderen van vriendinnen. En ik voel me zo stom, ik wil niet jaloers zijn, ik weet ook niet zeker of dat het is. Ik ben gewoon zo verdrietig. Ik ben er niet elke dag als een gek mee bezig hoor, het raakt ook wel een beetje op de achtergrond door dagelijkse bezigheden, maar soms loop ik tegen een muurtje op, en dan is dat verdrietige gevoel van teleurstelling er weer volop.
Mijn lief is een schat, we kunnen er samen goed over praten. Maar ik merk ook dat er natuurlijk een verschil is; in mijn lichaam gebeurt het allemaal (niet). Ai, moeilijk dit! Ik voel me kwetsbaar. En natuurlijk zijn er een paar lieve familieleden en vrienden die er vanaf weten, maar soms is dat ook juist zo moeilijk.
Begrijpt iemand dit?
liefs R
Sinds augustus weet ik dat ik alleen zwanger kan raken door ivf. Ik heb verkleefde eileiders, ze zitten helemaal verstopt, er kan nergens iets doorheen.Ik weet dat ik niet de enige ben, ik wil ook niet slachtofferig in verdriet blijven hangen, maar op het moment voelt alles zo anders. Sex is anders, mijn cyclus ervaar ik anders, voor het eerst heb ik moeite met kinderen van vriendinnen. En ik voel me zo stom, ik wil niet jaloers zijn, ik weet ook niet zeker of dat het is. Ik ben gewoon zo verdrietig. Ik ben er niet elke dag als een gek mee bezig hoor, het raakt ook wel een beetje op de achtergrond door dagelijkse bezigheden, maar soms loop ik tegen een muurtje op, en dan is dat verdrietige gevoel van teleurstelling er weer volop.
Mijn lief is een schat, we kunnen er samen goed over praten. Maar ik merk ook dat er natuurlijk een verschil is; in mijn lichaam gebeurt het allemaal (niet). Ai, moeilijk dit! Ik voel me kwetsbaar. En natuurlijk zijn er een paar lieve familieleden en vrienden die er vanaf weten, maar soms is dat ook juist zo moeilijk.
Begrijpt iemand dit?
liefs R
maandag 5 oktober 2009 om 10:42
Ik begrijp je volkomen! Ook ik heb te horen gekregen dat ik alleen kinderen kan krijgen via IVF. Boosdoener bij mij, verkleefde buikholte, waardoor geen geleiding mogelijk is van een eitje. Met dank aan (te laat ondekte) endometriose.
Ook ik heb er erg veel moeite mee. Ben er ook niet iedere dag mee bezig, maar voel geregeld een steek. Een steek van jaloezie, verdriet, angst. Iedere keer als ik een bekende zie, hetzij een vriendin, oud-klasgenoot en zelfs de vrouw van een ex-collega van vriend die zwanger is, dan kan ik wel janken. Ik ben dan echt jaloers. Of als ik zie hoe mijn kleine nichtjes trots naar mijn zussen wijzen en zeggen: dat is mijn mama!
Ik heb het deels geaccepteerd, maar vraag me af of het mogelijk is het volledig te accepteren. Heb er voornamelijk in het begin heeeel veel moeite mee gehad. Toen ik het te horen kreeg was mijn zus net bevallen en mijn zusje en beste vriendin waren hoogzwanger. De laatste 2 beide toch zwanger, ondanks gebruik van MAP. Over oneerlijk gesproken.
Zie jij ook zo op tegen het traject IVF? Ik moet eerst nog veel afvallen (15 kg), anders mag ik geeneens starten. Maar ik vind het zo eng.
Ik vertel mijn verhaal aan iedereen die het wil horen. Volgens mij is dat mijn manier van verwerken. Heb wel erg veel moeite met mensen die dan zeggen: Ach, kinderen krijgen is ook niet alles. Ongetwijfeld heel lief bedoeld, maar daar kan ik niks mee. Volgens mij kun je de pijn van zoiets alleen begrijpen als je het zelf mee hebt gemaakt. Je kunt je een voorstelling maken, maar dat is het dan ook.
Heel veel sterkte meid!!
Ook ik heb er erg veel moeite mee. Ben er ook niet iedere dag mee bezig, maar voel geregeld een steek. Een steek van jaloezie, verdriet, angst. Iedere keer als ik een bekende zie, hetzij een vriendin, oud-klasgenoot en zelfs de vrouw van een ex-collega van vriend die zwanger is, dan kan ik wel janken. Ik ben dan echt jaloers. Of als ik zie hoe mijn kleine nichtjes trots naar mijn zussen wijzen en zeggen: dat is mijn mama!
Ik heb het deels geaccepteerd, maar vraag me af of het mogelijk is het volledig te accepteren. Heb er voornamelijk in het begin heeeel veel moeite mee gehad. Toen ik het te horen kreeg was mijn zus net bevallen en mijn zusje en beste vriendin waren hoogzwanger. De laatste 2 beide toch zwanger, ondanks gebruik van MAP. Over oneerlijk gesproken.
Zie jij ook zo op tegen het traject IVF? Ik moet eerst nog veel afvallen (15 kg), anders mag ik geeneens starten. Maar ik vind het zo eng.
Ik vertel mijn verhaal aan iedereen die het wil horen. Volgens mij is dat mijn manier van verwerken. Heb wel erg veel moeite met mensen die dan zeggen: Ach, kinderen krijgen is ook niet alles. Ongetwijfeld heel lief bedoeld, maar daar kan ik niks mee. Volgens mij kun je de pijn van zoiets alleen begrijpen als je het zelf mee hebt gemaakt. Je kunt je een voorstelling maken, maar dat is het dan ook.
Heel veel sterkte meid!!
maandag 5 oktober 2009 om 11:02
Hoi Majo,
Dank je voor je bericht! Het is moeilijk he? Er zijn ook mensen die zeggen, 'je kan kinderen krijgen, er is nog niets verloren'. Maar dat is het nou juist, er is wel iets verloren. Ik merk ook dat het voor mensen die het niet zelf meemaken moeilijk te begrijpen is. En dat geeft ook niet, maar het is daardoor wel lastig om het er over te hebben. Om me heen troosten ze me wel, en dan vooral met veel hoopvolle opmerkingen als 'als je eenmaal zwanger bent, ben je dit allemaal vergeten' of 'het gaat zowiezo lukken met jullie'. Wat heb ik eraan, maar moeilijker nog, wat wil ik dan horen? Hoe laat je je troosten?
De vrouw van mijn vader zei dat ze 5 minuten in mijn lichaam zou willen zitten om te voelen hoe dit is en dat vond ik erg lief. En ik wil ook niet blijven zeuren, maar ik merk dat het verdriet niet voorbij is, en dat ik het ook moeilijk vind om vol vertrouwen te hebben in een zwangerschap. Ik ben inderdaad ook bang. Bang voor de hormonen, de punctie, de terugplaatsing. Jezelf behoeden voor teleurstelling als het niet lukt, maar toch vertrouwen te hebben. Na de terugplaatsing naar huis en niet al stiekem het gevoel te hebben zwanger te zijn.....AAAH!
Wij beginnen in maart met ivf, omdat er een wachtlijst is. Het kan dat we eerder worden gebeld, als die lijsten sneller weggewerkt worden dan ze kunnen voorzien. Ach, al die mensen die wachten op IVF, het zijn er zoveel. Het is zo gek om ineens ook op die lijst te staan. Je voelt je de statistieken binnenwandelen, vind je niet?
Lukt het je met afvallen? Dat heb je er nog bij, dat lijkt me niet makkelijk zeg. Dus je hebt nu geen idee wanneer je met ivf zou kunnen beginnen? Of sta je wel op een lijst?
xR
Dank je voor je bericht! Het is moeilijk he? Er zijn ook mensen die zeggen, 'je kan kinderen krijgen, er is nog niets verloren'. Maar dat is het nou juist, er is wel iets verloren. Ik merk ook dat het voor mensen die het niet zelf meemaken moeilijk te begrijpen is. En dat geeft ook niet, maar het is daardoor wel lastig om het er over te hebben. Om me heen troosten ze me wel, en dan vooral met veel hoopvolle opmerkingen als 'als je eenmaal zwanger bent, ben je dit allemaal vergeten' of 'het gaat zowiezo lukken met jullie'. Wat heb ik eraan, maar moeilijker nog, wat wil ik dan horen? Hoe laat je je troosten?
De vrouw van mijn vader zei dat ze 5 minuten in mijn lichaam zou willen zitten om te voelen hoe dit is en dat vond ik erg lief. En ik wil ook niet blijven zeuren, maar ik merk dat het verdriet niet voorbij is, en dat ik het ook moeilijk vind om vol vertrouwen te hebben in een zwangerschap. Ik ben inderdaad ook bang. Bang voor de hormonen, de punctie, de terugplaatsing. Jezelf behoeden voor teleurstelling als het niet lukt, maar toch vertrouwen te hebben. Na de terugplaatsing naar huis en niet al stiekem het gevoel te hebben zwanger te zijn.....AAAH!
Wij beginnen in maart met ivf, omdat er een wachtlijst is. Het kan dat we eerder worden gebeld, als die lijsten sneller weggewerkt worden dan ze kunnen voorzien. Ach, al die mensen die wachten op IVF, het zijn er zoveel. Het is zo gek om ineens ook op die lijst te staan. Je voelt je de statistieken binnenwandelen, vind je niet?
Lukt het je met afvallen? Dat heb je er nog bij, dat lijkt me niet makkelijk zeg. Dus je hebt nu geen idee wanneer je met ivf zou kunnen beginnen? Of sta je wel op een lijst?
xR
maandag 5 oktober 2009 om 11:20
Geen ervaring met ivf (gelukkig), maar ik snap wel je boosheid en teleurstelling. Ook ik heb een ex met chamydia gehad en ik ben jarenlang bang geweest voor wat de gevolgen ervan hadden kunnen zijn. Gelukkig is alles goed gegaan en ben ik na ong. 8 maanden gewoon zwanger geworden, maar die angst, elke keer dat ik weer ongesteeld werd, elke keer maar denken dat het vast wel de chlamydia was, dat was heel erg. Ik was ook zo boos op mezelf dat ik het zo ver had laten komen, dat ik zo stom ben geweest om onbeschermd sex te hebben. Maar ja, inderdaad, wat doe je er nu aan?
Ik hoop heel erg dat het bij jou ook goed komt. Veel sterkte in ieder geval!!
Ik hoop heel erg dat het bij jou ook goed komt. Veel sterkte in ieder geval!!
maandag 5 oktober 2009 om 11:42
Ook wij staan op die beruchte wachtlijst. Weliswaar niet voor IVF maar voor ICSI, maar dit is nagenoeg hetzelfde. Bij ons ligt het aan mijn man hoewel het natuurlijk een probleem is van ons beide. Ook mijn angst is groot. Gaat de stimulatie goed, hebben we embryo's, gaan ze zich innestelen? En dan vervolgens de spanning van zijn we na al die jaren zwanger? Ik zie er als een berg tegenop maar toch ga ik er voor omdat de wens zo groot is. Die jaloerse gevoelens herken ik helaas maar al te goed en daar is niets aan te doen. Natuurlijk gun je het een ander maar je gunt het jezelf zo langzamerhand ook wel eens. Veel sterkte! Kom anders schrijven bij het topic 'Na 11 maanden nog niet zwanger'. Daar zijn nog meer meiden die op de wachtlijst staan voor IVF.
maandag 5 oktober 2009 om 12:40
4x ICSI verder en NUL resultaat en ik weet als geen ander hoe die malle medische molen aanvoelt
Maar gelukkig zijn er heel veel stellen die middels deze mooie techniek wel kindertjes ' krijgen'.
Ik ben inmiddels ' klaar' met de hormonen/ de onzekerheid etc etc.
En natuurlijk is het een dooddoener, de woorden van mensen: Jullie hebben nog kans.
Maar een gegeven is het wél dat de meesten een kans hebben!
Das al mooi op zich vind ik.
Suc6!!!
Maar gelukkig zijn er heel veel stellen die middels deze mooie techniek wel kindertjes ' krijgen'.
Ik ben inmiddels ' klaar' met de hormonen/ de onzekerheid etc etc.
En natuurlijk is het een dooddoener, de woorden van mensen: Jullie hebben nog kans.
Maar een gegeven is het wél dat de meesten een kans hebben!
Das al mooi op zich vind ik.
Suc6!!!
maandag 5 oktober 2009 om 12:42
quote:Watsons991 schreef op 05 oktober 2009 @ 11:42:
Ook wij staan op die beruchte wachtlijst. Weliswaar niet voor IVF maar voor ICSI, maar dit is nagenoeg hetzelfde. Bij ons ligt het aan mijn man hoewel het natuurlijk een probleem is van ons beide. Ook mijn angst is groot. Gaat de stimulatie goed, hebben we embryo's, gaan ze zich innestelen? En dan vervolgens de spanning van zijn we na al die jaren zwanger? Ik zie er als een berg tegenop maar toch ga ik er voor omdat de wens zo groot is. Die jaloerse gevoelens herken ik helaas maar al te goed en daar is niets aan te doen. Natuurlijk gun je het een ander maar je gunt het jezelf zo langzamerhand ook wel eens. Veel sterkte! Kom anders schrijven bij het topic 'Na 11 maanden nog niet zwanger'. Daar zijn nog meer meiden die op de wachtlijst staan voor IVF.
Nagenoeg hetzelfde? Nou... meen me te herinneren dat mijn ex-man zelf liever zijn kruid verschiet ipv dat heren doktoren het met een ' rietje' verkrijgen.
Vind het echt een heel verschil hoor! IVF of ICSI/IVF
Ook wij staan op die beruchte wachtlijst. Weliswaar niet voor IVF maar voor ICSI, maar dit is nagenoeg hetzelfde. Bij ons ligt het aan mijn man hoewel het natuurlijk een probleem is van ons beide. Ook mijn angst is groot. Gaat de stimulatie goed, hebben we embryo's, gaan ze zich innestelen? En dan vervolgens de spanning van zijn we na al die jaren zwanger? Ik zie er als een berg tegenop maar toch ga ik er voor omdat de wens zo groot is. Die jaloerse gevoelens herken ik helaas maar al te goed en daar is niets aan te doen. Natuurlijk gun je het een ander maar je gunt het jezelf zo langzamerhand ook wel eens. Veel sterkte! Kom anders schrijven bij het topic 'Na 11 maanden nog niet zwanger'. Daar zijn nog meer meiden die op de wachtlijst staan voor IVF.
Nagenoeg hetzelfde? Nou... meen me te herinneren dat mijn ex-man zelf liever zijn kruid verschiet ipv dat heren doktoren het met een ' rietje' verkrijgen.
Vind het echt een heel verschil hoor! IVF of ICSI/IVF
maandag 5 oktober 2009 om 12:54
quote:Kier schreef op 05 oktober 2009 @ 12:42:
[...]
Nagenoeg hetzelfde? Nou... meen me te herinneren dat mijn ex-man zelf liever zijn kruid verschiet ipv dat heren doktoren het met een ' rietje' verkrijgen.
Vind het echt een heel verschil hoor! IVF of ICSI/IVF
Verschil tussen ICSI en IVF is alleen het labgedeelte.
Jij hebt het over MESA / TESE / PESA icm ICSI.
[...]
Nagenoeg hetzelfde? Nou... meen me te herinneren dat mijn ex-man zelf liever zijn kruid verschiet ipv dat heren doktoren het met een ' rietje' verkrijgen.
Vind het echt een heel verschil hoor! IVF of ICSI/IVF
Verschil tussen ICSI en IVF is alleen het labgedeelte.
Jij hebt het over MESA / TESE / PESA icm ICSI.
maandag 5 oktober 2009 om 13:01
Zo herkenbaar!! Inmiddels 3 ICSI, 1 cryo en 4 KID behandelingen verder... Het verdriet, de jaloerse gevoelens, ik denk dat iedereen in de medische molen hier in bepaalde mate last van heeft. Ik heb geen opbeurende woorden voor je, wil je wel laten weten dat je niet alleen bent (al voelt het soms wel zo).
Heel veel sterkte,
Liefs Essie
Heel veel sterkte,
Liefs Essie
maandag 5 oktober 2009 om 13:17
quote:Essie28 schreef op 05 oktober 2009 @ 13:01:
Zo herkenbaar!! Inmiddels 3 ICSI, 1 cryo en 4 KID behandelingen verder... Het verdriet, de jaloerse gevoelens, ik denk dat iedereen in de medische molen hier in bepaalde mate last van heeft. Ik heb geen opbeurende woorden voor je, wil je wel laten weten dat je niet alleen bent (al voelt het soms wel zo).
Heel veel sterkte,
Liefs Essie
Dit klopt helemaal. Je voelt je alleen, zeker als je van wéér iemand hoort dat ze zwanger zijn. Maar er zijn zoveel vrouwen die hetzelfde ervaren.
Ik merk zelf dat ik nog met veel onverwerkt verdriet zit. Laatst kreeg ik een brief thuis ivm een onderzoek naar endometriose. Een van de eerste zinnen was: u heeft een operatie ondergaan inzake zeer ernstige endometriose met infiltralie in de darm. Kippenvel over mijn hele lijf en de brief snel weggelegd. Kon gewoon niet verder lezen. En dan denk ik wel dat ik het een plaatsje heb gegeven, maar kennelijk nog niet helemaal.
Wij staan nog niet op een lijst. Eerst afvallen. Ik ben er nu sinds vorig jaar ongeveer 20 kwijt, dus ben al een eind in de richting. Maar toen ik er aan begon, leek het haast ondoenlijk.
Ik merk dat ik (naast de angst voor de behandeling IVF) ook bang ben dat het niet lukt. Nu heb ik nog een kans, maar dan niet meer. Snappen jullie wat ik bedoel?
En mensen zeggen tegen mij ook: maar bij jullie lukt het!! Maar zo voelt dat bij mij niet. Ik durf er niet op te hopen, bang voor weer een teleurstelling.
Bij mij heel veel boosheid jegens de artsen, die me lieten rondlopen met alle pijn. Nee, er is niks aan de hand. Hoort gewoon bij de menstruatie. Nee, u heeft een spastische darm. Nee, we gaan u niet helpen: u bent te zwaar. En toen was ik 26, kreeg te horen dat ik geen kinderen kon krijgen en dat er 25 cm van de darm verwijderd moest worden en 25% van de blaas. Operatie is trouwens ontzettend goed verlopen. Ondanks mijn overgewicht ben ik waanzinnig snel hersteld.
Wat ik me wel afvraag, hebben jullie niet stiekem nog dat stukje hoop? Ik slik de pil niet en ergens stiekem hoop ik iedere maand dat ze zich vergist hebben en dat ik miraculeus zwanger blijk te zijn.
Wat is eigenlijk het verschil tussen ICSI en IVF?
voor jullie allemaal!!
Zo herkenbaar!! Inmiddels 3 ICSI, 1 cryo en 4 KID behandelingen verder... Het verdriet, de jaloerse gevoelens, ik denk dat iedereen in de medische molen hier in bepaalde mate last van heeft. Ik heb geen opbeurende woorden voor je, wil je wel laten weten dat je niet alleen bent (al voelt het soms wel zo).
Heel veel sterkte,
Liefs Essie
Dit klopt helemaal. Je voelt je alleen, zeker als je van wéér iemand hoort dat ze zwanger zijn. Maar er zijn zoveel vrouwen die hetzelfde ervaren.
Ik merk zelf dat ik nog met veel onverwerkt verdriet zit. Laatst kreeg ik een brief thuis ivm een onderzoek naar endometriose. Een van de eerste zinnen was: u heeft een operatie ondergaan inzake zeer ernstige endometriose met infiltralie in de darm. Kippenvel over mijn hele lijf en de brief snel weggelegd. Kon gewoon niet verder lezen. En dan denk ik wel dat ik het een plaatsje heb gegeven, maar kennelijk nog niet helemaal.
Wij staan nog niet op een lijst. Eerst afvallen. Ik ben er nu sinds vorig jaar ongeveer 20 kwijt, dus ben al een eind in de richting. Maar toen ik er aan begon, leek het haast ondoenlijk.
Ik merk dat ik (naast de angst voor de behandeling IVF) ook bang ben dat het niet lukt. Nu heb ik nog een kans, maar dan niet meer. Snappen jullie wat ik bedoel?
En mensen zeggen tegen mij ook: maar bij jullie lukt het!! Maar zo voelt dat bij mij niet. Ik durf er niet op te hopen, bang voor weer een teleurstelling.
Bij mij heel veel boosheid jegens de artsen, die me lieten rondlopen met alle pijn. Nee, er is niks aan de hand. Hoort gewoon bij de menstruatie. Nee, u heeft een spastische darm. Nee, we gaan u niet helpen: u bent te zwaar. En toen was ik 26, kreeg te horen dat ik geen kinderen kon krijgen en dat er 25 cm van de darm verwijderd moest worden en 25% van de blaas. Operatie is trouwens ontzettend goed verlopen. Ondanks mijn overgewicht ben ik waanzinnig snel hersteld.
Wat ik me wel afvraag, hebben jullie niet stiekem nog dat stukje hoop? Ik slik de pil niet en ergens stiekem hoop ik iedere maand dat ze zich vergist hebben en dat ik miraculeus zwanger blijk te zijn.
Wat is eigenlijk het verschil tussen ICSI en IVF?
voor jullie allemaal!!
maandag 5 oktober 2009 om 13:40
quote:Majo1979 schreef op 05 oktober 2009 @ 13:17:
[...]
Wat ik me wel afvraag, hebben jullie niet stiekem nog dat stukje hoop? Ik slik de pil niet en ergens stiekem hoop ik iedere maand dat ze zich vergist hebben en dat ik miraculeus zwanger blijk te zijn.
Wat is eigenlijk het verschil tussen ICSI en IVF?
Ik heb die hoop stiekem ook hoor, en mijn lief ook. Ja, al die rationele feiten voorkomen toch niet een zeker 'wishfull thinking'. Wat ontzettend sterk van je dat je al zoveel afgevallen bent, petje af!
Het verschil tussen IVF en ICSI is dat er bij ICSI een zaadcel met een naaldje in de eicel wordt gebracht in het glazen schaaltje en bij IVF moeten de zaadcellen zelf hun weg naar het eitje vinden in het glazen schaaltje. Als ik het goed begrijp.
Ik ben blij te horen dat jullie het zo goed begrijpen, ik voel me zo'n lul, dat ik nu dus gewoon jaloers kan zijn! Ik zit hier echt mee. Ineens zie ik het 5 weken oude zoontje van een vriendin en denk ik, bah ipv ah wat lief en schattig. Ik kan het zelfs moeilijk aanzien als zij borstvoeding geeft! En dan BAAL ik zo van mezelf.
En, terwijl we echt niet alleen sex hadden voor een baby, vind ik het wel verdrietig dat die dimensie er nu helemaal af is. Niks geen romantisch 'wie weet is het nu wel gelukt' gevoel meer. Dromerig nog even blijven liggen, etc.
Ik ben heel blij met jullie reacties, echt fijn!
liefs R
[...]
Wat ik me wel afvraag, hebben jullie niet stiekem nog dat stukje hoop? Ik slik de pil niet en ergens stiekem hoop ik iedere maand dat ze zich vergist hebben en dat ik miraculeus zwanger blijk te zijn.
Wat is eigenlijk het verschil tussen ICSI en IVF?
Ik heb die hoop stiekem ook hoor, en mijn lief ook. Ja, al die rationele feiten voorkomen toch niet een zeker 'wishfull thinking'. Wat ontzettend sterk van je dat je al zoveel afgevallen bent, petje af!
Het verschil tussen IVF en ICSI is dat er bij ICSI een zaadcel met een naaldje in de eicel wordt gebracht in het glazen schaaltje en bij IVF moeten de zaadcellen zelf hun weg naar het eitje vinden in het glazen schaaltje. Als ik het goed begrijp.
Ik ben blij te horen dat jullie het zo goed begrijpen, ik voel me zo'n lul, dat ik nu dus gewoon jaloers kan zijn! Ik zit hier echt mee. Ineens zie ik het 5 weken oude zoontje van een vriendin en denk ik, bah ipv ah wat lief en schattig. Ik kan het zelfs moeilijk aanzien als zij borstvoeding geeft! En dan BAAL ik zo van mezelf.
En, terwijl we echt niet alleen sex hadden voor een baby, vind ik het wel verdrietig dat die dimensie er nu helemaal af is. Niks geen romantisch 'wie weet is het nu wel gelukt' gevoel meer. Dromerig nog even blijven liggen, etc.
Ik ben heel blij met jullie reacties, echt fijn!
liefs R
maandag 5 oktober 2009 om 13:53
Wij staan nog niet op een lijst. Eerst afvallen. Ik ben er nu sinds vorig jaar ongeveer 20 kwijt, dus ben al een eind in de richting. Maar toen ik er aan begon, leek het haast ondoenlijk.
Ik merk dat ik (naast de angst voor de behandeling IVF) ook bang ben dat het niet lukt. Nu heb ik nog een kans, maar dan niet meer. Snappen jullie wat ik bedoel? En mensen zeggen tegen mij ook: maar bij jullie lukt het!! Maar zo voelt dat bij mij niet. Ik durf er niet op te hopen, bang voor weer een teleurstelling.
Zoooo herkenbaar!!! ik heb mijn 3e ICSI-poging lang uitgesteld omdat ik het gevoel had dat we dan nog een kans hadden. Mocht het mislukken dat was ik door mijn opties heen. Dacht ik toen.. Wat me blijft verbazen is hoe je je grenzen blijft verleggen. Tijdens onze PESA/ICSI behandelingen riep ik altijd dat ik zou stoppen na de 3 pogingen. Ik had echter cryo's dus dat werd poging 4... En daarna ben ik toch weer het circuit in om te starten met KID. Volgende week starten met poging 5 en zelfs alweer denken aan nog een reeks behandelingen. Zo lang ik er niet klaar mee ben zal ik blijven vechten, hoeveel verdriet, tijd en tranen het me ook kost.
Ik merk dat ik (naast de angst voor de behandeling IVF) ook bang ben dat het niet lukt. Nu heb ik nog een kans, maar dan niet meer. Snappen jullie wat ik bedoel? En mensen zeggen tegen mij ook: maar bij jullie lukt het!! Maar zo voelt dat bij mij niet. Ik durf er niet op te hopen, bang voor weer een teleurstelling.
Zoooo herkenbaar!!! ik heb mijn 3e ICSI-poging lang uitgesteld omdat ik het gevoel had dat we dan nog een kans hadden. Mocht het mislukken dat was ik door mijn opties heen. Dacht ik toen.. Wat me blijft verbazen is hoe je je grenzen blijft verleggen. Tijdens onze PESA/ICSI behandelingen riep ik altijd dat ik zou stoppen na de 3 pogingen. Ik had echter cryo's dus dat werd poging 4... En daarna ben ik toch weer het circuit in om te starten met KID. Volgende week starten met poging 5 en zelfs alweer denken aan nog een reeks behandelingen. Zo lang ik er niet klaar mee ben zal ik blijven vechten, hoeveel verdriet, tijd en tranen het me ook kost.
maandag 5 oktober 2009 om 13:54
Meiden, big hug allemaal.
Rozenthee, die jaloerse gevoelens horen erbij hoor. Ik werd/word er ook echt moe van als ik weer van iemand hoor dat het binnen een maand raak was, en voelde me dan schuldig als ik jaloers was, dus dubbel ellendig. Heb het er met een psych over gehad, en hij vond dit volkomen normale reacties in mijn situatie en zoland je niet ziekelijk jaloers bent en de dag niet meer door komt zou ik me d'r niet te druk over maken.
Misschien kun je je aansluiten bij een van de groepen op dit forum. Ik schrijf zelf mee met Kaetje en de prikbitches en je bent van harte welkom.
Rozenthee, die jaloerse gevoelens horen erbij hoor. Ik werd/word er ook echt moe van als ik weer van iemand hoor dat het binnen een maand raak was, en voelde me dan schuldig als ik jaloers was, dus dubbel ellendig. Heb het er met een psych over gehad, en hij vond dit volkomen normale reacties in mijn situatie en zoland je niet ziekelijk jaloers bent en de dag niet meer door komt zou ik me d'r niet te druk over maken.
Misschien kun je je aansluiten bij een van de groepen op dit forum. Ik schrijf zelf mee met Kaetje en de prikbitches en je bent van harte welkom.
maandag 5 oktober 2009 om 13:55
Nog een wezenlijk verschil tussen IVF en ICSI:
ICSI behandeling en dan met name het verkrijgen van de zaadcelletjes, worden uit de bijbal verkregen en zijn dus eigenlijk zaadcellen die nog niet helemaal 'rijp' zijn, maar wel voldoende gerijpt om met een eitje een ' setje' te gaan vormen.
Deze vorm wordt gekozen wanneer er sprake is van een sterillisatie bijvoorbeeld en er dus ' goed' zaad moet worden verkregen, enige manier is dit rechtstreeks uit de bijbal te ' zuigen'
ICSI behandeling en dan met name het verkrijgen van de zaadcelletjes, worden uit de bijbal verkregen en zijn dus eigenlijk zaadcellen die nog niet helemaal 'rijp' zijn, maar wel voldoende gerijpt om met een eitje een ' setje' te gaan vormen.
Deze vorm wordt gekozen wanneer er sprake is van een sterillisatie bijvoorbeeld en er dus ' goed' zaad moet worden verkregen, enige manier is dit rechtstreeks uit de bijbal te ' zuigen'
maandag 5 oktober 2009 om 13:57
quote:Essie28 schreef op 05 oktober 2009 @ 13:53:
Ik merk dat ik (naast de angst voor de behandeling IVF) ook bang ben dat het niet lukt. Nu heb ik nog een kans, maar dan niet meer. Snappen jullie wat ik bedoel? En mensen zeggen tegen mij ook: maar bij jullie lukt het!! Maar zo voelt dat bij mij niet. Ik durf er niet op te hopen, bang voor weer een teleurstelling.
.
Ik heb dat ook hoor. Toen ik hoorde dat we verder gingen met IVF was dat echt een klap in mijn gezicht. Het is toch het laatste station.
En bij ons zeggen ook veel mensen dat het gaat lukken, maar ik kap dat gelijk af. Zeg dan maar liever niets.
Ik merk dat ik (naast de angst voor de behandeling IVF) ook bang ben dat het niet lukt. Nu heb ik nog een kans, maar dan niet meer. Snappen jullie wat ik bedoel? En mensen zeggen tegen mij ook: maar bij jullie lukt het!! Maar zo voelt dat bij mij niet. Ik durf er niet op te hopen, bang voor weer een teleurstelling.
.
Ik heb dat ook hoor. Toen ik hoorde dat we verder gingen met IVF was dat echt een klap in mijn gezicht. Het is toch het laatste station.
En bij ons zeggen ook veel mensen dat het gaat lukken, maar ik kap dat gelijk af. Zeg dan maar liever niets.
maandag 5 oktober 2009 om 13:57
quote:Elmootje schreef op 05 oktober 2009 @ 12:54:
[...]
Verschil tussen ICSI en IVF is alleen het labgedeelte.
Jij hebt het over MESA / TESE / PESA icm ICSI.
KLOPT! Elmootje
Voor mij is het inmiddels een hele lange tijd geleden dat ik eea ondergaan heb en ik hoop dat de technieken nu heel erg verbeterd zijn en dat de kansen vergroot zijn!
[...]
Verschil tussen ICSI en IVF is alleen het labgedeelte.
Jij hebt het over MESA / TESE / PESA icm ICSI.
KLOPT! Elmootje
Voor mij is het inmiddels een hele lange tijd geleden dat ik eea ondergaan heb en ik hoop dat de technieken nu heel erg verbeterd zijn en dat de kansen vergroot zijn!
maandag 5 oktober 2009 om 14:33
quote:mariesophie schreef op 05 oktober 2009 @ 13:57:
[...]
Ik heb dat ook hoor. Toen ik hoorde dat we verder gingen met IVF was dat echt een klap in mijn gezicht. Het is toch het laatste station.
En bij ons zeggen ook veel mensen dat het gaat lukken, maar ik kap dat gelijk af. Zeg dan maar liever niets.
Ja, dat gevoel heb ik ook. Het is zo makkelijk praten als je makkelijk zwanger wordt, ik heb zo'n ontzettende hekel aan dat "waarziener" gedrag, het troost niet!!!!!
Maar wat wil ik dan? Ik weet gewoon niet meer hoe ik er dan over moet praten, en met wie en wat ik dan wil horen. Dus merk ik dat ik een beetje afstand neem van bepaalde vriendinnen, en dat voelt ook weer helemaal niet goed. What to do?
[...]
Ik heb dat ook hoor. Toen ik hoorde dat we verder gingen met IVF was dat echt een klap in mijn gezicht. Het is toch het laatste station.
En bij ons zeggen ook veel mensen dat het gaat lukken, maar ik kap dat gelijk af. Zeg dan maar liever niets.
Ja, dat gevoel heb ik ook. Het is zo makkelijk praten als je makkelijk zwanger wordt, ik heb zo'n ontzettende hekel aan dat "waarziener" gedrag, het troost niet!!!!!
Maar wat wil ik dan? Ik weet gewoon niet meer hoe ik er dan over moet praten, en met wie en wat ik dan wil horen. Dus merk ik dat ik een beetje afstand neem van bepaalde vriendinnen, en dat voelt ook weer helemaal niet goed. What to do?
maandag 5 oktober 2009 om 14:45
Ik kap ook alle gesprekken af die dieper gaan. Met mijn moeder, zussen en vriendinnen kan ik er niet over praten. Zij willen dat wel, maar ik kan het niet. Is te pijnlijk. Met mijn vriend kan ik er wel over praten. Ergens vind ik het wel prettig dat hij er zo nuchter in staat.
Ook heb ik veel aan de psycholoog gehad, waar ik de eerste tijd na mijn operatie ben geweest. Heb je daar al over nagedacht, Rozenthee?
Toen mijn zusje vorig jaar voor de tweede keer zwanger bleek (na gescheurd condoom en wederom de MAP) was ik ontroostbaar. Zo'n groot contrast! Ik had mijn vader aan de lijn en die was een beetje boos op mij, omdat ik vrij kortaf had gedaan tegen mijn zusje en moeder (zij hadden het er ook moeilijk mee en ik kon niet met ze praten). Op het moment dat hij dat zei kwam er een afschrikwekkend geluid uit mij. Het voelde haast als een oerkreet, zo diep, zo pijnlijk. Zit hier nu weer te huilen als ik daaraan terug denk. Hoe diep die pijn zit, hoe erg het steekt, dat begrijpen alleen lotgenoten, jullie dus. En het is idd heel lief als mensen je willen troosten, maar vaak heeft het een averechts effect, word je er nog verdrietiger van. Ik heb dan liever dat mensen zeggen: Ja, dat is klote. En klaar.
Essie, hoe lang zijn jullie al bezig? En is het niet heel zwaar?
Ook heb ik veel aan de psycholoog gehad, waar ik de eerste tijd na mijn operatie ben geweest. Heb je daar al over nagedacht, Rozenthee?
Toen mijn zusje vorig jaar voor de tweede keer zwanger bleek (na gescheurd condoom en wederom de MAP) was ik ontroostbaar. Zo'n groot contrast! Ik had mijn vader aan de lijn en die was een beetje boos op mij, omdat ik vrij kortaf had gedaan tegen mijn zusje en moeder (zij hadden het er ook moeilijk mee en ik kon niet met ze praten). Op het moment dat hij dat zei kwam er een afschrikwekkend geluid uit mij. Het voelde haast als een oerkreet, zo diep, zo pijnlijk. Zit hier nu weer te huilen als ik daaraan terug denk. Hoe diep die pijn zit, hoe erg het steekt, dat begrijpen alleen lotgenoten, jullie dus. En het is idd heel lief als mensen je willen troosten, maar vaak heeft het een averechts effect, word je er nog verdrietiger van. Ik heb dan liever dat mensen zeggen: Ja, dat is klote. En klaar.
Essie, hoe lang zijn jullie al bezig? En is het niet heel zwaar?
maandag 5 oktober 2009 om 15:02
Het ziet er naar uit dat wij voor de tweede waarschijnlijk ook uitkomen op IVF, vanwege de ziekte van ons eerste kind. Waar ik het meeste mee zit is dat ik zo bang ben hoe je omgaat met hoe het voelt als het niet lukt. En hoe lang ga je door, wij kunnen dat niet eindeloos betalen. Ga je dan van te voren zeggen van; we doen 3 pogingen en als het niet gelukt is nog 1? En als het dan niet is gelukt, hoe voel je je dan? Als je moet stoppen vanwege geld? Dat zijn mijn grootste struikelblokken. En ik ben dus gewoon vruchtbaar, maar wel afhankelijk van zo'n medische methode.
Een wens voor een tweede kan net zo groot zijn als de eerste... vooral als de eerste ernstig ziek is.
Nou ja, in ieder geval voor iedereen een dikke
Een wens voor een tweede kan net zo groot zijn als de eerste... vooral als de eerste ernstig ziek is.
Nou ja, in ieder geval voor iedereen een dikke
Stressed is just desserts spelled backwards
maandag 5 oktober 2009 om 15:10
Lieve Majo , ik voel dat verdriet, ik begrijp het zo goed. Het is echt een oergevoel, een kinderwens, en het verdriet als het niet lukt is een oerverdriet. Het zit zo diep en maakt je zo kwetsbaar. En de teleurstelling in je eigen lichaam, dat er dus iets is dat niet werkt. In de eerste nachten na de operatie zat ik af en toe rechtop in bed te denken 'als er geen ivf was, dan was dit het dus, geen kinderen, niks ervan'. En ok, er is wel ivf, en daar ben ik dankbaar voor dat ik in deze tijd leef, echt, maar ik ben zo teleurgesteld in mijn vrouwelijkheid. Sorry, ik weet dat dat heel pathetisch klinkt!
Misschien is een psycholoog wel een goed idee. Ik zal mijn huisarts eens bellen. Ik had er wel aan gedacht, maar ik ben ook bang voor verdriet. Dat het niet ophoudt. Maar, uiteindelijk zal het wel toch?
x R
Misschien is een psycholoog wel een goed idee. Ik zal mijn huisarts eens bellen. Ik had er wel aan gedacht, maar ik ben ook bang voor verdriet. Dat het niet ophoudt. Maar, uiteindelijk zal het wel toch?
x R
maandag 5 oktober 2009 om 15:20
quote:Maleficent schreef op 05 oktober 2009 @ 15:02:
Het ziet er naar uit dat wij voor de tweede waarschijnlijk ook uitkomen op IVF, vanwege de ziekte van ons eerste kind. Waar ik het meeste mee zit is dat ik zo bang ben hoe je omgaat met hoe het voelt als het niet lukt. En hoe lang ga je door, wij kunnen dat niet eindeloos betalen. Ga je dan van te voren zeggen van; we doen 3 pogingen en als het niet gelukt is nog 1? En als het dan niet is gelukt, hoe voel je je dan? Als je moet stoppen vanwege geld? Dat zijn mijn grootste struikelblokken.
Ha Maleficent,
Wat ontzettend erg dat jullie eerste kind zo ziek is
Ik denk er ook wel eens aan, wat als de drie pogingen voorbij zijn. En ook hoe je ermee omgaat als het de eerste keer niet lukt, hoe behoed je jezelf? Hoe word je sterk? Ik merk dat kennis sterk maakt, na elk ziekenhuisbezoek voel ik me even "in-control" wat natuurlijk onzin is, dat weet ik. Dat gevoel brokkelt dan ook altijd wel weer af. En vrienden en familie zijn een steun, maar ook maar tot op zekere hoogte. Het is best een beetje een eenzaam verdriet wat dat betreft. Het valt niet mee, dit forum is wat dat betreft wel prettig.
Veel sterkte, liefs R
Het ziet er naar uit dat wij voor de tweede waarschijnlijk ook uitkomen op IVF, vanwege de ziekte van ons eerste kind. Waar ik het meeste mee zit is dat ik zo bang ben hoe je omgaat met hoe het voelt als het niet lukt. En hoe lang ga je door, wij kunnen dat niet eindeloos betalen. Ga je dan van te voren zeggen van; we doen 3 pogingen en als het niet gelukt is nog 1? En als het dan niet is gelukt, hoe voel je je dan? Als je moet stoppen vanwege geld? Dat zijn mijn grootste struikelblokken.
Ha Maleficent,
Wat ontzettend erg dat jullie eerste kind zo ziek is
Ik denk er ook wel eens aan, wat als de drie pogingen voorbij zijn. En ook hoe je ermee omgaat als het de eerste keer niet lukt, hoe behoed je jezelf? Hoe word je sterk? Ik merk dat kennis sterk maakt, na elk ziekenhuisbezoek voel ik me even "in-control" wat natuurlijk onzin is, dat weet ik. Dat gevoel brokkelt dan ook altijd wel weer af. En vrienden en familie zijn een steun, maar ook maar tot op zekere hoogte. Het is best een beetje een eenzaam verdriet wat dat betreft. Het valt niet mee, dit forum is wat dat betreft wel prettig.
Veel sterkte, liefs R
