Kinderen
alle pijlers
ivf
maandag 5 oktober 2009 om 10:07
Hallo,
Sinds augustus weet ik dat ik alleen zwanger kan raken door ivf. Ik heb verkleefde eileiders, ze zitten helemaal verstopt, er kan nergens iets doorheen.Ik weet dat ik niet de enige ben, ik wil ook niet slachtofferig in verdriet blijven hangen, maar op het moment voelt alles zo anders. Sex is anders, mijn cyclus ervaar ik anders, voor het eerst heb ik moeite met kinderen van vriendinnen. En ik voel me zo stom, ik wil niet jaloers zijn, ik weet ook niet zeker of dat het is. Ik ben gewoon zo verdrietig. Ik ben er niet elke dag als een gek mee bezig hoor, het raakt ook wel een beetje op de achtergrond door dagelijkse bezigheden, maar soms loop ik tegen een muurtje op, en dan is dat verdrietige gevoel van teleurstelling er weer volop.
Mijn lief is een schat, we kunnen er samen goed over praten. Maar ik merk ook dat er natuurlijk een verschil is; in mijn lichaam gebeurt het allemaal (niet). Ai, moeilijk dit! Ik voel me kwetsbaar. En natuurlijk zijn er een paar lieve familieleden en vrienden die er vanaf weten, maar soms is dat ook juist zo moeilijk.
Begrijpt iemand dit?
liefs R
Sinds augustus weet ik dat ik alleen zwanger kan raken door ivf. Ik heb verkleefde eileiders, ze zitten helemaal verstopt, er kan nergens iets doorheen.Ik weet dat ik niet de enige ben, ik wil ook niet slachtofferig in verdriet blijven hangen, maar op het moment voelt alles zo anders. Sex is anders, mijn cyclus ervaar ik anders, voor het eerst heb ik moeite met kinderen van vriendinnen. En ik voel me zo stom, ik wil niet jaloers zijn, ik weet ook niet zeker of dat het is. Ik ben gewoon zo verdrietig. Ik ben er niet elke dag als een gek mee bezig hoor, het raakt ook wel een beetje op de achtergrond door dagelijkse bezigheden, maar soms loop ik tegen een muurtje op, en dan is dat verdrietige gevoel van teleurstelling er weer volop.
Mijn lief is een schat, we kunnen er samen goed over praten. Maar ik merk ook dat er natuurlijk een verschil is; in mijn lichaam gebeurt het allemaal (niet). Ai, moeilijk dit! Ik voel me kwetsbaar. En natuurlijk zijn er een paar lieve familieleden en vrienden die er vanaf weten, maar soms is dat ook juist zo moeilijk.
Begrijpt iemand dit?
liefs R
maandag 5 oktober 2009 om 15:22
Kier: Ken je Klassiekers! Jij haalt eea door elkaar.
In Vitro Fertilisatie is een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij de bevruchting buiten het lichaam tot stand komt: 'in vitro' betekent 'in glas' en 'fertilisatie' betekent 'bevruchting'.
ICSI staat voor Intra Cytoplasmatische Sperma Injectie en is gelijk aan IVF, behalve dat bij de bevruchting in het laboratorium één zaadcel direct in de eicel wordt geïnjecteerd.
Bron: http://www.freya.nl/web_folders/folder4.php
De afkorting MESA staat voor: microchirurgische epididymale sperma aspiratie. Dit is een procedure, die onder algehele narcose, met behulp van een microscoop door een uroloog wordt uitgevoerd. Aangezien het een moeilijke techniek betreft, wordt in vele centra de PESA (percutane epididymale sperma aspiratie) toegepast.
http://www.freya.nl/web_medisch/mesapesa.php
Na zo'n MESA/TESE behandeling kan het verkregen zaad dus door een ICSI behandeling zorgen voor bevruchte embryo's. Een ICSIbehandeling is niets belastender dan een IVFbehandeling.
Geeft allemaal niets, het is ook verwarrend, maar vind het wel belangrijk dat het hier goed staat.
In Vitro Fertilisatie is een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij de bevruchting buiten het lichaam tot stand komt: 'in vitro' betekent 'in glas' en 'fertilisatie' betekent 'bevruchting'.
ICSI staat voor Intra Cytoplasmatische Sperma Injectie en is gelijk aan IVF, behalve dat bij de bevruchting in het laboratorium één zaadcel direct in de eicel wordt geïnjecteerd.
Bron: http://www.freya.nl/web_folders/folder4.php
De afkorting MESA staat voor: microchirurgische epididymale sperma aspiratie. Dit is een procedure, die onder algehele narcose, met behulp van een microscoop door een uroloog wordt uitgevoerd. Aangezien het een moeilijke techniek betreft, wordt in vele centra de PESA (percutane epididymale sperma aspiratie) toegepast.
http://www.freya.nl/web_medisch/mesapesa.php
Na zo'n MESA/TESE behandeling kan het verkregen zaad dus door een ICSI behandeling zorgen voor bevruchte embryo's. Een ICSIbehandeling is niets belastender dan een IVFbehandeling.
Geeft allemaal niets, het is ook verwarrend, maar vind het wel belangrijk dat het hier goed staat.
maandag 5 oktober 2009 om 15:26
quote:Majo1979 schreef op 05 oktober 2009 @ 14:45:
Toen mijn zusje vorig jaar voor de tweede keer zwanger bleek (na gescheurd condoom en wederom de MAP) was ik ontroostbaar. Zo'n groot contrast! Ik had mijn vader aan de lijn en die was een beetje boos op mij, omdat ik vrij kortaf had gedaan tegen mijn zusje en moeder (zij hadden het er ook moeilijk mee en ik kon niet met ze praten). Op het moment dat hij dat zei kwam er een afschrikwekkend geluid uit mij. Het voelde haast als een oerkreet, zo diep, zo pijnlijk.Mijn zusje vond ook dat ik niet enthousiast genoeg op haar reageerde tijdens haar zwangerschap. De zwangerschap stond echt tussen ons in. Ik kon er heel moeilijk over praten en zij kon niet met mij praten. Inmiddels gaat het wel weer (ze is al een tijd moeder).
Toen mijn zusje vorig jaar voor de tweede keer zwanger bleek (na gescheurd condoom en wederom de MAP) was ik ontroostbaar. Zo'n groot contrast! Ik had mijn vader aan de lijn en die was een beetje boos op mij, omdat ik vrij kortaf had gedaan tegen mijn zusje en moeder (zij hadden het er ook moeilijk mee en ik kon niet met ze praten). Op het moment dat hij dat zei kwam er een afschrikwekkend geluid uit mij. Het voelde haast als een oerkreet, zo diep, zo pijnlijk.Mijn zusje vond ook dat ik niet enthousiast genoeg op haar reageerde tijdens haar zwangerschap. De zwangerschap stond echt tussen ons in. Ik kon er heel moeilijk over praten en zij kon niet met mij praten. Inmiddels gaat het wel weer (ze is al een tijd moeder).
maandag 5 oktober 2009 om 15:38
En dan on-topic Hier helaas ook een 'lotgenoot' (al heb ik een beetje een hekel aan dat woord ). Ik begrijp jullie frustraties en de complexiteit erg goed. Inmiddels ben ik door ICSI wel zwanger geraakt, maar heb drie jaar rondgelopen met dezelfde moeilijkheidjes.
Mij hielp het om op een gegeven moment gewoon maar eerlijk te zijn tegen mensen. Dan zei ik gewoon: ik snap dat je me wilt troosten, ik snap dat je probeert mij beter te laten voelen, maar dat heeft geen zin. Ik hoef niet te horen dat jouw tante haar nichtjes buurmeisje wel spontaan zwanger raakte en ook nog van een tweeling. Dat zegt niets over mij. Zeg maar gewoon dat je het kut vindt , daar heb ik meer aan.
Want het probleem met die verhalen, of dingen als dat je het los moet laten, blablablabla, is dat het totaal voorbij gaat aan je gevoel en angst. Want ach, als je het loslaat, komt het wel goed. En ach bij mien van de buren lukte het ook, dus waar ben je nu eigenlijk bang voor, je moet gewoon geduld hebben. En dat gaat dan zo aan de realiteit van jouw gevoel voorbij. Dan voel je je zo machteloos en onbegrepen. Dan noemde ik dat beestje ook maar liever bij zijn naam
Ik had wel het geluk van een paar lieve vrienden en mijn mama die wél precies aanvoelden hoe er mee om te gaan. Ook had ik hele goede psychische begeleiding en dat heeft me ook heel goed geholpen.
Dat waarzeggerige kon en kan ik helemaal niets mee. Nu zeggen mensen natuurlijk 'ik heb altijd al geweten dat het bij jullie goed zou komen'. Tja.
Uiteindelijk ben jij degene die het moet doen, die er doorheen moet. je hebt recht op je angsten en je verdriet. Het is enorm complex en heel erg belastend, maar uiteindelijk ga je het redden. Of dat met een baby in je buik is, kan niemand je vertellen helaas. Blijf heel erg goed naar je eigen gevoel luisteren en probeer op jezelf te vertrouwen. Dat zijn iig dingen die mij op de been hebben gehouden.
Ik was een naaldenfoob eersteklas en die punctie was ongeveer het ergste wat me zou kunnen overkomen. En toch heb ik em drie keer zonder problemen doorstaan. Waarmee ik niet wil zeggen dat je je niet druk hoeft te maken; juist wel, wees er bang voor en zie er tegen op. Het is ook eng en het is ook echt geen feest. Maar je kan het en probeer daar op te vertrouwen. Je groeit in de behandelingen, je groeit zelfs in de teleurstellingen. Er zit niets anders op; je moet daar doorheen. Je kan alleen maar je best doen om dat zonder al teveel kleerscheuren te doen.
Voor iedereen heel erg veel succes. Het voelt voor mij nog als gister dat ik aan de vooravond van poging 1 stond, het blijft kwetsbaar. Het is een heel intens proces, maar ook één waar je heel erg veel van kan leren en sterker uit kan komen. Ik zal voor jullie duimen.
Liefs Sophy
Mij hielp het om op een gegeven moment gewoon maar eerlijk te zijn tegen mensen. Dan zei ik gewoon: ik snap dat je me wilt troosten, ik snap dat je probeert mij beter te laten voelen, maar dat heeft geen zin. Ik hoef niet te horen dat jouw tante haar nichtjes buurmeisje wel spontaan zwanger raakte en ook nog van een tweeling. Dat zegt niets over mij. Zeg maar gewoon dat je het kut vindt , daar heb ik meer aan.
Want het probleem met die verhalen, of dingen als dat je het los moet laten, blablablabla, is dat het totaal voorbij gaat aan je gevoel en angst. Want ach, als je het loslaat, komt het wel goed. En ach bij mien van de buren lukte het ook, dus waar ben je nu eigenlijk bang voor, je moet gewoon geduld hebben. En dat gaat dan zo aan de realiteit van jouw gevoel voorbij. Dan voel je je zo machteloos en onbegrepen. Dan noemde ik dat beestje ook maar liever bij zijn naam
Ik had wel het geluk van een paar lieve vrienden en mijn mama die wél precies aanvoelden hoe er mee om te gaan. Ook had ik hele goede psychische begeleiding en dat heeft me ook heel goed geholpen.
Dat waarzeggerige kon en kan ik helemaal niets mee. Nu zeggen mensen natuurlijk 'ik heb altijd al geweten dat het bij jullie goed zou komen'. Tja.
Uiteindelijk ben jij degene die het moet doen, die er doorheen moet. je hebt recht op je angsten en je verdriet. Het is enorm complex en heel erg belastend, maar uiteindelijk ga je het redden. Of dat met een baby in je buik is, kan niemand je vertellen helaas. Blijf heel erg goed naar je eigen gevoel luisteren en probeer op jezelf te vertrouwen. Dat zijn iig dingen die mij op de been hebben gehouden.
Ik was een naaldenfoob eersteklas en die punctie was ongeveer het ergste wat me zou kunnen overkomen. En toch heb ik em drie keer zonder problemen doorstaan. Waarmee ik niet wil zeggen dat je je niet druk hoeft te maken; juist wel, wees er bang voor en zie er tegen op. Het is ook eng en het is ook echt geen feest. Maar je kan het en probeer daar op te vertrouwen. Je groeit in de behandelingen, je groeit zelfs in de teleurstellingen. Er zit niets anders op; je moet daar doorheen. Je kan alleen maar je best doen om dat zonder al teveel kleerscheuren te doen.
Voor iedereen heel erg veel succes. Het voelt voor mij nog als gister dat ik aan de vooravond van poging 1 stond, het blijft kwetsbaar. Het is een heel intens proces, maar ook één waar je heel erg veel van kan leren en sterker uit kan komen. Ik zal voor jullie duimen.
Liefs Sophy
maandag 5 oktober 2009 om 15:41
quote:rozenthee schreef op 05 oktober 2009 @ 15:10:
En de teleurstelling in je eigen lichaam, dat er dus iets is dat niet werkt. In de eerste nachten na de operatie zat ik af en toe rechtop in bed te denken 'als er geen ivf was, dan was dit het dus, geen kinderen, niks ervan'. En ok, er is wel ivf, en daar ben ik dankbaar voor dat ik in deze tijd leef, echt, maar ik ben zo teleurgesteld in mijn vrouwelijkheid. Sorry, ik weet dat dat heel pathetisch klinkt!Dat herken ik wel. Het lijkt ook wel alsof vrijen minder zin heeft (klinkt heel stom misschien, want je doet het niet alleen daarom) maar als vrouw voel je je wel een soort van mislukt. Dat komt ook door sommige topics die ik wel eens lees hier op het forum. Ik heb wel mensen zien zeggen hier, dan zal je wel met een reden onvruchtbaar zijn, of jouw kind zal wel onvruchtbaar raken want hij is niet gezond. Dan zit ik echt soms te huilen want dat hakt er gewoon in. Mensen moeten zich soms wel beseffen hoeveel verdriet het kost om te accepteren dat een kindje via de normale weg niet zal gaan. Ik ben ook blij dat IVF bestaat, maar ik besef me ook wel dat het niet gezegd is dat dat zomaar lukt.
En de teleurstelling in je eigen lichaam, dat er dus iets is dat niet werkt. In de eerste nachten na de operatie zat ik af en toe rechtop in bed te denken 'als er geen ivf was, dan was dit het dus, geen kinderen, niks ervan'. En ok, er is wel ivf, en daar ben ik dankbaar voor dat ik in deze tijd leef, echt, maar ik ben zo teleurgesteld in mijn vrouwelijkheid. Sorry, ik weet dat dat heel pathetisch klinkt!Dat herken ik wel. Het lijkt ook wel alsof vrijen minder zin heeft (klinkt heel stom misschien, want je doet het niet alleen daarom) maar als vrouw voel je je wel een soort van mislukt. Dat komt ook door sommige topics die ik wel eens lees hier op het forum. Ik heb wel mensen zien zeggen hier, dan zal je wel met een reden onvruchtbaar zijn, of jouw kind zal wel onvruchtbaar raken want hij is niet gezond. Dan zit ik echt soms te huilen want dat hakt er gewoon in. Mensen moeten zich soms wel beseffen hoeveel verdriet het kost om te accepteren dat een kindje via de normale weg niet zal gaan. Ik ben ook blij dat IVF bestaat, maar ik besef me ook wel dat het niet gezegd is dat dat zomaar lukt.
Stressed is just desserts spelled backwards
maandag 5 oktober 2009 om 15:43
Ook ik heb destijds 6 x KI en 2 x KI met hormonen ondergaan, zonder resultaat. Daarna 1 x gift en 2 x IVF. Door alle spanningen en hormonen was ik toen helemaal op. Had nog maar weinig energie en werd somber. De 3e IVF stelde ik uit en later af. Ik kon het gewoon helemaal niet meer opbrengen. Door alle hormonen was ik ook nog eens 10 kilo aangekomen.
Ik leef met jullie mee en hoop dat jullie meer geluk hebben en dat jullie wel zwanger worden na alle doorgestane ellende. Het valt ook niet mee. Iedere dag meerdere spuitjes (buik en billen), drie keer per week een inwendige echo en als klap op de vuurpijl een (voor mij zeer pijnlijke) punctie. Pffff, nu ik dit zo opschrijf komt het gewoon weer boven. Ik wil niet te negatief overkomen, maar een IVF behandeling is echt niet niks. Als je er middenin zit gaat het misschien nog wel, maar achteraf kan je de klap krijgen. Misschien geldt dit niet voor iedereen, maar ik dacht fluitend door de procedure heen te walsen maar achteraf is het me toch tegengevallen.
Ik leef met jullie mee en hoop dat jullie meer geluk hebben en dat jullie wel zwanger worden na alle doorgestane ellende. Het valt ook niet mee. Iedere dag meerdere spuitjes (buik en billen), drie keer per week een inwendige echo en als klap op de vuurpijl een (voor mij zeer pijnlijke) punctie. Pffff, nu ik dit zo opschrijf komt het gewoon weer boven. Ik wil niet te negatief overkomen, maar een IVF behandeling is echt niet niks. Als je er middenin zit gaat het misschien nog wel, maar achteraf kan je de klap krijgen. Misschien geldt dit niet voor iedereen, maar ik dacht fluitend door de procedure heen te walsen maar achteraf is het me toch tegengevallen.
maandag 5 oktober 2009 om 15:52
quote:Maleficent schreef op 05 oktober 2009 @ 15:02:
Waar ik het meeste mee zit is dat ik zo bang ben hoe je omgaat met hoe het voelt als het niet lukt. En hoe lang ga je door, wij kunnen dat niet eindeloos betalen. Ga je dan van te voren zeggen van; we doen 3 pogingen en als het niet gelukt is nog 1? En als het dan niet is gelukt, hoe voel je je dan? Als je moet stoppen vanwege geld? Dat zijn mijn grootste struikelblokken. En ik ben dus gewoon vruchtbaar, maar wel afhankelijk van zo'n medische methode.
Gaande weg leer je hier mee om gaan.. Je kunt van te voren zeggen ik ga tot zo ver en niet verder en als je eenmaal bij je grens bent ga je er toch over heen.
En ook de geldkwestie. Man en ik zijn inmiddels al 5.5 jaar bezig en nog steeds niet zwanger. in november zal de laatste teruplaatsing zijn van 1 of 2 cryo's en dan is het klaar voor ons. Dan hebben we 4 behandelingen gehad en alles zonder resultaat.
We hebben er over nagedacht om zelf een behandeling te betalen, koste 5000,- als ik zeker zou weten dat ik daarmee zwanger zou worden zou ik het zo doen. Maar als ik naar de resultaten kijk van onze behandelingen en de kwaliteit van onze embryo's dan zeg ik dat doe ik niet.
De keus maak je onderweg. En je leert omgaan met de pijn en het verdriet. En de ene keer heb je het makkelijker dan de andere keer. Ik heb 2 neefjes. De eerste is geboren toen onze 3e icsi mislukte en de 2e is geboren toen de 4e icsi mislukte. Dat doet pijn maar gelukkig kan ik van beide neefjes ontzettend genieten en ik denk eerlijk waar dat in ieder geval neefje1 me (de 2e is pas 6 maanden) heeft geholpen om mijn iets met mijn verdriet en verlangen te doen.
Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen..
Groetjes Merel
Waar ik het meeste mee zit is dat ik zo bang ben hoe je omgaat met hoe het voelt als het niet lukt. En hoe lang ga je door, wij kunnen dat niet eindeloos betalen. Ga je dan van te voren zeggen van; we doen 3 pogingen en als het niet gelukt is nog 1? En als het dan niet is gelukt, hoe voel je je dan? Als je moet stoppen vanwege geld? Dat zijn mijn grootste struikelblokken. En ik ben dus gewoon vruchtbaar, maar wel afhankelijk van zo'n medische methode.
Gaande weg leer je hier mee om gaan.. Je kunt van te voren zeggen ik ga tot zo ver en niet verder en als je eenmaal bij je grens bent ga je er toch over heen.
En ook de geldkwestie. Man en ik zijn inmiddels al 5.5 jaar bezig en nog steeds niet zwanger. in november zal de laatste teruplaatsing zijn van 1 of 2 cryo's en dan is het klaar voor ons. Dan hebben we 4 behandelingen gehad en alles zonder resultaat.
We hebben er over nagedacht om zelf een behandeling te betalen, koste 5000,- als ik zeker zou weten dat ik daarmee zwanger zou worden zou ik het zo doen. Maar als ik naar de resultaten kijk van onze behandelingen en de kwaliteit van onze embryo's dan zeg ik dat doe ik niet.
De keus maak je onderweg. En je leert omgaan met de pijn en het verdriet. En de ene keer heb je het makkelijker dan de andere keer. Ik heb 2 neefjes. De eerste is geboren toen onze 3e icsi mislukte en de 2e is geboren toen de 4e icsi mislukte. Dat doet pijn maar gelukkig kan ik van beide neefjes ontzettend genieten en ik denk eerlijk waar dat in ieder geval neefje1 me (de 2e is pas 6 maanden) heeft geholpen om mijn iets met mijn verdriet en verlangen te doen.
Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen..
Groetjes Merel
maandag 5 oktober 2009 om 20:17
@ majo: ja het is ontzettend zwaar. Mijn gevoelens wisselen per dag. De ene dag ben ik vrij nuchter en denk ik "zonder kinderen kunnen wij ook heel gelukkig zijn, het is goed zo" en de andere dag loop ik maar te huilen, is de pijn zo sterk aanwezig dat ik niet weet hoe ik verder moet. We zijn nu 4 jaar bezig. Als ik er over nadenk vind ik dat ontzettend lang.... Zoveel verdriet en tegenslagen... Waar voor mij de grens ligt? Ik durf er (nog) geen antwoord op te geven. Je gaat ver als een wens zo diep zit.
Ook ik kan niet zo goed tegen goedbedoelde opmerkingen, ik vertel het ook niet meer aan veel mensen als wij weer met een behandeling bezig zijn, alle goedbedoelde vragen vind ik vaak heel zwaar en eerlijk gezegd ook erg irritant (niet iedereen denkt na voordat hij wat zegt) Ik vind het zowieso heel zwaar om te moeten vertellen dat het WEER niet is gelukt, ik hou het liever voor mezelf (en een handjevol naasten).
Ook ik kan niet zo goed tegen goedbedoelde opmerkingen, ik vertel het ook niet meer aan veel mensen als wij weer met een behandeling bezig zijn, alle goedbedoelde vragen vind ik vaak heel zwaar en eerlijk gezegd ook erg irritant (niet iedereen denkt na voordat hij wat zegt) Ik vind het zowieso heel zwaar om te moeten vertellen dat het WEER niet is gelukt, ik hou het liever voor mezelf (en een handjevol naasten).
maandag 5 oktober 2009 om 20:23
quote:Maleficent schreef op 05 oktober 2009 @ 15:41:
[...]
Dat herken ik wel. Het lijkt ook wel alsof vrijen minder zin heeft (klinkt heel stom misschien, want je doet het niet alleen daarom) maar als vrouw voel je je wel een soort van mislukt. Dat komt ook door sommige topics die ik wel eens lees hier op het forum. Ik heb wel mensen zien zeggen hier, dan zal je wel met een reden onvruchtbaar zijn, of jouw kind zal wel onvruchtbaar raken want hij is niet gezond. Dan zit ik echt soms te huilen want dat hakt er gewoon in. Mensen moeten zich soms wel beseffen hoeveel verdriet het kost om te accepteren dat een kindje via de normale weg niet zal gaan. Ik ben ook blij dat IVF bestaat, maar ik besef me ook wel dat het niet gezegd is dat dat zomaar lukt.
Een ex-collega (gelukkig!) zei een keer tegen mij (terwijl ik strak stond van de hormonen - 2e ICSI-poging) "elk kindje zoekt zijn eigen moeder uit, blijkbaar zoekt niemand jou uit, daar zal wel een reden voor zijn".
Ik ben helemaal geen agressief type maar wat had ik die valse draak graag over dr bureau willen sleuren (wordt nog link als ik er aan denk....gggrr....) Sommige mensen zijn zo ontzettend tactloos.
[...]
Dat herken ik wel. Het lijkt ook wel alsof vrijen minder zin heeft (klinkt heel stom misschien, want je doet het niet alleen daarom) maar als vrouw voel je je wel een soort van mislukt. Dat komt ook door sommige topics die ik wel eens lees hier op het forum. Ik heb wel mensen zien zeggen hier, dan zal je wel met een reden onvruchtbaar zijn, of jouw kind zal wel onvruchtbaar raken want hij is niet gezond. Dan zit ik echt soms te huilen want dat hakt er gewoon in. Mensen moeten zich soms wel beseffen hoeveel verdriet het kost om te accepteren dat een kindje via de normale weg niet zal gaan. Ik ben ook blij dat IVF bestaat, maar ik besef me ook wel dat het niet gezegd is dat dat zomaar lukt.
Een ex-collega (gelukkig!) zei een keer tegen mij (terwijl ik strak stond van de hormonen - 2e ICSI-poging) "elk kindje zoekt zijn eigen moeder uit, blijkbaar zoekt niemand jou uit, daar zal wel een reden voor zijn".
Ik ben helemaal geen agressief type maar wat had ik die valse draak graag over dr bureau willen sleuren (wordt nog link als ik er aan denk....gggrr....) Sommige mensen zijn zo ontzettend tactloos.
dinsdag 6 oktober 2009 om 12:38
quote:Essie28 schreef op 05 oktober 2009 @ 20:23:
Een ex-collega (gelukkig!) zei een keer tegen mij (terwijl ik strak stond van de hormonen - 2e ICSI-poging) "elk kindje zoekt zijn eigen moeder uit, blijkbaar zoekt niemand jou uit, daar zal wel een reden voor zijn".
Wat errug!!! De mond valt me open.... Hoe onnadenkend/dom/gevoelloos/achterlijk kan een mens zijn om zoiets tegen een ander te zeggen????
Mijn vriend en ik hebben donderdag een gesprek bij de fertiliteitsarts over eventueel ivf. Ik heb in januari en in augustus een miskraam gehad. Deze week word ik 39 en we hebben dus niet meer alle tijd van de wereld. Het is niet zo dat ik niet zwanger kan raken. Maar... wanneer gaat het dan weer lukken en gaat het dan ook goed? Of kunnen we beter voor ivf kiezen? We zaten al in het ivf-traject toen ik in juli ineens weer spontaan zwanger bleek. Dus hebben we het traject stopgezet. Maar helaas moeten we nu weer nadenken of we de MM weer willen ingaan.
Ik herken veel van jullie verhalen over het niet willen praten hierover. Ik heb mijn beste vriendin niet eens verteld dat ik dit jaar 2x een miskraam heb gehad en ik zie haar toch echt iedere week. Dan praten we over koetjes en kalfjes enzo, maar niet over zwanger worden. Ik wil dat echt niet. Ik vind het zo pijnlijk om te moeten vertellen dat het mis is gegaan. Twee keer zijn we met blij nieuws naar onze ouders en zussen gegaan (die moesten het wel weten, vonden wij) en 2x moesten we hen vertellen dat het niet goed was. Ik vond het zo erg pijnlijk om erover te praten. Daarom vertel ik het aan zo weinig mogelijk mensen. Ik kan ook helemaal niet tegen die medelijdende blikken. Ik ben niet zielig, ik wil gewoon heel graag een kindje.
Een ex-collega (gelukkig!) zei een keer tegen mij (terwijl ik strak stond van de hormonen - 2e ICSI-poging) "elk kindje zoekt zijn eigen moeder uit, blijkbaar zoekt niemand jou uit, daar zal wel een reden voor zijn".
Wat errug!!! De mond valt me open.... Hoe onnadenkend/dom/gevoelloos/achterlijk kan een mens zijn om zoiets tegen een ander te zeggen????
Mijn vriend en ik hebben donderdag een gesprek bij de fertiliteitsarts over eventueel ivf. Ik heb in januari en in augustus een miskraam gehad. Deze week word ik 39 en we hebben dus niet meer alle tijd van de wereld. Het is niet zo dat ik niet zwanger kan raken. Maar... wanneer gaat het dan weer lukken en gaat het dan ook goed? Of kunnen we beter voor ivf kiezen? We zaten al in het ivf-traject toen ik in juli ineens weer spontaan zwanger bleek. Dus hebben we het traject stopgezet. Maar helaas moeten we nu weer nadenken of we de MM weer willen ingaan.
Ik herken veel van jullie verhalen over het niet willen praten hierover. Ik heb mijn beste vriendin niet eens verteld dat ik dit jaar 2x een miskraam heb gehad en ik zie haar toch echt iedere week. Dan praten we over koetjes en kalfjes enzo, maar niet over zwanger worden. Ik wil dat echt niet. Ik vind het zo pijnlijk om te moeten vertellen dat het mis is gegaan. Twee keer zijn we met blij nieuws naar onze ouders en zussen gegaan (die moesten het wel weten, vonden wij) en 2x moesten we hen vertellen dat het niet goed was. Ik vond het zo erg pijnlijk om erover te praten. Daarom vertel ik het aan zo weinig mogelijk mensen. Ik kan ook helemaal niet tegen die medelijdende blikken. Ik ben niet zielig, ik wil gewoon heel graag een kindje.
dinsdag 6 oktober 2009 om 14:41
[quote]Naski schreef op 06 oktober 2009 @ 12:38:
[...]
Ik herken veel van jullie verhalen over het niet willen praten hierover. Ik heb mijn beste vriendin niet eens verteld dat ik dit jaar 2x een miskraam heb gehad en ik zie haar toch echt iedere week. Dan praten we over koetjes en kalfjes enzo, maar niet over zwanger worden. Ik wil dat echt niet. Ik vind het zo pijnlijk om te moeten vertellen dat het mis is gegaan. Twee keer zijn we met blij nieuws naar onze ouders en zussen gegaan (die moesten het wel weten, vonden wij) en 2x moesten we hen vertellen dat het niet goed was. Ik vond het zo erg pijnlijk om erover te praten. Daarom vertel ik het aan zo weinig mogelijk mensen. Ik kan ook helemaal niet tegen die medelijdende blikken. Ik ben niet zielig, ik wil gewoon heel graag een kindje.[/quote]
Mooi gezegd Naski. Mensen gaan je inderdaad bestempelen als zielig en krijgen medelijden. Iets wat bij mij alleen maar irritatie oplevert. De laatste pogingen heb ik het alleen aan een vriendin en mijn moeder verteld. De familie van mijn vriend wist van niks (lieve mensen maar die gaan dan dagelijks bellen of ik ook iets voel, of al iets weet...)
[...]
Ik herken veel van jullie verhalen over het niet willen praten hierover. Ik heb mijn beste vriendin niet eens verteld dat ik dit jaar 2x een miskraam heb gehad en ik zie haar toch echt iedere week. Dan praten we over koetjes en kalfjes enzo, maar niet over zwanger worden. Ik wil dat echt niet. Ik vind het zo pijnlijk om te moeten vertellen dat het mis is gegaan. Twee keer zijn we met blij nieuws naar onze ouders en zussen gegaan (die moesten het wel weten, vonden wij) en 2x moesten we hen vertellen dat het niet goed was. Ik vond het zo erg pijnlijk om erover te praten. Daarom vertel ik het aan zo weinig mogelijk mensen. Ik kan ook helemaal niet tegen die medelijdende blikken. Ik ben niet zielig, ik wil gewoon heel graag een kindje.[/quote]
Mooi gezegd Naski. Mensen gaan je inderdaad bestempelen als zielig en krijgen medelijden. Iets wat bij mij alleen maar irritatie oplevert. De laatste pogingen heb ik het alleen aan een vriendin en mijn moeder verteld. De familie van mijn vriend wist van niks (lieve mensen maar die gaan dan dagelijks bellen of ik ook iets voel, of al iets weet...)
woensdag 7 oktober 2009 om 10:02
Bedankt voor al jullie lieve berichten. Ik realiseer me dat ik nog maar aan het begin sta van dit proces, en dat sommigen van jullie al veel en veel verder zijn. Ik bewonder jullie, ons, allemaal.
Vanmorgen fietste ik naar de huisarts voor een doorverwijzing naar een psycholoog, maar de huisarts was er niet. Ik dus naar de vervangende arts, die me niet wilde helpen omdat zij niet mijn behandelend arts is. Sjezus! Zat ik dus jankend terug naar huis op de fiets en dit alles voor half 9 's ochtends. Ik ben gek geloof ik.
Er schijnen fasen te zitten aan verdriet, toch? Nou, ik ben in de fase dat ik iedereen wel kan slaan. Ik kon mensen wel van het zebrapad rijden vanmorgen....rot op! Bah. En dat terwijl ik best een aardig mens ben hoor. Maar de laatste tijd is het gevoel om een boompje in elkaar te slaan wel heel sterk.
Straks ga ik een vriendin ontmoeten met haar 6 weken oude zoontje. Het liefst zeg ik het af, maar dan is het drama ook weer zo groot. Maar ik zie er heel erg tegenop! Man, ik herken dit helemaal niet van mezelf. Ik wil gewoon iedereen pas weer zien als ik ook een dikke buik heb. (En dan niet van alle chocola. Hoort ook bij verdriet merk ik.) Maar, ik kan moeilijk voor onbepaalde tijd met mijn kop onder de deken.
Goed, het wordt vast beter, ik kan dit toch niet blijven voelen?
Ik hoop dat er iemand is die nog even wil kletsen.
Veel liefs en sterkte voor jullie
x R
Vanmorgen fietste ik naar de huisarts voor een doorverwijzing naar een psycholoog, maar de huisarts was er niet. Ik dus naar de vervangende arts, die me niet wilde helpen omdat zij niet mijn behandelend arts is. Sjezus! Zat ik dus jankend terug naar huis op de fiets en dit alles voor half 9 's ochtends. Ik ben gek geloof ik.
Er schijnen fasen te zitten aan verdriet, toch? Nou, ik ben in de fase dat ik iedereen wel kan slaan. Ik kon mensen wel van het zebrapad rijden vanmorgen....rot op! Bah. En dat terwijl ik best een aardig mens ben hoor. Maar de laatste tijd is het gevoel om een boompje in elkaar te slaan wel heel sterk.
Straks ga ik een vriendin ontmoeten met haar 6 weken oude zoontje. Het liefst zeg ik het af, maar dan is het drama ook weer zo groot. Maar ik zie er heel erg tegenop! Man, ik herken dit helemaal niet van mezelf. Ik wil gewoon iedereen pas weer zien als ik ook een dikke buik heb. (En dan niet van alle chocola. Hoort ook bij verdriet merk ik.) Maar, ik kan moeilijk voor onbepaalde tijd met mijn kop onder de deken.
Goed, het wordt vast beter, ik kan dit toch niet blijven voelen?
Ik hoop dat er iemand is die nog even wil kletsen.
Veel liefs en sterkte voor jullie
x R
woensdag 7 oktober 2009 om 10:54
Arme Rozenthee.... het is ook zo moeilijk allemaal. De kleinste dingen kunnen je dan al irriteren hè? Zo erger ik me momenteel aan de foto hier rechts in beeld van Katja Schuurman. Zij is wel zwanger en ik niet! En ik erger me aan topics van meiden die door de pil heen zwanger raken en ook aan moeders die hun babies te vondeling leggen....
Is je huisarts lang met vakantie? Heb je meteen een afspraak gemaakt voor als hij terug is? Wat mij altijd helpt als ik weer op kraamvisite moet of bij vrienden kom die wel kids hebben, is te denken dat zij er ook niks aan kunnen doen dat het bij ons niet lukt. Sterkte!
Is je huisarts lang met vakantie? Heb je meteen een afspraak gemaakt voor als hij terug is? Wat mij altijd helpt als ik weer op kraamvisite moet of bij vrienden kom die wel kids hebben, is te denken dat zij er ook niks aan kunnen doen dat het bij ons niet lukt. Sterkte!
woensdag 7 oktober 2009 om 11:03
Dank je Watsons!
Ja, wat een ellende he, ik wordt er vooral zo verdrietig van, ik voel me opgesloten in deze situatie. Ik vind het zo moeilijk om er mee om te gaan. Vorige week dacht ik 'het gaat best goed met me', maar dan gebeurt er iets en alles ligt weer op z'n kop. Deze luwte van het wachten op de eerste behandeling vind ik ook niet makkelijk. Het is fijn om te weten dat er iets gaat gebeuren en wanneer, maar wij zijn nu toch al zo door elkaar geschud, dat ik denk, kom maar op, met alle poeha!
Je hebt natuurlijk gelijk, die vriendinnen kunnen er ook niks aan doen. Ach, mijn gevoel en verstand zeggen TOTAAL verschillende dingen. Gevoelsmatig kan iedereen een rotschop krijgen en verstandelijk wil ik heel iets anders (wat? weet ik niet precies, maar in ieder geval: iets anders!)
Dank je in ieder geval W, ik zal straks aan je woorden denken.
X Roos
Ja, wat een ellende he, ik wordt er vooral zo verdrietig van, ik voel me opgesloten in deze situatie. Ik vind het zo moeilijk om er mee om te gaan. Vorige week dacht ik 'het gaat best goed met me', maar dan gebeurt er iets en alles ligt weer op z'n kop. Deze luwte van het wachten op de eerste behandeling vind ik ook niet makkelijk. Het is fijn om te weten dat er iets gaat gebeuren en wanneer, maar wij zijn nu toch al zo door elkaar geschud, dat ik denk, kom maar op, met alle poeha!
Je hebt natuurlijk gelijk, die vriendinnen kunnen er ook niks aan doen. Ach, mijn gevoel en verstand zeggen TOTAAL verschillende dingen. Gevoelsmatig kan iedereen een rotschop krijgen en verstandelijk wil ik heel iets anders (wat? weet ik niet precies, maar in ieder geval: iets anders!)
Dank je in ieder geval W, ik zal straks aan je woorden denken.
X Roos
woensdag 7 oktober 2009 om 11:15
Ik vind deze wachtperiode ook slopend hoor! Je wilt gewoon nadat de 'diagnose' is gesteld gewoon meteen starten. Maar nee, je moet zo ontzettend lang wachten en in al die tijd gebeurd er gewoon niks. Natuurlijk kun je zelf weer gaan proberen maar dat is tegen beter weten in. En als je nu zeker wist dat het ging lukken maar zelfs die garantie heb je niet. Het is niet niks maar we slaan ons er wel door heen (denk ik).
Hou je taai! X
Hou je taai! X
woensdag 7 oktober 2009 om 11:21
Bij ons heeft het echt geen zin om zelf te gaan proberen, er komt geen druppel door die eileiders van mij, potdicht. En het erge is dat ik inderdaad tegen beter weten in toch hoop op een wonder. Ik vind het fijn dat je er bent W, en reken maar dat we ons er doorheen slaan! (ik misschien letterlijk 
)
Ik hou me taai als jij het ook doet, kop op en die regen in!
liefs Roos
)Ik hou me taai als jij het ook doet, kop op en die regen in!
liefs Roos
zondag 3 januari 2010 om 15:42
Ik weet niet of ik je ermee help. Maar toch even een hoopvol berichtje van mij.
Twee jaar geleden hoorde ik ook dat ik alleen via IVF kinderen zou kunnen krijgen. We zijn toen ook het hele circus in gegaan.
Het steeds maar wachten op de volgende stap is heel moeilijk. Maar ik ben wel één van de gelukkigen bij wie de eerste IVF is gelukt. Ik hoop van harte dat dit bij jou ook zo zal zijn.
Maar ik weet nog goed dat ik heel kwaad op mijn moeder ben geworden toen ik vertelde dat de IVF echt zou starten. Zij antwoordde: "Oh, dus over 9 maanden ben ik misschien wel oma". Daar kon ik toen nog helemaal niet mee bezig zijn. Eerst moeten er voldoen de eitjes zijn, die moeten bevrucht worden, dan de terugplaatsing etc......
Nogmaals heel veel sterkte.
Twee jaar geleden hoorde ik ook dat ik alleen via IVF kinderen zou kunnen krijgen. We zijn toen ook het hele circus in gegaan.
Het steeds maar wachten op de volgende stap is heel moeilijk. Maar ik ben wel één van de gelukkigen bij wie de eerste IVF is gelukt. Ik hoop van harte dat dit bij jou ook zo zal zijn.
Maar ik weet nog goed dat ik heel kwaad op mijn moeder ben geworden toen ik vertelde dat de IVF echt zou starten. Zij antwoordde: "Oh, dus over 9 maanden ben ik misschien wel oma". Daar kon ik toen nog helemaal niet mee bezig zijn. Eerst moeten er voldoen de eitjes zijn, die moeten bevrucht worden, dan de terugplaatsing etc......
Nogmaals heel veel sterkte.
zondag 3 januari 2010 om 20:28
Hoi rozenthee
Hier nog iemand die alleen van mijn partner zwanger kan raken door middel van ICSI.
Ik zeg van mijn partner, omdat het niet aan mij ligt. Mijn man heeft 10 jaar geleden chemo ondergaan en daar is hij onvruchtbaar van geworden. Toendertijd zijn we wel zo bijdehand geweest om het onderwerp kinderen aan te kaarten, zodat er zaad ingevroren kon worden. Dat kon ook maar 1 malig gedaan worden, omdat toen gelijk zijn chemo begon en dan kun je geen zaad meer laten invriezen. Er zijn toen 5 rietjes met zaad ingevroren. Niet de allergrootste hoeveelheden die je kunt hebben. Maar goed je hebt er maar 1tje nodig he!
Ik heb erg tegen het ivf/Icsi traject opgezien. Omdat ik ook nog een naaldenfobie heb. En heb er lang tegen aan gehikt voordat ik die stap kon zetten. Heb het toen wel gedaan, maar het was erg stressvol. Ook omdat je dan inderdaad de gedachten hebt, wat als het nou niet lukt.. Dan hebben we niks, en als je het voor je uit duwt heb je zolang nog een kans zeg maar.
Maar toch hebben wij de mazzel gehad, dat ik van de 2e ICSI zwanger ben geworden! En heb een heel mooi en ontzetten lief zoontje gekregen.
Binnenkort wil ik het nog een keer proberen. We hebben nog 2 rietjes over, en als het dan niet lukt is het voor ons afgelopen. Maar goed ik heb in ieder geval al een zoontje. Maar de wens voor een 2e is ook erg groot.
Ik heb het alleen aan onze ouders vertelt, omdat ik niet iedereen aan de telefoon wil hebben hangen om te vragen of het gelukt is.
En de 2e keer zou ik het precies weer zo doen.
Veel succes!
Hier nog iemand die alleen van mijn partner zwanger kan raken door middel van ICSI.
Ik zeg van mijn partner, omdat het niet aan mij ligt. Mijn man heeft 10 jaar geleden chemo ondergaan en daar is hij onvruchtbaar van geworden. Toendertijd zijn we wel zo bijdehand geweest om het onderwerp kinderen aan te kaarten, zodat er zaad ingevroren kon worden. Dat kon ook maar 1 malig gedaan worden, omdat toen gelijk zijn chemo begon en dan kun je geen zaad meer laten invriezen. Er zijn toen 5 rietjes met zaad ingevroren. Niet de allergrootste hoeveelheden die je kunt hebben. Maar goed je hebt er maar 1tje nodig he!
Ik heb erg tegen het ivf/Icsi traject opgezien. Omdat ik ook nog een naaldenfobie heb. En heb er lang tegen aan gehikt voordat ik die stap kon zetten. Heb het toen wel gedaan, maar het was erg stressvol. Ook omdat je dan inderdaad de gedachten hebt, wat als het nou niet lukt.. Dan hebben we niks, en als je het voor je uit duwt heb je zolang nog een kans zeg maar.
Maar toch hebben wij de mazzel gehad, dat ik van de 2e ICSI zwanger ben geworden! En heb een heel mooi en ontzetten lief zoontje gekregen.
Binnenkort wil ik het nog een keer proberen. We hebben nog 2 rietjes over, en als het dan niet lukt is het voor ons afgelopen. Maar goed ik heb in ieder geval al een zoontje. Maar de wens voor een 2e is ook erg groot.
Ik heb het alleen aan onze ouders vertelt, omdat ik niet iedereen aan de telefoon wil hebben hangen om te vragen of het gelukt is.
En de 2e keer zou ik het precies weer zo doen.
Veel succes!
maandag 4 januari 2010 om 15:42
Ik herken jullie verhalen heel erg...3 jaar lang hebben vriend en ik geprobeerd zwanger te raken maar wat niet lukte. Het viel me steeds zwaarder om zwangere vrouwen te zien of blij te zijn voor een ander. Ik kon het nog net opbrengen maar het koste me zoveel moeite, het deed zo'n pijn. Maar ook mezelf wijs maken dat een kind ook niet alles is, dat je het ook leuk met zn 2 kan hebben. Maar als ik heel eerlijk ben zat de wens voor een kindje heel erg diep. Dat als het niet zou lukken ik mezelf als vrouw echt mislukt zou voelen....maar dat voor jezelf toewillen geven...
Na een kijkoperatie konden ze bij mij geen aanwijsbare oorzaak vinden waarom het niet zo lukken. Goed zou je misschien denken maar eerlijk gezegd gaf me dat dat een nog meer machteloos gevoel als dat er wel iets concreet aan de hand was geweest.
Omdat het zaad van vriendlief verder in orde was werd IUI voorgesteld. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik er niet echt in geloofde dat ik daar nu zwanger van zou kunnen raken (gezien de gemiddelde resultaten). Maar wat gebeurde er...bij controle van mijn eiblaasjes bleek ik heel heftig op de hormonen te hebben gereageerd, zo heftig dat het afgebroken moest worden of...een IVF. In tegenstelling tot wat velen misschien hebben zag ik dit niet als een eindstation. Het was net alsof er een knop omging en dacht yes! meer kans!! Ik zag het ineens zonnig in. In het zkh stonden ze versteld van mijn reactie, ook de punctie vond ik enorm meevallen.
Maar dan komt de wachttijd, en die is slopend.
Tot op het laatste moment dacht is dat de IVF niet was gelukt, maar nu terugkijkend puur uit zelfbescherming. Ik wilde het niet eens weten, was chagrijnig toen ik bloed moest laten prikken...zelfs bij het bellen voor de uitslag zei ik; laat maar hoor ik weet al wel dat ik niet zwanger ben...maar het bleek dus toch waar te zijn, ik ben zwanger! Het is heel onwerkelijk als het dan zover is.
Ik wens het jullie ook zo toe!!
Na een kijkoperatie konden ze bij mij geen aanwijsbare oorzaak vinden waarom het niet zo lukken. Goed zou je misschien denken maar eerlijk gezegd gaf me dat dat een nog meer machteloos gevoel als dat er wel iets concreet aan de hand was geweest.
Omdat het zaad van vriendlief verder in orde was werd IUI voorgesteld. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik er niet echt in geloofde dat ik daar nu zwanger van zou kunnen raken (gezien de gemiddelde resultaten). Maar wat gebeurde er...bij controle van mijn eiblaasjes bleek ik heel heftig op de hormonen te hebben gereageerd, zo heftig dat het afgebroken moest worden of...een IVF. In tegenstelling tot wat velen misschien hebben zag ik dit niet als een eindstation. Het was net alsof er een knop omging en dacht yes! meer kans!! Ik zag het ineens zonnig in. In het zkh stonden ze versteld van mijn reactie, ook de punctie vond ik enorm meevallen.
Maar dan komt de wachttijd, en die is slopend.
Tot op het laatste moment dacht is dat de IVF niet was gelukt, maar nu terugkijkend puur uit zelfbescherming. Ik wilde het niet eens weten, was chagrijnig toen ik bloed moest laten prikken...zelfs bij het bellen voor de uitslag zei ik; laat maar hoor ik weet al wel dat ik niet zwanger ben...maar het bleek dus toch waar te zijn, ik ben zwanger! Het is heel onwerkelijk als het dan zover is.
Ik wens het jullie ook zo toe!!
