Relaties
alle pijlers
wat moet ik doen???
maandag 12 oktober 2009 om 19:12
alles escaleerd. We hadden afgesproken afstand te nemen. Voor de zoveelste keer zit ie weer niet lekker in zn vel, ik word er helemaal gestoord van. Hij is zo egoistisch, alsof ik een lampje ben dat je even aan en uit kan zetten. Ik sta op het punt om al zn spullen te pakken en naar hem toe te rijden, en er een punt achter tezetten. Ik trek dit gewoon niet meer, ik krijg helemaal niks van wat ik nodig heb, maar van mij wordt van alles verwacht.
Moet ik gaan?
Moet ik gaan?
donderdag 15 oktober 2009 om 00:23
quote:Jady83 schreef op 13 oktober 2009 @ 19:45:
een punt in die zin dat ik me niet aan de afspraak heb gehouden. Waar hij het lef vandaan haalt daar boos om te worden is wat anders. Een negatief, jankerig dramaventje is het gewoon. Ben er goed klaar mee. Ik ga net zo hard die kant op als ik doorga met hem.
Ik ga er ook me kappen, morgen is het klaar. Liever vandaag, maar heej: meneer had geen tijd vandaag. Typical.
Ik doe niet aan tijdelijk afstand nemen, maar áls ik iemand vraag om afstand, en diegene geeft het me niet terwijl dat wel was afgesproken, dan word ik me toch een partij pissig omdat diegene gewoon totaal geen respect toont.
Jij kunt die afstand niet willen, maar dan moet je daar je eigen conclusies uittrekken. Als jij zo niet door wilt gaan (om de drama), moet je het niet dramatisch metéén willen stoppen. Dan kun je dat net zo goed volgende week kenbaar maken, wanneer hij weer belt of langskomt. Dan is het klaar voor jezelf, en hij heeft pech dat hij afstand wilde anders had hij het eerder geweten.
een punt in die zin dat ik me niet aan de afspraak heb gehouden. Waar hij het lef vandaan haalt daar boos om te worden is wat anders. Een negatief, jankerig dramaventje is het gewoon. Ben er goed klaar mee. Ik ga net zo hard die kant op als ik doorga met hem.
Ik ga er ook me kappen, morgen is het klaar. Liever vandaag, maar heej: meneer had geen tijd vandaag. Typical.
Ik doe niet aan tijdelijk afstand nemen, maar áls ik iemand vraag om afstand, en diegene geeft het me niet terwijl dat wel was afgesproken, dan word ik me toch een partij pissig omdat diegene gewoon totaal geen respect toont.
Jij kunt die afstand niet willen, maar dan moet je daar je eigen conclusies uittrekken. Als jij zo niet door wilt gaan (om de drama), moet je het niet dramatisch metéén willen stoppen. Dan kun je dat net zo goed volgende week kenbaar maken, wanneer hij weer belt of langskomt. Dan is het klaar voor jezelf, en hij heeft pech dat hij afstand wilde anders had hij het eerder geweten.
maandag 26 oktober 2009 om 15:43
zo daar ben ik weer...het duurde iets langer dan verwacht. Vorige week toch weer afstand geprobeerd...Toen heb ik eindelijk het licht gezien. Zaterdagavond naar hem toe gereden en alles eruit gegooid, dat ik dit niet meer kan en niet verdien, dat is ermee wil kappen. We hebben samen heel hard zitten huilen, gister is hij weer naar mij toegekomen. Weer heel lang gepraat en gehuild, we houden ontiegelijk veel van elkaar, maar ik mis gewoon te veel. Hij zit zwaar in een dip, sex hebben we al maanden niet meer en ik ga daar niet meer voor settelen. Sexprobleem kwam aan de orde, hij ziet mij niet echt als een lustobject. Heeft ie altijd in al zn relaties gehad, maar daar heb ik geen boodschap aan. Het idee dat hij vast zit in een relatie maakt dat hij niet sex kan hebben met zn partner als dat hij dat met zomaarb iemand zou kunnen. vorig jaar was dat ook zo, toen probeerden we vrienden te zijn en toen gingen we weer heel veel sex hebben ineens...
Conclusie: er valt gewoon niet mee te leven.
Eerst dat ik alle copntact te willen verbeken, maar dat is voor ons beiden niet echt een optie. Ik zie nu in dat we al een hele tijd meer vrienden waren dan partners. Nu hebben we afgesproken dat we er voor elkaar zullen zijn als we elkaar nodig hebben, en dat we op vriendschappelijke basis doorgaan, zolang dat gaat.
De onzeker naieve muts in mij heeft soms nog hoop dat hij verandert en dat alles weer goedkomt, de sterke, rationele vrouw zegt dat dit een goede keuze was en dat de dromen die ik had echt dromen waren en fantasie. Boerderijtje, kindjes, mooie relatie: dat heeft er nooit ingezeten. Boerderij en kindjes wel, alleen dan een sexloos en vol met teleurstellingen en desillusies.
Ik weet het, ik ben jong (26) maar toch baal ik van de geinvesteerde jaren die ik nooit meer terugkrijg, en ben ik bang weer opnieuw te moeten beginnen. Ik moet er echt niet aan denken nu. ik mis hem vreselijk, maar ik mis de man die hij ooit was en de man die ik wilde dat hij was. Ik mis dus een fictief persoon, zolang ik dat maar blijf beseffen kom ik wel.
Neemt niet weg dat ik nu vreselijk bij mn moeder ga zitten uithuilen met een fles wijn...
Conclusie: er valt gewoon niet mee te leven.
Eerst dat ik alle copntact te willen verbeken, maar dat is voor ons beiden niet echt een optie. Ik zie nu in dat we al een hele tijd meer vrienden waren dan partners. Nu hebben we afgesproken dat we er voor elkaar zullen zijn als we elkaar nodig hebben, en dat we op vriendschappelijke basis doorgaan, zolang dat gaat.
De onzeker naieve muts in mij heeft soms nog hoop dat hij verandert en dat alles weer goedkomt, de sterke, rationele vrouw zegt dat dit een goede keuze was en dat de dromen die ik had echt dromen waren en fantasie. Boerderijtje, kindjes, mooie relatie: dat heeft er nooit ingezeten. Boerderij en kindjes wel, alleen dan een sexloos en vol met teleurstellingen en desillusies.
Ik weet het, ik ben jong (26) maar toch baal ik van de geinvesteerde jaren die ik nooit meer terugkrijg, en ben ik bang weer opnieuw te moeten beginnen. Ik moet er echt niet aan denken nu. ik mis hem vreselijk, maar ik mis de man die hij ooit was en de man die ik wilde dat hij was. Ik mis dus een fictief persoon, zolang ik dat maar blijf beseffen kom ik wel.
Neemt niet weg dat ik nu vreselijk bij mn moeder ga zitten uithuilen met een fles wijn...
dinsdag 27 oktober 2009 om 11:55
zo eigenlijk vergaat het me best wel goed.
Gisteravond belde hij me, om even de dag te bespreken, hoe we het ervaren enzo. Allebei ups en downs, maar bij mij was het overwegend positief. Hij zei gisteravond dan wel ineens dat hij ook twijfels had enzo, van is dit wel goed. Daar schrok ik dan weer van: hij was toch degene die het allemaal niet zag zitten en niks kon geven? daar kon ik gewoon niet meer mee leven, elke keer die onzekerheid. Hij zei ook dat nu voor zijn gevoel de verplichtingen weg zijn, hij ineens weer de behoefte voelde om met zijn verhaal te komen en me daarom belde. Dat was ook te verwachten, dat doet ie altijd. Elk jaar ging hetzo, we gingen uit elkaar, ik door een hel, hij voor zn gevoel vrij en dan gaat ie me weer missen omdat hij zich niet verplicht of gevangen voelt. Dan probeerden we het weer een paar maanden, ging goed, totdat het weer van voor af aan begon.
Het doet me wel goed dat we vriendschappelijk uit elkaar zijn gegaan. dat we steun van elkaar kunnen verwachten. Als ik heb nooit meer had gesproken of gezien, was het voor mij veel moeilijker geweest. Nu heb ik me erin berust, focus me op mijn toekomst energens ben ik blij dat ik kan horen dat het voor hem ook moeilijk is. Krijg ik toch nog een beetje mn bevestiging die ik in de relatie nodig had. Dat maakt het voor mij makkelijker om het te verwerken, anders was ik gaan doemdenken.
Nu ervoor waken dat ik zo positief blijf denken en dat niet weer ineens hoop de kop op gaat steken. Want ik wil dit niet meer.
Lucht weer lekker op dit!
Gisteravond belde hij me, om even de dag te bespreken, hoe we het ervaren enzo. Allebei ups en downs, maar bij mij was het overwegend positief. Hij zei gisteravond dan wel ineens dat hij ook twijfels had enzo, van is dit wel goed. Daar schrok ik dan weer van: hij was toch degene die het allemaal niet zag zitten en niks kon geven? daar kon ik gewoon niet meer mee leven, elke keer die onzekerheid. Hij zei ook dat nu voor zijn gevoel de verplichtingen weg zijn, hij ineens weer de behoefte voelde om met zijn verhaal te komen en me daarom belde. Dat was ook te verwachten, dat doet ie altijd. Elk jaar ging hetzo, we gingen uit elkaar, ik door een hel, hij voor zn gevoel vrij en dan gaat ie me weer missen omdat hij zich niet verplicht of gevangen voelt. Dan probeerden we het weer een paar maanden, ging goed, totdat het weer van voor af aan begon.
Het doet me wel goed dat we vriendschappelijk uit elkaar zijn gegaan. dat we steun van elkaar kunnen verwachten. Als ik heb nooit meer had gesproken of gezien, was het voor mij veel moeilijker geweest. Nu heb ik me erin berust, focus me op mijn toekomst energens ben ik blij dat ik kan horen dat het voor hem ook moeilijk is. Krijg ik toch nog een beetje mn bevestiging die ik in de relatie nodig had. Dat maakt het voor mij makkelijker om het te verwerken, anders was ik gaan doemdenken.
Nu ervoor waken dat ik zo positief blijf denken en dat niet weer ineens hoop de kop op gaat steken. Want ik wil dit niet meer.
Lucht weer lekker op dit!
