Relaties
alle pijlers
JA MAAR....
maandag 19 oktober 2009 om 17:12
Soms vraag ik me af wat de vrouwmens bezielt. Waarom zij soms moeiteloos, en boven alles schaamteloos, haar mede –vrouw onderuit haalt, zonder een solidariteitsgevoel te voelen dat mannen wel lijken te voelen op het voetbalveld, of wanneer zij een biertje drinken aan de bar en schaamteloos genieten van al het vrouwelijk schoon dat aan hun oog voorbij trekt… Waarom zij niet gewoon naar een andere vrouw kan luisteren, zonder te bekritiseren, aan te vullen, (ongevraagd advies te geven) of vol afgunst te bedenken waarom de andere vrouw minder vrouw is dan haar (al dan niet bewust), of het nu over haar kledingmaat gaat, haar uiterlijk, haar IQ of welk willekeurig iets de vrouw op dergelijk momenten ook kan bedenken,
Vraag ik me af of het een genetisch iets is, groepsgedrag net zoals mannen haantjesgedrag vertonen in groepsverband, of dat het een maatschappelijk iets is, omdat de competitie strijd onder vrouwen altijd en overal voelbaar is zonder dat de meeste vrouwen zich af vragen of ze hier gelukkig van worden.
Wanneer ik vriendinnen om advies vraag, en in tranen, zwelgend in zelfmedelijden, aan de keukentafel zit, om met diezelfde vriendinnen flessen en flessen wijn soldaat te maken en te evalueren waarom mijn vriendje mijn vriendje niet meer wil zijn, of waarom het leven zo ingewikkeld is, de wasmachine kapot gaat net nu ik mijn laatste kredietmogelijkheid heb gebruikt om die o zo dure (maar prachtige mooie) en onnodige laarzen te kopen die me dolgelukkig maken al staan er 7 soortgelijke paren in de kast, word ik steevast geconfronteerd met het gevoel dat de vrouw –mens een aangeboren gevoel heeft voor het luisteren naar een verhaal, en er zonder er moeite voor te hoeven doen het enige negatieve punt dat met betrekking tot jezelf is genoemd aan het einde van het gesprek terug te halen onder het mom: JA MAAR…
Of wanneer ik op het schoolplein ga om zoonlief op te halen in de middagpauze en mij door één van de andere moeders gevraagd word hoe het met hem gaat, om vervolgens na een halve zin onderbroken te worden door dezelfde moeder en haar te horen zeggen: JA MAAR…
Waarom het onmogelijk is, of lijkt, om met mijn moeder de perikelen van het moederschap te bespreken zonder het gevoel te krijgen dat ik niets goed kan doen en een verschrikkelijke moeder ben, omdat zij alles beter weet dan ik… Omdat zij alle oplossingen aan kan dragen voor elke situatie (goed bedoeld, en aangereikt met de beste intenties), hierbij volledig voorbijgaand aan mijn behoefte om mijn verhaal te kunnen doen, zonder een waslijst aan oplossingen aangedragen te krijgen… Om doorlopend onderbroken te worden met illustraties uit het verleden, voorafgegaan door: JA MAAR…
Als ik merk hoe moeilijk en ingewikkeld het is om een normaal contact op de bouwen met de nieuwe vriendin van mijn ex, die ik wekelijks zie omdat wij samen ons heiligdom op proberen te voeden om zich te ontwikkelen tot de mooiste en beste mens die hij kan zijn, omdat zij elke keer als zij me ziet geconfronteerd word met het verleden van haar lief. Wanneer ik een kop koffie met haar drink bij het wegbrengen van zoonlief, word ik geconfronteerd met onderhuidse vibraties die mij elke keer weer een naar gevoel geven, eindeloze verhalen van hoe gelukkig ze zijn, en wanneer gevraagd word hoe het met mij gaat onderbroken te worden door een: JA MAAR…
Wat is dat toch? Waarom is de vrouw –mens altijd aan het vergelijken, bestuderen, bekritiseren, evalueren… Waarom kan ze niet gewoon luisteren wanneer haar iets verteld word, zonder de ander te interrumperen omdat ze in eens iets geweldigs bedenkt wat aansluit op het verhaal dat verteld is, hierbij volledig voorbij gaand aan het feit dat de verteller de mogelijkheid niet heeft gehad om zijn/haar verhaal af te maken?
Waarom is het voor de vrouw –mens zo moeilijk om blij te zijn voor haar ex wanneer hij zijn ware liefde vind, wetende dat zij het zelf niet was en in veel gevallen niet (meer) wilde zijn en daar heel erg blij mee is. Waarom kiest de vrouw er in deze situatie voor om de nieuwe vrouw te beledigen, af te vallen, bekritiseren, een rot gevoel te geven puur en alleen omdat zij bij de man wil zijn (EN IS!) die jij met alle liefde hebt overgedragen aan de rest van de vrouwen omdat je hard gillend gek werd van zijn eigenaardigheden?
Zijn laksheid, zijn onverschilligheid, zijn snurken, de manier waarop hij rookt, snurkt, slaapt, zoent… al die dingen zijn vergeten op dergelijke momenten, want God verhoedde dat de vrouw –mens tot de conclusie zou moeten komen dat de nieuwe vrouw in kwestie best wel aardig is. ONMOGELIJK!
In veel gevallen waardeer en bewonder ik het enthousiasme van de vrouwen. Hun vurigheid, hun inlevingsvermogen, hun bereidwilligheid om te helpen zoeken naar een oplossing, en in hetzelfde enthousiasme vergetend dat degene die zijn/haar aan het vertellen is stil is gevallen omdat iedereen het verhaal aanvult, maar niemand daadwerkelijk meer luistert. Dat dezelfde persoon meerdere malen JA MAAR zegt, maar niet meer gehoord word in de kakofonie van stemmen die allemaal hun eigen verhaal willen vertellen.
Ik hou van mijn vriendinnen, en de manier waarop ze in alles het beste voor mij willen, net zoals ik dat voor hen wens.
Maar soms lijkt het me zo fijn als de vrouw –mens wat mannelijker zou zijn. Gewoon haar verhaal zou doen, wetende dat haar vriendinnen haar aan horen, vervolgens een biertje voor haar bestellen, haar op de schouder slaan en zeggen: DAT IS KUT…
Geen JA MAAR, geen oplossingen, geen aanvullingen. Gewoon een DAT IS KUT, en een luisterend oor. Geen oplossingen, geen onderhuidse vibraties, maar gewoon oprechte interesse, zonder dat de ander zich bedenkt waarom ze beter is dan ik, of knapper, slimmer, grappiger. Gewoon een luisterend oor.
En al schrijvende betrap ik mij op de hierboven bekritiseerde JA MAAR die in mijn hoofd blijft opkomen.
JA MAAR…
HOE INGEWIKKELD WIJ VROUWEN OOK ZIJN, KRITISCH, COMPTETIEF, CYNISCH SOMS, COMPLEX, TEGENSTRIJDIG EN EIGENAARDIG, IK MOET ER NIET AAN DENKEN OM EEN MAN TE ZIJN.
Ps. En ja, ik ben ook een vrouw zoals hierboven beschreven, wat me mateloos irriteert, aangezien alle bovenstaande punten een feest van herkenning zijn wanneer ik ze zie/herken bij andere vrouwen…
Vraag ik me af of het een genetisch iets is, groepsgedrag net zoals mannen haantjesgedrag vertonen in groepsverband, of dat het een maatschappelijk iets is, omdat de competitie strijd onder vrouwen altijd en overal voelbaar is zonder dat de meeste vrouwen zich af vragen of ze hier gelukkig van worden.
Wanneer ik vriendinnen om advies vraag, en in tranen, zwelgend in zelfmedelijden, aan de keukentafel zit, om met diezelfde vriendinnen flessen en flessen wijn soldaat te maken en te evalueren waarom mijn vriendje mijn vriendje niet meer wil zijn, of waarom het leven zo ingewikkeld is, de wasmachine kapot gaat net nu ik mijn laatste kredietmogelijkheid heb gebruikt om die o zo dure (maar prachtige mooie) en onnodige laarzen te kopen die me dolgelukkig maken al staan er 7 soortgelijke paren in de kast, word ik steevast geconfronteerd met het gevoel dat de vrouw –mens een aangeboren gevoel heeft voor het luisteren naar een verhaal, en er zonder er moeite voor te hoeven doen het enige negatieve punt dat met betrekking tot jezelf is genoemd aan het einde van het gesprek terug te halen onder het mom: JA MAAR…
Of wanneer ik op het schoolplein ga om zoonlief op te halen in de middagpauze en mij door één van de andere moeders gevraagd word hoe het met hem gaat, om vervolgens na een halve zin onderbroken te worden door dezelfde moeder en haar te horen zeggen: JA MAAR…
Waarom het onmogelijk is, of lijkt, om met mijn moeder de perikelen van het moederschap te bespreken zonder het gevoel te krijgen dat ik niets goed kan doen en een verschrikkelijke moeder ben, omdat zij alles beter weet dan ik… Omdat zij alle oplossingen aan kan dragen voor elke situatie (goed bedoeld, en aangereikt met de beste intenties), hierbij volledig voorbijgaand aan mijn behoefte om mijn verhaal te kunnen doen, zonder een waslijst aan oplossingen aangedragen te krijgen… Om doorlopend onderbroken te worden met illustraties uit het verleden, voorafgegaan door: JA MAAR…
Als ik merk hoe moeilijk en ingewikkeld het is om een normaal contact op de bouwen met de nieuwe vriendin van mijn ex, die ik wekelijks zie omdat wij samen ons heiligdom op proberen te voeden om zich te ontwikkelen tot de mooiste en beste mens die hij kan zijn, omdat zij elke keer als zij me ziet geconfronteerd word met het verleden van haar lief. Wanneer ik een kop koffie met haar drink bij het wegbrengen van zoonlief, word ik geconfronteerd met onderhuidse vibraties die mij elke keer weer een naar gevoel geven, eindeloze verhalen van hoe gelukkig ze zijn, en wanneer gevraagd word hoe het met mij gaat onderbroken te worden door een: JA MAAR…
Wat is dat toch? Waarom is de vrouw –mens altijd aan het vergelijken, bestuderen, bekritiseren, evalueren… Waarom kan ze niet gewoon luisteren wanneer haar iets verteld word, zonder de ander te interrumperen omdat ze in eens iets geweldigs bedenkt wat aansluit op het verhaal dat verteld is, hierbij volledig voorbij gaand aan het feit dat de verteller de mogelijkheid niet heeft gehad om zijn/haar verhaal af te maken?
Waarom is het voor de vrouw –mens zo moeilijk om blij te zijn voor haar ex wanneer hij zijn ware liefde vind, wetende dat zij het zelf niet was en in veel gevallen niet (meer) wilde zijn en daar heel erg blij mee is. Waarom kiest de vrouw er in deze situatie voor om de nieuwe vrouw te beledigen, af te vallen, bekritiseren, een rot gevoel te geven puur en alleen omdat zij bij de man wil zijn (EN IS!) die jij met alle liefde hebt overgedragen aan de rest van de vrouwen omdat je hard gillend gek werd van zijn eigenaardigheden?
Zijn laksheid, zijn onverschilligheid, zijn snurken, de manier waarop hij rookt, snurkt, slaapt, zoent… al die dingen zijn vergeten op dergelijke momenten, want God verhoedde dat de vrouw –mens tot de conclusie zou moeten komen dat de nieuwe vrouw in kwestie best wel aardig is. ONMOGELIJK!
In veel gevallen waardeer en bewonder ik het enthousiasme van de vrouwen. Hun vurigheid, hun inlevingsvermogen, hun bereidwilligheid om te helpen zoeken naar een oplossing, en in hetzelfde enthousiasme vergetend dat degene die zijn/haar aan het vertellen is stil is gevallen omdat iedereen het verhaal aanvult, maar niemand daadwerkelijk meer luistert. Dat dezelfde persoon meerdere malen JA MAAR zegt, maar niet meer gehoord word in de kakofonie van stemmen die allemaal hun eigen verhaal willen vertellen.
Ik hou van mijn vriendinnen, en de manier waarop ze in alles het beste voor mij willen, net zoals ik dat voor hen wens.
Maar soms lijkt het me zo fijn als de vrouw –mens wat mannelijker zou zijn. Gewoon haar verhaal zou doen, wetende dat haar vriendinnen haar aan horen, vervolgens een biertje voor haar bestellen, haar op de schouder slaan en zeggen: DAT IS KUT…
Geen JA MAAR, geen oplossingen, geen aanvullingen. Gewoon een DAT IS KUT, en een luisterend oor. Geen oplossingen, geen onderhuidse vibraties, maar gewoon oprechte interesse, zonder dat de ander zich bedenkt waarom ze beter is dan ik, of knapper, slimmer, grappiger. Gewoon een luisterend oor.
En al schrijvende betrap ik mij op de hierboven bekritiseerde JA MAAR die in mijn hoofd blijft opkomen.
JA MAAR…
HOE INGEWIKKELD WIJ VROUWEN OOK ZIJN, KRITISCH, COMPTETIEF, CYNISCH SOMS, COMPLEX, TEGENSTRIJDIG EN EIGENAARDIG, IK MOET ER NIET AAN DENKEN OM EEN MAN TE ZIJN.
Ps. En ja, ik ben ook een vrouw zoals hierboven beschreven, wat me mateloos irriteert, aangezien alle bovenstaande punten een feest van herkenning zijn wanneer ik ze zie/herken bij andere vrouwen…
dinsdag 20 oktober 2009 om 16:49
Dat klopt, op een bewust level zie ik veruit de meeste vrouwen absoluut niet als competitie, ook niet als ze succesvoller zijn in het één of ander dan ikzelf. En zelfs als ik iemand als competitie zie zal ik haar niet van boven tot onder bekijken zoals sommige meiden weleens doen
Maar onbewust doe ik het denk ik wel, want ik merk dat ik precies weet waar ik sta op de ladder in gezelschap, en ik gok zomaar dat met het sluiten van vriendschappen dat (onbewust) ook meespeelt.
Maar onbewust doe ik het denk ik wel, want ik merk dat ik precies weet waar ik sta op de ladder in gezelschap, en ik gok zomaar dat met het sluiten van vriendschappen dat (onbewust) ook meespeelt.
dinsdag 20 oktober 2009 om 16:51
dinsdag 20 oktober 2009 om 16:59
dinsdag 20 oktober 2009 om 17:08
Ja dat denk ik ook. Het is ook niet iets waar ik mee bezig ben hoor, maar meer iets wat ik zonder dat ik er mee bezig ben in één oogopslag scan zeg maar
En ik voel me zelf ook gelukkig nooit bedreigd door een mooiere of succesvollere vrouw (wel door zgn pirañas, frenemies, enzovoort maar dat heeft dan weinig met jaloezie en concurrentie te maken denk ik). Maar ik weet wel direct wie er mooier is en wie niet, en wie er sociaal gezien succesvoller is en wie niet, wie er ouder is, wie er jonger is, etc.
En ik voel me zelf ook gelukkig nooit bedreigd door een mooiere of succesvollere vrouw (wel door zgn pirañas, frenemies, enzovoort maar dat heeft dan weinig met jaloezie en concurrentie te maken denk ik). Maar ik weet wel direct wie er mooier is en wie niet, en wie er sociaal gezien succesvoller is en wie niet, wie er ouder is, wie er jonger is, etc.
dinsdag 20 oktober 2009 om 17:13
quote:Margaretha2 schreef op 20 oktober 2009 @ 16:49:
Dat klopt, op een bewust level zie ik veruit de meeste vrouwen absoluut niet als competitie, ook niet als ze succesvoller zijn in het één of ander dan ikzelf. En zelfs als ik iemand als competitie zie zal ik haar niet van boven tot onder bekijken zoals sommige meiden weleens doen
Maar onbewust doe ik het denk ik wel, want ik merk dat ik precies weet waar ik sta op de ladder in gezelschap, en ik gok zomaar dat met het sluiten van vriendschappen dat (onbewust) ook meespeelt.Natuurlijk is dit zo, waarschijnlijk biologische overlevingsstrategie, maar je kunt toch ook nog je verstand gebruiken als mens zijnde.
Dat klopt, op een bewust level zie ik veruit de meeste vrouwen absoluut niet als competitie, ook niet als ze succesvoller zijn in het één of ander dan ikzelf. En zelfs als ik iemand als competitie zie zal ik haar niet van boven tot onder bekijken zoals sommige meiden weleens doen
Maar onbewust doe ik het denk ik wel, want ik merk dat ik precies weet waar ik sta op de ladder in gezelschap, en ik gok zomaar dat met het sluiten van vriendschappen dat (onbewust) ook meespeelt.Natuurlijk is dit zo, waarschijnlijk biologische overlevingsstrategie, maar je kunt toch ook nog je verstand gebruiken als mens zijnde.
dinsdag 20 oktober 2009 om 17:30
quote:Toulouse31 schreef op 20 oktober 2009 @ 14:03:
@Tyche: uit je post blijkt wel dat je niet helemaal begrepen hebt wat TO bedoelt.
Het is bekend dat een hoop vrouwen elkaar direct als concurrentie zien en daarna pas als potentiële vriendin of wat dan ook. Maar zou het niet fijner zijn als we gewoon om elkaar denken en niet achter elkaars rug om gaan roddelen?
Ik ben er, vooral met dat woeste temperament dat veel vrouwen hier hebben, enorm op gaan letten op hoe dingen over kunnen komen. Ik betrap mezelf wel eens op zo'n jaloerse gedachte, maar ik probeer daar bij na te denken en ik moet zeggen dat ik sindsdien een hoop fijne contacten heb kunnen leggen.
Het cliché bewijst zich weer eens: bij jezelf beginnen, ook de TO!
Ik snap wel wat ze bedoelt, maar ik ben het niet eens met de conclusie die ze aan haar waarnemingen verbindt. Lolapaloeza heeft het al mooi voor me verwoord.
Als je 'ja maar *eigen verhaal* opvat als 'er wordt niet naar me geluisterd' heb je een heel andere kijk op dingen dan als je het opvat als 'aha, zij heeft iets soortgelijks meegemaakt en wil delen hoe ze dat toen heeft opgelost'. Ik heb eigenlijk alleen vriend(inn)en die het zo bedoelen. Dus voor de TO misschien een idee om die opmerkingen positiever te interpreteren, of eens met haar vriendinnen te bespreken hoe dit overkomt of, als blijkt dat het echt voortkomt uit jaloezie en/of desinteresse, andere vriendinnen zoeken.
Maar om te gaan klagen dat alle vrouwen 'zo' zijn, is een beetje overdreven.
@Tyche: uit je post blijkt wel dat je niet helemaal begrepen hebt wat TO bedoelt.
Het is bekend dat een hoop vrouwen elkaar direct als concurrentie zien en daarna pas als potentiële vriendin of wat dan ook. Maar zou het niet fijner zijn als we gewoon om elkaar denken en niet achter elkaars rug om gaan roddelen?
Ik ben er, vooral met dat woeste temperament dat veel vrouwen hier hebben, enorm op gaan letten op hoe dingen over kunnen komen. Ik betrap mezelf wel eens op zo'n jaloerse gedachte, maar ik probeer daar bij na te denken en ik moet zeggen dat ik sindsdien een hoop fijne contacten heb kunnen leggen.
Het cliché bewijst zich weer eens: bij jezelf beginnen, ook de TO!
Ik snap wel wat ze bedoelt, maar ik ben het niet eens met de conclusie die ze aan haar waarnemingen verbindt. Lolapaloeza heeft het al mooi voor me verwoord.
Als je 'ja maar *eigen verhaal* opvat als 'er wordt niet naar me geluisterd' heb je een heel andere kijk op dingen dan als je het opvat als 'aha, zij heeft iets soortgelijks meegemaakt en wil delen hoe ze dat toen heeft opgelost'. Ik heb eigenlijk alleen vriend(inn)en die het zo bedoelen. Dus voor de TO misschien een idee om die opmerkingen positiever te interpreteren, of eens met haar vriendinnen te bespreken hoe dit overkomt of, als blijkt dat het echt voortkomt uit jaloezie en/of desinteresse, andere vriendinnen zoeken.
Maar om te gaan klagen dat alle vrouwen 'zo' zijn, is een beetje overdreven.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 20 oktober 2009 om 19:35
Wederom een woord van mij, waarin ik nog een keer probeer te benadrukken dat het punt wat ik wilde maken niet is dat ik een negatieve kijk heb op de vrouw in het algemeen, of de manier waarop ze communiceert.
Ik heb de reacties allemaal gelezen, en heb me dan ook meer dan verbaasd over de woede die mn schrijven heeft opgeroepen (heb een link gekregen en zal daar, indien de behoefte er is een blog plaatsen).
Wat me het meest verbaasd is het feit dat alles (zo) letterlijk word genomen, wat het dan wel weer begrijpelijk maakt waarom de reacties zo boos zijn.
Neemt niet weg, dat je het ook kunt lezen met de achterliggende gedachte dat het een uitvergroting is van hetgeen veel vrouwen eigen is, zonder je persoonlijk aangevallen te voelen.
De aanvallen op mij als persoon zoas gelezen in de reacties, leg ik dan ook naast mij neer, wetende dat wanneer je alles zo letterlijk neemt, ik kan zeggen wat ik wil, maar dat als er niet tussen de regels door gelezen word, en alles geinterpreteerd word als een (persoonlijke) aanval, het zinloos is om te reageren.
Komt bij, reacties waar ik afgezeken word omdat ik blijkbaar op een gevoelig punt druk, zeggen meer over degene die de reactie geeft, dan over mijn schrijven dat is bedoeld als reflectiemoment, waarbij ik nadenk over hoe de vrouw KAN zijn.
Ik heb de reacties allemaal gelezen, en heb me dan ook meer dan verbaasd over de woede die mn schrijven heeft opgeroepen (heb een link gekregen en zal daar, indien de behoefte er is een blog plaatsen).
Wat me het meest verbaasd is het feit dat alles (zo) letterlijk word genomen, wat het dan wel weer begrijpelijk maakt waarom de reacties zo boos zijn.
Neemt niet weg, dat je het ook kunt lezen met de achterliggende gedachte dat het een uitvergroting is van hetgeen veel vrouwen eigen is, zonder je persoonlijk aangevallen te voelen.
De aanvallen op mij als persoon zoas gelezen in de reacties, leg ik dan ook naast mij neer, wetende dat wanneer je alles zo letterlijk neemt, ik kan zeggen wat ik wil, maar dat als er niet tussen de regels door gelezen word, en alles geinterpreteerd word als een (persoonlijke) aanval, het zinloos is om te reageren.
Komt bij, reacties waar ik afgezeken word omdat ik blijkbaar op een gevoelig punt druk, zeggen meer over degene die de reactie geeft, dan over mijn schrijven dat is bedoeld als reflectiemoment, waarbij ik nadenk over hoe de vrouw KAN zijn.
dinsdag 20 oktober 2009 om 19:40
Waar lees jij woede Ongeloveloos?
Ik ben het niet met jouw posting eens. Ik ken dat gedram en gezeik niet wat jij vervelend vindt aan jouw vriendinnen.
Niet dat ik niet zie dat vrouwen elkaar naar beneden halen, dat zie ik zeker wel, hier op het forum ook bijvoorbeeld. Dag in dag uit zelfs. Maar de vrouwen die ik dat zie doen zijn niet mijn vrienden.
Ik vind dat vrouwen niet per se andere vrouwen naar beneden halen als soort. Dat doen mannen ook. Op een andere manier maar ook.
Het is blijkbaar iets menselijks om dat te doen en mannen zijn er korter over, minder zeurderig misschien maar net zo hard en naar als vrouwen. Lees bij een gemiddeld mannenforum en je ziet het de hele tijd. De ene afzeikopmerking na de andere.
Leuk trouwens dat je nu mee komt praten. Daar ging het mij om, dat je niet iets poneert en wegblijft.
Maar goed, ik vind het jammer, voor jou dat jij vrouwen zo ervaart als je doet. Ik heb gelukkig andere en betere ervaringen, althans met de vrouwen die ik mijn vriendinnen noem.
Ik ben het niet met jouw posting eens. Ik ken dat gedram en gezeik niet wat jij vervelend vindt aan jouw vriendinnen.
Niet dat ik niet zie dat vrouwen elkaar naar beneden halen, dat zie ik zeker wel, hier op het forum ook bijvoorbeeld. Dag in dag uit zelfs. Maar de vrouwen die ik dat zie doen zijn niet mijn vrienden.
Ik vind dat vrouwen niet per se andere vrouwen naar beneden halen als soort. Dat doen mannen ook. Op een andere manier maar ook.
Het is blijkbaar iets menselijks om dat te doen en mannen zijn er korter over, minder zeurderig misschien maar net zo hard en naar als vrouwen. Lees bij een gemiddeld mannenforum en je ziet het de hele tijd. De ene afzeikopmerking na de andere.
Leuk trouwens dat je nu mee komt praten. Daar ging het mij om, dat je niet iets poneert en wegblijft.
Maar goed, ik vind het jammer, voor jou dat jij vrouwen zo ervaart als je doet. Ik heb gelukkig andere en betere ervaringen, althans met de vrouwen die ik mijn vriendinnen noem.
dinsdag 20 oktober 2009 om 19:57
Wederom mis je mn punt eleonora.
Het is een uitvergroting, en daarmee alles behalve een reflectie van de realiteit.
het is een manier om mezelf, en de vrouw met mij op de hak te nemen, op een manier naar ons handelen te (kunnen) kijken die maakt dat we naar onze manier van communiceren kijken en ons afvragen wat we anders zouden doen...
De JA MAARS die ik hier heb gelezen, al dan niet voorafgegaan door de JA MAAR bevestigen in veel gevallen het punt dat ik wilde maken...
Het is een uitvergroting, en daarmee alles behalve een reflectie van de realiteit.
het is een manier om mezelf, en de vrouw met mij op de hak te nemen, op een manier naar ons handelen te (kunnen) kijken die maakt dat we naar onze manier van communiceren kijken en ons afvragen wat we anders zouden doen...
De JA MAARS die ik hier heb gelezen, al dan niet voorafgegaan door de JA MAAR bevestigen in veel gevallen het punt dat ik wilde maken...
dinsdag 20 oktober 2009 om 20:00
Ligt het dan niet aan de manier waarop jij de communicatie uitlegt?
Als jij een andere mening dan je eigen mening bestempelt als een 'ja maar' , dan zul je inderdaad een heleboel 'ja maar's op je pad tegenkomen.
Een forum is een plaats om te discussieren, als jij iedere vorm van discussie ziet als vrouwengezeur, kan ik me voorstellen dat je veel ergernis hebt.
Als jij een andere mening dan je eigen mening bestempelt als een 'ja maar' , dan zul je inderdaad een heleboel 'ja maar's op je pad tegenkomen.
Een forum is een plaats om te discussieren, als jij iedere vorm van discussie ziet als vrouwengezeur, kan ik me voorstellen dat je veel ergernis hebt.
dinsdag 20 oktober 2009 om 20:01
quote:Ongeloveloos schreef op 20 oktober 2009 @ 19:57:
Wederom mis je mn punt eleonora.
Het is een uitvergroting, en daarmee alles behalve een reflectie van de realiteit.
het is een manier om mezelf, en de vrouw met mij op de hak te nemen, op een manier naar ons handelen te (kunnen) kijken die maakt dat we naar onze manier van communiceren kijken en ons afvragen wat we anders zouden doen...
De JA MAARS die ik hier heb gelezen, al dan niet voorafgegaan door de JA MAAR bevestigen in veel gevallen het punt dat ik wilde maken...Wat een generalisaties in je eerste post, wat een jij-bak in deze tweede. Maar goed, het zal de woede in mij of het grote gelijk van jou wel zijn. Ik heb mijn best gedaan om inhoudelijk te reageren, dat was blijkbaar niet de bedoeling. Had ik kunnen weten natuurlijk op basis van je openingspost.
Weet je wat?
Wederom mis je mn punt eleonora.
Het is een uitvergroting, en daarmee alles behalve een reflectie van de realiteit.
het is een manier om mezelf, en de vrouw met mij op de hak te nemen, op een manier naar ons handelen te (kunnen) kijken die maakt dat we naar onze manier van communiceren kijken en ons afvragen wat we anders zouden doen...
De JA MAARS die ik hier heb gelezen, al dan niet voorafgegaan door de JA MAAR bevestigen in veel gevallen het punt dat ik wilde maken...Wat een generalisaties in je eerste post, wat een jij-bak in deze tweede. Maar goed, het zal de woede in mij of het grote gelijk van jou wel zijn. Ik heb mijn best gedaan om inhoudelijk te reageren, dat was blijkbaar niet de bedoeling. Had ik kunnen weten natuurlijk op basis van je openingspost.
Weet je wat?
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 20 oktober 2009 om 20:18
quote:Ongeloveloos schreef op 20 oktober 2009 @ 19:57:
Wederom mis je mn punt eleonora.
Het is een uitvergroting, en daarmee alles behalve een reflectie van de realiteit.
het is een manier om mezelf, en de vrouw met mij op de hak te nemen, op een manier naar ons handelen te (kunnen) kijken die maakt dat we naar onze manier van communiceren kijken en ons afvragen wat we anders zouden doen...
De JA MAARS die ik hier heb gelezen, al dan niet voorafgegaan door de JA MAAR bevestigen in veel gevallen het punt dat ik wilde maken...
Ok, dus het was een soort parodie en niet een manier om een discussie uit te lokken.
Ik mis nu je punt......
Ja, dat is waar, ik mis je punt inderdaad.
Ik snap er helemaal niks meer van.
Ik vind het vervelend als je over 'ons' praat merk ik. Want wie bedoel je daarmee? 'De' vrouw?
Die bestaat in mijn ogen niet namelijk. Er zijn overeenkomsten maar nog meer verschillen en er is dus geen 'ons' mijns inziens.
Maar goed, nogmaals, eigenlijk snap ik niet waar je heen wil en ik vind dat je nogal bijzonder reageert. Je wordt bevestigd door de reacties die je hier krijgt. Die vind je onaardig en (blijkbaar) typisch vrouwelijk. Maar ben je zelf wel aardig dan? Ben jij niet generaliserend en hier en daar zelfs een beetje beledigend als je zegt dat je zo bevestigd wordt in wat je al vindt en denkt?
Ik wil het graag begrijpen maar ik snap het discussiepunt niet meer.
Wederom mis je mn punt eleonora.
Het is een uitvergroting, en daarmee alles behalve een reflectie van de realiteit.
het is een manier om mezelf, en de vrouw met mij op de hak te nemen, op een manier naar ons handelen te (kunnen) kijken die maakt dat we naar onze manier van communiceren kijken en ons afvragen wat we anders zouden doen...
De JA MAARS die ik hier heb gelezen, al dan niet voorafgegaan door de JA MAAR bevestigen in veel gevallen het punt dat ik wilde maken...
Ok, dus het was een soort parodie en niet een manier om een discussie uit te lokken.
Ik mis nu je punt......
Ja, dat is waar, ik mis je punt inderdaad.
Ik snap er helemaal niks meer van.
Ik vind het vervelend als je over 'ons' praat merk ik. Want wie bedoel je daarmee? 'De' vrouw?
Die bestaat in mijn ogen niet namelijk. Er zijn overeenkomsten maar nog meer verschillen en er is dus geen 'ons' mijns inziens.
Maar goed, nogmaals, eigenlijk snap ik niet waar je heen wil en ik vind dat je nogal bijzonder reageert. Je wordt bevestigd door de reacties die je hier krijgt. Die vind je onaardig en (blijkbaar) typisch vrouwelijk. Maar ben je zelf wel aardig dan? Ben jij niet generaliserend en hier en daar zelfs een beetje beledigend als je zegt dat je zo bevestigd wordt in wat je al vindt en denkt?
Ik wil het graag begrijpen maar ik snap het discussiepunt niet meer.
dinsdag 20 oktober 2009 om 22:10
Discussieren, met de hoop dat er een discussie zou ontstaan waarbij er een andere insteek gekozen zou worden dan van je afslaan door mij als degene die een discussiepunt aanlevert, af te branden...
Ik moet ook in alle eerlijkheid bekennen dat veel van de reacties me ofwel verbijsterd achter de pc laten zitten, ofwel met de slappe lach omdat ze (hoewel de schrijfster het tegendeel beweert) in sommige gevallen bevestigen wat ik probeerde te zeggen.
Ik verbaas me soms over zaken, en post deze dan ook regelmatig in 1 van mn blogs, en had gehoopt (naief misschien) dat de gemiddelde forum-bezoektster hier een reactie op zou kunnen geven die me aan het denken zou zetten.
Het feit dat mijn blog, schrijfsel, tenenkrommend lange relaas, hoe je het ook noemen wilt, zoveel vrouwen het gevoel geeft in de verdediging te moeten schieten maakt dat het reageren voelt als nutteloos, omdat er niet gekeken word naar hetgeen ik duidelijk probeer te maken.
Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.
Ik moet ook in alle eerlijkheid bekennen dat veel van de reacties me ofwel verbijsterd achter de pc laten zitten, ofwel met de slappe lach omdat ze (hoewel de schrijfster het tegendeel beweert) in sommige gevallen bevestigen wat ik probeerde te zeggen.
Ik verbaas me soms over zaken, en post deze dan ook regelmatig in 1 van mn blogs, en had gehoopt (naief misschien) dat de gemiddelde forum-bezoektster hier een reactie op zou kunnen geven die me aan het denken zou zetten.
Het feit dat mijn blog, schrijfsel, tenenkrommend lange relaas, hoe je het ook noemen wilt, zoveel vrouwen het gevoel geeft in de verdediging te moeten schieten maakt dat het reageren voelt als nutteloos, omdat er niet gekeken word naar hetgeen ik duidelijk probeer te maken.
Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.
dinsdag 20 oktober 2009 om 22:17
Ik vind het nogal makkelijk, deze 'ja maar' stellingen poneren en bij tegenspraak gaan roepen: zie je wel, jullie doen ook aan 'ja maar'. Lekker makkelijk om zo je gelijk te halen.
Ik weet het niet Ongeloveloos, ik herken wel sommige stukjes in je verhaal, maar ik vind er een onprettige air van superioriteit uitstralen.
Ik weet het niet Ongeloveloos, ik herken wel sommige stukjes in je verhaal, maar ik vind er een onprettige air van superioriteit uitstralen.
dinsdag 20 oktober 2009 om 22:28
quote:Ongeloveloos schreef op 20 oktober 2009 @ 22:10:
Discussieren, met de hoop dat er een discussie zou ontstaan waarbij er een andere insteek gekozen zou worden dan van je afslaan door mij als degene die een discussiepunt aanlevert, af te branden...
Ik moet ook in alle eerlijkheid bekennen dat veel van de reacties me ofwel verbijsterd achter de pc laten zitten, ofwel met de slappe lach omdat ze (hoewel de schrijfster het tegendeel beweert) in sommige gevallen bevestigen wat ik probeerde te zeggen.
Ik verbaas me soms over zaken, en post deze dan ook regelmatig in 1 van mn blogs, en had gehoopt (naief misschien) dat de gemiddelde forum-bezoektster hier een reactie op zou kunnen geven die me aan het denken zou zetten.
Het feit dat mijn blog, schrijfsel, tenenkrommend lange relaas, hoe je het ook noemen wilt, zoveel vrouwen het gevoel geeft in de verdediging te moeten schieten maakt dat het reageren voelt als nutteloos, omdat er niet gekeken word naar hetgeen ik duidelijk probeer te maken.
Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.
Als je werkelijk oprecht en met open vizier de reacties die tot nu toe zijn gepost, had gelezen, had je deze woorden hier niet gebruikt.
Had je dat wél gedaan, dan had je een groot aantal genuanceerde postings gelezen die wel degelijk blijk gaven van het hebben gelezen van je openingspost. En die in mijn bescheiden mening jou best heel goed aan het denken hadden kunnen zetten.
Mijn conclusie nu echter is van gelijke strekking als die van liefkleinwatermannetje hiervoor, waaraan ik wil toevoegen dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat het goed zou zijn voor je om van je spreekwoordelijke hoge paard af te komen.
En ja, ook je interpunctie laat te wensen over waardoor het geheel een óver het paard getilde smaak meekrijgt. Excuus voor mijn scherpe oordeel, maar die komt voort uit het feit dat ik hierover wel degelijk gelezen en nagedacht heb.
Discussieren, met de hoop dat er een discussie zou ontstaan waarbij er een andere insteek gekozen zou worden dan van je afslaan door mij als degene die een discussiepunt aanlevert, af te branden...
Ik moet ook in alle eerlijkheid bekennen dat veel van de reacties me ofwel verbijsterd achter de pc laten zitten, ofwel met de slappe lach omdat ze (hoewel de schrijfster het tegendeel beweert) in sommige gevallen bevestigen wat ik probeerde te zeggen.
Ik verbaas me soms over zaken, en post deze dan ook regelmatig in 1 van mn blogs, en had gehoopt (naief misschien) dat de gemiddelde forum-bezoektster hier een reactie op zou kunnen geven die me aan het denken zou zetten.
Het feit dat mijn blog, schrijfsel, tenenkrommend lange relaas, hoe je het ook noemen wilt, zoveel vrouwen het gevoel geeft in de verdediging te moeten schieten maakt dat het reageren voelt als nutteloos, omdat er niet gekeken word naar hetgeen ik duidelijk probeer te maken.
Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.
Als je werkelijk oprecht en met open vizier de reacties die tot nu toe zijn gepost, had gelezen, had je deze woorden hier niet gebruikt.
Had je dat wél gedaan, dan had je een groot aantal genuanceerde postings gelezen die wel degelijk blijk gaven van het hebben gelezen van je openingspost. En die in mijn bescheiden mening jou best heel goed aan het denken hadden kunnen zetten.
Mijn conclusie nu echter is van gelijke strekking als die van liefkleinwatermannetje hiervoor, waaraan ik wil toevoegen dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat het goed zou zijn voor je om van je spreekwoordelijke hoge paard af te komen.
En ja, ook je interpunctie laat te wensen over waardoor het geheel een óver het paard getilde smaak meekrijgt. Excuus voor mijn scherpe oordeel, maar die komt voort uit het feit dat ik hierover wel degelijk gelezen en nagedacht heb.
dinsdag 20 oktober 2009 om 23:10
Ik zie eigenlijk geen slaan of afbranden, maar wel veel reacties die het niet met je eens zijn. Jij denkt dat dat komt omdat we je niet begrijpen, en dat kan natuurlijk, ik begrijp er na je laatste post in ieder geval niet zoveel meer van.
Ik reageerde in eerste instantie op je zwart-witte kijk die je lijkt te hebben op vrouwen: iedereen kent dit en elke vrouw doet dit. Dat vind ik geen kritische bespiegeling maar een generalisatie en wel een waar je niet zoveel mee opschiet. Vervolgens zeg je dat we het niet letterlijk moeten nemen maar ook dat de reacties bevestigen wat je zei. Dat is verwarrend want hoe letterlijk moet ik dat dan nemen?
Ik reageerde in eerste instantie op je zwart-witte kijk die je lijkt te hebben op vrouwen: iedereen kent dit en elke vrouw doet dit. Dat vind ik geen kritische bespiegeling maar een generalisatie en wel een waar je niet zoveel mee opschiet. Vervolgens zeg je dat we het niet letterlijk moeten nemen maar ook dat de reacties bevestigen wat je zei. Dat is verwarrend want hoe letterlijk moet ik dat dan nemen?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 21 oktober 2009 om 00:25
quote:Ongeloveloos schreef op 20 oktober 2009 @ 22:10:
Discussieren, met de hoop dat er een discussie zou ontstaan waarbij er een andere insteek gekozen zou worden dan van je afslaan door mij als degene die een discussiepunt aanlevert, af te branden...
***
Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.Ik vind discussie leuk. Maar nogmaals: wat is jouw stelling? Dat je van mening bent dat ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken ( etc ) ? Even serieus, je ziet zelf toch ook wel dat het niet te volgen is zo?
Discussieren, met de hoop dat er een discussie zou ontstaan waarbij er een andere insteek gekozen zou worden dan van je afslaan door mij als degene die een discussiepunt aanlevert, af te branden...
***
Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.Ik vind discussie leuk. Maar nogmaals: wat is jouw stelling? Dat je van mening bent dat ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken ( etc ) ? Even serieus, je ziet zelf toch ook wel dat het niet te volgen is zo?
woensdag 21 oktober 2009 om 07:49
quote:Ongeloveloos schreef op 20 oktober 2009 @ 22:10:
Ik verbaas me soms over zaken, en post deze dan ook regelmatig in 1 van mn blogs, en had gehoopt (naief misschien) dat de gemiddelde forum-bezoektster hier een reactie op zou kunnen geven die me aan het denken zou zetten.
Ok, dat is natuurlijk prima, daar is een forum voor. We denken hier de hele dag allemaal na over van alles en nog wat en vooral vanwege dingen die we hier lezen.
Maar jij kiest voor een vorm die ik zelf niet aangenaam vind en daar spreek ik je op aan en vraag je of je nog wel mee komt discussiëren. Ook anderen geven datzelfde aan én er zijn forummers die inhoudelijk op je blog reageren.
De enige reactie van jou is vervolgens jezelf gelijk geven in je visie op 'de vrouw' en er nog een schepje bovenop doen door de vrouwen hier over één kam te scheren en niet in te gaan op diegenen die inhoudelijk op je blog reageerden.
Daarom vroeg ik jou, in mijn laatste posting, als wedervraag op jouw stuk; 'ben jij zelf wel zo aardig?' Want ik zie jou niks anders doen dan waar je anderen van beticht, namelijk in je wiek geschoten zijn en niet reageren op de inhoud maar op de vorm van de kritiek die je krijgt (in dit geval ongezouten en weinig herkenning voor jouw stellingen). Jouw mening over hoe vrouwen zijn is nu bevestigd door het plaatsten van jouw blog en de reacties daarop, dat vertel je ons nu al in de twee postings waarin je reageert.
Wat nu? Want zo komen we niet verder. Ik geef al een paar keer aan dat ik bijvoorbeeld graag wil verder praten maar dat lukt niet als jij niet op de inhoud van o.a. mijn postings ingaat en alleen maar zegt dat ik het punt mis. Maar je punt is toch juist dat specifiek vrouwengedrag de communicatie tussen vrouwen moeilijk en soms zelfs onmogelijk maakt?
Als ik dan aangeef dat ik vrouwen, die zo reageren als jij beschrijft, niet ken in mijn vriendenkring (of niet in mijn leven wil hebben) en dat als je bij een gemiddeld mannenforum (bijvoorbeeld) gaat kijken, je stijl achterover slaat van hoe mannen met elkaar communiceren, dan mis ik je punt.
Maar ik mis je punt niet, ik denk er gewoon anders over dan jij.
quote:Het feit dat mijn blog, schrijfsel, tenenkrommend lange relaas, hoe je het ook noemen wilt, zoveel vrouwen het gevoel geeft in de verdediging te moeten schieten maakt dat het reageren voelt als nutteloos, omdat er niet gekeken word naar hetgeen ik duidelijk probeer te maken.
Probeer het eens. Misschien valt het heel erg mee.
quote:Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.
Maar dat doen we hier hoor. De lol inzien van onszelf. Ik zie zelden zoveel zelfspot als hier voorbij komen. Misschien moet jij eens een tijdje lezen hier en dit forum een beetje leren kennen voordat je oordeelt. Dat zou natuurlijk ook nog kunnen.
Je zult het raar vinden waarschijnlijk maar door de manier waarop je dit forum bent binnengekomen, door het plaatsen van twee blogs dus, heb je een bepaald beeld van jezelf gecreëerd. Dat kun je hard bestrijden, je kunt er ook eens over nadenken, want nogmaals, dit is een klein gemeenschapje met allerlei vaste bezoekers en er is een manier van met elkaar omgaan gegroeid door de jaren heen. Dat kun je veroordelen en het belachelijk en beeldbevestigend vinden en toch is het zo.
In plaats van uit te halen en vinden dat het allemaal precies zo is als jij al gezegd hebt, is je eigen rol in dit gebeuren ook heel interessant en bevestigd voor mij dat je niet zomaar binnen kunt komen rossen ergens en je stellingen in de rondte strooien, zonder daarop aangesproken te worden, zelfs niet op een openbaar forum.
Je hoopte iets te leren van de reacties die je zou krijgen. Hopelijk zie je dát dus voor jezelf als een leerpuntje.
Ik verbaas me soms over zaken, en post deze dan ook regelmatig in 1 van mn blogs, en had gehoopt (naief misschien) dat de gemiddelde forum-bezoektster hier een reactie op zou kunnen geven die me aan het denken zou zetten.
Ok, dat is natuurlijk prima, daar is een forum voor. We denken hier de hele dag allemaal na over van alles en nog wat en vooral vanwege dingen die we hier lezen.
Maar jij kiest voor een vorm die ik zelf niet aangenaam vind en daar spreek ik je op aan en vraag je of je nog wel mee komt discussiëren. Ook anderen geven datzelfde aan én er zijn forummers die inhoudelijk op je blog reageren.
De enige reactie van jou is vervolgens jezelf gelijk geven in je visie op 'de vrouw' en er nog een schepje bovenop doen door de vrouwen hier over één kam te scheren en niet in te gaan op diegenen die inhoudelijk op je blog reageerden.
Daarom vroeg ik jou, in mijn laatste posting, als wedervraag op jouw stuk; 'ben jij zelf wel zo aardig?' Want ik zie jou niks anders doen dan waar je anderen van beticht, namelijk in je wiek geschoten zijn en niet reageren op de inhoud maar op de vorm van de kritiek die je krijgt (in dit geval ongezouten en weinig herkenning voor jouw stellingen). Jouw mening over hoe vrouwen zijn is nu bevestigd door het plaatsten van jouw blog en de reacties daarop, dat vertel je ons nu al in de twee postings waarin je reageert.
Wat nu? Want zo komen we niet verder. Ik geef al een paar keer aan dat ik bijvoorbeeld graag wil verder praten maar dat lukt niet als jij niet op de inhoud van o.a. mijn postings ingaat en alleen maar zegt dat ik het punt mis. Maar je punt is toch juist dat specifiek vrouwengedrag de communicatie tussen vrouwen moeilijk en soms zelfs onmogelijk maakt?
Als ik dan aangeef dat ik vrouwen, die zo reageren als jij beschrijft, niet ken in mijn vriendenkring (of niet in mijn leven wil hebben) en dat als je bij een gemiddeld mannenforum (bijvoorbeeld) gaat kijken, je stijl achterover slaat van hoe mannen met elkaar communiceren, dan mis ik je punt.
Maar ik mis je punt niet, ik denk er gewoon anders over dan jij.
quote:Het feit dat mijn blog, schrijfsel, tenenkrommend lange relaas, hoe je het ook noemen wilt, zoveel vrouwen het gevoel geeft in de verdediging te moeten schieten maakt dat het reageren voelt als nutteloos, omdat er niet gekeken word naar hetgeen ik duidelijk probeer te maken.
Probeer het eens. Misschien valt het heel erg mee.
quote:Ik zeg niet dat mijn kijk op de juiste is, integendeel, en ik blijf bij mijn punt dat, hoewel het blijkbaar anders gelezen word, het een kritische, manier van kijken is naar de vrouw en al haar eigenaardigheden, waarbij ik van mening ben dat (hoe hard dit wederom ontkend zal worden door me te wijzen op al mijn fouten die herkenbaar zijn in mn verhaal en mn slechte schrijfkunst, wat subjectief is trouwens, maar dat terzijde) ook gezien kan worden als wat het is: gewoon een manier van kijken, waarvan je de lol probeert in te zien van wat geen enkele vrouw onbekend is.
Maar dat doen we hier hoor. De lol inzien van onszelf. Ik zie zelden zoveel zelfspot als hier voorbij komen. Misschien moet jij eens een tijdje lezen hier en dit forum een beetje leren kennen voordat je oordeelt. Dat zou natuurlijk ook nog kunnen.
Je zult het raar vinden waarschijnlijk maar door de manier waarop je dit forum bent binnengekomen, door het plaatsen van twee blogs dus, heb je een bepaald beeld van jezelf gecreëerd. Dat kun je hard bestrijden, je kunt er ook eens over nadenken, want nogmaals, dit is een klein gemeenschapje met allerlei vaste bezoekers en er is een manier van met elkaar omgaan gegroeid door de jaren heen. Dat kun je veroordelen en het belachelijk en beeldbevestigend vinden en toch is het zo.
In plaats van uit te halen en vinden dat het allemaal precies zo is als jij al gezegd hebt, is je eigen rol in dit gebeuren ook heel interessant en bevestigd voor mij dat je niet zomaar binnen kunt komen rossen ergens en je stellingen in de rondte strooien, zonder daarop aangesproken te worden, zelfs niet op een openbaar forum.
Je hoopte iets te leren van de reacties die je zou krijgen. Hopelijk zie je dát dus voor jezelf als een leerpuntje.
