Relaties
alle pijlers
Zeggen 'het is over'...hoe doe je dat?!
donderdag 22 oktober 2009 om 22:26
Hallo iedereen,
ik zit met een probleem...
Alvast sorry voor het lange verhaal.
Ik heb besloten dat ik het het beste uit kan maken met m'n vriend.
Beetje achtergrondinfo; we zijn 5 jaar samen, wonen ook bijna zo lang samen, 1 kindje. Het gaat al een tijd niet goed tussen ons, veel irritatie/ruzie en we zijn veel meer 'friends' dan lovers.heb er ERG goed over nagedacht.Ik heb ook iemand anders leren kennen, maar dat is dus NIET de reden dat ik het uit wil maken.De problemen waren er al voor deze persoon in beeld kwam.En als ik het uitmaak ga ik me ECHT niet in een relatie met deze persoon storten.
Ik heb mijn vriend bedrogen een aantal maanden terug, opgebiecht, maar het heeft niks veranderd.Niet dat ik hem daarom bedrogen of het verteld heb, maar ik had wel verwacht dat er een knop om zou gaan zeg maar. Dat hij wat meer moeite zou doen voor 'ons'. Ik heb het gevoel dat ik al zoveel moeite heb gedaan...ben een goeie mama imo, ben een betere huisvrouw geworden op zijn aandringen (nee, niet perfect, maar een hele verbetering tegen vroeger), heb altijd geprobeerd lief en aanhalig te zijn...
Er is een serieus leeftijdsverschil tussen ons, en we leven echt naast elkaar heen.
Als ik hem vraag of hij onze relatie goed vindt, zeg hij van wel.
Op een paar details na, bijvoorbeeld dat we meer tijd voor elkaar moeten maken.Maar dat is bijna onmogelijk, hij werkt 's nachts en ik (part-time) overdag, dan is er de kleine nog, boodschappen doen, koken, eten,...
Maar goed dat is natuulijk niet het enige probleem.
Ik 'voel' het gewoon niet meer. Hij zal altijd speciaal voor me zijn, maar ik hou niet meer van 'm op die manier...
Hij wel van mij, zegt ie.Maar dat voel ik niet echt.(zonder de schuld bij hem te willen leggen)
We hebben zo goed als geen intimiteit of seks.(dit jaar 3 keer denk ik) Zoenen doen we misschien 2 keer per dag, een simpel kusje op de mond. Als ik initatief neem iets meer, maar daar heb ik ook geen zin (meer) in om eerlijk te zijn.
Als hij mij nu zoent heb ik soms zoiets van 'pff, laat me nou met rust!'
Heel erg, ik weet het.
Ik weet niet hoe ik 'm dat moet vertellen, ben echt bang voor z'n reactie. Niet dat hij agressief wordt, maar dat het één groot huil/roep drama wordt, en dat ie ons op één of andere manier probeert thuis te houden. Ik heb een aantal maanden geleden eens voorgesteld dat ik misschien beter even bij m'n moeder kon gaan logeren, om ons allebei wat ruimte te geven. Maar dat 'mocht' niet van hem, dan moest ik onze dochter maar bij hem laten. Terwijl dat, als we uit elkaar gaan, ze haar vader van mij gerust evenveel als mij mag zien, en dat weet hij ook.
Toen was ik echt bang en ben ik gebleven. Nu weet ik wel beter, hij kan haar natuurlijk niet zomaar van me weghouden. Hij is zelfs officieel nog getrouwd met z'n ex.(ze zijn allebei heel laks met naar de advocaat gaan enzo, en allebei financiële problemen)
Dat begint me ook steeds meer en meer dwars te zitten. Natuurlijk vond ik het eerder ook al wel erg, maar ik dacht gewoon 'dat komt wel goed'. Niet dus.
Hij heeft ook veel gedronken en stomme dingen gedaan in de periode dat het net met z'n ex uit was, daar heb ik 'm toen 'uitgesleurd' (was 17 toen, zucht...), dus ben heel bang dat hij daar weer in vervalt als ik weg ga. Hij heeft ook al eens aangegeven dat die mogelijkheid erin zit...
Dus;
Hoe vertel je iemand het beste op een voorzichtige manier dat het over is? (Ja, ik weet dat het sowieso pijn gaat doen)
En wat doe ik als hij 'raar' reageert en ons niet wil laten gaan?!
Sorry voor het lange verhaal, bedankt om het te lezen en voor eventuele reacties!
ik zit met een probleem...
Alvast sorry voor het lange verhaal.
Ik heb besloten dat ik het het beste uit kan maken met m'n vriend.
Beetje achtergrondinfo; we zijn 5 jaar samen, wonen ook bijna zo lang samen, 1 kindje. Het gaat al een tijd niet goed tussen ons, veel irritatie/ruzie en we zijn veel meer 'friends' dan lovers.heb er ERG goed over nagedacht.Ik heb ook iemand anders leren kennen, maar dat is dus NIET de reden dat ik het uit wil maken.De problemen waren er al voor deze persoon in beeld kwam.En als ik het uitmaak ga ik me ECHT niet in een relatie met deze persoon storten.
Ik heb mijn vriend bedrogen een aantal maanden terug, opgebiecht, maar het heeft niks veranderd.Niet dat ik hem daarom bedrogen of het verteld heb, maar ik had wel verwacht dat er een knop om zou gaan zeg maar. Dat hij wat meer moeite zou doen voor 'ons'. Ik heb het gevoel dat ik al zoveel moeite heb gedaan...ben een goeie mama imo, ben een betere huisvrouw geworden op zijn aandringen (nee, niet perfect, maar een hele verbetering tegen vroeger), heb altijd geprobeerd lief en aanhalig te zijn...
Er is een serieus leeftijdsverschil tussen ons, en we leven echt naast elkaar heen.
Als ik hem vraag of hij onze relatie goed vindt, zeg hij van wel.
Op een paar details na, bijvoorbeeld dat we meer tijd voor elkaar moeten maken.Maar dat is bijna onmogelijk, hij werkt 's nachts en ik (part-time) overdag, dan is er de kleine nog, boodschappen doen, koken, eten,...
Maar goed dat is natuulijk niet het enige probleem.
Ik 'voel' het gewoon niet meer. Hij zal altijd speciaal voor me zijn, maar ik hou niet meer van 'm op die manier...
Hij wel van mij, zegt ie.Maar dat voel ik niet echt.(zonder de schuld bij hem te willen leggen)
We hebben zo goed als geen intimiteit of seks.(dit jaar 3 keer denk ik) Zoenen doen we misschien 2 keer per dag, een simpel kusje op de mond. Als ik initatief neem iets meer, maar daar heb ik ook geen zin (meer) in om eerlijk te zijn.
Als hij mij nu zoent heb ik soms zoiets van 'pff, laat me nou met rust!'
Heel erg, ik weet het.
Ik weet niet hoe ik 'm dat moet vertellen, ben echt bang voor z'n reactie. Niet dat hij agressief wordt, maar dat het één groot huil/roep drama wordt, en dat ie ons op één of andere manier probeert thuis te houden. Ik heb een aantal maanden geleden eens voorgesteld dat ik misschien beter even bij m'n moeder kon gaan logeren, om ons allebei wat ruimte te geven. Maar dat 'mocht' niet van hem, dan moest ik onze dochter maar bij hem laten. Terwijl dat, als we uit elkaar gaan, ze haar vader van mij gerust evenveel als mij mag zien, en dat weet hij ook.
Toen was ik echt bang en ben ik gebleven. Nu weet ik wel beter, hij kan haar natuurlijk niet zomaar van me weghouden. Hij is zelfs officieel nog getrouwd met z'n ex.(ze zijn allebei heel laks met naar de advocaat gaan enzo, en allebei financiële problemen)
Dat begint me ook steeds meer en meer dwars te zitten. Natuurlijk vond ik het eerder ook al wel erg, maar ik dacht gewoon 'dat komt wel goed'. Niet dus.
Hij heeft ook veel gedronken en stomme dingen gedaan in de periode dat het net met z'n ex uit was, daar heb ik 'm toen 'uitgesleurd' (was 17 toen, zucht...), dus ben heel bang dat hij daar weer in vervalt als ik weg ga. Hij heeft ook al eens aangegeven dat die mogelijkheid erin zit...
Dus;
Hoe vertel je iemand het beste op een voorzichtige manier dat het over is? (Ja, ik weet dat het sowieso pijn gaat doen)
En wat doe ik als hij 'raar' reageert en ons niet wil laten gaan?!
Sorry voor het lange verhaal, bedankt om het te lezen en voor eventuele reacties!
donderdag 22 oktober 2009 om 22:39
donderdag 22 oktober 2009 om 22:43
@Meds; Niet meer leuk is wel een understatement...
En het gaat niet om die ander, staat er volgens mij toch.
Als die ander er niet geweest was, zou het ook slecht gaan tussen ons, alleen zou het dan misschien langer aanslepen.
Je hebt er wel gelijk in dat ik niet durf, en dat dat laf is, dat ga ik niet ontkennen.
En mijn kind is volgens mij ook niet gebaat met 2 ouders die niet gelukkig bij elkaar zijn...
Bedankt voor je reactie!
@Pode en Madhe; thanx voor jullie reacties! Misschien loop ik idd wel op de zaken vooruit...heb allerlei doemscenario's in met hoofd in elk geval..
@hmmm, ja snap ik...ik snap zelf ook niet dat ik het daar zo lang mee eens geweest ben eigenlijk...
En het gaat niet om die ander, staat er volgens mij toch.
Als die ander er niet geweest was, zou het ook slecht gaan tussen ons, alleen zou het dan misschien langer aanslepen.
Je hebt er wel gelijk in dat ik niet durf, en dat dat laf is, dat ga ik niet ontkennen.
En mijn kind is volgens mij ook niet gebaat met 2 ouders die niet gelukkig bij elkaar zijn...
Bedankt voor je reactie!
@Pode en Madhe; thanx voor jullie reacties! Misschien loop ik idd wel op de zaken vooruit...heb allerlei doemscenario's in met hoofd in elk geval..
@hmmm, ja snap ik...ik snap zelf ook niet dat ik het daar zo lang mee eens geweest ben eigenlijk...
donderdag 22 oktober 2009 om 22:56
quote:Anoniempjeinnood schreef op 22 oktober 2009 @ 22:43:
@Meds; Niet meer leuk is wel een understatement...
En het gaat niet om die ander, staat er volgens mij toch.
Ja dat kan je wel zeggen, maar als het niet om die ander gaat, dan kan je ook gewoon open kaart spelen lijkt me.
Als die ander er niet geweest was, zou het ook slecht gaan tussen ons, alleen zou het dan misschien langer aanslepen.
Je hebt een kind van 1? Ging het daarvoor wel goed? waarom komt er een kind in zo'n enorm slechte relatie? Als je A zegt moet je ook B zeggen
Je hebt er wel gelijk in dat ik niet durf, en dat dat laf is, dat ga ik niet ontkennen.
En mijn kind is volgens mij ook niet gebaat met 2 ouders die niet gelukkig bij elkaar zijn...
Dat had je eerder kunnen bedenken, overigens is uit onderzoek gebleken dat scheiden schadelijker voor kinderen is dan men totnutoe heeft aangenomen. Als er geen sprake is van bedreiging of mishandeling is een liefdeloos huwelijk voor kinderen beter dan een scheiding.
Bedankt voor je reactie!
@Pode en Madhe; thanx voor jullie reacties! Misschien loop ik idd wel op de zaken vooruit...heb allerlei doemscenario's in met hoofd in elk geval..
@hmmm, ja snap ik...ik snap zelf ook niet dat ik het daar zo lang mee eens geweest ben eigenlijk...
@Meds; Niet meer leuk is wel een understatement...
En het gaat niet om die ander, staat er volgens mij toch.
Ja dat kan je wel zeggen, maar als het niet om die ander gaat, dan kan je ook gewoon open kaart spelen lijkt me.
Als die ander er niet geweest was, zou het ook slecht gaan tussen ons, alleen zou het dan misschien langer aanslepen.
Je hebt een kind van 1? Ging het daarvoor wel goed? waarom komt er een kind in zo'n enorm slechte relatie? Als je A zegt moet je ook B zeggen
Je hebt er wel gelijk in dat ik niet durf, en dat dat laf is, dat ga ik niet ontkennen.
En mijn kind is volgens mij ook niet gebaat met 2 ouders die niet gelukkig bij elkaar zijn...
Dat had je eerder kunnen bedenken, overigens is uit onderzoek gebleken dat scheiden schadelijker voor kinderen is dan men totnutoe heeft aangenomen. Als er geen sprake is van bedreiging of mishandeling is een liefdeloos huwelijk voor kinderen beter dan een scheiding.
Bedankt voor je reactie!
@Pode en Madhe; thanx voor jullie reacties! Misschien loop ik idd wel op de zaken vooruit...heb allerlei doemscenario's in met hoofd in elk geval..
@hmmm, ja snap ik...ik snap zelf ook niet dat ik het daar zo lang mee eens geweest ben eigenlijk...
donderdag 22 oktober 2009 om 23:04
donderdag 22 oktober 2009 om 23:11
Shit dat quoten lukt me maar niet..
@Meds; het is niet om die ander dat ik geen open kaart durf te spelen, daar heb ik vorige keer juist wel open kaart over gespeeld. Er valt ook helemaal niet veel over te zeggen, dat is niet de reden dat ik het uit wil maken. Ik ben op één of andere manier banger om te zeggen dat ik niet meer van 'm hou, omdat hij zegt wel van me te houden.
Mijn kindje is 1,5. Tijdens m'n zwangerschap is het denk ik langzaam achteruit beginnen gaan.(zo moeilijk om daar een tijd op te plakken) Ik nam aan dat het door de hormonen/grote veranderingen enzo kwam en dat het wel weer goed zou komen.
We waren allebei wel erg blij dat ik zwanger was verder, en daarvoor was m'n relatie helemaal niet enorm slecht.
En over dat onderzoek, is er ook iets bekend over de resultaten van kinderen die hun ouders jarenlang in een duidelijk ongelukkig huwelijk hebben gezien?
Ja, ik kan hier blijven voor haar, maar dat werkt toch gewoon niet?
We zouden alleen maar op termijn meer ruzie maken en ik wil niet dat zij dat meemaakt.
@Meds; het is niet om die ander dat ik geen open kaart durf te spelen, daar heb ik vorige keer juist wel open kaart over gespeeld. Er valt ook helemaal niet veel over te zeggen, dat is niet de reden dat ik het uit wil maken. Ik ben op één of andere manier banger om te zeggen dat ik niet meer van 'm hou, omdat hij zegt wel van me te houden.
Mijn kindje is 1,5. Tijdens m'n zwangerschap is het denk ik langzaam achteruit beginnen gaan.(zo moeilijk om daar een tijd op te plakken) Ik nam aan dat het door de hormonen/grote veranderingen enzo kwam en dat het wel weer goed zou komen.
We waren allebei wel erg blij dat ik zwanger was verder, en daarvoor was m'n relatie helemaal niet enorm slecht.
En over dat onderzoek, is er ook iets bekend over de resultaten van kinderen die hun ouders jarenlang in een duidelijk ongelukkig huwelijk hebben gezien?
Ja, ik kan hier blijven voor haar, maar dat werkt toch gewoon niet?
We zouden alleen maar op termijn meer ruzie maken en ik wil niet dat zij dat meemaakt.
donderdag 22 oktober 2009 om 23:14
Je kunt beter nu weggaan nu je kind nog jong genoeg is om "niet beter te weten", dan te wachten totdat ze ouder is.
Wil je wel de tip meegeven om je absoluut niet hals over kop in een nieuwe relatie te storten (zeker niet samenwonen). DAT zou nl absoluut niet het beste zijn voor je kind.
En verder, de slogan van Nike is in dit geval wel toepasselijk: Just do it.
Wil je wel de tip meegeven om je absoluut niet hals over kop in een nieuwe relatie te storten (zeker niet samenwonen). DAT zou nl absoluut niet het beste zijn voor je kind.
En verder, de slogan van Nike is in dit geval wel toepasselijk: Just do it.
Ja, dat vind ik echt.
donderdag 22 oktober 2009 om 23:14
*Biedt Vinyl een doekje aan*
Even zonder grappen; je hebt een kind en een kind heeft behoefte aan liefde regelmaat en duidelijkheid. (Jij eigenlijk ook.)
Deze man geeft onduidelijkheid (de ex), de regelmaat bestaat uit zijn nachtdiensten en de liefde voel je de laatste tijd ook niet echt meer. Tijd om voor jullie allebei iets nieuws te beginnen.
Als hij zich daarna in 7 sloten tegelijk stort dan moet je maar zo denken, je hebt nu een nieuwe verantwoordelijkheid en kunt je niet om een volwassene gaan bekommeren die ook geen moeite doet voor jullie.
Ik hoop dat je de stap waagt en wens je er alle sterkte bij
Even zonder grappen; je hebt een kind en een kind heeft behoefte aan liefde regelmaat en duidelijkheid. (Jij eigenlijk ook.)
Deze man geeft onduidelijkheid (de ex), de regelmaat bestaat uit zijn nachtdiensten en de liefde voel je de laatste tijd ook niet echt meer. Tijd om voor jullie allebei iets nieuws te beginnen.
Als hij zich daarna in 7 sloten tegelijk stort dan moet je maar zo denken, je hebt nu een nieuwe verantwoordelijkheid en kunt je niet om een volwassene gaan bekommeren die ook geen moeite doet voor jullie.
Ik hoop dat je de stap waagt en wens je er alle sterkte bij
donderdag 22 oktober 2009 om 23:21
@Mamasaar; Thanx!
Ik ben absoluut niet van plan me meteen in een nieuwe relatie te storten!
Dat zou idd helemaal niet goed zijn voor mijn dochter!
Ik wil eerst dat alles op z'n plooi komt met ons tweetjes, en daarna zien we wel verder! (heel, maar dan ook heel langzaam, als er al iets gebeurd.en samenwonen denk ik al HELEMAAL niet aan. )
@hmmm; dankjewel, ik heb wel veel aan je post!
En thanx voor het sterkte wensen.
Kijk, dit helpt me wel. Creëert een beetje meer 'rust' in m'n hoofd zeg maar, dat ik het eens vanuit een ander perspectief kan zien.(raar gezegd, maar hopelijk snappen jullie wat ik bedoel)
Ik ben absoluut niet van plan me meteen in een nieuwe relatie te storten!
Dat zou idd helemaal niet goed zijn voor mijn dochter!
Ik wil eerst dat alles op z'n plooi komt met ons tweetjes, en daarna zien we wel verder! (heel, maar dan ook heel langzaam, als er al iets gebeurd.en samenwonen denk ik al HELEMAAL niet aan. )
@hmmm; dankjewel, ik heb wel veel aan je post!
En thanx voor het sterkte wensen.
Kijk, dit helpt me wel. Creëert een beetje meer 'rust' in m'n hoofd zeg maar, dat ik het eens vanuit een ander perspectief kan zien.(raar gezegd, maar hopelijk snappen jullie wat ik bedoel)
vrijdag 23 oktober 2009 om 00:59
Het is idd een kwestie van :Just do it".
Het wordt pijnlijk, ook voor jou. Want je wilt hem eigenlijk niet kwetsen, en dus zul je je schuldig voelen. Tegenover hem, tegenover je dochter, en waarschijnlijk zul je het zo zonde vinden dat het niet gelukt is dat je daar heel verdrietig van wordt.
Maar op termijn wordt het natuurlijk beter.
Je zegt het tegen hem, en daarna is het zaak om door te pakken. Ga direct op zoek naar woonruimte voor jou en je dochter, of zoek naar een andere plek voor hem.
Uiteindelijk valt alles wel op zijn plaats.
Mocht je toekomstige ex rare dingen gaan doen dan is dat heel erg, vooral voor je dochter eigenlijk, maar dat is niet jouw verantwoordelijk.
Hij is een volwassen man die op een volwassen manier om zou moeten kunnen gaan met tegenslag en verdriet.
Persoonlijk geloof ik niet in bij elkaar blijven voor de kinderen.
Je bent zelf ook nog een persoon met verlangens en behoeften en gevoelens en nog een heel leven voor je dat je moet kunnen invullen op een manier waar je gelukkig van wordt.
Natuurlijk heeft je dochter recht op een gelukkige jeugd, maar ik denk dat ze met een gelukkig gescheiden mama daar een grotere kans op heeft dan met een ongelukkig samenwonende.
Het wordt pijnlijk, ook voor jou. Want je wilt hem eigenlijk niet kwetsen, en dus zul je je schuldig voelen. Tegenover hem, tegenover je dochter, en waarschijnlijk zul je het zo zonde vinden dat het niet gelukt is dat je daar heel verdrietig van wordt.
Maar op termijn wordt het natuurlijk beter.
Je zegt het tegen hem, en daarna is het zaak om door te pakken. Ga direct op zoek naar woonruimte voor jou en je dochter, of zoek naar een andere plek voor hem.
Uiteindelijk valt alles wel op zijn plaats.
Mocht je toekomstige ex rare dingen gaan doen dan is dat heel erg, vooral voor je dochter eigenlijk, maar dat is niet jouw verantwoordelijk.
Hij is een volwassen man die op een volwassen manier om zou moeten kunnen gaan met tegenslag en verdriet.
Persoonlijk geloof ik niet in bij elkaar blijven voor de kinderen.
Je bent zelf ook nog een persoon met verlangens en behoeften en gevoelens en nog een heel leven voor je dat je moet kunnen invullen op een manier waar je gelukkig van wordt.
Natuurlijk heeft je dochter recht op een gelukkige jeugd, maar ik denk dat ze met een gelukkig gescheiden mama daar een grotere kans op heeft dan met een ongelukkig samenwonende.
vrijdag 23 oktober 2009 om 01:02
@sprankelend; zo was het niet bedoeld...ik heb hem zeker niet bedrogen met de gedachte 'zo, nu zal hij/onze relatie wel veranderen'. Ik had meer de gedachte achteraf van 'goh, ik persoonlijk zou dat wel zien als een wake-up call.'
En ik weet ook wel dat bedriegen fout is, en daar verzin ik verder ook geen excuses voor.
Ik kan wel vertellen waarom ik het gedaan heb, maar dat is allemaal nog geen excuus natuurlijk.
En ik heb het al gezegd, ik wil de schuld helemaal niet volledig bij mijn vriend leggen.
Ja,...ik weet dat het vast heel krom lijkt als je het leest.
Weet het zelf allemaal ook verder niet zo goed uit te leggen...
En ik weet ook wel dat bedriegen fout is, en daar verzin ik verder ook geen excuses voor.
Ik kan wel vertellen waarom ik het gedaan heb, maar dat is allemaal nog geen excuus natuurlijk.
En ik heb het al gezegd, ik wil de schuld helemaal niet volledig bij mijn vriend leggen.
Ja,...ik weet dat het vast heel krom lijkt als je het leest.
Weet het zelf allemaal ook verder niet zo goed uit te leggen...
vrijdag 23 oktober 2009 om 01:05
quote:JaneDoe1 schreef op 23 oktober 2009 @ 00:59:
Het is idd een kwestie van :Just do it".
Het wordt pijnlijk, ook voor jou. Want je wilt hem eigenlijk niet kwetsen, en dus zul je je schuldig voelen. Tegenover hem, tegenover je dochter, en waarschijnlijk zul je het zo zonde vinden dat het niet gelukt is dat je daar heel verdrietig van wordt.
Maar op termijn wordt het natuurlijk beter.
Je zegt het tegen hem, en daarna is het zaak om door te pakken. Ga direct op zoek naar woonruimte voor jou en je dochter, of zoek naar een andere plek voor hem.
Uiteindelijk valt alles wel op zijn plaats.
Mocht je toekomstige ex rare dingen gaan doen dan is dat heel erg, vooral voor je dochter eigenlijk, maar dat is niet jouw verantwoordelijk.
Hij is een volwassen man die op een volwassen manier om zou moeten kunnen gaan met tegenslag en verdriet.
Persoonlijk geloof ik niet in bij elkaar blijven voor de kinderen.
Je bent zelf ook nog een persoon met verlangens en behoeften en gevoelens en nog een heel leven voor je dat je moet kunnen invullen op een manier waar je gelukkig van wordt.
Natuurlijk heeft je dochter recht op een gelukkige jeugd, maar ik denk dat ze met een gelukkig gescheiden mama daar een grotere kans op heeft dan met een ongelukkig samenwonende.
Ja, dat is het, ik geloof ook niet echt in bij elkaar blijven voor de kids.
Dat riep ik vroeger altijd, maar 't is iets ingewikkelder als je er echt voor staat.
En ik voel me inderdaad precies zoals jij het beschrijft!
Heel erg bedankt voor je reactie!
Het is idd een kwestie van :Just do it".
Het wordt pijnlijk, ook voor jou. Want je wilt hem eigenlijk niet kwetsen, en dus zul je je schuldig voelen. Tegenover hem, tegenover je dochter, en waarschijnlijk zul je het zo zonde vinden dat het niet gelukt is dat je daar heel verdrietig van wordt.
Maar op termijn wordt het natuurlijk beter.
Je zegt het tegen hem, en daarna is het zaak om door te pakken. Ga direct op zoek naar woonruimte voor jou en je dochter, of zoek naar een andere plek voor hem.
Uiteindelijk valt alles wel op zijn plaats.
Mocht je toekomstige ex rare dingen gaan doen dan is dat heel erg, vooral voor je dochter eigenlijk, maar dat is niet jouw verantwoordelijk.
Hij is een volwassen man die op een volwassen manier om zou moeten kunnen gaan met tegenslag en verdriet.
Persoonlijk geloof ik niet in bij elkaar blijven voor de kinderen.
Je bent zelf ook nog een persoon met verlangens en behoeften en gevoelens en nog een heel leven voor je dat je moet kunnen invullen op een manier waar je gelukkig van wordt.
Natuurlijk heeft je dochter recht op een gelukkige jeugd, maar ik denk dat ze met een gelukkig gescheiden mama daar een grotere kans op heeft dan met een ongelukkig samenwonende.
Ja, dat is het, ik geloof ook niet echt in bij elkaar blijven voor de kids.
Dat riep ik vroeger altijd, maar 't is iets ingewikkelder als je er echt voor staat.
En ik voel me inderdaad precies zoals jij het beschrijft!
Heel erg bedankt voor je reactie!
vrijdag 23 oktober 2009 om 10:32
quote:Anoniempjeinnood schreef op 22 oktober 2009 @ 23:11:
Shit dat quoten lukt me maar niet..
Tijdens m'n zwangerschap is het denk ik langzaam achteruit beginnen gaan.(zo moeilijk om daar een tijd op te plakken) Ik nam aan dat het door de hormonen/grote veranderingen enzo kwam en dat het wel weer goed zou komen.
We waren allebei wel erg blij dat ik zwanger was verder, en daarvoor was m'n relatie helemaal niet enorm slecht.
Niet enorm slecht is natuurlijk niet het juiste moment om zwanger te worden. Verder kom je op me over als iemand die verwacht dat dingen vanzelf wel goed komen, en alsof je nog niet zoveel hebt gedaan daarvoor. Wat dacht je ervan om daar wel eerst eens samen aan te werken?
Dat hij gaat scheiden, en jullie praten en de problemen op gaan lossen die er tussen jullie zijn. Wachten tot dat het goed komt terwijl je al de hele tijd van plan bent om er toch wel vandoor te gaan is niet de manier waarop je moet willen leven, en ook niet het voorbeeld dat je aan je kind moet willen geven.
Shit dat quoten lukt me maar niet..
Tijdens m'n zwangerschap is het denk ik langzaam achteruit beginnen gaan.(zo moeilijk om daar een tijd op te plakken) Ik nam aan dat het door de hormonen/grote veranderingen enzo kwam en dat het wel weer goed zou komen.
We waren allebei wel erg blij dat ik zwanger was verder, en daarvoor was m'n relatie helemaal niet enorm slecht.
Niet enorm slecht is natuurlijk niet het juiste moment om zwanger te worden. Verder kom je op me over als iemand die verwacht dat dingen vanzelf wel goed komen, en alsof je nog niet zoveel hebt gedaan daarvoor. Wat dacht je ervan om daar wel eerst eens samen aan te werken?
Dat hij gaat scheiden, en jullie praten en de problemen op gaan lossen die er tussen jullie zijn. Wachten tot dat het goed komt terwijl je al de hele tijd van plan bent om er toch wel vandoor te gaan is niet de manier waarop je moet willen leven, en ook niet het voorbeeld dat je aan je kind moet willen geven.
vrijdag 23 oktober 2009 om 10:44
het is inderdaad erg krom en heel erg onvolwassen gedrag. Als je relatie 1,5 jaar geleden goed was, dan kan je nu niet met argumenten komen als: hij dronk zoveel en hij was nog getrouwd met zijn ex. Toen was het niet van belang en nam je vol overtuiging een kind. En nu voer je het aan als reden waarom de relatie niet goed zou zijn. Als er kinderen onder de drie zijn staat een relatie altijd onder grote druk. Weglopen of vreemdgaan is wel het domste dat je kan doen. Jouw kind heeft er recht op dat haar ouders alles hebben geprobeerd samen. Ik lees hier niet dat jij alles hebt geprobeerd, je bent gewoon vreemdgegaan.
vrijdag 23 oktober 2009 om 10:50
@Madhe; ik bedoelde meer dat m'n relatie daarvoor imo gewoon goed was. Ik zei 'niet enorm slecht' omdat Meds het ook op die manier had gezegd.
Ik heb hem al vaak gevraagd om te gaan scheiden, actie te ondernemen enz. Maar er gebeurd niet veel.
Ook heb ik al vaak aangegeven hoe ik me voelde, en dat we eraan moeten werken.
Dat proberen we dan allebei, maar dan versloft het weer.
Van mijn kant waarschijnlijk omdat het gevoel er niet meer in zit.
Maar ik heb het wél vaak geprobeerd.
Ik wil natuurlijk ook gewoon verliefd blijven/van hem blijven houden maar ik heb gevoel dat het niet meer baat.
Het is gewoon zoo frustrerend om altijd te horen 'ik ben moe/heb geen tijd/voel me niet lekker/heb veel aan m'n hoofd' of iets dergelijks, als ik moeite doe.
Ik heb al aangegeven dat we daar iets aan moeten proberen te doen, eventueel naar de huisarts ofzo. Dus iets aan de oorzaak doen, en dan verder kijken.
Maar het komt volgens hem gewoon door de nachtdiensten, waar hij niet mee wil/kan stoppen.
We doen wel meer moeite in de zin van samen uitgaan enzo, maar zelfs dan voelt het alsof ik gewoon met een vriend op stap ben...
We hebben er geprobeerd aan te werken, maar het gevoel is er voor mijn gevoel niet meer...
Ik heb hem al vaak gevraagd om te gaan scheiden, actie te ondernemen enz. Maar er gebeurd niet veel.
Ook heb ik al vaak aangegeven hoe ik me voelde, en dat we eraan moeten werken.
Dat proberen we dan allebei, maar dan versloft het weer.
Van mijn kant waarschijnlijk omdat het gevoel er niet meer in zit.
Maar ik heb het wél vaak geprobeerd.
Ik wil natuurlijk ook gewoon verliefd blijven/van hem blijven houden maar ik heb gevoel dat het niet meer baat.
Het is gewoon zoo frustrerend om altijd te horen 'ik ben moe/heb geen tijd/voel me niet lekker/heb veel aan m'n hoofd' of iets dergelijks, als ik moeite doe.
Ik heb al aangegeven dat we daar iets aan moeten proberen te doen, eventueel naar de huisarts ofzo. Dus iets aan de oorzaak doen, en dan verder kijken.
Maar het komt volgens hem gewoon door de nachtdiensten, waar hij niet mee wil/kan stoppen.
We doen wel meer moeite in de zin van samen uitgaan enzo, maar zelfs dan voelt het alsof ik gewoon met een vriend op stap ben...
We hebben er geprobeerd aan te werken, maar het gevoel is er voor mijn gevoel niet meer...
vrijdag 23 oktober 2009 om 10:55
quote:meds schreef op 23 oktober 2009 @ 10:44:
het is inderdaad erg krom en heel erg onvolwassen gedrag. Als je relatie 1,5 jaar geleden goed was, dan kan je nu niet met argumenten komen als: hij dronk zoveel en hij was nog getrouwd met zijn ex. Toen was het niet van belang en nam je vol overtuiging een kind. En nu voer je het aan als reden waarom de relatie niet goed zou zijn. Als er kinderen onder de drie zijn staat een relatie altijd onder grote druk. Weglopen of vreemdgaan is wel het domste dat je kan doen. Jouw kind heeft er recht op dat haar ouders alles hebben geprobeerd samen. Ik lees hier niet dat jij alles hebt geprobeerd, je bent gewoon vreemdgegaan.
Ik heb het feit dat hij zoveel dronk helemaal niet als reden aangegeven dat het slecht gaat, ik heb gezegd dat ik bang ben dat hij dat weer gaat doen als ik het uitmaak.
En idd, over het feit dat hij nog getrouwd is ben ik misschien heel erg naïef geweest.
En vreemdgaan was inderdaad heel erg dom.(heb ik hierboven ook al aangegeven)
Ik zie het, als ik wegga, trouwens niet als weglopen. Moet je dan bij iemand blijven die je niet meer als partner ziet?
Ik vraag me serieus af of dat het beste is voor haar...
Het kan toch ook niet goed zijn dat ze ons ziet ruziemaken of heel de tijd spanningen voelt?
En over dat ik geen moeite heb gedaan, zie mijn vorige bericht.
het is inderdaad erg krom en heel erg onvolwassen gedrag. Als je relatie 1,5 jaar geleden goed was, dan kan je nu niet met argumenten komen als: hij dronk zoveel en hij was nog getrouwd met zijn ex. Toen was het niet van belang en nam je vol overtuiging een kind. En nu voer je het aan als reden waarom de relatie niet goed zou zijn. Als er kinderen onder de drie zijn staat een relatie altijd onder grote druk. Weglopen of vreemdgaan is wel het domste dat je kan doen. Jouw kind heeft er recht op dat haar ouders alles hebben geprobeerd samen. Ik lees hier niet dat jij alles hebt geprobeerd, je bent gewoon vreemdgegaan.
Ik heb het feit dat hij zoveel dronk helemaal niet als reden aangegeven dat het slecht gaat, ik heb gezegd dat ik bang ben dat hij dat weer gaat doen als ik het uitmaak.
En idd, over het feit dat hij nog getrouwd is ben ik misschien heel erg naïef geweest.
En vreemdgaan was inderdaad heel erg dom.(heb ik hierboven ook al aangegeven)
Ik zie het, als ik wegga, trouwens niet als weglopen. Moet je dan bij iemand blijven die je niet meer als partner ziet?
Ik vraag me serieus af of dat het beste is voor haar...
Het kan toch ook niet goed zijn dat ze ons ziet ruziemaken of heel de tijd spanningen voelt?
En over dat ik geen moeite heb gedaan, zie mijn vorige bericht.
vrijdag 23 oktober 2009 om 10:58
quote:Anoniempjeinnood schreef op 23 oktober 2009 @ 10:50:
@Madhe; ik bedoelde meer dat m'n relatie daarvoor imo gewoon goed was. Ik zei 'niet enorm slecht' omdat Meds het ook op die manier had gezegd.
Ik heb hem al vaak gevraagd om te gaan scheiden, actie te ondernemen enz. Maar er gebeurd niet veel.
Ook heb ik al vaak aangegeven hoe ik me voelde, en dat we eraan moeten werken.
Dat proberen we dan allebei, maar dan versloft het weer.
Ga in relatietherapie, voorwaarde is natuurlijk dat je elk contact met je andere liefje verbreekt.
Van mijn kant waarschijnlijk omdat het gevoel er niet meer in zit.
Maar ik heb het wél vaak geprobeerd.
Ik wil natuurlijk ook gewoon verliefd blijven/van hem blijven houden maar ik heb gevoel dat het niet meer baat.
Verliefheid gaat altijd over, wat er rest is een verbintenis en liefde, dan worden kernwaarden zoals vertrouwen, respect en waardering belangrijk, als het daaraan ontbreekt valt er veel winst te behalen in relatietherapie, als je mazzel hebt ontstaat er een relatie waar de verliefdheid bij vlagen weer opduikt.
Het is gewoon zoo frustrerend om altijd te horen 'ik ben moe/heb geen tijd/voel me niet lekker/heb veel aan m'n hoofd' of iets dergelijks, als ik moeite doe.
Ik heb al aangegeven dat we daar iets aan moeten proberen te doen, eventueel naar de huisarts ofzo. Dus iets aan de oorzaak doen, en dan verder kijken.
Maar het komt volgens hem gewoon door de nachtdiensten, waar hij niet mee wil/kan stoppen.
We doen wel meer moeite in de zin van samen uitgaan enzo, maar zelfs dan voelt het alsof ik gewoon met een vriend op stap ben...
Dat is normaal als je een langdurige relatie hebt en samen een kind hebt. Juist die vriendschap is heel belangrijk bij een succesvolle relatie.
We hebben er geprobeerd aan te werken, maar het gevoel is er voor mijn gevoel niet meer...
@Madhe; ik bedoelde meer dat m'n relatie daarvoor imo gewoon goed was. Ik zei 'niet enorm slecht' omdat Meds het ook op die manier had gezegd.
Ik heb hem al vaak gevraagd om te gaan scheiden, actie te ondernemen enz. Maar er gebeurd niet veel.
Ook heb ik al vaak aangegeven hoe ik me voelde, en dat we eraan moeten werken.
Dat proberen we dan allebei, maar dan versloft het weer.
Ga in relatietherapie, voorwaarde is natuurlijk dat je elk contact met je andere liefje verbreekt.
Van mijn kant waarschijnlijk omdat het gevoel er niet meer in zit.
Maar ik heb het wél vaak geprobeerd.
Ik wil natuurlijk ook gewoon verliefd blijven/van hem blijven houden maar ik heb gevoel dat het niet meer baat.
Verliefheid gaat altijd over, wat er rest is een verbintenis en liefde, dan worden kernwaarden zoals vertrouwen, respect en waardering belangrijk, als het daaraan ontbreekt valt er veel winst te behalen in relatietherapie, als je mazzel hebt ontstaat er een relatie waar de verliefdheid bij vlagen weer opduikt.
Het is gewoon zoo frustrerend om altijd te horen 'ik ben moe/heb geen tijd/voel me niet lekker/heb veel aan m'n hoofd' of iets dergelijks, als ik moeite doe.
Ik heb al aangegeven dat we daar iets aan moeten proberen te doen, eventueel naar de huisarts ofzo. Dus iets aan de oorzaak doen, en dan verder kijken.
Maar het komt volgens hem gewoon door de nachtdiensten, waar hij niet mee wil/kan stoppen.
We doen wel meer moeite in de zin van samen uitgaan enzo, maar zelfs dan voelt het alsof ik gewoon met een vriend op stap ben...
Dat is normaal als je een langdurige relatie hebt en samen een kind hebt. Juist die vriendschap is heel belangrijk bij een succesvolle relatie.
We hebben er geprobeerd aan te werken, maar het gevoel is er voor mijn gevoel niet meer...
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:02
quote:Anoniempjeinnood schreef op 23 oktober 2009 @ 10:55:
[...]
Ik heb het feit dat hij zoveel dronk helemaal niet als reden aangegeven dat het slecht gaat, ik heb gezegd dat ik bang ben dat hij dat weer gaat doen als ik het uitmaak.
En idd, over het feit dat hij nog getrouwd is ben ik misschien heel erg naïef geweest.
En vreemdgaan was inderdaad heel erg dom.(heb ik hierboven ook al aangegeven)
Ik zie het, als ik wegga, trouwens niet als weglopen. Moet je dan bij iemand blijven die je niet meer als partner ziet?
Ik vraag me serieus af of dat het beste is voor haar...
Het beste voor je dochter is haar vader en moeder samen, bij haar in de buurt en in een relatie. Je zegt dat je je vriend niet meer als partner ziet, en dat terwijl je aangeeft dat hij nog wel je maatje is. Volgens mij bedoel je dat je niet meer verliefd bent op je vriend. Sommige mensen verwarren een succesvolle relatie met een non-stopverliefdheid. Verliefdheid en passie is altijd eindig, en dan begint de uitdaging, om een relatie duurzaam te houden zal je moeten werken. En werken aan je relatie doe je niet door vreemd te gaan, daar blokkeer je zo'n beetje alles mee wat er maar te blokkeren valt. En dan ook nog roepen dat dat er niks mee te maken heeft is echt enorm naief.
Het kan toch ook niet goed zijn dat ze ons ziet ruziemaken of heel de tijd spanningen voelt?
En over dat ik geen moeite heb gedaan, zie mijn vorige bericht.
[...]
Ik heb het feit dat hij zoveel dronk helemaal niet als reden aangegeven dat het slecht gaat, ik heb gezegd dat ik bang ben dat hij dat weer gaat doen als ik het uitmaak.
En idd, over het feit dat hij nog getrouwd is ben ik misschien heel erg naïef geweest.
En vreemdgaan was inderdaad heel erg dom.(heb ik hierboven ook al aangegeven)
Ik zie het, als ik wegga, trouwens niet als weglopen. Moet je dan bij iemand blijven die je niet meer als partner ziet?
Ik vraag me serieus af of dat het beste is voor haar...
Het beste voor je dochter is haar vader en moeder samen, bij haar in de buurt en in een relatie. Je zegt dat je je vriend niet meer als partner ziet, en dat terwijl je aangeeft dat hij nog wel je maatje is. Volgens mij bedoel je dat je niet meer verliefd bent op je vriend. Sommige mensen verwarren een succesvolle relatie met een non-stopverliefdheid. Verliefdheid en passie is altijd eindig, en dan begint de uitdaging, om een relatie duurzaam te houden zal je moeten werken. En werken aan je relatie doe je niet door vreemd te gaan, daar blokkeer je zo'n beetje alles mee wat er maar te blokkeren valt. En dan ook nog roepen dat dat er niks mee te maken heeft is echt enorm naief.
Het kan toch ook niet goed zijn dat ze ons ziet ruziemaken of heel de tijd spanningen voelt?
En over dat ik geen moeite heb gedaan, zie mijn vorige bericht.
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:05
Relatietherapie...
Ik kan het voorstellen!
Alhoewel ik me afvraag hoeveel het nog kan doen als ik niet meer op die manier van hem hou.
Maar ik wil daar wel moeite voor doen!
(en uiteraard het contact met die ander verbreken, die overigens mijn liefje niet is.)
Ik denk alleen dat de kans groot is dat hij dat niet ziet zitten, en zelfs gaat zeggen dat we daar geen geld voor hebben oid.(wat in principe ook zo is, maar goed, das voor mij van minder belang als onze relatie) Of dat we er geen tijd voor hebben.
Dat de verliefdheid over gaat, vind ik ook normaal! Alleen lijkt het me niet goed dat ik totaal geen gevoel meer voor 'm heb.
Maar ik kan het wel voorstellen, die therapie.
Thanx!
Ik kan het voorstellen!
Alhoewel ik me afvraag hoeveel het nog kan doen als ik niet meer op die manier van hem hou.
Maar ik wil daar wel moeite voor doen!
(en uiteraard het contact met die ander verbreken, die overigens mijn liefje niet is.)
Ik denk alleen dat de kans groot is dat hij dat niet ziet zitten, en zelfs gaat zeggen dat we daar geen geld voor hebben oid.(wat in principe ook zo is, maar goed, das voor mij van minder belang als onze relatie) Of dat we er geen tijd voor hebben.
Dat de verliefdheid over gaat, vind ik ook normaal! Alleen lijkt het me niet goed dat ik totaal geen gevoel meer voor 'm heb.
Maar ik kan het wel voorstellen, die therapie.
Thanx!
