Relaties
alle pijlers
Zeggen 'het is over'...hoe doe je dat?!
donderdag 22 oktober 2009 om 22:26
Hallo iedereen,
ik zit met een probleem...
Alvast sorry voor het lange verhaal.
Ik heb besloten dat ik het het beste uit kan maken met m'n vriend.
Beetje achtergrondinfo; we zijn 5 jaar samen, wonen ook bijna zo lang samen, 1 kindje. Het gaat al een tijd niet goed tussen ons, veel irritatie/ruzie en we zijn veel meer 'friends' dan lovers.heb er ERG goed over nagedacht.Ik heb ook iemand anders leren kennen, maar dat is dus NIET de reden dat ik het uit wil maken.De problemen waren er al voor deze persoon in beeld kwam.En als ik het uitmaak ga ik me ECHT niet in een relatie met deze persoon storten.
Ik heb mijn vriend bedrogen een aantal maanden terug, opgebiecht, maar het heeft niks veranderd.Niet dat ik hem daarom bedrogen of het verteld heb, maar ik had wel verwacht dat er een knop om zou gaan zeg maar. Dat hij wat meer moeite zou doen voor 'ons'. Ik heb het gevoel dat ik al zoveel moeite heb gedaan...ben een goeie mama imo, ben een betere huisvrouw geworden op zijn aandringen (nee, niet perfect, maar een hele verbetering tegen vroeger), heb altijd geprobeerd lief en aanhalig te zijn...
Er is een serieus leeftijdsverschil tussen ons, en we leven echt naast elkaar heen.
Als ik hem vraag of hij onze relatie goed vindt, zeg hij van wel.
Op een paar details na, bijvoorbeeld dat we meer tijd voor elkaar moeten maken.Maar dat is bijna onmogelijk, hij werkt 's nachts en ik (part-time) overdag, dan is er de kleine nog, boodschappen doen, koken, eten,...
Maar goed dat is natuulijk niet het enige probleem.
Ik 'voel' het gewoon niet meer. Hij zal altijd speciaal voor me zijn, maar ik hou niet meer van 'm op die manier...
Hij wel van mij, zegt ie.Maar dat voel ik niet echt.(zonder de schuld bij hem te willen leggen)
We hebben zo goed als geen intimiteit of seks.(dit jaar 3 keer denk ik) Zoenen doen we misschien 2 keer per dag, een simpel kusje op de mond. Als ik initatief neem iets meer, maar daar heb ik ook geen zin (meer) in om eerlijk te zijn.
Als hij mij nu zoent heb ik soms zoiets van 'pff, laat me nou met rust!'
Heel erg, ik weet het.
Ik weet niet hoe ik 'm dat moet vertellen, ben echt bang voor z'n reactie. Niet dat hij agressief wordt, maar dat het één groot huil/roep drama wordt, en dat ie ons op één of andere manier probeert thuis te houden. Ik heb een aantal maanden geleden eens voorgesteld dat ik misschien beter even bij m'n moeder kon gaan logeren, om ons allebei wat ruimte te geven. Maar dat 'mocht' niet van hem, dan moest ik onze dochter maar bij hem laten. Terwijl dat, als we uit elkaar gaan, ze haar vader van mij gerust evenveel als mij mag zien, en dat weet hij ook.
Toen was ik echt bang en ben ik gebleven. Nu weet ik wel beter, hij kan haar natuurlijk niet zomaar van me weghouden. Hij is zelfs officieel nog getrouwd met z'n ex.(ze zijn allebei heel laks met naar de advocaat gaan enzo, en allebei financiële problemen)
Dat begint me ook steeds meer en meer dwars te zitten. Natuurlijk vond ik het eerder ook al wel erg, maar ik dacht gewoon 'dat komt wel goed'. Niet dus.
Hij heeft ook veel gedronken en stomme dingen gedaan in de periode dat het net met z'n ex uit was, daar heb ik 'm toen 'uitgesleurd' (was 17 toen, zucht...), dus ben heel bang dat hij daar weer in vervalt als ik weg ga. Hij heeft ook al eens aangegeven dat die mogelijkheid erin zit...
Dus;
Hoe vertel je iemand het beste op een voorzichtige manier dat het over is? (Ja, ik weet dat het sowieso pijn gaat doen)
En wat doe ik als hij 'raar' reageert en ons niet wil laten gaan?!
Sorry voor het lange verhaal, bedankt om het te lezen en voor eventuele reacties!
ik zit met een probleem...
Alvast sorry voor het lange verhaal.
Ik heb besloten dat ik het het beste uit kan maken met m'n vriend.
Beetje achtergrondinfo; we zijn 5 jaar samen, wonen ook bijna zo lang samen, 1 kindje. Het gaat al een tijd niet goed tussen ons, veel irritatie/ruzie en we zijn veel meer 'friends' dan lovers.heb er ERG goed over nagedacht.Ik heb ook iemand anders leren kennen, maar dat is dus NIET de reden dat ik het uit wil maken.De problemen waren er al voor deze persoon in beeld kwam.En als ik het uitmaak ga ik me ECHT niet in een relatie met deze persoon storten.
Ik heb mijn vriend bedrogen een aantal maanden terug, opgebiecht, maar het heeft niks veranderd.Niet dat ik hem daarom bedrogen of het verteld heb, maar ik had wel verwacht dat er een knop om zou gaan zeg maar. Dat hij wat meer moeite zou doen voor 'ons'. Ik heb het gevoel dat ik al zoveel moeite heb gedaan...ben een goeie mama imo, ben een betere huisvrouw geworden op zijn aandringen (nee, niet perfect, maar een hele verbetering tegen vroeger), heb altijd geprobeerd lief en aanhalig te zijn...
Er is een serieus leeftijdsverschil tussen ons, en we leven echt naast elkaar heen.
Als ik hem vraag of hij onze relatie goed vindt, zeg hij van wel.
Op een paar details na, bijvoorbeeld dat we meer tijd voor elkaar moeten maken.Maar dat is bijna onmogelijk, hij werkt 's nachts en ik (part-time) overdag, dan is er de kleine nog, boodschappen doen, koken, eten,...
Maar goed dat is natuulijk niet het enige probleem.
Ik 'voel' het gewoon niet meer. Hij zal altijd speciaal voor me zijn, maar ik hou niet meer van 'm op die manier...
Hij wel van mij, zegt ie.Maar dat voel ik niet echt.(zonder de schuld bij hem te willen leggen)
We hebben zo goed als geen intimiteit of seks.(dit jaar 3 keer denk ik) Zoenen doen we misschien 2 keer per dag, een simpel kusje op de mond. Als ik initatief neem iets meer, maar daar heb ik ook geen zin (meer) in om eerlijk te zijn.
Als hij mij nu zoent heb ik soms zoiets van 'pff, laat me nou met rust!'
Heel erg, ik weet het.
Ik weet niet hoe ik 'm dat moet vertellen, ben echt bang voor z'n reactie. Niet dat hij agressief wordt, maar dat het één groot huil/roep drama wordt, en dat ie ons op één of andere manier probeert thuis te houden. Ik heb een aantal maanden geleden eens voorgesteld dat ik misschien beter even bij m'n moeder kon gaan logeren, om ons allebei wat ruimte te geven. Maar dat 'mocht' niet van hem, dan moest ik onze dochter maar bij hem laten. Terwijl dat, als we uit elkaar gaan, ze haar vader van mij gerust evenveel als mij mag zien, en dat weet hij ook.
Toen was ik echt bang en ben ik gebleven. Nu weet ik wel beter, hij kan haar natuurlijk niet zomaar van me weghouden. Hij is zelfs officieel nog getrouwd met z'n ex.(ze zijn allebei heel laks met naar de advocaat gaan enzo, en allebei financiële problemen)
Dat begint me ook steeds meer en meer dwars te zitten. Natuurlijk vond ik het eerder ook al wel erg, maar ik dacht gewoon 'dat komt wel goed'. Niet dus.
Hij heeft ook veel gedronken en stomme dingen gedaan in de periode dat het net met z'n ex uit was, daar heb ik 'm toen 'uitgesleurd' (was 17 toen, zucht...), dus ben heel bang dat hij daar weer in vervalt als ik weg ga. Hij heeft ook al eens aangegeven dat die mogelijkheid erin zit...
Dus;
Hoe vertel je iemand het beste op een voorzichtige manier dat het over is? (Ja, ik weet dat het sowieso pijn gaat doen)
En wat doe ik als hij 'raar' reageert en ons niet wil laten gaan?!
Sorry voor het lange verhaal, bedankt om het te lezen en voor eventuele reacties!
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:09
quote:Anoniempjeinnood schreef op 23 oktober 2009 @ 11:05:
Relatietherapie...
Ik kan het voorstellen!
Alhoewel ik me afvraag hoeveel het nog kan doen als ik niet meer op die manier van hem hou.
Zoals ik al eerder zei: je bent niet meer verliefd op hem, en dat is heel normaal in een langdurige relatie.
Maar ik wil daar wel moeite voor doen!
(en uiteraard het contact met die ander verbreken, die overigens mijn liefje niet is.) Nou dan heb je al een paar belangrijke voorwaarden paraat.
Ik denk alleen dat de kans groot is dat hij dat niet ziet zitten, en zelfs gaat zeggen dat we daar geen geld voor hebben oid.(wat in principe ook zo is, maar goed, das voor mij van minder belang als onze relatie) Of dat we er geen tijd voor hebben.
De meeste vormen van therapie worden gedekt via de verzekering. Stel je partner voor de keuze. Je kan zeggen dat je het uit wilde maken maar dat je het nog een kans wil geven maar dan wel onder voorwaarde dat jullie in therapie gaan. Ga dan samen naar de huisarts en laat je doorverwijzen. Als jij je zo graag wilt behouden zal hij daarin meegaan.
Dat de verliefdheid over gaat, vind ik ook normaal! Alleen lijkt het me niet goed dat ik totaal geen gevoel meer voor 'm heb.
Gevoelens van liefde kunnen niet zomaar verdwijnen, door het vreemdgaan heb je ook enorm je best gedaan om je te richten op andere gevoelens. Dat doe je niet voor niets. Het is logisch dat je niet meer weet wat je voor je vriend voelt. Ga dat dus uitzoeken.
Maar ik kan het wel voorstellen, die therapie.
Thanx!
Relatietherapie...
Ik kan het voorstellen!
Alhoewel ik me afvraag hoeveel het nog kan doen als ik niet meer op die manier van hem hou.
Zoals ik al eerder zei: je bent niet meer verliefd op hem, en dat is heel normaal in een langdurige relatie.
Maar ik wil daar wel moeite voor doen!
(en uiteraard het contact met die ander verbreken, die overigens mijn liefje niet is.) Nou dan heb je al een paar belangrijke voorwaarden paraat.
Ik denk alleen dat de kans groot is dat hij dat niet ziet zitten, en zelfs gaat zeggen dat we daar geen geld voor hebben oid.(wat in principe ook zo is, maar goed, das voor mij van minder belang als onze relatie) Of dat we er geen tijd voor hebben.
De meeste vormen van therapie worden gedekt via de verzekering. Stel je partner voor de keuze. Je kan zeggen dat je het uit wilde maken maar dat je het nog een kans wil geven maar dan wel onder voorwaarde dat jullie in therapie gaan. Ga dan samen naar de huisarts en laat je doorverwijzen. Als jij je zo graag wilt behouden zal hij daarin meegaan.
Dat de verliefdheid over gaat, vind ik ook normaal! Alleen lijkt het me niet goed dat ik totaal geen gevoel meer voor 'm heb.
Gevoelens van liefde kunnen niet zomaar verdwijnen, door het vreemdgaan heb je ook enorm je best gedaan om je te richten op andere gevoelens. Dat doe je niet voor niets. Het is logisch dat je niet meer weet wat je voor je vriend voelt. Ga dat dus uitzoeken.
Maar ik kan het wel voorstellen, die therapie.
Thanx!
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:09
Ik bedoelde dus, dat die ander er niks mee te maken heeft of ik het al dan niet uitmaak.
Zoals ik al zei, heb het opgebiecht aan m'n vriend en hij leek het nog niet eens echt erg te vinden.
Terwijl ik doodsbang was om het te vertellen.(Ja, ik weet dat dat m'n eigen schuld is!) Ik dacht echt dat het over zou zijn, terwijl ik dat toen dus helemaal niet wou.
Hj heeft 2 weken geleden nog gevraagd wanneer die persoon nog eens mee weggaat.
Dat zijn dingen waar ik van schrik, waarvan ik denk 'kan het je zo weinig schelen?'
Shit, 't is zo moeilijk uit te leggen over internet.
Zoals ik al zei, heb het opgebiecht aan m'n vriend en hij leek het nog niet eens echt erg te vinden.
Terwijl ik doodsbang was om het te vertellen.(Ja, ik weet dat dat m'n eigen schuld is!) Ik dacht echt dat het over zou zijn, terwijl ik dat toen dus helemaal niet wou.
Hj heeft 2 weken geleden nog gevraagd wanneer die persoon nog eens mee weggaat.
Dat zijn dingen waar ik van schrik, waarvan ik denk 'kan het je zo weinig schelen?'
Shit, 't is zo moeilijk uit te leggen over internet.
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:12
als je je afvraagt of je vriend het wel iets kan schelen of je vreemdgaat dan ben je toch nog heel erg bezig met hem. Wijst hij je af of niet? Wordt hij jaloers of niet? Kan het misschien zijn dat jij vooral twijfelt of hij wel van jou houdt? En dat je uit angst voor het antwoord je afsluit voor je vriend? (je organiseert als het ware je eigen afwijzing...)
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:12
@Meds; ik denk ook niet dat het 'zomaar ' verdwenen is, maar langzaam aan. Het is er ingeslopen zeg maar.
Ik zeg het, ik vind het ook normaal dat die verliefdheid, die passie verdwijnt.
Maar je kunt toch geen relatie hebben met iemand die je puur als goede vriend ziet?
In mijn ogen dan.
Maar ik ga het in elk geval op tafel gooien!
Ik zeg het, ik vind het ook normaal dat die verliefdheid, die passie verdwijnt.
Maar je kunt toch geen relatie hebben met iemand die je puur als goede vriend ziet?
In mijn ogen dan.
Maar ik ga het in elk geval op tafel gooien!
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:17
quote:meds schreef op 23 oktober 2009 @ 11:12:
als je je afvraagt of je vriend het wel iets kan schelen of je vreemdgaat dan ben je toch nog heel erg bezig met hem. Wijst hij je af of niet? Wordt hij jaloers of niet? Kan het misschien zijn dat jij vooral twijfelt of hij wel van jou houdt? En dat je uit angst voor het antwoord je afsluit voor je vriend? (je organiseert als het ware je eigen afwijzing...)
Tja, natuurlijk ben ik er wel mee bezig. Hij de vader van m'n kindje, we wonen samen,... en ik zal altijd wel om hem geven.
Het verwondert me vooral dat hij zo reageerd(e).
Hij wijst me soms af, maar dan vooral als ik aangeef zin te hebben oid. Hij wijst me niet af als ik wil zoenen of knuffelen.
Jaloers, ja soms is hij wel jaloers. Maar alleen tegenover die persoon.(wat ik natuurlijk wel snap)
Van zijn jaloezie merk ik op zich niet veel totdat iemand per toeval die naam laat vallen en ik in het gesprek mee ga.(voorbeeld)
Ik vraag me niet echt af of hij wel van me houdt, omdat hij dat wel aangeeft. (in smsjes enzo...tsjah)
als je je afvraagt of je vriend het wel iets kan schelen of je vreemdgaat dan ben je toch nog heel erg bezig met hem. Wijst hij je af of niet? Wordt hij jaloers of niet? Kan het misschien zijn dat jij vooral twijfelt of hij wel van jou houdt? En dat je uit angst voor het antwoord je afsluit voor je vriend? (je organiseert als het ware je eigen afwijzing...)
Tja, natuurlijk ben ik er wel mee bezig. Hij de vader van m'n kindje, we wonen samen,... en ik zal altijd wel om hem geven.
Het verwondert me vooral dat hij zo reageerd(e).
Hij wijst me soms af, maar dan vooral als ik aangeef zin te hebben oid. Hij wijst me niet af als ik wil zoenen of knuffelen.
Jaloers, ja soms is hij wel jaloers. Maar alleen tegenover die persoon.(wat ik natuurlijk wel snap)
Van zijn jaloezie merk ik op zich niet veel totdat iemand per toeval die naam laat vallen en ik in het gesprek mee ga.(voorbeeld)
Ik vraag me niet echt af of hij wel van me houdt, omdat hij dat wel aangeeft. (in smsjes enzo...tsjah)
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:18
quote:Moonlight82 schreef op 23 oktober 2009 @ 11:17:
Soms snap ik echt niet waarom mensen kinderen willen.
Vind t wel heel zielig.
Omdat het op dat moment gewoon goed ging.
Ik ben heel dankbaar voor mijn dochter, ze is een godsgeschenk.
En ik vind het ook zielig, en voel me ook heel schuldig tov haar, anders was ik hier niet meer geweest denk ik.
Soms snap ik echt niet waarom mensen kinderen willen.
Vind t wel heel zielig.
Omdat het op dat moment gewoon goed ging.
Ik ben heel dankbaar voor mijn dochter, ze is een godsgeschenk.
En ik vind het ook zielig, en voel me ook heel schuldig tov haar, anders was ik hier niet meer geweest denk ik.
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:37
Als je echt van iemand houdt, verdwijnt dat niet in een jaar, zonder enige aanleiding. Ik denk dat je niet helder hebt wat je verwacht in een relatie en of deze verwachting wel zo realistisch is. Hoe ziet jouw ideale relatie eruit? en wat voor voorbeelden heb je in je omgeving? en wat is je relatie-ervaring?
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:42
Ik vind dat je er nogal licht overdenkt en sowieso vreemgaan is nooit een oplossing, je sv is nu misschien wel heel leuk en aardig maar wie weet beland je straks op dit zelfde punt met hem en dan, weer uit maken.
In relaties heb je dit soort dieptepunten en daar werk je aan, niet door vreemd te gaan, want dat is gewoon een tijdelijke egoboost.
In relaties heb je dit soort dieptepunten en daar werk je aan, niet door vreemd te gaan, want dat is gewoon een tijdelijke egoboost.
vrijdag 23 oktober 2009 om 11:49
Ik als kind van gescheiden ouders (laatste jaren basisschool) heb niet het gevoel dat ik er enorm veel ellende aan heb over gehouden. En ik zou me vreselijk schuldig voelen als mijn moeder ongelukkig bij mijn vader was gebleven vanwege mij.
Over vreemdgaan heb ik overigens een vrij duidelijke mening, maar die is hier al sterk vertegenwoordigd en dat lijkt me niet de kern van jouw vraag.
Over vreemdgaan heb ik overigens een vrij duidelijke mening, maar die is hier al sterk vertegenwoordigd en dat lijkt me niet de kern van jouw vraag.
vrijdag 23 oktober 2009 om 12:00
quote:kathykatinka schreef op 23 oktober 2009 @ 11:49:
Ik als kind van gescheiden ouders (laatste jaren basisschool) heb niet het gevoel dat ik er enorm veel ellende aan heb over gehouden. En ik zou me vreselijk schuldig voelen als mijn moeder ongelukkig bij mijn vader was gebleven vanwege mij.
Uitzonderingen bevestigen de regel.
Over vreemdgaan heb ik overigens een vrij duidelijke mening, maar die is hier al sterk vertegenwoordigd en dat lijkt me niet de kern van jouw vraag.
Ik als kind van gescheiden ouders (laatste jaren basisschool) heb niet het gevoel dat ik er enorm veel ellende aan heb over gehouden. En ik zou me vreselijk schuldig voelen als mijn moeder ongelukkig bij mijn vader was gebleven vanwege mij.
Uitzonderingen bevestigen de regel.
Over vreemdgaan heb ik overigens een vrij duidelijke mening, maar die is hier al sterk vertegenwoordigd en dat lijkt me niet de kern van jouw vraag.
vrijdag 23 oktober 2009 om 12:10
@zusenzo en Moonlight, jullie hebben volledig gelijk.Daarom vind ik die relatietherapie van Meds ook geen slecht idee, en ga ik het straks op tafel gooien.
Ik ben niet van plan om met 'sv' iets te beginnen, mocht dit aflopen.
En mocht het wel zo zijn,over ee heeeele lange tijd, het risico dat het na een tijd niet meer goed gaat loop je altijd.
Maar ik vind dat je daar niet vanuit mag gaan.
@Meds; wat ik verwacht van een relatie...goh, moeilijk te omschrijven. In een relatie verwacht ik wederzijdse steun, liefde, respect.(ja, nu gaan jullie zeggen, hem bedriegen was niet respectvol en dat WEET ik ook.het was gewoon helemaal FOUT)
Eigenlijk hetgeen wat je met hele goeie vrienden hebt, maar daar dan passie bij (I know, dat blijft nooit hetzefde zoals in het begin) en het gevoel van 'dit is DE persoon'.
Gewoon een gevoel dat je voor niemand anders hebt.
Relatie ervaring? Dit is m'n eerste. Afgezien van een High School vriendje.
Voorbeelden;
-mijn ouders zijn nog steeds bij elkaar. maar mijn ouders waren vroeger ongelukkig, mijn vader bleef bij m'n moeder voor mij.omdat hij al eerder gescheiden was, en hij wou nooit meer een kind 'in de steek laten'. Overigens ging het soms zo slecht dat ik, zelfs als kind, gewild had dat ze gewoon uit elkaar gingen.
Dit kwam vooral door verslaving van m'n moeder, waar ze nu vanaf is en nu gaat het beter tussen hen.
-mijn oudste zus is 2 jaar geleden gescheiden, eigenlijk om dezelfde reden dat ik weg wil gaan.(partner als goeie vriend maar niks meer zien) Ze heeft nu een andere relatie.
Voor de rest heb ik niet echt veel voorbeelden, de meeste van mijn tantes en ooms enzo zijn nog steeds bij elkaar.
Het leeftijdsverschil is 18 jaar.
@KK; thanx voor je reactie! Fijn om ook iemand vanuit dat perspectief te horen.
Ik ben niet van plan om met 'sv' iets te beginnen, mocht dit aflopen.
En mocht het wel zo zijn,over ee heeeele lange tijd, het risico dat het na een tijd niet meer goed gaat loop je altijd.
Maar ik vind dat je daar niet vanuit mag gaan.
@Meds; wat ik verwacht van een relatie...goh, moeilijk te omschrijven. In een relatie verwacht ik wederzijdse steun, liefde, respect.(ja, nu gaan jullie zeggen, hem bedriegen was niet respectvol en dat WEET ik ook.het was gewoon helemaal FOUT)
Eigenlijk hetgeen wat je met hele goeie vrienden hebt, maar daar dan passie bij (I know, dat blijft nooit hetzefde zoals in het begin) en het gevoel van 'dit is DE persoon'.
Gewoon een gevoel dat je voor niemand anders hebt.
Relatie ervaring? Dit is m'n eerste. Afgezien van een High School vriendje.
Voorbeelden;
-mijn ouders zijn nog steeds bij elkaar. maar mijn ouders waren vroeger ongelukkig, mijn vader bleef bij m'n moeder voor mij.omdat hij al eerder gescheiden was, en hij wou nooit meer een kind 'in de steek laten'. Overigens ging het soms zo slecht dat ik, zelfs als kind, gewild had dat ze gewoon uit elkaar gingen.
Dit kwam vooral door verslaving van m'n moeder, waar ze nu vanaf is en nu gaat het beter tussen hen.
-mijn oudste zus is 2 jaar geleden gescheiden, eigenlijk om dezelfde reden dat ik weg wil gaan.(partner als goeie vriend maar niks meer zien) Ze heeft nu een andere relatie.
Voor de rest heb ik niet echt veel voorbeelden, de meeste van mijn tantes en ooms enzo zijn nog steeds bij elkaar.
Het leeftijdsverschil is 18 jaar.
@KK; thanx voor je reactie! Fijn om ook iemand vanuit dat perspectief te horen.
vrijdag 23 oktober 2009 om 12:16
Het kan heel goed dat je in een relatie even niet meer goed weet wat je voor de ander voelt, het kan zelfs zijn dat je niet weet of je die ander nog wel respecteert of vertrouwt of wat dan ook. Dat betekent dat je aan de slag moet. Overigens is alle aversie en twijfel die je bij een ander legt terug te herleiden bij jezelf. Het is jouw onzekerheid, jouw frustratie en jouw twijfel, die hun oorsprong hebben in jouw verleden.
Die 18 jaar maakt het niet makkelijk. Ik vraag me af hoe gelijkwaardig jullie relatie in aanvang was, toen jij dus 17 was en hij 35???
Die 18 jaar maakt het niet makkelijk. Ik vraag me af hoe gelijkwaardig jullie relatie in aanvang was, toen jij dus 17 was en hij 35???
vrijdag 23 oktober 2009 om 12:17
HPL; dat zeg ik ook nergens, dat hij dat had moeten doen.
Maar het verwonderde me.
Deze problemen speelden al lang voor ik ben vreemdgegaan.
Het vreemdgaan was meer een reactie uit frustratie denk ik...omdat het toch niet leek uit te maken/ik niet het gevoel had dat hij moeite deed.
Ja, ik weet ook wel dat dat heel erg kinderachtig is.
@Spijker; das wel mooi gezegd...daar ga ik in elk geval aan denken!
Misschien dat die therapie (als hij dat wilt) daar ook bij kan helpen...
Maar het verwonderde me.
Deze problemen speelden al lang voor ik ben vreemdgegaan.
Het vreemdgaan was meer een reactie uit frustratie denk ik...omdat het toch niet leek uit te maken/ik niet het gevoel had dat hij moeite deed.
Ja, ik weet ook wel dat dat heel erg kinderachtig is.
@Spijker; das wel mooi gezegd...daar ga ik in elk geval aan denken!
Misschien dat die therapie (als hij dat wilt) daar ook bij kan helpen...
vrijdag 23 oktober 2009 om 12:19
quote:meds schreef op 23 oktober 2009 @ 12:16:
Het kan heel goed dat je in een relatie even niet meer goed weet wat je voor de ander voelt, het kan zelfs zijn dat je niet weet of je die ander nog wel respecteert of vertrouwt of wat dan ook. Dat betekent dat je aan de slag moet. Overigens is alle aversie en twijfel die je bij een ander legt terug te herleiden bij jezelf. Het is jouw onzekerheid, jouw frustratie en jouw twijfel, die hun oorsprong hebben in jouw verleden.
Die 18 jaar maakt het niet makkelijk. Ik vraag me af hoe gelijkwaardig jullie relatie in aanvang was, toen jij dus 17 was en hij 35???
Ja klopt. Ik was net van school af, en hij werkte (of course) al lang.
Wat kan ik zeggen, je bent verliefd, je trekt je niks van het generatieverschil aan en laat de stemmtjes in je achterhoofd en die van de mensen om je heen maar lullen...
Het kan wel dat het aan mijn eigen onzekerheid ligt, en dat dat z'n oorsprong in mijn verleden vindt...
Ik weet het niet. Had het op die manier nog niet bekeken eigenlijk, wel bedankt daarvoor.
Hopelijk kunnen we daar dan achter komen.
Het kan heel goed dat je in een relatie even niet meer goed weet wat je voor de ander voelt, het kan zelfs zijn dat je niet weet of je die ander nog wel respecteert of vertrouwt of wat dan ook. Dat betekent dat je aan de slag moet. Overigens is alle aversie en twijfel die je bij een ander legt terug te herleiden bij jezelf. Het is jouw onzekerheid, jouw frustratie en jouw twijfel, die hun oorsprong hebben in jouw verleden.
Die 18 jaar maakt het niet makkelijk. Ik vraag me af hoe gelijkwaardig jullie relatie in aanvang was, toen jij dus 17 was en hij 35???
Ja klopt. Ik was net van school af, en hij werkte (of course) al lang.
Wat kan ik zeggen, je bent verliefd, je trekt je niks van het generatieverschil aan en laat de stemmtjes in je achterhoofd en die van de mensen om je heen maar lullen...
Het kan wel dat het aan mijn eigen onzekerheid ligt, en dat dat z'n oorsprong in mijn verleden vindt...
Ik weet het niet. Had het op die manier nog niet bekeken eigenlijk, wel bedankt daarvoor.
Hopelijk kunnen we daar dan achter komen.
vrijdag 23 oktober 2009 om 12:21
quote:meds schreef op 23 oktober 2009 @ 12:19:
als hij niet mee wil ga dan alleen, dat kan je helpen om de zaken op een rijtje te krijgen. Het klinkt nu alsof het allemaal 1 grote verwarring voor je is
Maar als hij niet mee wil, is dat dan geen teken dat hij er misschien niet aan wilt werken? (cru gezegd misschien)
Het kan zijn dat er een (heel) groot deel aan mij ligt, maar ik geloof niet dat dat voor alles geldt...
En dat het het beste zou zijn dat we SAMEN zouden gaan.
als hij niet mee wil ga dan alleen, dat kan je helpen om de zaken op een rijtje te krijgen. Het klinkt nu alsof het allemaal 1 grote verwarring voor je is
Maar als hij niet mee wil, is dat dan geen teken dat hij er misschien niet aan wilt werken? (cru gezegd misschien)
Het kan zijn dat er een (heel) groot deel aan mij ligt, maar ik geloof niet dat dat voor alles geldt...
En dat het het beste zou zijn dat we SAMEN zouden gaan.
vrijdag 23 oktober 2009 om 12:28
quote:Anoniempjeinnood schreef op 23 oktober 2009 @ 12:21:
[...]
Maar als hij niet mee wil, is dat dan geen teken dat hij er misschien niet aan wilt werken? (cru gezegd misschien)
Hoe kunnen wij dat nu weten? Wij kennen hem niet! Maar ik denk dat het aan meer dingen zou kunnen liggen, zoals ook de struisvogeltehniek (als ik er maar geen aandacht aan besteedt gaat het weg).
Vreemd, je lijkt helemaal niet meer te weten hoe je er in staat. Want aan de ene kant zeg je dat je bang bent dat hij instort als je weggaan en aan de andere kant ben je bang dat hij er niet eens aan wil werken of moeite voor wil doen.
[...]
Maar als hij niet mee wil, is dat dan geen teken dat hij er misschien niet aan wilt werken? (cru gezegd misschien)
Hoe kunnen wij dat nu weten? Wij kennen hem niet! Maar ik denk dat het aan meer dingen zou kunnen liggen, zoals ook de struisvogeltehniek (als ik er maar geen aandacht aan besteedt gaat het weg).
Vreemd, je lijkt helemaal niet meer te weten hoe je er in staat. Want aan de ene kant zeg je dat je bang bent dat hij instort als je weggaan en aan de andere kant ben je bang dat hij er niet eens aan wil werken of moeite voor wil doen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
