Relaties
alle pijlers
De doodbloedende relatie
donderdag 5 november 2009 om 11:12
Via deze weg hoop ik mijn verhaal een keer duidelijk op te schrijven (ook voor mezelf) en daarmee reacties te krijgen van mensen die dit eventueel ook hebben meegemaakt. Ik kan goed eerlijke tips gebruiken, want ik zie het gewoon niet meer zitten.
Inmiddels hebben mijn vriend en ik alweer 5 jaar een relatie. Iets wat bij mij vrij onmogelijk leek, aangezien ik me snel verveel en heel gauw opzoek ben naar spanning en "iets nieuws". In deze vijf jaar ben ik niet trouw geweest, wel altijd eerlijk en daarmee hebben we een steeds sterkere band gekregen en kennen we elkaar door en door. Ik besefte me dat ik niet meer ontrouw wil zijn en dat ik heel erg blij ben met wat mijn vriend is, een lieve en ontzettend geduldig persoon. Hij is 7 jaar ouder en soms merk je gewoon dat hij de verstandige moet zijn om zijn jongere vriendin de ruimte te geven.
Nu komt het, we hebben besloten om samen te gaan wonen nadat ik een jaar weg ben geweest voor mijn studie, inmiddels wonen we 4 maanden samen.
Voor mij was dat een grote stap, want ik was zo ontzettend bang om die stap te nemen. De rede hiervoor was heel simpel, ik was bang om in te kakken en een saai en burgelijk leven te krijgen.
De spanning gaat weg, de seks zou wel minder worden en alles "weet je al wel". Maar omdat het vele malen gemakkelijker is en mijn vriend er ook aan toe is om samen te gaan wonen, heb ik het gedaan. Nu, na 4 maanden al, hebben we veel "ruzie" niet echte ruzie, maar flinke uren die we spenderen aan elkaar de waarheid zeggen en veel huilen.
Mijn vriend is namelijk ook ingekakt (iets wat hij zelf ook toegeeft), hij werkt fulltime, als hij thuis komt dan kijkt hij t.v. en zegt bijna niks. Iets wat je hebt wanneer je 10 jaar getrouwd ben denk ik dan. Ik kan daar niet tegen en doe er alles aan, maar 9 van de 10 keer als ik iets zeg hoort hij me niet eens. Gevolg: ruzie. Iets wat me nog veel meer raakt is de seks, wat we eerst 4 keer per week deden doen we nu 1 of 2 keer in het weekend, wat eerst geweldige seks was doen we nu in 15 minuten, voor ons een enorme achteruitgang voor wat we gewend waren. Ik word er gefrustreerd van en voel aan mijzelf dat ik weer spanning wil gaan zoeken. Het erge is dat we er vaak over praten, maar dat er niets veranderd.
Er zijn natuurlijk veel meer dingen die een rol spelen, maar als ik dat ook nog opschrijf ben ik morgen nog niet klaar. Het komt er in ieder geval op neer dat ik zo graag onze relatie wil "opleuken", beter maken en ervoor gaan. Mezelf een keer niet laten kennen met dat continu weglopen en ergens anders heen gaan. Ik wil voor mijn vriend gaan. Maar hoe? Onze vrienden vinden ons allemaal zo'n leuk stel en zijn jaloers op dit en dat, maar ze weten soms niet half. Als ik het dan uitleg zeggen ze dat ik me aanstel en dat ik blij moet zijn, maar moet ik blij zijn om op zo'n jonge leeftijd (22) zo weinig mee te maken en zo'n ingekakte relatie te hebben?
Inmiddels hebben mijn vriend en ik alweer 5 jaar een relatie. Iets wat bij mij vrij onmogelijk leek, aangezien ik me snel verveel en heel gauw opzoek ben naar spanning en "iets nieuws". In deze vijf jaar ben ik niet trouw geweest, wel altijd eerlijk en daarmee hebben we een steeds sterkere band gekregen en kennen we elkaar door en door. Ik besefte me dat ik niet meer ontrouw wil zijn en dat ik heel erg blij ben met wat mijn vriend is, een lieve en ontzettend geduldig persoon. Hij is 7 jaar ouder en soms merk je gewoon dat hij de verstandige moet zijn om zijn jongere vriendin de ruimte te geven.
Nu komt het, we hebben besloten om samen te gaan wonen nadat ik een jaar weg ben geweest voor mijn studie, inmiddels wonen we 4 maanden samen.
Voor mij was dat een grote stap, want ik was zo ontzettend bang om die stap te nemen. De rede hiervoor was heel simpel, ik was bang om in te kakken en een saai en burgelijk leven te krijgen.
De spanning gaat weg, de seks zou wel minder worden en alles "weet je al wel". Maar omdat het vele malen gemakkelijker is en mijn vriend er ook aan toe is om samen te gaan wonen, heb ik het gedaan. Nu, na 4 maanden al, hebben we veel "ruzie" niet echte ruzie, maar flinke uren die we spenderen aan elkaar de waarheid zeggen en veel huilen.
Mijn vriend is namelijk ook ingekakt (iets wat hij zelf ook toegeeft), hij werkt fulltime, als hij thuis komt dan kijkt hij t.v. en zegt bijna niks. Iets wat je hebt wanneer je 10 jaar getrouwd ben denk ik dan. Ik kan daar niet tegen en doe er alles aan, maar 9 van de 10 keer als ik iets zeg hoort hij me niet eens. Gevolg: ruzie. Iets wat me nog veel meer raakt is de seks, wat we eerst 4 keer per week deden doen we nu 1 of 2 keer in het weekend, wat eerst geweldige seks was doen we nu in 15 minuten, voor ons een enorme achteruitgang voor wat we gewend waren. Ik word er gefrustreerd van en voel aan mijzelf dat ik weer spanning wil gaan zoeken. Het erge is dat we er vaak over praten, maar dat er niets veranderd.
Er zijn natuurlijk veel meer dingen die een rol spelen, maar als ik dat ook nog opschrijf ben ik morgen nog niet klaar. Het komt er in ieder geval op neer dat ik zo graag onze relatie wil "opleuken", beter maken en ervoor gaan. Mezelf een keer niet laten kennen met dat continu weglopen en ergens anders heen gaan. Ik wil voor mijn vriend gaan. Maar hoe? Onze vrienden vinden ons allemaal zo'n leuk stel en zijn jaloers op dit en dat, maar ze weten soms niet half. Als ik het dan uitleg zeggen ze dat ik me aanstel en dat ik blij moet zijn, maar moet ik blij zijn om op zo'n jonge leeftijd (22) zo weinig mee te maken en zo'n ingekakte relatie te hebben?
donderdag 5 november 2009 om 12:28
quote:justher schreef op 05 november 2009 @ 12:18:
domnaiefmutsje, ja, en dat is ook wat ik doe. 's Avonds komt hij meestal iets later thuis dan ik. Ik heb dan gekookt en dan eten we gezellig samen, ik doe dan al snel de t.v. uit, wat haat ik dat ding.. Verder vraag ik altijd hoe het was, echt, ik begrijp dat gewoon heel goed en wil weten hoe het met hem is. Vaak vraagt hij het ook aan mij, maar vaak ook niet.. Vervolgens kijkt hij t.v. en ga ik er weleens bijzitten, dan probeer ik te kletsen of whatever. Op hem gaan zitten omdat ik aandacht wil haha, dat vindt hij dan ook wel leuk, maar dat is gewoon snel over. Ik ga het de komende tijd gewoon nog beter doen, een schepje erbovenop, de stekker uit die t.v. trekken en gewoon doen. Het ligt ook natuurlijk niet allemaal aan hem, ik ben ook gewoon veel eisend denk ik, ik eis dat hij gelukkig moet worden .. ;)Dat doe je dan ook al goed. Behalve die laatste eis
domnaiefmutsje, ja, en dat is ook wat ik doe. 's Avonds komt hij meestal iets later thuis dan ik. Ik heb dan gekookt en dan eten we gezellig samen, ik doe dan al snel de t.v. uit, wat haat ik dat ding.. Verder vraag ik altijd hoe het was, echt, ik begrijp dat gewoon heel goed en wil weten hoe het met hem is. Vaak vraagt hij het ook aan mij, maar vaak ook niet.. Vervolgens kijkt hij t.v. en ga ik er weleens bijzitten, dan probeer ik te kletsen of whatever. Op hem gaan zitten omdat ik aandacht wil haha, dat vindt hij dan ook wel leuk, maar dat is gewoon snel over. Ik ga het de komende tijd gewoon nog beter doen, een schepje erbovenop, de stekker uit die t.v. trekken en gewoon doen. Het ligt ook natuurlijk niet allemaal aan hem, ik ben ook gewoon veel eisend denk ik, ik eis dat hij gelukkig moet worden .. ;)Dat doe je dan ook al goed. Behalve die laatste eis
donderdag 5 november 2009 om 12:37
quote:justher schreef op 05 november 2009 @ 12:24:
Wat wil je van hem? Dat hij ondernemend is en van zichzelf houdt, dat hij zin heeft in het leven.
Dat is helaas een eigen keuze, dat valt niet af te dwingen
Wat geeft hij je? Bescherming, en rust. Ik ben heel druk en verlang naar hem wanneer ik moet uithuilen en wanneer ik iemand nodig heb die weet hoe ik me voel (dingen uit het verleden)
Dat is heel fijn dat hij jou het gevoel geeft dat je veilig bent. En uit kunnen huilen bij je partner is fijn. Ik krijg niet de indruk dat je wil dat hij 'het voor je doet'.
Wat wil hij van jou? Niet veel, dat ik wat minder druk ben en dat ik wat minder "moet". Ik ben heel prestatie gericht, bij mezelf. En heel cliche: minder bemoeien met wat hij "moet doen", minder blowen, meer dingen doen etc. hij ziet dan niet meteen dat ik hem gewoon wil helpen en onze relatie wil helpen.
Dat prestatiegerichte is een goede eigenschap die kan doorslaan. Probeer dat in de hand te houden. Voor jezelf. Je legt hem dingen op die een moeder aan een kind doet. Je kunt hem niet dwingen met zaken te stoppen. Dat moet hij zelf willen. Je kunt wel je eigen grenzen aangeven. Als jij niet wilt samenleven met iemand die blowt enz, dan moet je dat niet doen. Dat kun je alleen jezelf afdwingen, snap je? Je intentie is goed, de manier waarop is verkeerd. Je gedraagd je als zijn moeder en hij daardoor als een rebelerende puber. Het is niet gelijkwaardig.
Wat geef jij hem? Veel adviezen, wat hij uiteindelijk op prijs stelt. Liefde, gekke gebeurtenissen waar we vele om moeten lachen, een grote en directe mond..
Je komt ook slim en leuk over en ik geloof graag dat hij daar veel aan heeft.
Wat mist hij bij jou? Vraag ik hem vaak, hij zegt dan: weet ik niet.
Ik denk dat hij misschien niet zozeer iets mist, maar wel iets kan missen als kiespijn. De moeder in jou
Wat mis jij bij hem? Ondernemend vermogen, motivatie bij wat hij graag doet.
Hij is wie hij is. Dat hoort bij hem. Aan jou of jij dat kunt accepteren. Doe je dat wel, dan stoor je er ook niet zo aan.
Zit het er in bij hem en bij jou wat jullie van elkaar missen?
Kan jij daarmee leven? Ik kan hier niet mee leven nee..
Als je een nieuw licht kan werpen op bovenstaande dan kan dat ook gunstig voor jou uitpakken. Zo niet, trek dan je conclusie.
Kan hij daarmee leven? Hij is een persoon die de problemen uit de weg gaat en net doet of ze er niet zijn, niet aan denken zegt hij dan. Gewoon niet zien wat er gebeurd, dan kunnen we verder.Zeer man eigen. Rete irritant, maar een bepaalde pragmatische insteek kan jij op jouw beurt ook veel van leren. Niet het ontkennen van zaken, maar er wellicht wat minder gewicht aan geven.
Wat wil je van hem? Dat hij ondernemend is en van zichzelf houdt, dat hij zin heeft in het leven.
Dat is helaas een eigen keuze, dat valt niet af te dwingen
Wat geeft hij je? Bescherming, en rust. Ik ben heel druk en verlang naar hem wanneer ik moet uithuilen en wanneer ik iemand nodig heb die weet hoe ik me voel (dingen uit het verleden)
Dat is heel fijn dat hij jou het gevoel geeft dat je veilig bent. En uit kunnen huilen bij je partner is fijn. Ik krijg niet de indruk dat je wil dat hij 'het voor je doet'.
Wat wil hij van jou? Niet veel, dat ik wat minder druk ben en dat ik wat minder "moet". Ik ben heel prestatie gericht, bij mezelf. En heel cliche: minder bemoeien met wat hij "moet doen", minder blowen, meer dingen doen etc. hij ziet dan niet meteen dat ik hem gewoon wil helpen en onze relatie wil helpen.
Dat prestatiegerichte is een goede eigenschap die kan doorslaan. Probeer dat in de hand te houden. Voor jezelf. Je legt hem dingen op die een moeder aan een kind doet. Je kunt hem niet dwingen met zaken te stoppen. Dat moet hij zelf willen. Je kunt wel je eigen grenzen aangeven. Als jij niet wilt samenleven met iemand die blowt enz, dan moet je dat niet doen. Dat kun je alleen jezelf afdwingen, snap je? Je intentie is goed, de manier waarop is verkeerd. Je gedraagd je als zijn moeder en hij daardoor als een rebelerende puber. Het is niet gelijkwaardig.
Wat geef jij hem? Veel adviezen, wat hij uiteindelijk op prijs stelt. Liefde, gekke gebeurtenissen waar we vele om moeten lachen, een grote en directe mond..
Je komt ook slim en leuk over en ik geloof graag dat hij daar veel aan heeft.
Wat mist hij bij jou? Vraag ik hem vaak, hij zegt dan: weet ik niet.
Ik denk dat hij misschien niet zozeer iets mist, maar wel iets kan missen als kiespijn. De moeder in jou
Wat mis jij bij hem? Ondernemend vermogen, motivatie bij wat hij graag doet.
Hij is wie hij is. Dat hoort bij hem. Aan jou of jij dat kunt accepteren. Doe je dat wel, dan stoor je er ook niet zo aan.
Zit het er in bij hem en bij jou wat jullie van elkaar missen?
Kan jij daarmee leven? Ik kan hier niet mee leven nee..
Als je een nieuw licht kan werpen op bovenstaande dan kan dat ook gunstig voor jou uitpakken. Zo niet, trek dan je conclusie.
Kan hij daarmee leven? Hij is een persoon die de problemen uit de weg gaat en net doet of ze er niet zijn, niet aan denken zegt hij dan. Gewoon niet zien wat er gebeurd, dan kunnen we verder.Zeer man eigen. Rete irritant, maar een bepaalde pragmatische insteek kan jij op jouw beurt ook veel van leren. Niet het ontkennen van zaken, maar er wellicht wat minder gewicht aan geven.
donderdag 5 november 2009 om 13:45
Fijn, al die reacties. Dit was echt mijn laatste optie, zo'n forum opzoeken (niet lullig bedoeld hoor). Ik denk dat ik, als hij vanavond thuiskomt, iets lekkers ga maken en een rondje ga lopen langs het water ofzo.. Gister nacht hadden we namelijk weer zo'n bui en dan kan je niet slapen omdat je zo verdrietig bent..
Over dat bemoeien, ik wil me ook echt niet bemoeien zeg altijd precies wat er net was geschreven: je gedraagd je als een ontervreden puber die tegen zijn moeder aanschopt en ik ben dan die moeder!' Suf he? Vreselijk gewoon.. Ik moet hem wat meer 'laten' en wat meer accepteren, hij accepteert ook dat ik zo druk ben.. Maar nu zijn we weer op dit moment, namelijk dat we het weer gaan proberen. Op een gegeven moment is het op.
Over dat bemoeien, ik wil me ook echt niet bemoeien zeg altijd precies wat er net was geschreven: je gedraagd je als een ontervreden puber die tegen zijn moeder aanschopt en ik ben dan die moeder!' Suf he? Vreselijk gewoon.. Ik moet hem wat meer 'laten' en wat meer accepteren, hij accepteert ook dat ik zo druk ben.. Maar nu zijn we weer op dit moment, namelijk dat we het weer gaan proberen. Op een gegeven moment is het op.
donderdag 5 november 2009 om 14:06
Op mij komt het ook een klein beetje over dat je hem niet accepteert zoals hij is, zelf eigenschappen in hem ziet of denkt te zien en vindt dat hij daar iets mee moet doen.
Wat wil je dan gaan doen als die tv uit is? kom dat ook met iets constructiefs wat jullie beiden leuk vinden, lukt dat niet? Hij blijft graag tv kijken en jij iets anders doen (wat doe je dan als hij er niet is?), heel hard gezegd : pas je niet bij elkaar. Maar ga niet proberen hem te veranderen. Ik kan me zo goed voorstellen dat hij zich heel klein voelt naast jou, omdat jij zo goed weet te zeggen wat je graag anders ziet en hoe je vind dat hij zich moet gedragen en welke eigenschappen en talenten hij heeft die hij beter kan gebruiken. Dit soort dingen zorgt ervoor dat hij bij alles wat hij doet, het gevoel krijgt "iets te moeten" om leuk te zijn en blijven voor jou, dat lukt hem niet. Logisch, hij kan niet (veel) veranderen, daardoor krijgt hij het gevoel niet tevreden te zijn met zichzelf, terwijl als jij niet in beeld was geweest, dat misschien wel helemaal niet het geval zou zijn geweest.
Nogmaals, accepteer dat hij is wie hij (nu) is en accepteer wie jij zelf bent, kijk hoe je die 2 individuen samen in een huis kunt zetten en nog lol ook kunt laten maken, samen maar ook los van elkaar. Wordt (weer) elkaars maatje, zoek zijn rust op, maar stop met hem te willen veranderen.
Wat wil je dan gaan doen als die tv uit is? kom dat ook met iets constructiefs wat jullie beiden leuk vinden, lukt dat niet? Hij blijft graag tv kijken en jij iets anders doen (wat doe je dan als hij er niet is?), heel hard gezegd : pas je niet bij elkaar. Maar ga niet proberen hem te veranderen. Ik kan me zo goed voorstellen dat hij zich heel klein voelt naast jou, omdat jij zo goed weet te zeggen wat je graag anders ziet en hoe je vind dat hij zich moet gedragen en welke eigenschappen en talenten hij heeft die hij beter kan gebruiken. Dit soort dingen zorgt ervoor dat hij bij alles wat hij doet, het gevoel krijgt "iets te moeten" om leuk te zijn en blijven voor jou, dat lukt hem niet. Logisch, hij kan niet (veel) veranderen, daardoor krijgt hij het gevoel niet tevreden te zijn met zichzelf, terwijl als jij niet in beeld was geweest, dat misschien wel helemaal niet het geval zou zijn geweest.
Nogmaals, accepteer dat hij is wie hij (nu) is en accepteer wie jij zelf bent, kijk hoe je die 2 individuen samen in een huis kunt zetten en nog lol ook kunt laten maken, samen maar ook los van elkaar. Wordt (weer) elkaars maatje, zoek zijn rust op, maar stop met hem te willen veranderen.
donderdag 5 november 2009 om 14:32
Het is net alsof je een relatie hebt met mijn ex-vriend! Die was ook paar jaartjes ouder en aardig en lief en slim. Maar na een paar jaar vond ik hem, en de relatie vooral oorverdovend saai. Geen passie, geen sex, geen discussie, geen heel hard lachen of huilen, geen diepgaande gesprekken.
Het gevolg was dat ik verveeld was, meermaals ben vreemdgegaan, uiteindelijk verliefd ben geworden op een andere man en uiteindelijk de relatie heb verbroken. Ik was eigenlijk ook te jong en in een andere levensfase (ik midden in studie, hij al eventjes aan het werk). Het verbreken van de relatie was heel moeilijk, maar drie jaar later kan ik zeggen dat het wel heel erg verstandig is geweest. Ook al zeiden vrienden toe: 'Jullie hebben het zo leuk samen...'
(Niet dat ik hiermee wil zeggen: 'Verbreek je relatie!' Maar ik vind je wel jong om in zo'n 'bejaarden-relatie' te zitten. En ik begrijp waar je gevoel vandaan komt.)
Het gevolg was dat ik verveeld was, meermaals ben vreemdgegaan, uiteindelijk verliefd ben geworden op een andere man en uiteindelijk de relatie heb verbroken. Ik was eigenlijk ook te jong en in een andere levensfase (ik midden in studie, hij al eventjes aan het werk). Het verbreken van de relatie was heel moeilijk, maar drie jaar later kan ik zeggen dat het wel heel erg verstandig is geweest. Ook al zeiden vrienden toe: 'Jullie hebben het zo leuk samen...'
(Niet dat ik hiermee wil zeggen: 'Verbreek je relatie!' Maar ik vind je wel jong om in zo'n 'bejaarden-relatie' te zitten. En ik begrijp waar je gevoel vandaan komt.)
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
donderdag 5 november 2009 om 14:50
@Hariboooo: dat willen veranderen is ook iets heel lastigs. We kennen elkaar heel goed en we zijn beide veranderd, in goede opzichten. Hij is uit zichzelf ook heel veranderd, zonder dat ik daar uberhaupt iets van zei. Het volgende is, dat hij zelf zegt niet blij te zijn met zichzelf. Dat hij het haat dat hij zo wienig doet met wat hij kan en dat hij bang is om dingen te doen, omdat hij het toch niet kan. Dus dan krijg je twee kanten, ik wil dat hij blij wordt en motiveer hem door te zeggen dat hij dit en dat wel kan enz. maar dat kan ook weer bemoeien en veranderen zijn. Als hij blij is zoals hij hij is, dan wil ik niet dat hij veranderd. Maar hij is niet blij met zichzelf. Dubio..
@EvyBlissy: Klinkt wel bekend ja
Ik heb heel vaak gezegd dat ik wil kappen en dat het echt niet meer kan, ook gewoon gezegd. Hij wilt verder met onze relatie omdat hij echt vind dat ik "degene" ben. Maar ook hij ziet dat er teveel dingen aan de hand zijn. We hebben nog steeds leuke dingen en momenten, maar ik voel gewoon dat het steeds verder weg zakt. Zoals ik al eerder zei, ik probeer het nog en ga mijn best doen. Hem meer laten doen wat hij doet en met niet bemoeien met zoals hij gewoon is. Tot zo ver uiteraard, want we moeten niet doorgaan omdat we "al zover zijn'. Vijf jaar is nog niks vergeleken met een mensenleven.
@EvyBlissy: Klinkt wel bekend ja
Ik heb heel vaak gezegd dat ik wil kappen en dat het echt niet meer kan, ook gewoon gezegd. Hij wilt verder met onze relatie omdat hij echt vind dat ik "degene" ben. Maar ook hij ziet dat er teveel dingen aan de hand zijn. We hebben nog steeds leuke dingen en momenten, maar ik voel gewoon dat het steeds verder weg zakt. Zoals ik al eerder zei, ik probeer het nog en ga mijn best doen. Hem meer laten doen wat hij doet en met niet bemoeien met zoals hij gewoon is. Tot zo ver uiteraard, want we moeten niet doorgaan omdat we "al zover zijn'. Vijf jaar is nog niks vergeleken met een mensenleven.
donderdag 5 november 2009 om 14:56
quote:justher schreef op 05 november 2009 @ 14:50:
Ik heb heel vaak gezegd dat ik wil kappen en dat het echt niet meer kan, ook gewoon gezegd. Hij wilt verder met onze relatie omdat hij echt vind dat ik "degene" ben. Maar ook hij ziet dat er teveel dingen aan de hand zijn. We hebben nog steeds leuke dingen en momenten, maar ik voel gewoon dat het steeds verder weg zakt.
Is de relatie wel gelijkwaardig? Ik krijg een beetje het gevoel alsof hij beetje afhangekelijk is van je. Jij bent vreemd gegaan en je vraagt toch wel veel van hem en je hebt kritiek op hem, maar otch wil hij niets aan je veranderen. Ik vind hem erg gelaten onder de hele situatie. Wil hij er ook voor vechten? DAt ben je tohc waard?
(Sorry voor de typfouten, ik heb twee vingers met pleistsers na ongelukje vanochtend)
Ik heb heel vaak gezegd dat ik wil kappen en dat het echt niet meer kan, ook gewoon gezegd. Hij wilt verder met onze relatie omdat hij echt vind dat ik "degene" ben. Maar ook hij ziet dat er teveel dingen aan de hand zijn. We hebben nog steeds leuke dingen en momenten, maar ik voel gewoon dat het steeds verder weg zakt.
Is de relatie wel gelijkwaardig? Ik krijg een beetje het gevoel alsof hij beetje afhangekelijk is van je. Jij bent vreemd gegaan en je vraagt toch wel veel van hem en je hebt kritiek op hem, maar otch wil hij niets aan je veranderen. Ik vind hem erg gelaten onder de hele situatie. Wil hij er ook voor vechten? DAt ben je tohc waard?
(Sorry voor de typfouten, ik heb twee vingers met pleistsers na ongelukje vanochtend)
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
donderdag 5 november 2009 om 15:02
Trouwens: praat je er wel over met andre mensen? Bij mij wist namelijk niemand dat ik eigenlijk niet gelukkig was met mijn exvriend. (Hij wist het trouwens misschien ook niet).
De enige die aanvoelde dat het niet goed zat, was mijn moeder eigenlijk. En die was als enige niet verbaasd toen het uitging
De enige die aanvoelde dat het niet goed zat, was mijn moeder eigenlijk. En die was als enige niet verbaasd toen het uitging
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
donderdag 5 november 2009 om 16:20
EvyBlissy en qwertu: hij zegt inderdaad iedere keer dat ij het echt niet wilt dat het uit gaat enz. maar zijn best doen om het "leuker" te maken is er niet bij. Het is ook heel vaak dat als er totaal geen progressie is geweest en ik er weer over begin, dat het lijkt of hij het is vergeten. Hij is het niet vergeten, maar denkt dat het wel verwatert. Ik vind het gewoon steeds erger om te reageren op deze berichten, dat ik nu zo enorm word geconfronteerd als je het zo zwart op wit ziet..
Ik ben altijd een persoon geweest waar relaties nooit bij werkten, een persoon die ook niets zag in het bij elkaar blijven. Vandaar ook het vreemdgaan etc. maar toch kwam ik iedere keer weer terug bij hem. Ik wilde het gewoon echt gaan proberen en gaf toe aan het samenwonen. Daar moet ik gewoon eens mee ophouden, het is zoals het is en die energie kan anders worden gebruikt.
Ik praat er op deze manier niet over met mijn vrienden, omdat als ik erover begin, ze al snel zeggen dat ik me niet moet aanstellen en dat ik echt een erg leuke relatie heb. We zijn ook leuk samen, maar ondertussen.. Het is ook zo dat de meeste vrienden van mij snel tevreden zijn en al vroeg samenwoonden enzo. Ik ben een beetje een dwarsligger..
Ik mis "mezelf" en onze vroegere relatie ook gewoon heel erg. Maar aan de andere kant hadden we vroeger alleen maar feestjes, seks en ..drugs. We deden echt geen reet, en die tijden zijn veranderd, ik ben volwassen geworden en pak alles aan wat het leven bied zeg maar. Mijn vriend heeft die behoefte niet, en dat geeft ook aan de andere kant niet, maar de sfeer breekt me op.
Ik ben altijd een persoon geweest waar relaties nooit bij werkten, een persoon die ook niets zag in het bij elkaar blijven. Vandaar ook het vreemdgaan etc. maar toch kwam ik iedere keer weer terug bij hem. Ik wilde het gewoon echt gaan proberen en gaf toe aan het samenwonen. Daar moet ik gewoon eens mee ophouden, het is zoals het is en die energie kan anders worden gebruikt.
Ik praat er op deze manier niet over met mijn vrienden, omdat als ik erover begin, ze al snel zeggen dat ik me niet moet aanstellen en dat ik echt een erg leuke relatie heb. We zijn ook leuk samen, maar ondertussen.. Het is ook zo dat de meeste vrienden van mij snel tevreden zijn en al vroeg samenwoonden enzo. Ik ben een beetje een dwarsligger..
Ik mis "mezelf" en onze vroegere relatie ook gewoon heel erg. Maar aan de andere kant hadden we vroeger alleen maar feestjes, seks en ..drugs. We deden echt geen reet, en die tijden zijn veranderd, ik ben volwassen geworden en pak alles aan wat het leven bied zeg maar. Mijn vriend heeft die behoefte niet, en dat geeft ook aan de andere kant niet, maar de sfeer breekt me op.
donderdag 5 november 2009 om 16:57
domnaiefmutsje, goede vraag..
Ik bedenk me dat soms, en praat ik er met mijn vriend over. Wat als.. Ik denk dat ik dan gewoon op kamers (weer) ga wonen, en hij dus ook gewoon opzichzelf gaat wonen. Maar dan voelen we ons weer tot elkaar aangetrokken en duiken we terug in de tijd toen we allebei nog student waren.. Hij als 28-jarige wilt ook verder met zijn leven en zijn leven bestaad uit huisje-boompje-beestje. Wat ik dus te saai vind, of tenminste, het mag wel maar dan met extra's. Dit is het leeftijdsverschil dilemma, ik wil een oudere vriend, maar niet iemand die al kinderen en al die ongein wilt.
Voor een groot deel ligt het dus aan mezelf.
Ik bedenk me dat soms, en praat ik er met mijn vriend over. Wat als.. Ik denk dat ik dan gewoon op kamers (weer) ga wonen, en hij dus ook gewoon opzichzelf gaat wonen. Maar dan voelen we ons weer tot elkaar aangetrokken en duiken we terug in de tijd toen we allebei nog student waren.. Hij als 28-jarige wilt ook verder met zijn leven en zijn leven bestaad uit huisje-boompje-beestje. Wat ik dus te saai vind, of tenminste, het mag wel maar dan met extra's
. Dit is het leeftijdsverschil dilemma, ik wil een oudere vriend, maar niet iemand die al kinderen en al die ongein wilt. Voor een groot deel ligt het dus aan mezelf.
donderdag 5 november 2009 om 17:21
Ok, je trekt weer naar elkaar toe. Maar houdt dat eens buiten de vergelijking. Wat zou jij doen zonder hem?
Jij treft de mannen van rond de 30 die aan kinderen en stabiliteit willen beginnen en veel 30 jarige vrouwen zoeken mannen om kinderen mee te krijgen maar dat schrikt af. Het is ook nooit goed
Jij treft de mannen van rond de 30 die aan kinderen en stabiliteit willen beginnen en veel 30 jarige vrouwen zoeken mannen om kinderen mee te krijgen maar dat schrikt af. Het is ook nooit goed
donderdag 5 november 2009 om 17:32
justher, wat een lastige situatie waar je inzit. Ik herken mezelf voor een deel in jou vriend en ik herken mijn vriend voor een deel in jou.
Ik ben het persoon die meer met mijn talenten zou moeten doen, baalt dat ze niets doet maar bang is omdat het toch niet goed genoeg is. Hij probeert mij aan te sporen maar de lijn tussen aansporen en er teveel mee bemoeien is klein. Zo voelde ik me direct aangevallen als hij er maar iets over zei en had dan direct geen zin meer om ook maar iets te doen. Hij kon er niet tegen dat ik mezelf niet optimaal gelukkig maakte door het wel te doen. De rest van deze vicieuze cirkel ken je zelf ook denk ik. Ik had het nodig dat hij er nooit iets over zei, tenzij ik er zelf over begon, en het gevoel dat al zou ik nooit meer iets met mijn talent doen ik nog steeds goed genoeg voor hem was in zijn ogen. Hierdoor kon ik mijzelf er na een heel lange tijd weer toe zetten om aan de slag te gaan zonder bemoeienissen van buitenaf, ik had het zelf gedaan.
Wat betreft de rest, in jou ideale wereld, hoe zou jullie week eruitzien?
Ik ben het persoon die meer met mijn talenten zou moeten doen, baalt dat ze niets doet maar bang is omdat het toch niet goed genoeg is. Hij probeert mij aan te sporen maar de lijn tussen aansporen en er teveel mee bemoeien is klein. Zo voelde ik me direct aangevallen als hij er maar iets over zei en had dan direct geen zin meer om ook maar iets te doen. Hij kon er niet tegen dat ik mezelf niet optimaal gelukkig maakte door het wel te doen. De rest van deze vicieuze cirkel ken je zelf ook denk ik. Ik had het nodig dat hij er nooit iets over zei, tenzij ik er zelf over begon, en het gevoel dat al zou ik nooit meer iets met mijn talent doen ik nog steeds goed genoeg voor hem was in zijn ogen. Hierdoor kon ik mijzelf er na een heel lange tijd weer toe zetten om aan de slag te gaan zonder bemoeienissen van buitenaf, ik had het zelf gedaan.
Wat betreft de rest, in jou ideale wereld, hoe zou jullie week eruitzien?
donderdag 5 november 2009 om 19:29
Hey schuim (heel grappige naam 
),
Fijn dat er ook iemand als jij reageert, jij kan het vanuit een ander opzicht bekijken, een beetje vanuit mijn vriend.
Mijn ideale week zou eruit zien als het volgende:
-eens in de week uit eten (wat we ook doen, heel soms niet, we zijn beide restaurant verslaafd)
- lekker dansen met zijn tweetjes in het weekend (deden we vroeger altijd, we voelen elkaar veilloos aan en kunnen heerlijk dansen met elkaar)
- Uiteraard ieder zijn eigen ding doen, werk en school inclusief maar ook naar elkaars vrienden gaan. Door de week doe ik dit wel, mijn vriend niet omdat hij zijn vrienden in zijn geboortestad blijft hebben bij zijn band (best ver weg, gaat hij 1 keer in de week heen), en verder niet aan vriendschappen begint dichterbij (nog een moeilijk iets)
Ik ben zo nu en dan graag op mezelf, ik heb namelijk hobby's. Mijn vriend heeft deze weinig, wel interesses, maar niet wat hij dan ook gaat doen. dat botst, ik kan mezelf vermaken, hij nauwelijks of met t.v.
Ik probeer iets met het dansen te doen, we willen graag samen dansen, tango of salsa. Ik heb dit geregeld (zelf regelt hij nooit iets..) maar dit is niet door gegaan doordat we moesten overwerken etc...
),Fijn dat er ook iemand als jij reageert, jij kan het vanuit een ander opzicht bekijken, een beetje vanuit mijn vriend.
Mijn ideale week zou eruit zien als het volgende:
-eens in de week uit eten (wat we ook doen, heel soms niet, we zijn beide restaurant verslaafd)
- lekker dansen met zijn tweetjes in het weekend (deden we vroeger altijd, we voelen elkaar veilloos aan en kunnen heerlijk dansen met elkaar)
- Uiteraard ieder zijn eigen ding doen, werk en school inclusief maar ook naar elkaars vrienden gaan. Door de week doe ik dit wel, mijn vriend niet omdat hij zijn vrienden in zijn geboortestad blijft hebben bij zijn band (best ver weg, gaat hij 1 keer in de week heen), en verder niet aan vriendschappen begint dichterbij (nog een moeilijk iets)
Ik ben zo nu en dan graag op mezelf, ik heb namelijk hobby's. Mijn vriend heeft deze weinig, wel interesses, maar niet wat hij dan ook gaat doen. dat botst, ik kan mezelf vermaken, hij nauwelijks of met t.v.
Ik probeer iets met het dansen te doen, we willen graag samen dansen, tango of salsa. Ik heb dit geregeld (zelf regelt hij nooit iets..) maar dit is niet door gegaan doordat we moesten overwerken etc...
donderdag 5 november 2009 om 19:35
donderdag 5 november 2009 om 19:36
domnaiefmutsje: ik val inderdaad op oudere mannen, zij zijn toe aan de volgende stap. Met jongere kan ik niet omgaan, ik ben zelf (veel te) jong begonnen met seks en allerlei dingen die.. Nou goed, "slecht" zijn. Hierdoor heb ik een oudere nodig die ook meer heeft meegemaakt, plus nog - dit heeft ook met meerdere aspecten te maken - ben ik op jonge leeftijd mijn vader kwijtgeraakt waardoor ik meer "mannelijkheid" nodig heb..
Ook zijn er veel mannen die juist een jongere meid zoeken die niet opzoek is naar verbintenis etc. maar zo is mijn vriend dus niet inderdaad.
Ik zou zonder hem denk ik meer erop uit gaan. Toen ik een jaar weg was heb ik veel gefeest en echt van het studentenleven genoten zeg maar, niet iets wat van levensbelang is, maar ik ben nog jong en schijnbaar heb ik dit nog nodig. Ook zou ik snel weer een relatie beginnen, dat is ook mijn vermoeden. Ik ken mezelf, en ik weet dat ik niet zonder kan. Niet zonder een man om me heen en niet zonder seks, ik ben nauwelijks zonder iemand geweest. Als ik "single" was dan had ik toch iemand waarmee ik uitging en seks had.
Wat een naar persoon ben ik toch..
Ook zijn er veel mannen die juist een jongere meid zoeken die niet opzoek is naar verbintenis etc. maar zo is mijn vriend dus niet inderdaad.
Ik zou zonder hem denk ik meer erop uit gaan. Toen ik een jaar weg was heb ik veel gefeest en echt van het studentenleven genoten zeg maar, niet iets wat van levensbelang is, maar ik ben nog jong en schijnbaar heb ik dit nog nodig. Ook zou ik snel weer een relatie beginnen, dat is ook mijn vermoeden. Ik ken mezelf, en ik weet dat ik niet zonder kan. Niet zonder een man om me heen en niet zonder seks, ik ben nauwelijks zonder iemand geweest. Als ik "single" was dan had ik toch iemand waarmee ik uitging en seks had.
Wat een naar persoon ben ik toch..
donderdag 5 november 2009 om 19:38
Hariboooo: lees mijn vorige bericht
Ik ben op heel jonge leeftijd begonnen met seks, daarbij heel veel vriendjes gehad. In relaties met meerdere tegelijk. In die vijf jaar met mijn huidige vriend ben ik ontrouw geweest, dit zijn geen "relaties" maar ik weet van mezelf dat ik ze afstoot, dat ik het wil maar ook weer totaal niet. Is het zo wat duidelijker?
Ik ben op heel jonge leeftijd begonnen met seks, daarbij heel veel vriendjes gehad. In relaties met meerdere tegelijk. In die vijf jaar met mijn huidige vriend ben ik ontrouw geweest, dit zijn geen "relaties" maar ik weet van mezelf dat ik ze afstoot, dat ik het wil maar ook weer totaal niet. Is het zo wat duidelijker?
donderdag 5 november 2009 om 19:39
Een studentenleven mixt het beste met een andere student. Iemand die fulltime werkt heeft hele andere input en dan ben je best wel gaar doordeweeks. Niet om onderuit gezakt voor de tv te zitten, maar beetje sporten en af en toe op bezoek bij vrienden is wel de max. Je kunt het ook niet te laat maken.
donderdag 5 november 2009 om 19:43
Nee inderdaad, en dat begrijp ik heel goed. Uitgaan doen we in het weekend. Maar alleen werken en dan niets is gewoon.. Vind ik gewoon "ingekakt" ik word daar benauwd van.. Anyway, wat doe je eraan? Ik probeer zoveel, en wat er net al werd gezegd, je moet het zelf doen en willen en niet dwingen.
De conclusie is dus dat het zichzelf moet ontwikkelen, maar moet ik daar op gaan wachten?
De conclusie is dus dat het zichzelf moet ontwikkelen, maar moet ik daar op gaan wachten?
vrijdag 6 november 2009 om 10:13
Even een verslagje van gisteren, want ik was aangenaam verrast..Nu nog steeds
Gisteren heeft mijn vriend zich volledig uit zichzelf eens ingezet en het huisje omgetoverd tot een romantisch plekje..Eindelijk weer als vanouds en uren plezier gehad
Op het einde moesten we allebei heel erg huilen, alle emotie en gevoelens kwamen naar boven, wat een drama haha! We zijn beide duidelijk geweest en eerlijk, hij bekende dat hij meer actie wil ondernemen met alles en ook voor zichzelf, ik zou voortaan meer positief zijn en meer waarderen. Dus kijken we het een tijdje aan, we waren duidelijk over het feit dat als het gewoon niet past of lukt, het echt niet door kan gaan..
We zijn pas een dag verder en dit zegt nog helemaal niets, maar dat hij uit zich zelf al stappen onderneemt is al heel positief. We gaan het dus proberen..Wish me luck..
Gisteren heeft mijn vriend zich volledig uit zichzelf eens ingezet en het huisje omgetoverd tot een romantisch plekje..Eindelijk weer als vanouds en uren plezier gehad
Op het einde moesten we allebei heel erg huilen, alle emotie en gevoelens kwamen naar boven, wat een drama haha! We zijn beide duidelijk geweest en eerlijk, hij bekende dat hij meer actie wil ondernemen met alles en ook voor zichzelf, ik zou voortaan meer positief zijn en meer waarderen. Dus kijken we het een tijdje aan, we waren duidelijk over het feit dat als het gewoon niet past of lukt, het echt niet door kan gaan..
We zijn pas een dag verder en dit zegt nog helemaal niets, maar dat hij uit zich zelf al stappen onderneemt is al heel positief. We gaan het dus proberen..Wish me luck..
vrijdag 6 november 2009 om 10:40
quote:justher schreef op 05 november 2009 @ 19:29:
...
Mijn ideale week zou eruit zien als het volgende:
-eens in de week uit eten (wat we ook doen, heel soms niet, we zijn beide restaurant verslaafd)
- lekker dansen met zijn tweetjes in het weekend (deden we vroeger altijd, we voelen elkaar veilloos aan en kunnen heerlijk dansen met elkaar)
- Uiteraard ieder zijn eigen ding doen, werk en school inclusief maar ook naar elkaars vrienden gaan. Door de week doe ik dit wel, mijn vriend niet omdat hij zijn vrienden in zijn geboortestad blijft hebben bij zijn band (best ver weg, gaat hij 1 keer in de week heen), en verder niet aan vriendschappen begint dichterbij (nog een moeilijk iets)
Ik kan me best voorstellen dat jij wilt dat jou vriend dezelfde sociale week heeft als jij maar deze eis vind ik iets te ver gaan.
Ik ben zo nu en dan graag op mezelf, ik heb namelijk hobby's. Mijn vriend heeft deze weinig, wel interesses, maar niet wat hij dan ook gaat doen. dat botst, ik kan mezelf vermaken, hij nauwelijks of met t.v.
Is er dan helemaal niets buiten zijn werk en jou om wat hij doet? En als je nou vanaf nu bijna niets meer moederlijks zegt over zijn talenten, denk je dat hij deze vanzelf weer zou oppakken na onbepaalde tijd?
Ik probeer iets met het dansen te doen, we willen graag samen dansen, tango of salsa. Ik heb dit geregeld (zelf regelt hij nooit iets..) maar dit is niet door gegaan doordat we moesten overwerken etc...
Jullie kunnen dan aan een nieuwe cursus meedoen!
Veel mannen zijn volgens mij vrij laks, misschien kunnen jullie dingen zoals het dansen samen regelen ipv hij of jij.
Als ik jou was zou ik je leven leiden zoals je dat deed toen je het leuk vond. Waarom zou je moeten veranderen omdat je samen woont. Je kan best wel elk weekend gaan feesten. Soms gaat je vriend dan mee en misschien vaak ook niet. Maar waarom zou jij niet meer gaan? Vul je leven in zoals jij dat wilt. Natuurlijk houdt je rekening met elkaar, maar als jij uit wilt dan ga je toch lekker? Niemand is perfect, als je een ander vriendje vind die wel altijd mee wilt stappen zijn er weer tal van andere eigenschappen die niet leuk zijn.
En n.a.v. je laatste post, ik wens je geluk! En hopelijk komen jullie eruit.
...
Mijn ideale week zou eruit zien als het volgende:
-eens in de week uit eten (wat we ook doen, heel soms niet, we zijn beide restaurant verslaafd)
- lekker dansen met zijn tweetjes in het weekend (deden we vroeger altijd, we voelen elkaar veilloos aan en kunnen heerlijk dansen met elkaar)
- Uiteraard ieder zijn eigen ding doen, werk en school inclusief maar ook naar elkaars vrienden gaan. Door de week doe ik dit wel, mijn vriend niet omdat hij zijn vrienden in zijn geboortestad blijft hebben bij zijn band (best ver weg, gaat hij 1 keer in de week heen), en verder niet aan vriendschappen begint dichterbij (nog een moeilijk iets)
Ik kan me best voorstellen dat jij wilt dat jou vriend dezelfde sociale week heeft als jij maar deze eis vind ik iets te ver gaan.
Ik ben zo nu en dan graag op mezelf, ik heb namelijk hobby's. Mijn vriend heeft deze weinig, wel interesses, maar niet wat hij dan ook gaat doen. dat botst, ik kan mezelf vermaken, hij nauwelijks of met t.v.
Is er dan helemaal niets buiten zijn werk en jou om wat hij doet? En als je nou vanaf nu bijna niets meer moederlijks zegt over zijn talenten, denk je dat hij deze vanzelf weer zou oppakken na onbepaalde tijd?
Ik probeer iets met het dansen te doen, we willen graag samen dansen, tango of salsa. Ik heb dit geregeld (zelf regelt hij nooit iets..) maar dit is niet door gegaan doordat we moesten overwerken etc...
Jullie kunnen dan aan een nieuwe cursus meedoen!
Veel mannen zijn volgens mij vrij laks, misschien kunnen jullie dingen zoals het dansen samen regelen ipv hij of jij.
Als ik jou was zou ik je leven leiden zoals je dat deed toen je het leuk vond. Waarom zou je moeten veranderen omdat je samen woont. Je kan best wel elk weekend gaan feesten. Soms gaat je vriend dan mee en misschien vaak ook niet. Maar waarom zou jij niet meer gaan? Vul je leven in zoals jij dat wilt. Natuurlijk houdt je rekening met elkaar, maar als jij uit wilt dan ga je toch lekker? Niemand is perfect, als je een ander vriendje vind die wel altijd mee wilt stappen zijn er weer tal van andere eigenschappen die niet leuk zijn.
En n.a.v. je laatste post, ik wens je geluk! En hopelijk komen jullie eruit.