Kinderen
alle pijlers
Hoe erg is een bevalling?
vrijdag 13 november 2009 om 14:24
Aangezien er aardig wat ervaringsdeskundigen op dit forum aanwezig zijn, zou ik weleens willen weten hoe erg een bevalling is. Het enige wat je vaak hoort, is dat je de pijn vergeet als je het kindje ziet. Maar bijna niemand vertelt over het inknippen en allerlei andere nare dingen. Ik snap ook wel dat je daar niet meteen alle details over gaat vertellen, het is toch een beetje privé!
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
vrijdag 13 november 2009 om 14:26
Welke antwoorden ook volgen, iedereen beleeft zijn bevalling anders. De één vindt het pure horror, de ander (ik o.a.) vond het reuze meevallen. Heeft te maken met beleving, pijngrens, mogelijkheid tot onspannen, omgeving, en met hoe de bevalling verloopt. Allemaal factoren die heel verschillend kunnen uitpakken.
Alles is mogelijk, van een bevalling die je amper voelt tot een vreselijk pijnlijke hel van meerdere dagen.
Inknippen voel je overigens niet als het goed is, ze verdoven of doen het tijdens een wee (dan voel je het niet)
Alles is mogelijk, van een bevalling die je amper voelt tot een vreselijk pijnlijke hel van meerdere dagen.
Inknippen voel je overigens niet als het goed is, ze verdoven of doen het tijdens een wee (dan voel je het niet)
vrijdag 13 november 2009 om 14:27
Nee komt nooit meer goed
Als dat werkelijk zo zou zijn zouden er maar weinig kinderen geboren worden denk je niet?
Bovendien zie ik de meerwaarde van de horrorscenario's niet.
Wat heb je eraan als je buurvrouw een kindje van 6 pond gebaart heeft en daarbij helemaal is ingescheurd,terwijl je andere buurvrouw een kindje van 9 pond zonder problemen op de wereld heeft gezet
Als dat werkelijk zo zou zijn zouden er maar weinig kinderen geboren worden denk je niet?
Bovendien zie ik de meerwaarde van de horrorscenario's niet.
Wat heb je eraan als je buurvrouw een kindje van 6 pond gebaart heeft en daarbij helemaal is ingescheurd,terwijl je andere buurvrouw een kindje van 9 pond zonder problemen op de wereld heeft gezet
vrijdag 13 november 2009 om 14:28
vrijdag 13 november 2009 om 14:28
Een bevalling is erg. Dat vergeet je even als je je kindje in je armen houdt. Dan komt de placenta en vervolgens de hechtingen, dus dat moment van vergeten is snel vergeten .
But you will survive. En zelfs nog eventueel een tweede bevalling meemaken. Waarbij je vloekt waar je in hemelsnaam weer aan bent begonnen op het moment dat je weer moet baren.
But you will survive. En zelfs nog eventueel een tweede bevalling meemaken. Waarbij je vloekt waar je in hemelsnaam weer aan bent begonnen op het moment dat je weer moet baren.
vrijdag 13 november 2009 om 14:30
Het is heel verschillend. Iedereen ervaart het anders en iedere bevalling is anders. Ik vond het heel goed te doen en de meeste vrouwen die ik ken ook. Bedenk maar zo: als het echt zo vreselijk is, dan zouden niet zoveel vrouwen twee of meer kinderen hebben....... Nu verliep mijn bevalling ook heel goed (6,5 uur) maar ik vind het zelfs een ervaring die ik echt niet had willen missen, heel bijzonder, heel 'oer'.
Overigens als je eenmaal zwanger bent, zullen mensen je grààg alle nare verhalen vertellen. Don't ask me why want daar zit je echt niet op te wachten, maar een zwangere buik brengt de meest erge horrorverhalen op tafel. Zelfs van de buurvrouw of de mevrouw naast je in de bus....
Overigens als je eenmaal zwanger bent, zullen mensen je grààg alle nare verhalen vertellen. Don't ask me why want daar zit je echt niet op te wachten, maar een zwangere buik brengt de meest erge horrorverhalen op tafel. Zelfs van de buurvrouw of de mevrouw naast je in de bus....
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 13 november 2009 om 14:30
Eerste bevalling: geen persweeen, tangverlossing en heel veel hechtingen. Tweede bevalling: inleiding, alle gyn van het ziekenhuis hebben gezellig meegedfaan, binnen een kwartier van vier naar tien cm ontsluiting. Ruzie tussen de medisch vlos en het verpleegkundige personeel
Maar verder valt het wel mee.
Maar verder valt het wel mee.
vrijdag 13 november 2009 om 14:33
quote:Merit schreef op 13 november 2009 @ 14:24:
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
Nou, je kan er veel van zeggen, van een bevalling, maar dat het onnatuurlijk is, nee. Die heb ik nog niet eerder gehoord.
Maar je vroeg om ervaringsverhalen: Het was afgrijselijk. Ik zat er middenin, en weet nog dat ik dacht: totdat het geboren wordt, doet het alleen maar nog meer pijn. En dat had ik niet verkeerd ingeschat. Maar goed, het is eindige pijn en het dient een hoger doel, dus daardoor is het te overzien.
Van het inscheuren heb ik du moment niks gevoeld (kun je noagaan hoeveel pijn een wee doet), maar daarna tijdens het hechten des te meer. "Oh', zei de verloskundige, 'ik dacht dat je wel goed genoeg verdoofd was'', toen ze met haar vingers in mijn anus ronddraaide om te voelen of alles wel goed was gehecht.
Pas na een dag of 5 heb ik een heel klein keuteltje gepoept, en daar heb ik toch wel een half uur met een krantje voor op de wc gezeten. Zitten ging ook een week bijna niet, evenals lopen, opstaan van bed en meer van dat soort praktische dingen. Plassen ging alleen maar als ik tegelijkertijd een sifonnetje water leegkneep over mijn vagina, want anders branden de hechtingen van de urine die erlangs liep.
Ik ben het nog niet vergeten en onze dochter is nu 16 maanden, dus ik weet zeker dat er geen 2e komt.
Ik zou wel kinderen willen over een tijdje, een zwangerschap zie ik ook nog wel zitten... maar zo'n bevalling! Het lijkt me zo onnatuurlijk... een ontzettend dikke buik en dan moet het er uit! Komt dat ooit wel weer goed allemaal?!
Nou, je kan er veel van zeggen, van een bevalling, maar dat het onnatuurlijk is, nee. Die heb ik nog niet eerder gehoord.
Maar je vroeg om ervaringsverhalen: Het was afgrijselijk. Ik zat er middenin, en weet nog dat ik dacht: totdat het geboren wordt, doet het alleen maar nog meer pijn. En dat had ik niet verkeerd ingeschat. Maar goed, het is eindige pijn en het dient een hoger doel, dus daardoor is het te overzien.
Van het inscheuren heb ik du moment niks gevoeld (kun je noagaan hoeveel pijn een wee doet), maar daarna tijdens het hechten des te meer. "Oh', zei de verloskundige, 'ik dacht dat je wel goed genoeg verdoofd was'', toen ze met haar vingers in mijn anus ronddraaide om te voelen of alles wel goed was gehecht.
Pas na een dag of 5 heb ik een heel klein keuteltje gepoept, en daar heb ik toch wel een half uur met een krantje voor op de wc gezeten. Zitten ging ook een week bijna niet, evenals lopen, opstaan van bed en meer van dat soort praktische dingen. Plassen ging alleen maar als ik tegelijkertijd een sifonnetje water leegkneep over mijn vagina, want anders branden de hechtingen van de urine die erlangs liep.
Ik ben het nog niet vergeten en onze dochter is nu 16 maanden, dus ik weet zeker dat er geen 2e komt.
vrijdag 13 november 2009 om 14:33
De eerste keer: appeltje eitje. De tweede keer: ik heb nog nooit zoveel gevloekt in mijn leven als het laatste uur van de bevalling (en na elke vloek mijn excuses aangeboden, tot grote hilariteit van de verpleegkundigen). Eerste keer ingeknipt, tweede keer een beetje ingescheurd, maar eerlijk gezegd voelde ik daar amper wat van.
Maar absoluut de moeite waard!
Maar absoluut de moeite waard!
vrijdag 13 november 2009 om 14:33
Ik weet nog dat ik tijdens mijn bevalling zon pijn had dat ik niet meer verder wide. Laat maar zitten zoiets. Maar dat kan natuurlijk niet.
Ik kan er niet in meegaan dat zodra je kind op je buik ligt je alles weer bent vergeten, het is voor mij alles behalve een roze wolk geweest.
De hechtingen vond ik nog het allerergste, weet nog precies hoe het voelde, dus dat is mijn grootste angst bij een volgende bevalling; die hechtingen!
Maar goed, neemt niet weg dat het wel heel bijzonder is om een kind te dragen en dat moet er nou eenmaal ook weer uit.
Ik kan er niet in meegaan dat zodra je kind op je buik ligt je alles weer bent vergeten, het is voor mij alles behalve een roze wolk geweest.
De hechtingen vond ik nog het allerergste, weet nog precies hoe het voelde, dus dat is mijn grootste angst bij een volgende bevalling; die hechtingen!
Maar goed, neemt niet weg dat het wel heel bijzonder is om een kind te dragen en dat moet er nou eenmaal ook weer uit.
