Psyche
alle pijlers
Lang geleden... deel 4
maandag 9 november 2009 om 23:27
gun jezelf het verdriet en laat weten dat het klote gaat.
gun jezelf mensen die je steunen en die er voor je willen zijn.
gun jezelf dat jij nu even belangrijk bent omdat jij verdriet hebt.
gun jezelf dat jij door je problemen een beter mens wordt maar niet meteen.
gun jezelf de tijd om te rouwen, te verwerken en te gaan inzien hoe je je leven weer oppakt.
gun jezelf jezelf.
en gun jezelf je fouten.
gun jezelf je tekortkomingen.
gun jezelf dat je mens bent en niet altijd perfect bent.
gun jezelf dat je het moeilijk hebt.
en gun jezelf dat je er ook weer uitkomt maar wel op je eigen tijd en op je eigen manier.
niet zoals je denkt dat het hoort.
het hoort zoals jij het doet.
het is jouw verdriet en jij gaat daarmee om zoals jij daarmee omgaat.
Geloof in jezelf!
*tekst heb ik eerlijk gejat.. *
gun jezelf mensen die je steunen en die er voor je willen zijn.
gun jezelf dat jij nu even belangrijk bent omdat jij verdriet hebt.
gun jezelf dat jij door je problemen een beter mens wordt maar niet meteen.
gun jezelf de tijd om te rouwen, te verwerken en te gaan inzien hoe je je leven weer oppakt.
gun jezelf jezelf.
en gun jezelf je fouten.
gun jezelf je tekortkomingen.
gun jezelf dat je mens bent en niet altijd perfect bent.
gun jezelf dat je het moeilijk hebt.
en gun jezelf dat je er ook weer uitkomt maar wel op je eigen tijd en op je eigen manier.
niet zoals je denkt dat het hoort.
het hoort zoals jij het doet.
het is jouw verdriet en jij gaat daarmee om zoals jij daarmee omgaat.
Geloof in jezelf!
*tekst heb ik eerlijk gejat.. *
zondag 29 november 2009 om 17:36
Met mij gaat het ook niet echt lekker, vandaar stilte vanuit hier.
Als ik er meer over vertel, voelt het als klagen. Is niet zo misschien, maar voelt gewoon niet fijn.
Verstand en gevoel enzo.. blabla.
Saar, je mag altijd alles zeggen wat je wilt!
Je word gelezen, en misschien kunnen we iets voor je doen!
Als ik er meer over vertel, voelt het als klagen. Is niet zo misschien, maar voelt gewoon niet fijn.
Verstand en gevoel enzo.. blabla.
Saar, je mag altijd alles zeggen wat je wilt!
Je word gelezen, en misschien kunnen we iets voor je doen!
zondag 29 november 2009 om 17:53
Ha Appeltje, en ha Saar.
Kunnen jullie niet gewoon even vet gaan klagen?
Ik zal even beginnen. Wat een rotdag. Chagrijnige man vandaag, omdat hij baalt van zijn lijf en nieuwe kleren nodig had. Ik help hem zoeken, en hij heeft wat gevonden, maar de sfeer was mopperig, vervelend en echt niet leuk. Zelfs al gingen we even koffie drinken bij de hema. Jong verliefd stel aan het tafeltje naast ons, meisje streelde steeds de hand van de jongen, ieks wat klef en ik dacht: wat zijn wij hier ver, vér vandaan. Echt een ontzettende balen zondag.
Kunnen jullie niet gewoon even vet gaan klagen?
Ik zal even beginnen. Wat een rotdag. Chagrijnige man vandaag, omdat hij baalt van zijn lijf en nieuwe kleren nodig had. Ik help hem zoeken, en hij heeft wat gevonden, maar de sfeer was mopperig, vervelend en echt niet leuk. Zelfs al gingen we even koffie drinken bij de hema. Jong verliefd stel aan het tafeltje naast ons, meisje streelde steeds de hand van de jongen, ieks wat klef en ik dacht: wat zijn wij hier ver, vér vandaan. Echt een ontzettende balen zondag.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 29 november 2009 om 18:41
Dat is een rotgevoel en gedachte EV!
Zal ik beginnen verder gaan dan?
Ik voel me gisteren en vandaag zo depressief als wat, en weet niet hoe het komt.
Of misschien weet ik wel hoe het komt, maar wil ik het niet weten.
En doe ik net alsof ik het niet weet. Zoiets.
Ik weet het niet.
En het gevoel is er eerlijk gezegd al wat langer, maar heb het steeds onderdrukt ofzo. En nu even niet. Misschien. Of wel. Of niet.
Zoals jullie zien, ik weet het even allemaal niet.
Nou, daar kunnen jullie dus helemaal niets mee.
Zal ik beginnen verder gaan dan?
Ik voel me gisteren en vandaag zo depressief als wat, en weet niet hoe het komt.
Of misschien weet ik wel hoe het komt, maar wil ik het niet weten.
En doe ik net alsof ik het niet weet. Zoiets.
Ik weet het niet.
En het gevoel is er eerlijk gezegd al wat langer, maar heb het steeds onderdrukt ofzo. En nu even niet. Misschien. Of wel. Of niet.
Zoals jullie zien, ik weet het even allemaal niet.
Nou, daar kunnen jullie dus helemaal niets mee.
zondag 29 november 2009 om 19:37
Nee, inderdaad.
Behalve dan gewoon naar je luisteren, en dat helpt misschien ook wel. Een beetje.
Hier net een heel gesprek gehad, maar het lost niets op.
Waar ik echt benieuwd naar ben, en wat ik me serieus afvraag: hoe loopt jullie relatie eigenlijk (voor zover je een partner hebt dan, maar misschien ook wel andere relaties, met vriendinnen of andere mensen)? Hebben jullie veel last van (de gevolgen) van wat je meegemaakt hebt?
Want dat is eigenlijk waar het bij ons op neerkomt, en behalve dat van mij hebben we vanaf het begin al zoveel voor onze kiezen gehad, dat ik denk: dit is gewoon teveel. Al die problemen rondom beider kinderen en familie, om het maar heel kort door de bocht samen te vatten. En dan mijn verleden met alle gevolgen van dien. Soms denk ik echt dat we beter af zijn zonder elkaar.
Behalve dan gewoon naar je luisteren, en dat helpt misschien ook wel. Een beetje.
Hier net een heel gesprek gehad, maar het lost niets op.
Waar ik echt benieuwd naar ben, en wat ik me serieus afvraag: hoe loopt jullie relatie eigenlijk (voor zover je een partner hebt dan, maar misschien ook wel andere relaties, met vriendinnen of andere mensen)? Hebben jullie veel last van (de gevolgen) van wat je meegemaakt hebt?
Want dat is eigenlijk waar het bij ons op neerkomt, en behalve dat van mij hebben we vanaf het begin al zoveel voor onze kiezen gehad, dat ik denk: dit is gewoon teveel. Al die problemen rondom beider kinderen en familie, om het maar heel kort door de bocht samen te vatten. En dan mijn verleden met alle gevolgen van dien. Soms denk ik echt dat we beter af zijn zonder elkaar.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 29 november 2009 om 19:47
Hoi!
Kom even zwaaien en jullie een fijne avond en een goede week wensen.
En even op EV reageren.
EV: juist door alle moeilijke dingen etc is mijn relatie momenteel ijzersterk. Ik weet ook niet hoe we het doen. Ik probeer mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen, mijn verwachtingen t.a.v hem aanzienlijk te minderen (want daar heb ik nogal een handje van).
Ik geloof ook wel doordat het komt dat het met mij zo rot gaat. Ik heb hem juist nodig, ik praat met hem en kan 'm redelijk toelaten in mijn sores.
Ik zie het als iets waardevols en kostbaars.
Wat maakt precies dat je denkt beter af te zijn zonder?
Mag hij niet dichtbij komen? Zijn jullie te vaak bij elkaar? Loopt de communicatie stroef?
(ik probeer mee te denken)
Kom even zwaaien en jullie een fijne avond en een goede week wensen.
En even op EV reageren.
EV: juist door alle moeilijke dingen etc is mijn relatie momenteel ijzersterk. Ik weet ook niet hoe we het doen. Ik probeer mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen, mijn verwachtingen t.a.v hem aanzienlijk te minderen (want daar heb ik nogal een handje van).
Ik geloof ook wel doordat het komt dat het met mij zo rot gaat. Ik heb hem juist nodig, ik praat met hem en kan 'm redelijk toelaten in mijn sores.
Ik zie het als iets waardevols en kostbaars.
Wat maakt precies dat je denkt beter af te zijn zonder?
Mag hij niet dichtbij komen? Zijn jullie te vaak bij elkaar? Loopt de communicatie stroef?
(ik probeer mee te denken)
zondag 29 november 2009 om 20:25
Ster, echt fijn voor je. Ik zou graag je geheim weten.
Lief dat je meedenkt.
Denk dat hier een deel van het probleem idd is dat we teveel op elkaars lip zitten. Hij heeft buiten zijn werk helemaal geen sociale contacten, ik wel. Behalve met vriendinnen heb ik ook mensen 'verder weg' om mee te praten: nu dus mijn therapeutes, maar ook de coach. Ik denk dat het voor hem, wat stress betreft, wel zou uitmaken als hij ook meer contacten had. En als ik deel van de stress ben, helpt het natuurlijk niet om met mij te praten.
De dingen die er nog meer spelen zijn niet op te lossen, dus daar moeten we beiden mee zien te leren leven. Ik neem daarin wel mijn verantwoordelijkheid, vind ik, maar hij niet. Zoals ik al zei: ik denk dat het voor hem zou schelen als hij ook iemand had om mee te praten, buiten mij. Ik wil niet allesvoorzienend en zo belangrijk zijn. Soms denk ik weleens dat het allemaal téveel en té moeilijk is. En ik kan gewoon ook nog steeds niet geloven dat iemand echt van mij houdt zoals ik ben; omdat ik daar zelf wel moeite mee heb bij hem.
Ik weet nog niet of ik deze post durf te laten staan.
Lief dat je meedenkt.
Denk dat hier een deel van het probleem idd is dat we teveel op elkaars lip zitten. Hij heeft buiten zijn werk helemaal geen sociale contacten, ik wel. Behalve met vriendinnen heb ik ook mensen 'verder weg' om mee te praten: nu dus mijn therapeutes, maar ook de coach. Ik denk dat het voor hem, wat stress betreft, wel zou uitmaken als hij ook meer contacten had. En als ik deel van de stress ben, helpt het natuurlijk niet om met mij te praten.
De dingen die er nog meer spelen zijn niet op te lossen, dus daar moeten we beiden mee zien te leren leven. Ik neem daarin wel mijn verantwoordelijkheid, vind ik, maar hij niet. Zoals ik al zei: ik denk dat het voor hem zou schelen als hij ook iemand had om mee te praten, buiten mij. Ik wil niet allesvoorzienend en zo belangrijk zijn. Soms denk ik weleens dat het allemaal téveel en té moeilijk is. En ik kan gewoon ook nog steeds niet geloven dat iemand echt van mij houdt zoals ik ben; omdat ik daar zelf wel moeite mee heb bij hem.
Ik weet nog niet of ik deze post durf te laten staan.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 29 november 2009 om 21:55
EV, ik heb zoals je weet geen relatie.
Ik heb hier al wel eerder wat over verteld en wil niet alles weer vertellen nu. Maar het komt erop neer dat ik moeite heb mensen dichtbij te laten komen.
Niet alleen in relaties, ook voor vriendschappen geldt dat.
Zeggen dat ik je begrijp gaat misschien iets te ver, maar ik kan me er zeker wat bij voorstellen.
Ook bij wat je zegt over EM, dat hij verder nauwelijks contacten heeft en jij dus zo enorm belangrijk voor hem bent.
Ik zou het daar geloof ik heel benauwd van krijgen.
Mensen niet dichtbij kunnen laten komen is waar ik nu weer erg tegenaan loop.
Het gaat slecht met me.
En juist nu ik eigenlijk zo hard mensen nodig heb die me dierbaar zijn, kan ik ze niet toelaten.
Vriendinnen heb ik sinds de vakantie op afstand gehouden.
Daar ben ik goed in, te goed haast.
Een vriendin heb ik gisteravond via sms, na aandringen van haar, verteld dat het niet goed gaat.
Maar ik kan haar lieve aanbod, om me even door haar te laten verzorgen, niet accepteren.
En dat is zo dubbel.
Want ergens is dat wat ik het liefste wil, me even laten verzorgen, er gewoon mogen zijn.
Maar ik kan het niet.
Ik ben nu beland in een cirkeltje waar ik niet uitkomt.
Heel eenzaam, maar voed die eenzaamheid zelf, omdat het gek genoeg wel veilig voelt.
Ik breng het grootste deel van de dag door in bed om mijn dagen maar zo kort mogelijk te maken.
Werk biedt afleiding, maar daarbuiten is er niets.
Ik weet dat ik niet veel langer zo door kan gaan. Dat er iets moet gebeuren.
Maar ik kom er niet uit.
Ik heb hier al wel eerder wat over verteld en wil niet alles weer vertellen nu. Maar het komt erop neer dat ik moeite heb mensen dichtbij te laten komen.
Niet alleen in relaties, ook voor vriendschappen geldt dat.
Zeggen dat ik je begrijp gaat misschien iets te ver, maar ik kan me er zeker wat bij voorstellen.
Ook bij wat je zegt over EM, dat hij verder nauwelijks contacten heeft en jij dus zo enorm belangrijk voor hem bent.
Ik zou het daar geloof ik heel benauwd van krijgen.
Mensen niet dichtbij kunnen laten komen is waar ik nu weer erg tegenaan loop.
Het gaat slecht met me.
En juist nu ik eigenlijk zo hard mensen nodig heb die me dierbaar zijn, kan ik ze niet toelaten.
Vriendinnen heb ik sinds de vakantie op afstand gehouden.
Daar ben ik goed in, te goed haast.
Een vriendin heb ik gisteravond via sms, na aandringen van haar, verteld dat het niet goed gaat.
Maar ik kan haar lieve aanbod, om me even door haar te laten verzorgen, niet accepteren.
En dat is zo dubbel.
Want ergens is dat wat ik het liefste wil, me even laten verzorgen, er gewoon mogen zijn.
Maar ik kan het niet.
Ik ben nu beland in een cirkeltje waar ik niet uitkomt.
Heel eenzaam, maar voed die eenzaamheid zelf, omdat het gek genoeg wel veilig voelt.
Ik breng het grootste deel van de dag door in bed om mijn dagen maar zo kort mogelijk te maken.
Werk biedt afleiding, maar daarbuiten is er niets.
Ik weet dat ik niet veel langer zo door kan gaan. Dat er iets moet gebeuren.
Maar ik kom er niet uit.
zondag 29 november 2009 om 22:20
Lieve Saar
Ik weet gewoon niet wat ik zeggen moet lieverd.
Wil graag, zo graag je helpen.
Maar wat ik als oplossingen kan aandragen weet je zelf ook wel, en maakt je geloof ik alleen maar verdrietiger.
Wat ik je kan bieden is niet genoeg, omdat het maar beperkt in mijn macht ligt en dat frustreert mij.
Mijn "lieve" woorden zijn gebakken lucht omdat er weinig van waargemaakt kan worden.
Een kleine goedbedoelde schop onder je kont komt veel te hard aan, en dat wil ik niet.
Dat er wat moet gebeuren is een feit,maar een feit die niet eens a la minuut van de grond kan komen.
Kortom, ik begrijp al te goed dat ook jij het niet meer weet.
Wie kan het dan wel weten??
Je huisarts misschien??
Kan hij iets aanbieden of bedenken wat jou even op korte termijn een beetje helpt op te staan?????.
Kan je zelf benoemen waardoor het komt dat dit gevoel je ineens genadeloos onderuit haalt?
Wat is de trigger geweest.
Pff..volgens mij zeg ik ook nu alleen maar verkeerde dingen .
Ik denk aan je Saar
Ik weet gewoon niet wat ik zeggen moet lieverd.
Wil graag, zo graag je helpen.
Maar wat ik als oplossingen kan aandragen weet je zelf ook wel, en maakt je geloof ik alleen maar verdrietiger.
Wat ik je kan bieden is niet genoeg, omdat het maar beperkt in mijn macht ligt en dat frustreert mij.
Mijn "lieve" woorden zijn gebakken lucht omdat er weinig van waargemaakt kan worden.
Een kleine goedbedoelde schop onder je kont komt veel te hard aan, en dat wil ik niet.
Dat er wat moet gebeuren is een feit,maar een feit die niet eens a la minuut van de grond kan komen.
Kortom, ik begrijp al te goed dat ook jij het niet meer weet.
Wie kan het dan wel weten??
Je huisarts misschien??
Kan hij iets aanbieden of bedenken wat jou even op korte termijn een beetje helpt op te staan?????.
Kan je zelf benoemen waardoor het komt dat dit gevoel je ineens genadeloos onderuit haalt?
Wat is de trigger geweest.
Pff..volgens mij zeg ik ook nu alleen maar verkeerde dingen .
Ik denk aan je Saar
zondag 29 november 2009 om 22:50
Zeg toch niet steeds dat ik geen zak aan je woorden heb Iry.
Je bent een lieverd en ik vind het echt fijn dat er er bent en er wil zijn.
Dat ik alles nu moeilijk kan accepteren ligt aan mij, niet aan jou of wie dan ook.
Mijn huisarts heb ik helemaal niets mee. Heb eerlijk gezegd zelfs de pest aan die man en mijd hem zoveel mogelijk.
Ben al lang op zoek naar een ander, maar dat wil nog steeds niet vlotten.
En ik weet al wat er dan komt: pillen.
En dat wil ik niet.
Ik ga morgen mijn vorige psych mailen en vragen of ik korte termijn bij haar terecht kan. Misschien helpt dat me wat.
Dan maar zelf betalen.
Je bent een lieverd en ik vind het echt fijn dat er er bent en er wil zijn.
Dat ik alles nu moeilijk kan accepteren ligt aan mij, niet aan jou of wie dan ook.
Mijn huisarts heb ik helemaal niets mee. Heb eerlijk gezegd zelfs de pest aan die man en mijd hem zoveel mogelijk.
Ben al lang op zoek naar een ander, maar dat wil nog steeds niet vlotten.
En ik weet al wat er dan komt: pillen.
En dat wil ik niet.
Ik ga morgen mijn vorige psych mailen en vragen of ik korte termijn bij haar terecht kan. Misschien helpt dat me wat.
Dan maar zelf betalen.
maandag 30 november 2009 om 00:02
Dat is balen Saar dat je een flut huisarts hebt.
Juist dat zou een persoon moeten zijn waar je op terug kan vallen en dingen naar terug kan koppelen.
Ik vind overigens niet dat het aan jou ligt Saar dat je moeilijk hulp of mensen om je heen kan accepteren.
Kan misschien niet goed verwoorden hoe ik dat bedoel.
Vergelijkbaar misschien met mijn falen om op tijd naar bed te gaan?
Ik wil wel anders,maar iets heeft mij op dit moment(weer) in de greep waar ik niet tegen opgewassen ben.
Ik twijfel om jou uit te leggen hoe moeilijk ik het vind je goed te benaderen.
Omdat ik bang ben dat het jou weerhoudt mij op te zoeken of mij te accepteren als vertrouwenspersoon
.Maar aangezien ik toch al het risico loop je op afstand te houden doe ik het maar wel .
Waarom ik mij zo weinig waard voel in deze situatie is omdat ik het verdomd lastig vind iemand die mij heel dierbaar is zo te zien worstelen.
Ik kan moeilijk omgaan met de onmacht iemand niet gelukkig te maken,of de pijn weg te nemen.
Ik weet ook dat het niet mijn verantwoordlijkheid is.
Het is iets wat wel mijn werkpunt is, dat leren los te laten.
Het is soms haast een krampachtig iets ,te willen zorgen dat iemand geen pijn,verdriet of een moeilijk moment heeft.
Alles waar ik zelf mee zou zitten lijkt inherent aan het gevoel van de ander, de ander waar ik vreselijk veel om geef.
En dat is denk ik hoe ik het nu (verkeerd ) benader, wat voort komt uit jou niet verdrietig te willen zien.
En dat is echt puur omdat je inmiddels een dierbaar persoon voor mij bent geworden,waar ik erg veel om geef.
Ik hoop echt dat ik je nu ook niet dicht laat klappen met deze uitleg, al weet ik dat ik een risico loop.
Maakt ook niets uit of je iets wel vertelt of niet,want ik lees of hoor het toch tussen de regels door.
Je neemt door zwijgen het gevoel niet weg .
Ik begrijp je boodschap wel, en zal er beter op letten.
Liefs.
Juist dat zou een persoon moeten zijn waar je op terug kan vallen en dingen naar terug kan koppelen.
Ik vind overigens niet dat het aan jou ligt Saar dat je moeilijk hulp of mensen om je heen kan accepteren.
Kan misschien niet goed verwoorden hoe ik dat bedoel.
Vergelijkbaar misschien met mijn falen om op tijd naar bed te gaan?
Ik wil wel anders,maar iets heeft mij op dit moment(weer) in de greep waar ik niet tegen opgewassen ben.
Ik twijfel om jou uit te leggen hoe moeilijk ik het vind je goed te benaderen.
Omdat ik bang ben dat het jou weerhoudt mij op te zoeken of mij te accepteren als vertrouwenspersoon
.Maar aangezien ik toch al het risico loop je op afstand te houden doe ik het maar wel .
Waarom ik mij zo weinig waard voel in deze situatie is omdat ik het verdomd lastig vind iemand die mij heel dierbaar is zo te zien worstelen.
Ik kan moeilijk omgaan met de onmacht iemand niet gelukkig te maken,of de pijn weg te nemen.
Ik weet ook dat het niet mijn verantwoordlijkheid is.
Het is iets wat wel mijn werkpunt is, dat leren los te laten.
Het is soms haast een krampachtig iets ,te willen zorgen dat iemand geen pijn,verdriet of een moeilijk moment heeft.
Alles waar ik zelf mee zou zitten lijkt inherent aan het gevoel van de ander, de ander waar ik vreselijk veel om geef.
En dat is denk ik hoe ik het nu (verkeerd ) benader, wat voort komt uit jou niet verdrietig te willen zien.
En dat is echt puur omdat je inmiddels een dierbaar persoon voor mij bent geworden,waar ik erg veel om geef.
Ik hoop echt dat ik je nu ook niet dicht laat klappen met deze uitleg, al weet ik dat ik een risico loop.
Maakt ook niets uit of je iets wel vertelt of niet,want ik lees of hoor het toch tussen de regels door.
Je neemt door zwijgen het gevoel niet weg .
Ik begrijp je boodschap wel, en zal er beter op letten.
Liefs.
maandag 30 november 2009 om 09:23
maandag 30 november 2009 om 10:47
Daar krijg ik het ook benauwd van, Saar. Iemand voor wie ik alles ben. (En ik denk dat er heel veel vrouwen die elders hier schrijven zijn die dit niet zullen begrijpen, want die willen niets liever dan dat zijn voor hun man of vriend.)
Ik begrijp jouw worsteling en ik vind het pijnlijk om te lezen dat je nu zo jouw dagen beleeft. Ik begrijp het, omdat ik het ook doodeng vind om iemand 'dichterbij' te laten. Of het nu letterlijk of figuurlijk is. Als mijn therapeute ook maar iets van oprecht medeleven laat merken, wil ik het liefst hard wegrennen. Want dat kan ik gewoon niet verdragen. Ik begrijp het niet en het maakt me in de war. Als EM praat over liefde, raak ik ook in de war. Want ik snap er helemaal niets van. Mijn plaatjes van vroeger kloppen helemaal niet met nu. En dat maakt me gigantisch in de war. Ik kan er nog steeds niet mee omgaan. Het lijkt wel of ik er steeds minder mee kan omgaan.
In het begin van onze relatie, toen alles 'oppervlakkiger' was, ging het allemaal wel. Maar we wonen inmiddels al jaren in één huis, hebben vanalles meegemaakt, en het lijkt wel steeds moeilijker te worden. Voor mij dan. En dan zeg ik zulke erge dingen als 'verlaat het zinkende schip', waar hij niet tegen kan, maar ik voel het niet eens als ik dat zeg. En toch blijft hij nog steeds. Het is altijd mijn manier geweest, ik was degene die wegging uit relaties, maar nu ziet het ernaar uit dat deze man mij niet opgeeft, en deze therapeute ook niet. En dat vind ik doodeng. Want waarom deden mijn ouders dat wel? Waarom doet mijn moeder dat tot nu toe? En andere familie? Ik snap het niet. Beteken ik nu wel of niet iets?
Saartje, ik kan niets tegen jou zeggen wat jou helpt, want ik worstel er zelf ook mee, zoals je ziet. Bij jouw vorige psych had je toch een goed gevoel, vertrouwen? Ik herinner me ook nog dat je werk wel bereid was om mee te betalen in de kosten, toch? Misschien kun je teruggaan naar haar totdat je eindelijk ergens anders terecht kunt. Is dat iets?
Ik begrijp jouw worsteling en ik vind het pijnlijk om te lezen dat je nu zo jouw dagen beleeft. Ik begrijp het, omdat ik het ook doodeng vind om iemand 'dichterbij' te laten. Of het nu letterlijk of figuurlijk is. Als mijn therapeute ook maar iets van oprecht medeleven laat merken, wil ik het liefst hard wegrennen. Want dat kan ik gewoon niet verdragen. Ik begrijp het niet en het maakt me in de war. Als EM praat over liefde, raak ik ook in de war. Want ik snap er helemaal niets van. Mijn plaatjes van vroeger kloppen helemaal niet met nu. En dat maakt me gigantisch in de war. Ik kan er nog steeds niet mee omgaan. Het lijkt wel of ik er steeds minder mee kan omgaan.
In het begin van onze relatie, toen alles 'oppervlakkiger' was, ging het allemaal wel. Maar we wonen inmiddels al jaren in één huis, hebben vanalles meegemaakt, en het lijkt wel steeds moeilijker te worden. Voor mij dan. En dan zeg ik zulke erge dingen als 'verlaat het zinkende schip', waar hij niet tegen kan, maar ik voel het niet eens als ik dat zeg. En toch blijft hij nog steeds. Het is altijd mijn manier geweest, ik was degene die wegging uit relaties, maar nu ziet het ernaar uit dat deze man mij niet opgeeft, en deze therapeute ook niet. En dat vind ik doodeng. Want waarom deden mijn ouders dat wel? Waarom doet mijn moeder dat tot nu toe? En andere familie? Ik snap het niet. Beteken ik nu wel of niet iets?
Saartje, ik kan niets tegen jou zeggen wat jou helpt, want ik worstel er zelf ook mee, zoals je ziet. Bij jouw vorige psych had je toch een goed gevoel, vertrouwen? Ik herinner me ook nog dat je werk wel bereid was om mee te betalen in de kosten, toch? Misschien kun je teruggaan naar haar totdat je eindelijk ergens anders terecht kunt. Is dat iets?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 30 november 2009 om 12:09
Lieve Iry, ik vind het fijn dat we gister, na je reactie, nog met elkaar hebben gesproken. Ik begrijp je uitleg.
Ik was echt geraakt door je reactie.
Je komt me soms te dichtbij en dat vind ik lastig. Dan wil ik het liefst hard wegrennen.
Maar dat doe ik niet, want je bent mij ook heel dierbaar geworden.
Je bent een topwijf
Ik was echt geraakt door je reactie.
Je komt me soms te dichtbij en dat vind ik lastig. Dan wil ik het liefst hard wegrennen.
Maar dat doe ik niet, want je bent mij ook heel dierbaar geworden.
Je bent een topwijf
maandag 30 november 2009 om 12:12
Lieve EV...
Het is zo logisch dat je nu zo denkt, door wat je hebt meegemaakt. Jouw man gaat niet weg. Adem.
En EV, ik denk dat het er ook niet gemakkelijker op maakt als jullie elkaar té vaak zien.
Vriend en ik zien elkaar niet heel veel. Hij is 3 keer in de avonden weg, heeft zijn eigen dingen. En ik werk soms in de weekenden.
Ben vaak alleen en onze valkuil is juist dat ik bang ben dat ik ik teveel op hem leun..
Sterkte EV.
Saar
Kom op meid! Hoe dieper je weg zakt, hoe moeilijker het is om hulp te aanvaarden.
Contact helpt op dit moment! Niet nadenken, gewoon doen!
En misschien heb je wat aan de tip van EV.
Het is zo logisch dat je nu zo denkt, door wat je hebt meegemaakt. Jouw man gaat niet weg. Adem.
En EV, ik denk dat het er ook niet gemakkelijker op maakt als jullie elkaar té vaak zien.
Vriend en ik zien elkaar niet heel veel. Hij is 3 keer in de avonden weg, heeft zijn eigen dingen. En ik werk soms in de weekenden.
Ben vaak alleen en onze valkuil is juist dat ik bang ben dat ik ik teveel op hem leun..
Sterkte EV.
Saar
Kom op meid! Hoe dieper je weg zakt, hoe moeilijker het is om hulp te aanvaarden.
Contact helpt op dit moment! Niet nadenken, gewoon doen!
En misschien heb je wat aan de tip van EV.
maandag 30 november 2009 om 12:19
Appel en EV, bedankt, jullie zijn lieverds
Ik wil idd weer contact opnemen met mijn vorige psych.
Werk wilde uiteindelijk toch niet betalen toen.
Maar de BA heeft nu wel een dringend verzoek aan pz gedaan om dat toch wel te doen nu.
Ik wacht het gesprek morgen bij het riagg even af en dan neem ik contact met haar op.
Voel me vandaag wat beter, lichter.
Zie niet zo enorm op tegen de dag.
Ik wil idd weer contact opnemen met mijn vorige psych.
Werk wilde uiteindelijk toch niet betalen toen.
Maar de BA heeft nu wel een dringend verzoek aan pz gedaan om dat toch wel te doen nu.
Ik wacht het gesprek morgen bij het riagg even af en dan neem ik contact met haar op.
Voel me vandaag wat beter, lichter.
Zie niet zo enorm op tegen de dag.
