Hoe word ik een echte adviseur?

quote:ColeTurner schreef op 02 december 2009 @ 13:26:

Dat bedriegerssyndroom is erg herkenbaar. Maar sommige van mijn adviezen zijn zo'n ingewikkeld, dat ik er wel trots van wordt als ik deze, samen met collega's, om kan schrijven tot iets dat simpel is, maar ook juist en volledig.



Ja, dat herken ik ook. Maar dan weer mijn gevoel bij de declaratie: een kort en duidelijk advies op 2 A4-tjes, waar dan uuuuuuuren werk in zit.



Zucht.... ben de laatste dagen opeens zo onzeker over mezelf, word er moe van...

quote:hiltje schreef op 02 december 2009 @ 21:59:

[...]





Ja, dat herken ik ook. Maar dan weer mijn gevoel bij de declaratie: een kort en duidelijk advies op 2 A4-tjes, waar dan uuuuuuuren werk in zit.



Zucht.... ben de laatste dagen opeens zo onzeker over mezelf, word er moe van...

Hoe simpeler een product of dienst lijkt, hoe meer werk er vaak inzit. Schrijf maar eens een tekst of een plan dat voor iedereen leesbaar en duidelijk is. Een vuistdik rapport doe je niemand een plezier mee.

Een goed verhaal met duidelijk omschreven waarom, wat het doel is en hoe we dat willen bereiken daar doe je iedereen een plezier mee. En ik vind dat altijd lastig hoor, het moet ook geen trucje worden met altijd dezelfde standaardzinnetjes.

Gelukkig heb ik een leidinggevende, die bij het begin van elke opdracht (intern en extern) aangeeft dat hij vooral GEEN vuistdikke rapporten wil, maar gewoon iets dat kort en bondig is. Sommige externen hebben daar nog weleens moeite mee, want die willen graag indruk maken, haha



Dan heb ik het overigens over beleidsdocumenten, bij technische rapporten / onderzoeken kom je er niet onderuit.

Thanks ladies!



Denk dat ik ook even in een algemeen dippie zit, dan krijgt onzekerheid altijd meer kans. Terwijl als je uitgerust en ontspannen en lekker in je vel zit, dat soort negatieve gedachten minder kans hebben.

Dus ik ga proberen die onzekerheid niet heel serieus te nemen en een beetje voor mezelf zorgen om mijn balans weer te vinden.



Nijn: communicatie is toch ook echt een vak. Tenminste een aantal bedrijven zal het wel minder profi aanpakken, maar als ik een adviseur zou inhuren dan zou ik daar wel naar luisteren. Maar dan zou ik het inderdaad belangrijk vinden dat diegene wel een beetje zelfverzekerdheid uitstraalt. Zo van: het zit zus en zo en ik vind dat het we zo moeten aanpakken....

quote:Nijntje schreef op 02 december 2009 @ 22:26:

Terwijl je toch een echte pro bent. Jouw kennis is tenminste ECHT specialistisch. Over communicatie heeft iedereen een mening. En terecht hoor, vind ik. Het is een common sense vak.Ja, en juristerij is een kwestie van goed kunnen lezen, en artsen zijn ook maar slagers.



Komop zeg, doe eens niet zo over je eigen vak! Wat je zelf goed kan lijkt altijd simpeler dan wat anderen kunnen. Goede kans dat de advocaten hier hun vak ook relatief eenvoudig vinden, en als er een loodgieter mee leest zal die loodgieten ook niet Nobelprijs-materiaal vinden.



Maar jij wordt niet betaald omdat je iets doet dat JIJ moeilijk vindt, maar omdat je iets doet & kan wat degene die je betaalt moeilijk vindt!

Pff, ben nu een training aan het herschrijven. En ik vind dat niet makkelijk hoor, ook al schiet ik aardig op. Mijn collega staat al verbaasd dat ik het kán en denkt dat het moeiteloos gaat, maar ik ben soms echt aan het ploeteren om het een beetje leuk op papier te krijgen.

Is dit nu een topic voor alleen communicatie of ook andere adviseurs?

quote:Nijntje schreef op 03 december 2009 @ 12:21:

*Geeft zichzelf eerst een knuffel en daarna een ferme schop*



Ach schat kom hier.



En nu HUP ophouden met dat gezanik! Bereid het gesprek met je baas voor en kijk es kritisch naar was je nou eigenlijk allemaal al geleerd hebt dit jaar. Das ook niet niks!Dit dus he. en tegelijk een prima oppepper als ik zit te dreutelen. Je hebt meer impact dan je denkt

Roos van Leary tweeledig. Het laat zien:



* welk gedrag door welk gedrag wordt opgeroepen; bruikbaar bij het analyseren van gedragspatronen

* hoe gedrag is te beïnvloeden; namelijk door eigen gedrag bewust in te zetten



In jouw geval is het nu het volgende van toepassing: ‘concurrerend gedrag’ roept ‘teruggetrokken gedrag’ op

Door jouw reaktie te veranderen kan je het gedrag van die collega dus beinvloeden.

Toch? Zo zou je de Roos van Leary toch kunnen gebruiken? Of heb ik niet goed opgelet tijdens de les?

Ik heb ook een leuke baan Nijn. Lekker afwisselend, kan heel veel kanten op.

Ben net zeer pro-actief geweest en mezelf intern 'in the picture' gezet (xpres vaag)en dat kan me een heel leuke (waarschijnlijk tijdelijke) interne klus opleveren. Waar ik dan zelf de hand in heb of dat tijdelijk blijft.

Het zweet staat me in de bilnaad sinds ik op 'send' heb gedrukt.

ik begrijp dat het heel makkelijk is om te reageren zoals je altijd reageert. Helpt het om je voor te bereiden op een gesprek en van te voren te bedenken hoe je ook kan reageren, zodat je niet in je standaard reaktie vervalt? Hmmm dat had je vast zelf ook al bedacht.

Ik weet dat het makkelijk zeggen is hoor. Communicatie lijkt zo makkelijk maar kan knap ingewikkeld zijn:)

Communicatie is super interessant maar ook erg moeilijk. Als je merkt dat het je lukt om anders te reageren en daardoor de reaktie van de ander te beinvoeden geeft dat je weer een stukje zelfvertrouwen.

Heel veel suk6

Roos van Leary heeft mij ontzettend goed geholpen in hoe ik reageerde en vooral hoe ik mijn reacties zó kan formuleren dat het niet meer 'kont tegen de krib' is. Van de strijd aangaan heb ik samenwerking weten te maken. Waarbij ik uiteraard altijd degene ben die uiteindelijk gelijk krijgt

Maar even serieus, ik was altijd iemand die, als iemand absolute waarheden verkondigde, daar dwars tegenin ging en vervolgens (net als jij blijkbaar) inbond omdat ik toch ging twijfelen aan mijn eigen waarheid en vaardigheden. Dankzij een training waar de Roos van Leary de basis vormde heb ik geleerd om op basis van samenwerking te reageren. De ander serieus nemen, dus eerst ingaan op zijn (bij mij gaat het meestal om artsen, ben verpleegkundige) mening, om vervolgens míjn inzicht te laten zien. Hoe dat ingepast kan worden in de mening van de arts. En meestal blijkt dat lang niet zo lijnrecht tegenover elkaar te staan als in eerste instantie leek. Want ook die ander is heus bereid om concessies te doen, maar wél wil diegene serieus genomen worden.

Het klinkt allemaal zo basaal en logisch, en dat is het ook. Maar hoe verander je je eigen reacties zodanig dat het een samenwerkingsverband wordt in plaats van een concurrentiestrijd (en bij artsen zijn de ego's ook nog eens flink aanwezig).

Om een voorbeeld te noemen, laatst had ik een 'bijna-conflict' met een arts. Een dame op leeftijd was erg ziek, had om zeven uur 's avonds te horen gekregen dat zij ongeneeslijk ziek was en er geen behandeling meer mogelijk was, maar er was nog geen nieuw reanimeren-beleid afgesproken. Wat als er 's nachts wat gebeurd? Moet ik dan als verpleegkundige gaan reanimeren omdat de arts geen tijd heeft om een nieuw reanimatiebeleid af te spreken? Niet dus. Arts wilde het besluit tot niet reanimeren tot de volgende ochtend doorschuiven, ook omdat hij vond dat hij eerst goed daarover na moest kunnen denken.

Mijn eerste reactie zou zijn: 'Dan maak je maar tijd om er over na te denken, want ik wil NU een beleid waar ik mee kan leven.'

Maar ik weet dat dat bij artsen over het algemeen niet werkt, want dat bepalen ze zelf wel. Dus heb ik het op het ethische dilemma gegooid. Ik als pleeg weet dat die mevrouw ongeneeslijk ziek is en niet meer behandeld kan worden, die dame weet het ook al. Hoe zeer zal ik, of zullen mijn collega's, wel niet in de knoop komen mocht er toch wat voorvallen tijdens die nacht? Meestal is dát iets waar die arts op dat moment niet over nadenkt. Die zal 's nachts uit bed gebeld worden met de mededeling dat er een ongeneeslijk zieke dame gereanimeerd is. Wil hij dat? Antwoord is meestal al voorspelbaar. Dus op basis van het ethische dilemma waar ik hem voor stelde is er toch een niet-reanimeren beleid afgesproken, die hij in eerste instantie niet aan de dame wilde mededelen vanwege het zware bericht die ze al gehad had (ongeneeslijk en onbehandelbaar) en eigenlijk geen tijd om nóg een gesprek met deze dame te hebben (het was inmiddels ook al half acht, en hij wilde gewoon naar huis, ook logisch).

Vervolgens teruggegrepen op datzelfde ethische dilemma, want familie dus ook niet op de hoogte van het niet-reanimeren beleid, maar 's nachts wel aanwezig. Is het ethisch te verantwoorden om pas op het moment supreme (hartstilstand oid) tegen familie te zeggen dat er een nieuw beleid is afgesproken en er dus niet ingegrepen wordt, of is het menselijker om ze van tevoren te vertellen dat er niet meer gereanimeerd zal worden om een groot trauma bij familie te voorkomen? Tja, arts was het er toch wel mee eens dat dat wel érg hard is, om op het moment supreme pas te vertellen dat we niks gaan doen. Dus toch dame en familie op de hoogte gesteld (is taak van arts, mogen wij niet zelf doen, want reanimatie is medisch ingrijpen, dat dat NIET gedaan zal worden moet altijd door een arts medegedeeld worden).



Het is met omwegen (voor mij dan, want normaal is mijn houding 'niet zeuren maar doen'), maar op basis van samenwerking is dus toch het beleid zoals ik dat voor ogen had afgesproken en is de arts uiteindelijk ook met een goed gevoel naar huis vertrokken omdat alles goed geregeld was.



Weet niet of je hier wat mee kan, het is ook meer om te illustreren dat ik dank zij die training heb geleerd om zodanig te reageren dat ik niet een conflictsituatie uitlok (wat ik vroeger dus wel altijd had), maar een samenwerkingsverband. Met veel betere uitkomsten dan hoe het zou zijn gelopen als ik primair gereageerd zou hebben.

Oooowww, wat is mijn motto weer GOED van toepassing

@weathermax. Wat een mooi voorbeeld! Jij hebt het resultaat wat je wilt en de arts heeft er ook nog eens een goed gevoel bij ook:) Geweldig!