Psyche
alle pijlers
mijn partner heeft add
dinsdag 8 december 2009 om 11:31
Hoi mensen,
ik zag dat er al een topic over add is, maar ik zou eigenlijk specifiek met partners van add-ers willen kletsen.
Mijn partner en ik zijn er onlangs achter gekomen (door onderzoeken die hij ism de psycholoog heeft gedaan) dat hij add heeft.
Verbaasd ben ik er niet over en eigenlijk wel blij dat hetgeen we altijd tegenaan liepen een naam heeft gekregen.
Hij kan bijvoorbeeld erg moeilijk plannen en prioriteiten stellen. Hij zegt zelf dat hij een "mist"in zijn hoofd heeft waar alle input maar een beetje door elkaar dwarrelt.
Soms is dat behoorlijk frustrerend. Vooral als we samen de huishoudelijke taken doen, moet ik hem er regelematig weer op wijzen wat er moet gebeuren. Ik regel eigenlijk alles hier in huis, van klussen tot aan administratie.
Nu gaat hij beginnen met Ritalin. Ben benieuwd of dat verbetering geeft. Ook heeft hij binnenkort weer een gesprek met een psycholoog.
Ben benieuwd of hier partners zijn van ADD-ers en wat jullie ervaringen zijn.
ik zag dat er al een topic over add is, maar ik zou eigenlijk specifiek met partners van add-ers willen kletsen.
Mijn partner en ik zijn er onlangs achter gekomen (door onderzoeken die hij ism de psycholoog heeft gedaan) dat hij add heeft.
Verbaasd ben ik er niet over en eigenlijk wel blij dat hetgeen we altijd tegenaan liepen een naam heeft gekregen.
Hij kan bijvoorbeeld erg moeilijk plannen en prioriteiten stellen. Hij zegt zelf dat hij een "mist"in zijn hoofd heeft waar alle input maar een beetje door elkaar dwarrelt.
Soms is dat behoorlijk frustrerend. Vooral als we samen de huishoudelijke taken doen, moet ik hem er regelematig weer op wijzen wat er moet gebeuren. Ik regel eigenlijk alles hier in huis, van klussen tot aan administratie.
Nu gaat hij beginnen met Ritalin. Ben benieuwd of dat verbetering geeft. Ook heeft hij binnenkort weer een gesprek met een psycholoog.
Ben benieuwd of hier partners zijn van ADD-ers en wat jullie ervaringen zijn.
dinsdag 8 december 2009 om 11:38
Zo snel al direct met medicijnen beginnen.
Ik zie het om me heen vaak, maar is dat nou echt direct nodig?
De medicijnen hebben zoveel vervelende bijwerkingen.
Ik ben geen partner van iemand met ADD.
Maar ik heb zelf zeer vermoedelijk ADD en ik heb PDD-NOS of Asperger. (omdat onderzoeken me op dit moment te gestresst lijken, laat ik het voorlopig nog niet verder onderzoeken).
Maar ik kan me goed voorstellen dat het voor jou erg frusterend af en toe kan zijn. Inderdaad met bijvoorbeeld het huishouden. Het overzicht en de aandacht erbij houden kan erg moeilijk zijn namelijk.
Ik zie het om me heen vaak, maar is dat nou echt direct nodig?
De medicijnen hebben zoveel vervelende bijwerkingen.
Ik ben geen partner van iemand met ADD.
Maar ik heb zelf zeer vermoedelijk ADD en ik heb PDD-NOS of Asperger. (omdat onderzoeken me op dit moment te gestresst lijken, laat ik het voorlopig nog niet verder onderzoeken).
Maar ik kan me goed voorstellen dat het voor jou erg frusterend af en toe kan zijn. Inderdaad met bijvoorbeeld het huishouden. Het overzicht en de aandacht erbij houden kan erg moeilijk zijn namelijk.
dinsdag 8 december 2009 om 11:47
quote:Marriss schreef op 08 december 2009 @ 11:45:
CindyN, Als medicijnen kunnen helpen rust te creeeren in iemands hoofd, en daardoor beter functioneert, waarom niet??
De bijwerkingen van de medicijnen kunnen soms ook enorm vervelend en erg zijn.
Daarnaast vind ik dat je jezelf niet meer bent door die medicijnen.
Ze veranderen je doen en denken.
Ik zou medicijnen in iedergeval niet zo snel in overweging nemen.
Al zou het me de rust geven die ik misschien goed kan gebruiken. Zonder de drukte in mijn hoofd, ben ik dan nog wel mezelf?
CindyN, Als medicijnen kunnen helpen rust te creeeren in iemands hoofd, en daardoor beter functioneert, waarom niet??
De bijwerkingen van de medicijnen kunnen soms ook enorm vervelend en erg zijn.
Daarnaast vind ik dat je jezelf niet meer bent door die medicijnen.
Ze veranderen je doen en denken.
Ik zou medicijnen in iedergeval niet zo snel in overweging nemen.
Al zou het me de rust geven die ik misschien goed kan gebruiken. Zonder de drukte in mijn hoofd, ben ik dan nog wel mezelf?
dinsdag 8 december 2009 om 12:09
Haai, frustrerend inderdaad he... ook wel grappig af en toe.
Mijn vriend noemt mij inmiddels Tefal want ik denk toch aan alles haha. Hij kan niet eens onthouden wat ie in de keuken ging doen, als hij honger heeft staat ie soms voor de koelkast en neemt ie dan maar iets te drinken ookal rommelt zijn maag. Ik loop graag van a naar b in de zo kort mogelijke route, hij kan niet onthouden waar hij heen wilde en dus zigzagt hij zich door het leven... iets wat hij stellig ontkent natuurlijk. Omdat hij zo snel afgeleid is ziet hij vaak ook op/afstapjes over het hoofd dus zijn enkels hebben al heel wat te verduren gehad. Ik kan zo wel even doorgaan
ohja qua medicijnen, mijn vriend slikte als kind wel ritalin en vooral in stresssituaties zou ik willen dat er iets was dat hielp maar als het een tijd relatief rustig is dan ben ik blij dat hij écht zichzelf is en niet iemand die ehm pillen nodig heeft....
Visolie capsules schijnen ook te kunnen helpen heb ik ergens gelezen ooit maar dat moet ik nog maar eens gaan voorstellen bij hem. Ik ben vooral blij dat hij zelf erg zijn best doet om onze relatie prettig te maken en te houden. Dat scheelt enorm, het niet alles er maar op afschuiven alsof hij het niet kan helpen. Extra moeite doen om het te compenseren levert voor hem ook meer begrip op wanneer het eens niet lukt. Nu is de situatie veel werkzamer dan in het begin. Vooral heel duidelijk zijn over gedrag wat je wel en niet prettig vind en daar consequent in zijn. Jeetje nu klinkt het als opvoeden maarja als je allebei nog niet eerder een langdurige relatie hebt gehad moet je elkaar allebei nog het een en ander bijbrengen denk ik. Ik heb ook veel geleerd de afgelopen twee jaar....
oef lang stuk geworden. sorry!
Mijn vriend noemt mij inmiddels Tefal want ik denk toch aan alles haha. Hij kan niet eens onthouden wat ie in de keuken ging doen, als hij honger heeft staat ie soms voor de koelkast en neemt ie dan maar iets te drinken ookal rommelt zijn maag. Ik loop graag van a naar b in de zo kort mogelijke route, hij kan niet onthouden waar hij heen wilde en dus zigzagt hij zich door het leven... iets wat hij stellig ontkent natuurlijk. Omdat hij zo snel afgeleid is ziet hij vaak ook op/afstapjes over het hoofd dus zijn enkels hebben al heel wat te verduren gehad. Ik kan zo wel even doorgaan
ohja qua medicijnen, mijn vriend slikte als kind wel ritalin en vooral in stresssituaties zou ik willen dat er iets was dat hielp maar als het een tijd relatief rustig is dan ben ik blij dat hij écht zichzelf is en niet iemand die ehm pillen nodig heeft....
Visolie capsules schijnen ook te kunnen helpen heb ik ergens gelezen ooit maar dat moet ik nog maar eens gaan voorstellen bij hem. Ik ben vooral blij dat hij zelf erg zijn best doet om onze relatie prettig te maken en te houden. Dat scheelt enorm, het niet alles er maar op afschuiven alsof hij het niet kan helpen. Extra moeite doen om het te compenseren levert voor hem ook meer begrip op wanneer het eens niet lukt. Nu is de situatie veel werkzamer dan in het begin. Vooral heel duidelijk zijn over gedrag wat je wel en niet prettig vind en daar consequent in zijn. Jeetje nu klinkt het als opvoeden maarja als je allebei nog niet eerder een langdurige relatie hebt gehad moet je elkaar allebei nog het een en ander bijbrengen denk ik. Ik heb ook veel geleerd de afgelopen twee jaar....
oef lang stuk geworden. sorry!
dinsdag 8 december 2009 om 12:21
quote:Pelikaan schreef op 08 december 2009 @ 12:10:
@CindyN: Je kunt je ook afvragen of je met die drukte in je hoofd ooit jezelf geweest bent.
Dat kan inderdaad.
Misschien ben ik wel meerdere personen tegelijk.
De drukte is verwarrend, maar hoort wel bij mij.
Ik zou niet weten hoe en wie ik zou zijn zonder die drukte.
Waarschijnlijk zou ik dan wel sneller en makkelijker besluiten kunnen maken en dingen kunnen afmaken zonder dat ik er tussen door nog met veel andere dingen bezig ben (al dan niet alleen in mijn gedachten)...
@CindyN: Je kunt je ook afvragen of je met die drukte in je hoofd ooit jezelf geweest bent.
Dat kan inderdaad.
Misschien ben ik wel meerdere personen tegelijk.
De drukte is verwarrend, maar hoort wel bij mij.
Ik zou niet weten hoe en wie ik zou zijn zonder die drukte.
Waarschijnlijk zou ik dan wel sneller en makkelijker besluiten kunnen maken en dingen kunnen afmaken zonder dat ik er tussen door nog met veel andere dingen bezig ben (al dan niet alleen in mijn gedachten)...
dinsdag 8 december 2009 om 12:40
Beetje offtopic.
CindyN, ik heb ADD. En ik vind mij zelf in periodes echt niet leuk. Ik kan niets onthouden, ben zo chaotisch als ikweetnietwat. Ik heb het zelfs van Sinterklaas mogen horen...dus anderen valt het ook op. Ik maak niets af. Ik kan daar best verdrietig van worden, gewoon omdat ik zou willen dat ik het huis eens netjes op kan ruimen, zonder van 1 stapel 3 stapels te creëeren. En dat ik ergens aan begin en het ook afmaak. En dat als iemand mij iets vraagt over wat drie dagen geleden is gebeurd, dat ik daar dan op kan antwoorden. De diagnose is 4 jaar geleden gesteld, en ik ben nu toch aan het overwegen om te starten met medicatie. Eerst vitamine B12 laten prikken, want dat heb ik ook altijd te kort en hangt samen met de klachten van ADD.
CindyN, ik heb ADD. En ik vind mij zelf in periodes echt niet leuk. Ik kan niets onthouden, ben zo chaotisch als ikweetnietwat. Ik heb het zelfs van Sinterklaas mogen horen...dus anderen valt het ook op. Ik maak niets af. Ik kan daar best verdrietig van worden, gewoon omdat ik zou willen dat ik het huis eens netjes op kan ruimen, zonder van 1 stapel 3 stapels te creëeren. En dat ik ergens aan begin en het ook afmaak. En dat als iemand mij iets vraagt over wat drie dagen geleden is gebeurd, dat ik daar dan op kan antwoorden. De diagnose is 4 jaar geleden gesteld, en ik ben nu toch aan het overwegen om te starten met medicatie. Eerst vitamine B12 laten prikken, want dat heb ik ook altijd te kort en hangt samen met de klachten van ADD.
dinsdag 8 december 2009 om 12:46
quote:toffifee schreef op 08 december 2009 @ 12:40:
Beetje offtopic.
CindyN, ik heb ADD. En ik vind mij zelf in periodes echt niet leuk. Ik kan niets onthouden, ben zo chaotisch als ikweetnietwat. Ik heb het zelfs van Sinterklaas mogen horen...dus anderen valt het ook op. Ik maak niets af. Ik kan daar best verdrietig van worden, gewoon omdat ik zou willen dat ik het huis eens netjes op kan ruimen, zonder van 1 stapel 3 stapels te creëeren. En dat ik ergens aan begin en het ook afmaak. En dat als iemand mij iets vraagt over wat drie dagen geleden is gebeurd, dat ik daar dan op kan antwoorden. De diagnose is 4 jaar geleden gesteld, en ik ben nu toch aan het overwegen om te starten met medicatie. Eerst vitamine B12 laten prikken, want dat heb ik ook altijd te kort en hangt samen met de klachten van ADD.
Wel herkenbaar dat niets kunnen onthouden en chaotisch zijn. Word er soms ook gek van.
Een B12 tekort erbij lijkt me al helemaal geen pretje. Wat zal jij vaak moe zijn denk ik dan.
Ik word er soms ook verdrietig van dat mij bepaalde dingen niet lukt en andere wel. Maar ik blijf gewoon positief en blijf mezelf aardig vinden hoe dan ook. (dit vooral omdat ik niet weer in een depressie wil komen, kom er juist nu eindelijk echt uit)
Beetje offtopic.
CindyN, ik heb ADD. En ik vind mij zelf in periodes echt niet leuk. Ik kan niets onthouden, ben zo chaotisch als ikweetnietwat. Ik heb het zelfs van Sinterklaas mogen horen...dus anderen valt het ook op. Ik maak niets af. Ik kan daar best verdrietig van worden, gewoon omdat ik zou willen dat ik het huis eens netjes op kan ruimen, zonder van 1 stapel 3 stapels te creëeren. En dat ik ergens aan begin en het ook afmaak. En dat als iemand mij iets vraagt over wat drie dagen geleden is gebeurd, dat ik daar dan op kan antwoorden. De diagnose is 4 jaar geleden gesteld, en ik ben nu toch aan het overwegen om te starten met medicatie. Eerst vitamine B12 laten prikken, want dat heb ik ook altijd te kort en hangt samen met de klachten van ADD.
Wel herkenbaar dat niets kunnen onthouden en chaotisch zijn. Word er soms ook gek van.
Een B12 tekort erbij lijkt me al helemaal geen pretje. Wat zal jij vaak moe zijn denk ik dan.
Ik word er soms ook verdrietig van dat mij bepaalde dingen niet lukt en andere wel. Maar ik blijf gewoon positief en blijf mezelf aardig vinden hoe dan ook. (dit vooral omdat ik niet weer in een depressie wil komen, kom er juist nu eindelijk echt uit)
dinsdag 8 december 2009 om 16:59
Ja hoor, ik ben er nog. Fijn dat jullie hebben gereageerd en wat een herkenbaarheid. CindyN die gedachte, zo snel al aan de medicatie, heb ik ook gehad. "Kan het niet op een andere manier eerst opgelost worden? Bijvoorbeeld met voeding?" Maar mijn vriend wilde dit zelf graag. Hij is er vandaag aan begonnen en ben heel benieuwd wat het doet. Wel ben ik bang dat hij te veel verandert, want ik ken hem zoals hij is en zo ben ik verliefd op hem geworden. Ik hoop dat het alleen gedrag verandert, niet persoonlijkheid. En de bedoeling is dat hij de medicatie op een gegeven moment weer afbouwt en dan? Kan hij er dan mee overweg?
@ toffifee, wat jij allemaal beschrijft vind ik heel herkenbaar bij mijn vriend vergeetachtig, chaotisch, niets afmaken. Hij heeft ook eerst zijn bloed laten prikken, want het kon ook nog aan de schildklier liggen, maar dat is bij hem niet het geval. Heb je al geprikt?
@hmmm ook wat jij schrijft vind ik superherkenbaar. hier is ook al het een en ander kapot gegaan in huis door zijn verstrooidhei ha,ha. Ik heb soms ook het idee dat ik aan het opvoeden ben en dat vind ik best wel vervelend. Elke keer weer herhalen wat hij moet doen qua taken, omdat hij het steeds vergeet bijvoorbeeld. Gelukkig probeert mijn vriend het ook zo goed mogelijk te doen en ik vond het ook heel dapper van hem dat hij naar de psycholoog is gegaan.
Nu we weten dat hij ADD heeft vind ik het wel een opluchting, omdat we er nu iets aan kunnen doen, tenminste dat hoop ik.
Ben jij iemand die veel (eigenlijk alles) organiseert binnen jullie relatie?
@ toffifee, wat jij allemaal beschrijft vind ik heel herkenbaar bij mijn vriend vergeetachtig, chaotisch, niets afmaken. Hij heeft ook eerst zijn bloed laten prikken, want het kon ook nog aan de schildklier liggen, maar dat is bij hem niet het geval. Heb je al geprikt?
@hmmm ook wat jij schrijft vind ik superherkenbaar. hier is ook al het een en ander kapot gegaan in huis door zijn verstrooidhei ha,ha. Ik heb soms ook het idee dat ik aan het opvoeden ben en dat vind ik best wel vervelend. Elke keer weer herhalen wat hij moet doen qua taken, omdat hij het steeds vergeet bijvoorbeeld. Gelukkig probeert mijn vriend het ook zo goed mogelijk te doen en ik vond het ook heel dapper van hem dat hij naar de psycholoog is gegaan.
Nu we weten dat hij ADD heeft vind ik het wel een opluchting, omdat we er nu iets aan kunnen doen, tenminste dat hoop ik.
Ben jij iemand die veel (eigenlijk alles) organiseert binnen jullie relatie?
dinsdag 8 december 2009 om 20:17
Mijn ex-vriend heeft PDD NOS (hij is 36, ik ben 32). We zijn 4 mnd samen geweest. Het is sinds een week uit.
Hij woont zelfstandig met enige psych. begeleiding, zit sinds 8 jaar in de WAO en doet een paar dgn per week vrijw. werk.
Toen ik hem leerde kennen ging het goed met hem, sinds 6 weken is het bergafwaarts met hem gegaan.
Ik vond het ontzettend moeilijk om iets te begrijpen van die onrust, angstgedachten en 'doemscenario's' die in zijn hoofd opkwamen. Hij kon zelf niet accepteren wat hij had en hoe dat z'n leven beïnvloedde en hij was heel wispelturig.
Met name door zijn toenemende somberheid trok ik het niet meer. De gelijkwaardigheid tussen ons was zoek geraakt, ik moest overal het voortouw in nemen en hij haakte af (bijv. bij verjaardagen) omdat hij het niet meer aankon. Onze gesprekken gingen eig alleen nog maar over hem en of hij de dag goed was doorgekomen en mijn verhaal kon er niet meer bij.
Er kwamen andere dingen bij die me stoorden, ik vond hem nl nogal een moederskindje; z'n moeder was overbezorgd dat hij allerlei fouten zou begaan en ze heeft zich in die zin ook met onze relatie bemoeid. Ik voelde me als klein kind behandeld.
Mss heel hard van me om te zeggen, maar ik denk dat een relatie er voor hem gewoon niet bij kan. Hij is zelf al jaren bezig te 'overleven' met ups en downs. Trouwens de vooruitzichten waren weinig hoopvol: hij zei nl zelf dat hij al sinds z'n 16e met deze problemen worstelt en ondanks medicijnen en hulp niet 'verder' komt.
Ik ben niet uit het juiste hout gesneden om hiermee om te gaan. Ik vind het knap dat anderen in zo'n situatie wel een evenwicht kunnen vinden om als partners samen te leven.
Ik heb veel gehad aan het topic 'Syndroom van Asperger', ook op het Psyche forum.
Hij woont zelfstandig met enige psych. begeleiding, zit sinds 8 jaar in de WAO en doet een paar dgn per week vrijw. werk.
Toen ik hem leerde kennen ging het goed met hem, sinds 6 weken is het bergafwaarts met hem gegaan.
Ik vond het ontzettend moeilijk om iets te begrijpen van die onrust, angstgedachten en 'doemscenario's' die in zijn hoofd opkwamen. Hij kon zelf niet accepteren wat hij had en hoe dat z'n leven beïnvloedde en hij was heel wispelturig.
Met name door zijn toenemende somberheid trok ik het niet meer. De gelijkwaardigheid tussen ons was zoek geraakt, ik moest overal het voortouw in nemen en hij haakte af (bijv. bij verjaardagen) omdat hij het niet meer aankon. Onze gesprekken gingen eig alleen nog maar over hem en of hij de dag goed was doorgekomen en mijn verhaal kon er niet meer bij.
Er kwamen andere dingen bij die me stoorden, ik vond hem nl nogal een moederskindje; z'n moeder was overbezorgd dat hij allerlei fouten zou begaan en ze heeft zich in die zin ook met onze relatie bemoeid. Ik voelde me als klein kind behandeld.
Mss heel hard van me om te zeggen, maar ik denk dat een relatie er voor hem gewoon niet bij kan. Hij is zelf al jaren bezig te 'overleven' met ups en downs. Trouwens de vooruitzichten waren weinig hoopvol: hij zei nl zelf dat hij al sinds z'n 16e met deze problemen worstelt en ondanks medicijnen en hulp niet 'verder' komt.
Ik ben niet uit het juiste hout gesneden om hiermee om te gaan. Ik vind het knap dat anderen in zo'n situatie wel een evenwicht kunnen vinden om als partners samen te leven.
Ik heb veel gehad aan het topic 'Syndroom van Asperger', ook op het Psyche forum.
dinsdag 8 december 2009 om 20:30
Ja voornamelijk ik inderdaad, mijn agenda is zijn agenda.
Zelfs als vrienden van hèm langskomen dan moet ik nog vragen hoe laat en of ze mee willen eten, iets waar hij helemaal niet over nadenkt van te voren... Hij denkt er pas aan als alle winkels dicht zijn.... Als er iets bijzonders gebeurt in zijn familie dan moet ik hem die dag eraan herinneren dat zijn moeder geopereerd word bijvoorbeeld. Dat soort dingen vind ik niet zo erg meer, je went eraan... Hij geeft er heus wel om maar dat is ie later weer vergeten. De niet aangekondigde acties vond ik veel erger of dat hij zelf nooit weet hoe laat hij college heeft of ergens moet zijn. Ik weet graag waar ik aan toe ben en hij leeft echt per seconde. Dus in het begin was het ook zo dat vrienden van hem konden aanbellen en dan was ie vijf minuten later weg, en de volgende dag gebeurde dat ook. Zo ging het eigenlijk de hele week! Nu hebben we vaste avonden samen, elke donderdagavond hangt hij bij vrienden en we hebben een wisselende dag of avond eens per week waarbij we echt iets alleen met zijn tweetjes doen. (dan herhaal ik ook wel elke dag wélke dag dat is en dat ik er zoveel zin in heb bijvoorbeeld) In het begin dacht hij dat hij zo niet kon leven maar nu vind hij de regelmaat ook wel wat hebben denk ik... Als nu iemand opbelt van 'ga je mee vanavond' dan zegt ie niet meer meteen zonder nadenken 'ja is goed' maar... 'doe ik even overleggen' en dan kijkt ie me aan haha. Huishoudelijke taken doe ik ook aan hem vragen en ik weet nu beter dat ik ruim van te voren moet aankondigen dat er gestofzuigd moet worden want wachten tot hij zelf vind dat het nodig is.... en we hebben een lijstje gemaakt waarop word bijgehouden wie er wat wanneer gedaan heeft, als daar te vaak mijn naam op staat dan begrijpt hij het op een gegeven moment zelf ook wel
Hij wil wel graag maar heeft er wat extra hulp bij nodig zeg maar, qua organisatie. Ik merk wel dat de investering het waard is want het gaat steeds soepeler samen en nu na een klein jaar samenwonen gaat het eigenlijk heel goed. Al ben ik er zelf wel ook wat chaotischer op geworden vrees ik maar dat heb ik liever dan dat ik sjacherijnig ga zijn om de misplaatste voorwerpen in de kamer.....
Zelfs als vrienden van hèm langskomen dan moet ik nog vragen hoe laat en of ze mee willen eten, iets waar hij helemaal niet over nadenkt van te voren... Hij denkt er pas aan als alle winkels dicht zijn.... Als er iets bijzonders gebeurt in zijn familie dan moet ik hem die dag eraan herinneren dat zijn moeder geopereerd word bijvoorbeeld. Dat soort dingen vind ik niet zo erg meer, je went eraan... Hij geeft er heus wel om maar dat is ie later weer vergeten. De niet aangekondigde acties vond ik veel erger of dat hij zelf nooit weet hoe laat hij college heeft of ergens moet zijn. Ik weet graag waar ik aan toe ben en hij leeft echt per seconde. Dus in het begin was het ook zo dat vrienden van hem konden aanbellen en dan was ie vijf minuten later weg, en de volgende dag gebeurde dat ook. Zo ging het eigenlijk de hele week! Nu hebben we vaste avonden samen, elke donderdagavond hangt hij bij vrienden en we hebben een wisselende dag of avond eens per week waarbij we echt iets alleen met zijn tweetjes doen. (dan herhaal ik ook wel elke dag wélke dag dat is en dat ik er zoveel zin in heb bijvoorbeeld) In het begin dacht hij dat hij zo niet kon leven maar nu vind hij de regelmaat ook wel wat hebben denk ik... Als nu iemand opbelt van 'ga je mee vanavond' dan zegt ie niet meer meteen zonder nadenken 'ja is goed' maar... 'doe ik even overleggen' en dan kijkt ie me aan haha. Huishoudelijke taken doe ik ook aan hem vragen en ik weet nu beter dat ik ruim van te voren moet aankondigen dat er gestofzuigd moet worden want wachten tot hij zelf vind dat het nodig is.... en we hebben een lijstje gemaakt waarop word bijgehouden wie er wat wanneer gedaan heeft, als daar te vaak mijn naam op staat dan begrijpt hij het op een gegeven moment zelf ook wel
Hij wil wel graag maar heeft er wat extra hulp bij nodig zeg maar, qua organisatie. Ik merk wel dat de investering het waard is want het gaat steeds soepeler samen en nu na een klein jaar samenwonen gaat het eigenlijk heel goed. Al ben ik er zelf wel ook wat chaotischer op geworden vrees ik maar dat heb ik liever dan dat ik sjacherijnig ga zijn om de misplaatste voorwerpen in de kamer.....
dinsdag 8 december 2009 om 22:37
@Maja
Ik kan me voorstellen ook dat het wel meer iets voor vrouwen is dan voor mannen hoor dat organisatorische en de week volplannen, maar in mijn vorige relaties ging het toch wel ietsje minder zo van mij uit.
De volgende keer dat ik in de bibliotheek ben zal ik dat boek eens opzoeken maja, een goed idee, al wil ik er juist nu niet echt een punt meer van maken omdat het zo lekker gaat net. Maar stresssituaties kunnen veel invloed hebben nog in de toekomst en het zou fijn om te weten hoe ik daar het beste mee om kan gaan.
@Wereldmeid
Ja zeker in het begin voelde het wel moederig, nu echt meer gelijkwaardig....Ik werd ook wel eens boos als iemand dat zei want het was toen een beetje te waar.
Voor de eerlijkheid wil ik er wel bij zeggen dat ik zelf ook niet de makkelijkste ben om mee te leven. Ik heb een hele moeilijke jeugd gehad en vond het moeilijk om me te binden in het begin en kan ook nog best hard uit de hoek komen. Ik ben daarnaast hoog sensitief, al wil ik daar niet zoiets mee proberen te zeggen als dat het een vergelijkbare diagnose is zoals ADD want het stikt van de hoog sensitieve mensen als je ze allemaal moet geloven. Maar ik hou van stilte en mijd drukte en ben snel geprikkeld en dat is voor hem vast ook niet altijd even leuk.
Het is wel grappig ergens hoe we dat weten te combineren, hij de drukke stuiterbal die het liefst veel mensen en geluid heeft en ik de complete tegenhanger. Maar hij zorgt ervoor dat ik niet teveel in mijn schulp kruip en ik denk dat hij in mij ook veel rust vindt....
Jouw relatie wereldmeid was echt een paar tandjes te zwaar geweest ook voor mij hoor, ik denk dat voor sommigen het leven in hun eentje inderdaad al teveel is. Ik wilde met mijn posting ook helemaal niet insinueren dat het altijd wél kan of dat je niet uit het juiste hout gesneden was ervoor. Ik had er niet bij stilgestaan dat het zo misschien zou overkomen....
@Boem ik ben eigenlijk ook heel benieuwd of je verandering gaat zien in je vriend dor de Ritalin, wie weet komt dat bij ons ook ooit nog aan de orde. Je weet in ieder geval wel nu dat je iemand hebt die wil werken aan zichzelf en dat is zoveel waard. Ga je trouwens een keer met hem mee naar zijn therapeut, kan ook heel verhelderend zijn? Qua huishoudelijke taken is dat idee van een huishoudlijstje bijhouden best een aanrader of vind je dat te ver gaan? Ik heb liever dat het lijstje in herhaling valt dan ikzelf en aangezien vriendlief nogal vergeetachtig is vergeet hij ook steeds dat ik vanalles heb gedaan en hij (nog) niet. Ik heb de laatste keer afgewassen, nietes dat was ik, nee dat was vorige week en toen stonden de vuile pannen er nog erna.... dat soort discussies... blegh. Ik kon er best tegen dat ie niet zoveel deed maar ontkennen wat ik allemaal had gedaan en zeggen dat hij als laatste had afgewassen vond ik verschrikkelijk. Zo had ik er geen zin meer in.... Nu staat het zwart op wit en het werkt nog als reminder ook. Toen ik nog in een studentenhuis woonde vond ik schema's enzo belachelijk en nu kan ik niet zonder in een heus appartement.... hihi
@ allemaal, he wat lekker zo van gedachten wisselen hierover, dat lucht op bij mij zeg. (vandaar weer die hele lap tekst aiai)
Ik kan me voorstellen ook dat het wel meer iets voor vrouwen is dan voor mannen hoor dat organisatorische en de week volplannen, maar in mijn vorige relaties ging het toch wel ietsje minder zo van mij uit.
De volgende keer dat ik in de bibliotheek ben zal ik dat boek eens opzoeken maja, een goed idee, al wil ik er juist nu niet echt een punt meer van maken omdat het zo lekker gaat net. Maar stresssituaties kunnen veel invloed hebben nog in de toekomst en het zou fijn om te weten hoe ik daar het beste mee om kan gaan.
@Wereldmeid
Ja zeker in het begin voelde het wel moederig, nu echt meer gelijkwaardig....Ik werd ook wel eens boos als iemand dat zei want het was toen een beetje te waar.
Voor de eerlijkheid wil ik er wel bij zeggen dat ik zelf ook niet de makkelijkste ben om mee te leven. Ik heb een hele moeilijke jeugd gehad en vond het moeilijk om me te binden in het begin en kan ook nog best hard uit de hoek komen. Ik ben daarnaast hoog sensitief, al wil ik daar niet zoiets mee proberen te zeggen als dat het een vergelijkbare diagnose is zoals ADD want het stikt van de hoog sensitieve mensen als je ze allemaal moet geloven. Maar ik hou van stilte en mijd drukte en ben snel geprikkeld en dat is voor hem vast ook niet altijd even leuk.
Het is wel grappig ergens hoe we dat weten te combineren, hij de drukke stuiterbal die het liefst veel mensen en geluid heeft en ik de complete tegenhanger. Maar hij zorgt ervoor dat ik niet teveel in mijn schulp kruip en ik denk dat hij in mij ook veel rust vindt....
Jouw relatie wereldmeid was echt een paar tandjes te zwaar geweest ook voor mij hoor, ik denk dat voor sommigen het leven in hun eentje inderdaad al teveel is. Ik wilde met mijn posting ook helemaal niet insinueren dat het altijd wél kan of dat je niet uit het juiste hout gesneden was ervoor. Ik had er niet bij stilgestaan dat het zo misschien zou overkomen....
@Boem ik ben eigenlijk ook heel benieuwd of je verandering gaat zien in je vriend dor de Ritalin, wie weet komt dat bij ons ook ooit nog aan de orde. Je weet in ieder geval wel nu dat je iemand hebt die wil werken aan zichzelf en dat is zoveel waard. Ga je trouwens een keer met hem mee naar zijn therapeut, kan ook heel verhelderend zijn? Qua huishoudelijke taken is dat idee van een huishoudlijstje bijhouden best een aanrader of vind je dat te ver gaan? Ik heb liever dat het lijstje in herhaling valt dan ikzelf en aangezien vriendlief nogal vergeetachtig is vergeet hij ook steeds dat ik vanalles heb gedaan en hij (nog) niet. Ik heb de laatste keer afgewassen, nietes dat was ik, nee dat was vorige week en toen stonden de vuile pannen er nog erna.... dat soort discussies... blegh. Ik kon er best tegen dat ie niet zoveel deed maar ontkennen wat ik allemaal had gedaan en zeggen dat hij als laatste had afgewassen vond ik verschrikkelijk. Zo had ik er geen zin meer in.... Nu staat het zwart op wit en het werkt nog als reminder ook. Toen ik nog in een studentenhuis woonde vond ik schema's enzo belachelijk en nu kan ik niet zonder in een heus appartement.... hihi
@ allemaal, he wat lekker zo van gedachten wisselen hierover, dat lucht op bij mij zeg. (vandaar weer die hele lap tekst aiai)
dinsdag 8 december 2009 om 23:40
Is het alleen maar naar? misschien een beetje suffe opmerking, maar ook al heeft iemand add, door zo alles te willen regelen voor je partner maak je het wel erg makkelijk om afhankelijk te zijn en houd je het ook erg in stand. Zo leert hij toch nooit om zelf met dingen te dealen.
Snap wel dat het erg frustie kan zijn hoor. Sterkte daarmee..
Maar vaak hebben add-ers ook kwaliteiten die je niet zo snel bij anderen terug vindt. Geldt dat ook voor jou?
Snap wel dat het erg frustie kan zijn hoor. Sterkte daarmee..
Maar vaak hebben add-ers ook kwaliteiten die je niet zo snel bij anderen terug vindt. Geldt dat ook voor jou?
woensdag 9 december 2009 om 00:09
Eh ja dat heeft ie ook een tijdje geprobeerd in het begin 'adhd zou een gave zijn' fijn voor hem maar ik vind het geen kadootje ofzo.
(ik vind hèm wel een kadootje hoor maar je moet niet bij elk dingetje gaan roepen dat het door de adhd komt en dat het geen probleem zou moeten zijn maar juist iets extra's....)
(ik vind hèm wel een kadootje hoor maar je moet niet bij elk dingetje gaan roepen dat het door de adhd komt en dat het geen probleem zou moeten zijn maar juist iets extra's....)
woensdag 9 december 2009 om 13:02
Boem, ik heb vandaag geprikt. Ik ben benieuwd. Ik lees namelijk dat er een verband bestaat tussen ADHD en tekort aan B12, Carnitine en magnesium. Ik ben vandaag alleen geprikt op tekort aan B12, maar wil de rest ook laten onderzoeken. Ik weet niet of het helpt, maar ik word al vanaf mijn jeugd af en toe geinjecteerd omdat mijn B12 vaak net op het randje is. Ben benieuwd.
woensdag 9 december 2009 om 14:26
[quote]hmmmm schreef op 08 december 2009 @ 22:37:
@Wereldmeid
Ja zeker in het begin voelde het wel moederig, nu echt meer gelijkwaardig....Ik werd ook wel eens boos als iemand dat zei want het was toen een beetje te waar.
Jouw relatie wereldmeid was echt een paar tandjes te zwaar geweest ook voor mij hoor, ik denk dat voor sommigen het leven in hun eentje inderdaad al teveel is. Ik wilde met mijn posting ook helemaal niet insinueren dat het altijd wél kan of dat je niet uit het juiste hout gesneden was ervoor. Ik had er niet bij stilgestaan dat het zo misschien zou overkomen.... /quote]
Hmmmm, zo is het ook niet overgekomen hoor. Dat was een van mijn eigen conclusies. Ik dacht even hardop zeg maar.
Voor mij werkte het niet, maar ieders situatie is weer anders.
Als de relatie voor beiden voldoende 'brengt' en in balans is in de zin van energie investeren en energie krijgen, dan is er niets aan de hand. Ondanks dat het een hele toer kan zijn om je aan elkaar aan te passen in het geval dat een van beiden of allebei een vorm van autisme hebben.
@Wereldmeid
Ja zeker in het begin voelde het wel moederig, nu echt meer gelijkwaardig....Ik werd ook wel eens boos als iemand dat zei want het was toen een beetje te waar.
Jouw relatie wereldmeid was echt een paar tandjes te zwaar geweest ook voor mij hoor, ik denk dat voor sommigen het leven in hun eentje inderdaad al teveel is. Ik wilde met mijn posting ook helemaal niet insinueren dat het altijd wél kan of dat je niet uit het juiste hout gesneden was ervoor. Ik had er niet bij stilgestaan dat het zo misschien zou overkomen.... /quote]
Hmmmm, zo is het ook niet overgekomen hoor. Dat was een van mijn eigen conclusies. Ik dacht even hardop zeg maar.
Voor mij werkte het niet, maar ieders situatie is weer anders.
Als de relatie voor beiden voldoende 'brengt' en in balans is in de zin van energie investeren en energie krijgen, dan is er niets aan de hand. Ondanks dat het een hele toer kan zijn om je aan elkaar aan te passen in het geval dat een van beiden of allebei een vorm van autisme hebben.
woensdag 9 december 2009 om 14:30
[quote]PoisenIvy schreef op 08 december 2009 @ 23:40:
Is het alleen maar naar? misschien een beetje suffe opmerking, maar ook al heeft iemand add, door zo alles te willen regelen voor je partner maak je het wel erg makkelijk om afhankelijk te zijn en houd je het ook erg in stand. Zo leert hij toch nooit om zelf met dingen te dealen.
Deze opm. was niet voor mij bedoeld, maar ik wil toch even reageren. Zo'n 'bemoederende' rol past niet bij mij.
Trouwens mijn ex-vriend verschool zich nogal achter zijn beperkingen. Ik ging me behoorlijk moedeloos en machteloos voelen omdat hij bleef herhalen 'ik ben nu eenmaal zo, ik worstel er al 20 jaar mee en het wordt nooit anders'.
En dan heb ik het nog niet eens over de rol die ik als partner zou kunnen (of willen) spelen t.a.v. verwerking of meer zelfvertrouwen.
Is het alleen maar naar? misschien een beetje suffe opmerking, maar ook al heeft iemand add, door zo alles te willen regelen voor je partner maak je het wel erg makkelijk om afhankelijk te zijn en houd je het ook erg in stand. Zo leert hij toch nooit om zelf met dingen te dealen.
Deze opm. was niet voor mij bedoeld, maar ik wil toch even reageren. Zo'n 'bemoederende' rol past niet bij mij.
Trouwens mijn ex-vriend verschool zich nogal achter zijn beperkingen. Ik ging me behoorlijk moedeloos en machteloos voelen omdat hij bleef herhalen 'ik ben nu eenmaal zo, ik worstel er al 20 jaar mee en het wordt nooit anders'.
En dan heb ik het nog niet eens over de rol die ik als partner zou kunnen (of willen) spelen t.a.v. verwerking of meer zelfvertrouwen.
woensdag 9 december 2009 om 19:37
@ wereldmeid dat lijkt me inderdaad erg frustrerend als je vriend zegt "ik ben nou eenmaal zo"dat is ie ook wel, maar het suggereert van dat jij maar met zijn gedrag moet leren leven in plaats van andersom. Ik vind dat zo'n dooddoener en jammer dat ie niet meer voor je openstond, maar ja misschien was dat wel gewoon te moeilijk voor hem. dan is verbreken van de relatie de beste optie.
@ hmmm Dat samen afspreken voor tijd voor elkaar doen we hier ook. Wat ik lastig vind is dat het wel altijd van mijn kant moet komen. Ik kan geen spontaniteit mbt onze relatie van hem verwachten. Met lijstjes werk ik ook, maar mijn vriend raakt ze op de een of andere manier weer kwijt of stapelt ze op, stelt de taken uit en overziet het dan weer niet. Ik moet hem er dan aan helpen herinneren en inderdaad soms heb ik ook het gevoel dat ik aan het bemoederen ben. Dit was ik op een gegeven moment ook behoorlijk zat. Ik werk zelf in de zorg en heb hem wel eens gezegd dat hij nogal autistisch was. Voor de grap is hij toen gaan googelen en kwam bij ADD uit en uiteindelijk de psychiater.
Ik ben ook iemand die van stilte houd en niet tegen drukte kan. Mijn vriend is niet naar buiten toe gericht druk, maar meer in zijn hoofd. Hij sluit zichzelf op in zijn chaos en sluit zich zo van alles af. Het kost moeite hem er dan weer bij alles te betrekken.
@PoisenIvy Als het alleen maar negatief was, dan had ik het niet al 5 jaar met hem uitgehouden hoor. Hij is gevoelig, creatief en intelligent. Hij veroordeelt niet, is lief en we hebben nog nooit ruzie gehad. Ik zou compleet gek worden als ik hem kwijt zou raken, ha,ha.
Bedankt Maja voor die tip van dat boek. Ik ga hem bestellen. weet niet of mijn vriend erin gaat lezen, omdat hij door de "chaos"in zijn hoofd nooit las, maar misschien dat dit nu anders wordt.
@ toffifee. Ik heb toevallig net chlorella tabletten gekocht. Die schijnen juist heel erg veel te doen tegen B12 tekort! Laat je de uitslag weten? Ben benieuwd.
Vandaag de eerste dag met Ritalin en ik merk verschil bij mijn vriend. Hij zegt dat hij de "mist" in zijn hoofd meer kwijt is en de dingen helderder ziet. Alsof hij jaren geslapen heeft en nu wakker wordt. Hij heeft ook meer behoefte om te communiceren en het lijkt alsof hij uit zijn schulp kruipt. Maar zo'n tablet is na vier uur uitgewerkt en dan kakt hij een beetje in. Is erg moe dan. We willen morgen bezig om zijn administratie (die een grote puinhoop is met veel boetes) op orde te krijgen. Ik hoop dat dat lukt!
@ hmmm Dat samen afspreken voor tijd voor elkaar doen we hier ook. Wat ik lastig vind is dat het wel altijd van mijn kant moet komen. Ik kan geen spontaniteit mbt onze relatie van hem verwachten. Met lijstjes werk ik ook, maar mijn vriend raakt ze op de een of andere manier weer kwijt of stapelt ze op, stelt de taken uit en overziet het dan weer niet. Ik moet hem er dan aan helpen herinneren en inderdaad soms heb ik ook het gevoel dat ik aan het bemoederen ben. Dit was ik op een gegeven moment ook behoorlijk zat. Ik werk zelf in de zorg en heb hem wel eens gezegd dat hij nogal autistisch was. Voor de grap is hij toen gaan googelen en kwam bij ADD uit en uiteindelijk de psychiater.
Ik ben ook iemand die van stilte houd en niet tegen drukte kan. Mijn vriend is niet naar buiten toe gericht druk, maar meer in zijn hoofd. Hij sluit zichzelf op in zijn chaos en sluit zich zo van alles af. Het kost moeite hem er dan weer bij alles te betrekken.
@PoisenIvy Als het alleen maar negatief was, dan had ik het niet al 5 jaar met hem uitgehouden hoor. Hij is gevoelig, creatief en intelligent. Hij veroordeelt niet, is lief en we hebben nog nooit ruzie gehad. Ik zou compleet gek worden als ik hem kwijt zou raken, ha,ha.
Bedankt Maja voor die tip van dat boek. Ik ga hem bestellen. weet niet of mijn vriend erin gaat lezen, omdat hij door de "chaos"in zijn hoofd nooit las, maar misschien dat dit nu anders wordt.
@ toffifee. Ik heb toevallig net chlorella tabletten gekocht. Die schijnen juist heel erg veel te doen tegen B12 tekort! Laat je de uitslag weten? Ben benieuwd.
Vandaag de eerste dag met Ritalin en ik merk verschil bij mijn vriend. Hij zegt dat hij de "mist" in zijn hoofd meer kwijt is en de dingen helderder ziet. Alsof hij jaren geslapen heeft en nu wakker wordt. Hij heeft ook meer behoefte om te communiceren en het lijkt alsof hij uit zijn schulp kruipt. Maar zo'n tablet is na vier uur uitgewerkt en dan kakt hij een beetje in. Is erg moe dan. We willen morgen bezig om zijn administratie (die een grote puinhoop is met veel boetes) op orde te krijgen. Ik hoop dat dat lukt!
woensdag 9 december 2009 om 22:37
ik sta idd ook aan de andere kant en ben de persoon met ADD, maar merk dat dat idd zo zijn invloed heeft op de relatie.
met mijn vriend ben ik nu met name bezig 'wat is mijn add-gedrag' en 'wat is mijn 'gewone' gedrag'. Dit geeft ons op dit moment behoorlijk wat rust. Met name omdat voor nu even duidelijk is waar ik 'echt' niets aan kan doen en waar wel. Ik geef toe, op dit moment verschuil ik me dus nog wel achter het etiketje, maar ben zelf wel bezig met therapie om dat aan te pakken, alleen heeft dat nu nog niet de prioriteit om aan te pakken (aangezien ik met name een aandachtsprobleem heb, waar ik nu het meest tegen aanloop in mijn studie). Wat ik weet is dat mijn vriend zich met name kan ergeren aan het 'van de hak op de tak springen' bij gesprekken. Ook kan hij zich erg ergeren aan het uitstellen dat ik doe bij het huishouden. Een oplossing daarvoor is nu dat we het allemaal samen doen. Scheelt mijn vriend de ergernis dat ik het nog niet heb gedaan (waar ik me vaak ook voor schaam, waardoor er wel ruzies ontstonden) en na afloop ben ik blij dat ik toch wat gedaan heb weten te krijgen. En hij vindt mij heel vervelend als we op punt van weggaan staan, omdat ik dan altijd weer van alles bedenk wat ik nog mee moet nemen, maar uiteraard niet kan vinden, waardoor we rustig een kwartier later weggaan dan gedacht....Door veel zaken een vast plekje te geven (zoals mobiele telefoon, portemonnaie, sleutels ed.) is de tijd die dat inneemt trouwens wel verminderd.
Ik kan me trouwens voorstellen dat voor je vriend een boek als 'opgeruimd leven met ADHD' handig kan zijn. Ik heb er zelf in elk geval veel aan...
*trekt zich weer terug in het ADHD-topic*
met mijn vriend ben ik nu met name bezig 'wat is mijn add-gedrag' en 'wat is mijn 'gewone' gedrag'. Dit geeft ons op dit moment behoorlijk wat rust. Met name omdat voor nu even duidelijk is waar ik 'echt' niets aan kan doen en waar wel. Ik geef toe, op dit moment verschuil ik me dus nog wel achter het etiketje, maar ben zelf wel bezig met therapie om dat aan te pakken, alleen heeft dat nu nog niet de prioriteit om aan te pakken (aangezien ik met name een aandachtsprobleem heb, waar ik nu het meest tegen aanloop in mijn studie). Wat ik weet is dat mijn vriend zich met name kan ergeren aan het 'van de hak op de tak springen' bij gesprekken. Ook kan hij zich erg ergeren aan het uitstellen dat ik doe bij het huishouden. Een oplossing daarvoor is nu dat we het allemaal samen doen. Scheelt mijn vriend de ergernis dat ik het nog niet heb gedaan (waar ik me vaak ook voor schaam, waardoor er wel ruzies ontstonden) en na afloop ben ik blij dat ik toch wat gedaan heb weten te krijgen. En hij vindt mij heel vervelend als we op punt van weggaan staan, omdat ik dan altijd weer van alles bedenk wat ik nog mee moet nemen, maar uiteraard niet kan vinden, waardoor we rustig een kwartier later weggaan dan gedacht....Door veel zaken een vast plekje te geven (zoals mobiele telefoon, portemonnaie, sleutels ed.) is de tijd die dat inneemt trouwens wel verminderd.
Ik kan me trouwens voorstellen dat voor je vriend een boek als 'opgeruimd leven met ADHD' handig kan zijn. Ik heb er zelf in elk geval veel aan...
*trekt zich weer terug in het ADHD-topic*
