Relaties
alle pijlers
Rare ruzies...
woensdag 16 december 2009 om 08:20
Ik vind dat mijn man en ik soms hele vreemde ruzies hebben. Maar door zijn gedrag en antwoorden begin ik te twijfelen, ben ik misschien wel degenie die "raar" is?? Gisteravond was het weer zover...: Verjaardag van familie gehad, niks aan de hand, we komen thuis, tv aan, joggingbroek aan (allebei hoor en ploffen lekker op de bank. Hij vraagt wat ik te drinken wil, i kzeg doe maar een lekker wijntje. We nemen dinsdagavond altijd een borrel aangezien we woensdag allebei niet vroeg hoeven te beginenn. Hij neemt water. Oke. Raar, maar niet heel gek ofzo. Hij is stiller dan normaal, ik denk, die is vast moe o.i.d.
Rond 23.30 uur ben ik tien minuutjes ingedommeld (wat me veel vaker gebeurt, hebben we het ook al regelmatig over gehad, snap dat dat voor hem neit leuk is maar kan er niets aan doen..), en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Vanochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld. Noujaa... Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles? Maar het zit me enorm dwars want het gebeurt vaker. Dan hebben we ruzie doordat hij zo stug doet, en ik geen flauw idee heb waarover het gaat, en dus ga "zeiken".. En ik het dus heb gedaan!! Baal hier zo van. Bah!!
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
Rond 23.30 uur ben ik tien minuutjes ingedommeld (wat me veel vaker gebeurt, hebben we het ook al regelmatig over gehad, snap dat dat voor hem neit leuk is maar kan er niets aan doen..), en toen ik weer wakker werd zat hij met een stuurs gezicht uitgebreid de tvgids door te lezen. Ik vroeg of er wellicht iets was. Niets waar ik iets aan kon doen zei hij, het was zijn probleem. Oke.
20 minuutjes later naar bed zonder amper nog wat tegen elkaar gezegd te hebbenen ipv te knuffelen zoals altijd draait hij zijn rug naar mij toe. Ik snapte er helemaal niks van en heb dat ook gezegd. Volgens hem moest ik niet zo zeiken want het was zijn probleem en het lag niet aan mij. Maar ondertussen dus wel heel anders dan anders zijn...
Vanochtend moesten we gelijk op, en hij deed stug, maar praatte wel. Vlak voordat ik weg ging vroeg ik toch nog even anar gisteravond, wat was er nou toch aan de hand? En toen flipte hij ontzettend. Dat ik weer liep te zeiken, altijd aan het zeiken was en dat we daardoor altijd ruzie krijgen. Hij wilde nog steeds neit vertellen wat er nou was. En als ik nou vandaag een kutgevoel had dan was het mijn eigen schuld. Noujaa... Ik snap er helemaal niks meer van. Ligt dit nou aan mij?
Het liefste wil ik hem bellen / smsen, maar weet dat ik daar het tegenovergestelde mee bereik van wat ik eigenlijk wil.. Maar vanavond ben ik pas heel laat thuis, dus heb wel de hele dag een kutgevoel.
Volgens mij is het een best een verhaal, waarvan velen zullen denken: Is dit alles? Maar het zit me enorm dwars want het gebeurt vaker. Dan hebben we ruzie doordat hij zo stug doet, en ik geen flauw idee heb waarover het gaat, en dus ga "zeiken".. En ik het dus heb gedaan!! Baal hier zo van. Bah!!
herkent een van jullie dit? Of heeft wellicht tips? Ik weet dat ik er vanochtend neit over had meoten beginnen, maar ik mag mijn mening toch ook wel geven? Of kan ik die ebter voor mij houden omwille van de lieve vrede?
woensdag 16 december 2009 om 10:02
Hier ook zo'n man, namelijk eentje die van het ene op het andere moment heel stil kan zijn, en als er dan al wat zn strot uitkomt is het op een vrij norse manier.
En hier ook zo'n vrouw, namelijk eentje die heel gevoelig is voor de sfeer in huis en alles wil 'uitpraten' tot in den treure.
Ik ben 1 x thuis weggegaan, gewoon heel rustig een tasje gepakt en een 'bakkie' bij mn moeder gaan doen. Daar ben ik de nacht ook gebleven en heb tegen manlief gezegd dat ik geen zin had om een huis te zitten waar een sfeer hangt alsof er een begrafenis geregeld moet worden. Zonder stemverheffing, gewoon lekker een avond/nacht in zn sop gaar laten koken.
En de volgende ochtend kwam ik weer even zo vrolijk binnen (kostte wel moeite hoor, dat vrolijk doen).
Aangezien dat geen oplossing voor de lange termijn is hebben we gepraat. Maar heel dat gesprek moet anders dan dat je nu gewend bent TO. Je kunt namelijk ook aan hem vragen hoe je daar - voor hem - op zo'n moment het beste mee om kunt gaan. Mijn man zei: laat me dan gewoon maar gaan, en als het iets met jou te maken heeft dan zeg ik dat echt wel.
Verder ben ik het volledig met HPL eens, waarom zou jouw manier wel mogen, en die van je man niet? Maar bespreek wel dat hij je even op weg moet helpen (voordat ie zn volgende bui krijgt) over hoe je daar het beste op kan reageren. En daartegenover kan dan (van hem uit) misschien staan dat ie het wel duidelijk en op een normale manier aangeeft wanneer je hem even met rust moet laten.
Vraagje: Heeft zn bui te maken met alcohol? Bij ons was het namelijk altijd feest als we vanuit de kroeg of een feestje thuiskwamen. (Was... want we houden er nu rekening mee dat we niet veel drinken om deze ellende te voorkomen).
En hier ook zo'n vrouw, namelijk eentje die heel gevoelig is voor de sfeer in huis en alles wil 'uitpraten' tot in den treure.
Ik ben 1 x thuis weggegaan, gewoon heel rustig een tasje gepakt en een 'bakkie' bij mn moeder gaan doen. Daar ben ik de nacht ook gebleven en heb tegen manlief gezegd dat ik geen zin had om een huis te zitten waar een sfeer hangt alsof er een begrafenis geregeld moet worden. Zonder stemverheffing, gewoon lekker een avond/nacht in zn sop gaar laten koken.
En de volgende ochtend kwam ik weer even zo vrolijk binnen (kostte wel moeite hoor, dat vrolijk doen).
Aangezien dat geen oplossing voor de lange termijn is hebben we gepraat. Maar heel dat gesprek moet anders dan dat je nu gewend bent TO. Je kunt namelijk ook aan hem vragen hoe je daar - voor hem - op zo'n moment het beste mee om kunt gaan. Mijn man zei: laat me dan gewoon maar gaan, en als het iets met jou te maken heeft dan zeg ik dat echt wel.
Verder ben ik het volledig met HPL eens, waarom zou jouw manier wel mogen, en die van je man niet? Maar bespreek wel dat hij je even op weg moet helpen (voordat ie zn volgende bui krijgt) over hoe je daar het beste op kan reageren. En daartegenover kan dan (van hem uit) misschien staan dat ie het wel duidelijk en op een normale manier aangeeft wanneer je hem even met rust moet laten.
Vraagje: Heeft zn bui te maken met alcohol? Bij ons was het namelijk altijd feest als we vanuit de kroeg of een feestje thuiskwamen. (Was... want we houden er nu rekening mee dat we niet veel drinken om deze ellende te voorkomen).
woensdag 16 december 2009 om 10:02
Ik denk ook dat er wel iets aan de hand is, als je zelf zo'n gevoel hebt.
Blijkbaar is er toch echt wel iets waar manlief zich over irriteert ofzo. Als er echt niks is en als 't echt niks met jou te maken heeft, waarom zegt ie dat dan niet op een normale, lieve manier ofzo?? Waarom moet ie jou dan een kutgevoel geven?
Mijn ex had hier ook een handje aan. Op een gegeven moment zei ik, als dit weer gebeurde: oh, tis weer zover. Nou goed, ik laat je maar alleen met mok-gedrag. Daaaaaaag.
Vervolgens ging ik m'n eigen ding doen. Ik laat me niet kut voelen, omdat meneer geen zin heeft om normaal tegen me te praten....
Ook als het niks met mij te maken heeft, kan dat normaal worden gezegd..
Blijkbaar is er toch echt wel iets waar manlief zich over irriteert ofzo. Als er echt niks is en als 't echt niks met jou te maken heeft, waarom zegt ie dat dan niet op een normale, lieve manier ofzo?? Waarom moet ie jou dan een kutgevoel geven?
Mijn ex had hier ook een handje aan. Op een gegeven moment zei ik, als dit weer gebeurde: oh, tis weer zover. Nou goed, ik laat je maar alleen met mok-gedrag. Daaaaaaag.
Vervolgens ging ik m'n eigen ding doen. Ik laat me niet kut voelen, omdat meneer geen zin heeft om normaal tegen me te praten....
Ook als het niks met mij te maken heeft, kan dat normaal worden gezegd..
woensdag 16 december 2009 om 10:07
Ik vind overigens niets mis met een bui, stiller zijn, niet lekker in je vel zitten enz..
Maar er zijn wel grenzen hoe je dat over brengt op een partner.
Ik moest mijn partner altijd de ruimte geven om me te kunnen vergeven wat hij me had aangedaan... Oftewel, hij gedroeg zich niet alleen belachelijk, ook nog eens zeer asociaal, zei liever dood te zijn dan het gezeik over zich heen te krijgen (aangeven dat ik iets niet pik, manier van doen) en het gevoel geven alsof alle ellende van zichzelf aan mij lag.
En niet eenmalig. Daaaaaaaaaaaaaaag. Ben gekke henkie niet.
Maar er zijn wel grenzen hoe je dat over brengt op een partner.
Ik moest mijn partner altijd de ruimte geven om me te kunnen vergeven wat hij me had aangedaan... Oftewel, hij gedroeg zich niet alleen belachelijk, ook nog eens zeer asociaal, zei liever dood te zijn dan het gezeik over zich heen te krijgen (aangeven dat ik iets niet pik, manier van doen) en het gevoel geven alsof alle ellende van zichzelf aan mij lag.
En niet eenmalig. Daaaaaaaaaaaaaaag. Ben gekke henkie niet.
woensdag 16 december 2009 om 10:09
Miss, ik begrijp heel goed dat je onzeker wordt van het gedrag van je man.
Je moet er denk ik geschikt voor zijn om zoiets aan te kunnen zonder je zorgen te maken, ik zou het ook niet kunnen.
Voorheen had ik een relatie met een man die gewelddadig was en dat was ook zomaar van het een op het andere moment maar vooraf ging ook wel eens dat wat jij beschrijft.
De relatie van jou en die van mij met mijn ex zijn niet te vergelijken, dat bedoel ik niet, maar ik snap dus erg goed dat je het er moeilijk mee hebt.
Je zegt dat jullie er al vaak over gesproken hebben, overtuigd hij je dan niet met zijn redenen om ineens zo afstandelijk te doen?
Als hij nou zegt dat het écht niks met jou te maken heeft, waarom geloof je hem dan niet? Zoek je er toch iets achter?
Het is heel naar om je onzeker te voelen door je geliefde, ik zou daar persoonlijk helemaal geen zin (meer) in hebben. Maar als je van hem houdt, je wil bij hem blijven en hij is zoals hij is, dan kun je alleen zelf proberen je gedrag te veranderen en jezelf er van te overtuigen dat jij óók jezelf moet blijven en je zo min mogelijk moet laten beïnvloeden door dat specifieke gedrag.
Er bestaat een kans dat hij, als hij ziet dat zijn gedrag door jou anders wordt opgepikt, ook aanpassingen doet. Dat de wisselwerking dan verandert en dat lijkt me in jouw geval positief.
Je moet er denk ik geschikt voor zijn om zoiets aan te kunnen zonder je zorgen te maken, ik zou het ook niet kunnen.
Voorheen had ik een relatie met een man die gewelddadig was en dat was ook zomaar van het een op het andere moment maar vooraf ging ook wel eens dat wat jij beschrijft.
De relatie van jou en die van mij met mijn ex zijn niet te vergelijken, dat bedoel ik niet, maar ik snap dus erg goed dat je het er moeilijk mee hebt.
Je zegt dat jullie er al vaak over gesproken hebben, overtuigd hij je dan niet met zijn redenen om ineens zo afstandelijk te doen?
Als hij nou zegt dat het écht niks met jou te maken heeft, waarom geloof je hem dan niet? Zoek je er toch iets achter?
Het is heel naar om je onzeker te voelen door je geliefde, ik zou daar persoonlijk helemaal geen zin (meer) in hebben. Maar als je van hem houdt, je wil bij hem blijven en hij is zoals hij is, dan kun je alleen zelf proberen je gedrag te veranderen en jezelf er van te overtuigen dat jij óók jezelf moet blijven en je zo min mogelijk moet laten beïnvloeden door dat specifieke gedrag.
Er bestaat een kans dat hij, als hij ziet dat zijn gedrag door jou anders wordt opgepikt, ook aanpassingen doet. Dat de wisselwerking dan verandert en dat lijkt me in jouw geval positief.
woensdag 16 december 2009 om 10:12
quote:miss80 schreef op 16 december 2009 @ 09:31:
Vind het zo moeilijk om een geschikt moment te vinden voor zo'n gesprek.. Ik ben dan vaak 'weer aan het zeiken", en hou er dan maar snel mee op.
Ik moet meer vertrouwen krijgen in ons. Hij heeft dat veel meer dan mij, hij is ervan overtuigd dat ik nooit bij hem weg zal gaan, en hij niet bij mij, omdat we zoveel van elkaar houden en het zo goed gaat. En daar vaart hij blind op. I kwou dat i kdat kon, maar ik heb daar meer moeite mee.Waarom heb je daar moeite mee? Ik geloof stellig dat wat er ook gebeurt, Mr N en ik zijn er voor altijd.
Vind het zo moeilijk om een geschikt moment te vinden voor zo'n gesprek.. Ik ben dan vaak 'weer aan het zeiken", en hou er dan maar snel mee op.
Ik moet meer vertrouwen krijgen in ons. Hij heeft dat veel meer dan mij, hij is ervan overtuigd dat ik nooit bij hem weg zal gaan, en hij niet bij mij, omdat we zoveel van elkaar houden en het zo goed gaat. En daar vaart hij blind op. I kwou dat i kdat kon, maar ik heb daar meer moeite mee.Waarom heb je daar moeite mee? Ik geloof stellig dat wat er ook gebeurt, Mr N en ik zijn er voor altijd.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 10:16
Sorry hoor, maar dat passief agressiefe gedrag van hem vind ik niet normaal. Logisch dat als iemand zo reageerd dat je vraagt wat er aan de hand is.
Dan moet hij het of zeggen, of loslaten en niet zo snauwen.
Vind het trouwens heel raar dat hij wil dat jij met een lekker kutgevoel loopt vandaag? Bizar.
Dan moet hij het of zeggen, of loslaten en niet zo snauwen.
Vind het trouwens heel raar dat hij wil dat jij met een lekker kutgevoel loopt vandaag? Bizar.
woensdag 16 december 2009 om 10:16
Mijn man gaat, als hij zich niet prettig voelt, depri is of ergens mee zit, op een eilandje zitten. Helemaal terug getrokken, stil maar wel zuchten. Ik word daar heel erg onzeker van.
Ik vraag hem altijd wat er is maar meestal komt er bij hem alleen uit dat hij moe is of dat er niks aan de hand is.
Ik kon het dan ook niet laten om te gaan zeuren. Vertel nou.. wat is er nou? Heb ik iets gedaan? ligt het aan mij?
Daar werd de sfeer niet prettiger van of alleen maar erger.
Nu hebben wij de afspraak dat hij zegt dat het niet aan mij ligt(als dat zo is natuurlijk) en dan laat ik hem op zijn eilandje zitten en na een tijdje gaat hij wel praten.
Hij heeft zo zijn ruimte en ik hoef niet meer zo onzeker te zijn.
Ik heb alleen het idee dat jouw man het ook niet zegt als het wél aan jou ligt en dat moet veranderen.
Jou expres een kutgevoel geven is heel erg oneerlijk. Ik vind het puberaal gedrag als jouw man je wil laten raden of het aan jou ligt of niet.
Maar goed ik weet natuurlijk niet of dat het het geval is.
Ik vraag hem altijd wat er is maar meestal komt er bij hem alleen uit dat hij moe is of dat er niks aan de hand is.
Ik kon het dan ook niet laten om te gaan zeuren. Vertel nou.. wat is er nou? Heb ik iets gedaan? ligt het aan mij?
Daar werd de sfeer niet prettiger van of alleen maar erger.
Nu hebben wij de afspraak dat hij zegt dat het niet aan mij ligt(als dat zo is natuurlijk) en dan laat ik hem op zijn eilandje zitten en na een tijdje gaat hij wel praten.
Hij heeft zo zijn ruimte en ik hoef niet meer zo onzeker te zijn.
Ik heb alleen het idee dat jouw man het ook niet zegt als het wél aan jou ligt en dat moet veranderen.
Jou expres een kutgevoel geven is heel erg oneerlijk. Ik vind het puberaal gedrag als jouw man je wil laten raden of het aan jou ligt of niet.
Maar goed ik weet natuurlijk niet of dat het het geval is.
If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they`ll kill you
woensdag 16 december 2009 om 10:19
quote:domnaiefmutsje schreef op 16 december 2009 @ 09:55:
[...]
Doe je dan net zo? Bot, negeren ed. Of zeg je let maar niet op mij, heb PMS? Oftewel, je geeft een verklaring zodat de ander zich niet rot hoeft te voelen en weet waar hij aan toe is?Nee Bot zeker niet, maar dat hoeft ook niet omdat ik, na dit een paar keer te hebben uitgelegd, met rust gelaten wordt.
[...]
Doe je dan net zo? Bot, negeren ed. Of zeg je let maar niet op mij, heb PMS? Oftewel, je geeft een verklaring zodat de ander zich niet rot hoeft te voelen en weet waar hij aan toe is?Nee Bot zeker niet, maar dat hoeft ook niet omdat ik, na dit een paar keer te hebben uitgelegd, met rust gelaten wordt.
woensdag 16 december 2009 om 10:22
quote:Hariboooo schreef op 16 december 2009 @ 10:19:
[...]
Nee Bot zeker niet, maar dat hoeft ook niet omdat ik, na dit een paar keer te hebben uitgelegd, met rust gelaten wordt.
Stel je nou voor dat je ipv dat uitgelegd te hebben zou zeggen dat ie niet zo moet zeiken en ruzie maakt als hij daar wat van zegt...?
Das volgens mij het probleem hier. Niet het feit dat hij wat stiller is.
[...]
Nee Bot zeker niet, maar dat hoeft ook niet omdat ik, na dit een paar keer te hebben uitgelegd, met rust gelaten wordt.
Stel je nou voor dat je ipv dat uitgelegd te hebben zou zeggen dat ie niet zo moet zeiken en ruzie maakt als hij daar wat van zegt...?
Das volgens mij het probleem hier. Niet het feit dat hij wat stiller is.
woensdag 16 december 2009 om 10:30
woensdag 16 december 2009 om 10:39
Ik herken het gedrag van je man goed. Mijn vriend heeft er namelijk ook een handje van. Ik weet niet goed of ik tips voor je heb omdat iedereen anders is natuurlijk. Maar ik vertel gewoon wat bij mij werkt en misschien heb je er iets aan. Zo niet dan weet je in ieder geval dat je niet de enige bent.
Mijn vriend kan vreselijk chagerijnen. Dan loopt hij door het huis te stampen en zuchten en dan hoor ik hem vloeken. Ik krijg daar helemaal het heen en weer van. Ik kan er echt niet tegen. Als ik dan vraag wat er is dan is er niets. ( daarom loop je zo door het huis te stampen) Ik benoem precies wat ik aan hem zie en wat ik daarbij voel en dan komt hij meestal wel met een verklaring. Zo niet dan zeg dat hij maar lekker in de schuur moet gaan chagerijnen omdat ik geen zin heb om in die chagerijnige sfeer te zitten. Ook lach ik vaak om zijn buien en meestal moet hij dan ook lachen. Ik kan hem dan ook wel goed met rust laten want dan weet ik zeker dat het niet aan mij ligt en dat ik op dat moment toch niets voor hem kan doen.
Als het met mij of ons te maken heeft dan wil hij er nooit gelijk over praten maar ik wel. Hij roept dan altijd laat maar anders zeg ik dingen waar ik spijt van krijg. Ik wil dan perse dat hij het toch zegt en in zijn boosheid gooit hij er dan alles waar hij mee zit uit. (vindt ik niet echt leuk om te horen hoor, want soms klinkt het echt gemeen) en na de uitbarsting van boosheid kunnen we rustig praten.
Het klinkt niet echt ideaal maar voor ons werkt het zo wel goed. Nu hebben we geloof ik 3 keer per jaar zo'n ruzie dus het valt wel mee. Maar dat komt omdat we elkaar ook goed met rust kunnen laten.
Heel veel sterkte met je man, ik hoop dat het snel wordt uitgepraat!
Mijn vriend kan vreselijk chagerijnen. Dan loopt hij door het huis te stampen en zuchten en dan hoor ik hem vloeken. Ik krijg daar helemaal het heen en weer van. Ik kan er echt niet tegen. Als ik dan vraag wat er is dan is er niets. ( daarom loop je zo door het huis te stampen) Ik benoem precies wat ik aan hem zie en wat ik daarbij voel en dan komt hij meestal wel met een verklaring. Zo niet dan zeg dat hij maar lekker in de schuur moet gaan chagerijnen omdat ik geen zin heb om in die chagerijnige sfeer te zitten. Ook lach ik vaak om zijn buien en meestal moet hij dan ook lachen. Ik kan hem dan ook wel goed met rust laten want dan weet ik zeker dat het niet aan mij ligt en dat ik op dat moment toch niets voor hem kan doen.
Als het met mij of ons te maken heeft dan wil hij er nooit gelijk over praten maar ik wel. Hij roept dan altijd laat maar anders zeg ik dingen waar ik spijt van krijg. Ik wil dan perse dat hij het toch zegt en in zijn boosheid gooit hij er dan alles waar hij mee zit uit. (vindt ik niet echt leuk om te horen hoor, want soms klinkt het echt gemeen) en na de uitbarsting van boosheid kunnen we rustig praten.
Het klinkt niet echt ideaal maar voor ons werkt het zo wel goed. Nu hebben we geloof ik 3 keer per jaar zo'n ruzie dus het valt wel mee. Maar dat komt omdat we elkaar ook goed met rust kunnen laten.
Heel veel sterkte met je man, ik hoop dat het snel wordt uitgepraat!
woensdag 16 december 2009 om 10:40
woensdag 16 december 2009 om 10:45
Ik vind ook niet dat ik door blijf zeiken, hij vindt van wel..
Ik moet dit echt eens weer bespreken op een "goed' moment, hij is nu aan hetwerk, en ik ben er van overtuigd dat hij vrijwel geen seconde aan mij denkt of zich rot voelt. Tenminste, zo laat hij het voorkomen.. En ik ben een hele dag van slag
Heb me heilig voorgenomen om niet te bellen / smsen en vaanvond ook niet te vragen of er iets van te zeggen. Hoop zo dat het me lukt.
Ik moet dit echt eens weer bespreken op een "goed' moment, hij is nu aan hetwerk, en ik ben er van overtuigd dat hij vrijwel geen seconde aan mij denkt of zich rot voelt. Tenminste, zo laat hij het voorkomen.. En ik ben een hele dag van slag
Heb me heilig voorgenomen om niet te bellen / smsen en vaanvond ook niet te vragen of er iets van te zeggen. Hoop zo dat het me lukt.
woensdag 16 december 2009 om 10:48
quote:HoiPippiLangkous schreef op 16 december 2009 @ 08:39:
Aanvulling: en dat komt omdat we elkaar de ruimte geven, elkaars manier van omgaan met emoties accepteren en allebei water bij de wijn doen.
Maar goed, je kunt het gedrag van de ander ook 'achterlijk' vinden, dan weet je in ieder geval dat je het probleem niet oplost.
Want waarom is dat achterlijk? En waarom is alles er gewoon uitgooien niet achterlijk?
Aanvulling: en dat komt omdat we elkaar de ruimte geven, elkaars manier van omgaan met emoties accepteren en allebei water bij de wijn doen.
Maar goed, je kunt het gedrag van de ander ook 'achterlijk' vinden, dan weet je in ieder geval dat je het probleem niet oplost.
Want waarom is dat achterlijk? En waarom is alles er gewoon uitgooien niet achterlijk?
woensdag 16 december 2009 om 10:55
Inderdaad; op een goed/ander hier weer eens een goed gesprek over hebben. Misschien voor hem de afspraak: OF gewoon zeggen wat er is (wat het ook is/ook al heeft het niets met jou te maken), zo niet, dan gewoon normaal doen en niet nors en stuurs. Natuurlijk wil de ander dan weten wat er aan de hand is.
woensdag 16 december 2009 om 10:58
quote:miss80 schreef op 16 december 2009 @ 09:09:
Ik vind dit zo oneerlijk!
Slechte basis. Wat "eerlijk" is is boeiend in je werk, op straat, etc., maar totaal irrelevant in je relatie. een relatie die gebaseerd is op een nauwkeurige boekhouding van ieders rechten en plichten, en periodieke afstemming of alles wel eerlijk gaat, schiet niet op.
Het gekke in de reacties vind ik, is dat enerzijds gezegd wordt "hij doet het fout, je hebt gelijk dat het niet eerlijk is, dit moet je niet pikken" (in diverse varianten) en anderzijds "maak je niet druk, laat hem, negeer maar" (in diverse varianten).
Maar HPL zegt iets heel anders: ja, je zal elkaar moeten accepteren zoals je bent, maar ja, je zal elkaar daarin wel moeten zien te vinden, compromissen sluiten die voor beiden werken. En wel ZONDER de pretentie dat jij de waarheid in pacht hebt of de maatstaf voor eerlijkheid bent.
Het is voor sommige mensen een bizar idee, heb ik vaak op dit forum gemerkt, maar als je navraag doet bij *iedereen* hier met een echt langdurige, echt goede (naar eigen zeggen), relatie, dan zal je zien dat een paar elementen steeds terugkeren:
- onvoorwaardelijkheid. Geen relatie "zolang het leuk is", maar een relatie die blijft.
- geen houding die vooral gericht is op "hoe krijg ik wat ik wil" maar een houding die gericht is op "hoe kan ik geven wat de ander wil"
- geen opleggen van je eigen normen aan je partner, maar met elkaar zoeken naar oplossingen die zo goed mogelijk passen in de normen van de één en van de ander.
Ik vind dit zo oneerlijk!
Slechte basis. Wat "eerlijk" is is boeiend in je werk, op straat, etc., maar totaal irrelevant in je relatie. een relatie die gebaseerd is op een nauwkeurige boekhouding van ieders rechten en plichten, en periodieke afstemming of alles wel eerlijk gaat, schiet niet op.
Het gekke in de reacties vind ik, is dat enerzijds gezegd wordt "hij doet het fout, je hebt gelijk dat het niet eerlijk is, dit moet je niet pikken" (in diverse varianten) en anderzijds "maak je niet druk, laat hem, negeer maar" (in diverse varianten).
Maar HPL zegt iets heel anders: ja, je zal elkaar moeten accepteren zoals je bent, maar ja, je zal elkaar daarin wel moeten zien te vinden, compromissen sluiten die voor beiden werken. En wel ZONDER de pretentie dat jij de waarheid in pacht hebt of de maatstaf voor eerlijkheid bent.
Het is voor sommige mensen een bizar idee, heb ik vaak op dit forum gemerkt, maar als je navraag doet bij *iedereen* hier met een echt langdurige, echt goede (naar eigen zeggen), relatie, dan zal je zien dat een paar elementen steeds terugkeren:
- onvoorwaardelijkheid. Geen relatie "zolang het leuk is", maar een relatie die blijft.
- geen houding die vooral gericht is op "hoe krijg ik wat ik wil" maar een houding die gericht is op "hoe kan ik geven wat de ander wil"
- geen opleggen van je eigen normen aan je partner, maar met elkaar zoeken naar oplossingen die zo goed mogelijk passen in de normen van de één en van de ander.
woensdag 16 december 2009 om 11:01
quote:rider schreef op 16 december 2009 @ 10:58:
[...]
Slechte basis. Wat "eerlijk" is is boeiend in je werk, op straat, etc., maar totaal irrelevant in je relatie. een relatie die gebaseerd is op een nauwkeurige boekhouding van ieders rechten en plichten, en periodieke afstemming of alles wel eerlijk gaat, schiet niet op.
Het gekke in de reacties vind ik, is dat enerzijds gezegd wordt "hij doet het fout, je hebt gelijk dat het niet eerlijk is, dit moet je niet pikken" (in diverse varianten) en anderzijds "maak je niet druk, laat hem, negeer maar" (in diverse varianten).
Maar HPL zegt iets heel anders: ja, je zal elkaar moeten accepteren zoals je bent, maar ja, je zal elkaar daarin wel moeten zien te vinden, compromissen sluiten die voor beiden werken. En wel ZONDER de pretentie dat jij de waarheid in pacht hebt of de maatstaf voor eerlijkheid bent.
Het is voor sommige mensen een bizar idee, heb ik vaak op dit forum gemerkt, maar als je navraag doet bij *iedereen* hier met een echt langdurige, echt goede (naar eigen zeggen), relatie, dan zal je zien dat een paar elementen steeds terugkeren:
- onvoorwaardelijkheid. Geen relatie "zolang het leuk is", maar een relatie die blijft.
- geen houding die vooral gericht is op "hoe krijg ik wat ik wil" maar een houding die gericht is op "hoe kan ik geven wat de ander wil"
- geen opleggen van je eigen normen aan je partner, maar met elkaar zoeken naar oplossingen die zo goed mogelijk passen in de normen van de één en van de ander.
Nu is het mijn beurt
[...]
Slechte basis. Wat "eerlijk" is is boeiend in je werk, op straat, etc., maar totaal irrelevant in je relatie. een relatie die gebaseerd is op een nauwkeurige boekhouding van ieders rechten en plichten, en periodieke afstemming of alles wel eerlijk gaat, schiet niet op.
Het gekke in de reacties vind ik, is dat enerzijds gezegd wordt "hij doet het fout, je hebt gelijk dat het niet eerlijk is, dit moet je niet pikken" (in diverse varianten) en anderzijds "maak je niet druk, laat hem, negeer maar" (in diverse varianten).
Maar HPL zegt iets heel anders: ja, je zal elkaar moeten accepteren zoals je bent, maar ja, je zal elkaar daarin wel moeten zien te vinden, compromissen sluiten die voor beiden werken. En wel ZONDER de pretentie dat jij de waarheid in pacht hebt of de maatstaf voor eerlijkheid bent.
Het is voor sommige mensen een bizar idee, heb ik vaak op dit forum gemerkt, maar als je navraag doet bij *iedereen* hier met een echt langdurige, echt goede (naar eigen zeggen), relatie, dan zal je zien dat een paar elementen steeds terugkeren:
- onvoorwaardelijkheid. Geen relatie "zolang het leuk is", maar een relatie die blijft.
- geen houding die vooral gericht is op "hoe krijg ik wat ik wil" maar een houding die gericht is op "hoe kan ik geven wat de ander wil"
- geen opleggen van je eigen normen aan je partner, maar met elkaar zoeken naar oplossingen die zo goed mogelijk passen in de normen van de één en van de ander.
Nu is het mijn beurt
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 11:05
En vooral die onvoorwaardelijkheid: je krijgt het hele pakketje hoor, met al zijn goede, minder goede en ronduit slechte kanten. Je houdt van dat hele pakketje, toch? Je houdt niet alleen van die lieve lach, maar ook van die koppige kop die er opzit. Je houdt ervan dat hij zo goed voor je zorgt, maar ook van de ruimte die hij nodig heeft, zijn manier van ruzie maken en zijn scheten onder het dekbed Want dat is andersom ook zo.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
woensdag 16 december 2009 om 11:07
quote:domnaiefmutsje schreef op 16 december 2009 @ 11:03:
Lijkt me geen eenzijdig proces Rider..
Nee dat klopt. Maar er zal iemand moeten zijn die dat proces zo 'start' als het geen vanzelfsprekendheid is in je relatie. En dat starten doe je niet op het moment dat de emoties overheersen.
Je kunt ook wachten tot de ander hiermee komt, maar misschien heeft hij geen idee hóe. Kun je lekker wachten en ondertussen je relatie naar de kloten zien gaan.
Lijkt me geen eenzijdig proces Rider..
Nee dat klopt. Maar er zal iemand moeten zijn die dat proces zo 'start' als het geen vanzelfsprekendheid is in je relatie. En dat starten doe je niet op het moment dat de emoties overheersen.
Je kunt ook wachten tot de ander hiermee komt, maar misschien heeft hij geen idee hóe. Kun je lekker wachten en ondertussen je relatie naar de kloten zien gaan.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
