Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
donderdag 24 december 2009 om 15:54
Ik heb het al vaker aan je gevraagd...
Ik denk dat het heel verstandig is om naar de huisarts te gaan.
Niemand kan jouw gevoel van gemis weghalen, maar er zijn echt mensen die jou kunnen helpen.
Als je hulp zoekt heb je iemand die naar je luistert en die jou kan helpen om al die dingen waar je mee worstelt in een juist perspectief te plaatsen.
Echt Tjilla, vooral door dat andere topic ben ik er van overtuigd dat dat je kan helpen.
Ik denk dat het heel verstandig is om naar de huisarts te gaan.
Niemand kan jouw gevoel van gemis weghalen, maar er zijn echt mensen die jou kunnen helpen.
Als je hulp zoekt heb je iemand die naar je luistert en die jou kan helpen om al die dingen waar je mee worstelt in een juist perspectief te plaatsen.
Echt Tjilla, vooral door dat andere topic ben ik er van overtuigd dat dat je kan helpen.
donderdag 24 december 2009 om 20:33
donderdag 24 december 2009 om 22:40
Tjilla, mijn hart gaat echt naar je uit. Wat heb je het moeilijk en deze dagen maken het nog zwaarder voor je.
Ik herken het wegtrappen van de dekens, dat deed mijn moeder ook steeds. En ook die angst in de ogen, die herken ik ook zo. Ik hoop echt dat je goede vrienden hebt die je bijstaan en waar je bij terecht kan. En wij op het forum staan voor je klaar.
Ik herken het wegtrappen van de dekens, dat deed mijn moeder ook steeds. En ook die angst in de ogen, die herken ik ook zo. Ik hoop echt dat je goede vrienden hebt die je bijstaan en waar je bij terecht kan. En wij op het forum staan voor je klaar.
vrijdag 25 december 2009 om 11:53
Tjilla, gecondoleerd met dit zware verlies.
Ook mijn moeder lag op een i.c Zij is daar niet overleden. Haar laatste week, na 6 weken coma, bracht zij door in een hospice. Zij overleed in de nacht dat er niemand was van ons. En wij zijn met 6 kinderen. Ik was erbij toen zij een hart-en herseninfarct kreeg. Al reanimerende heb ik 112 gebeld maar het mocht niet baten; in coma en vervolgens overleden. Ik ben, via het hospice, in een rouwgroep gegaan. Dit heeft mij zeker geholpen maar het is de tijd die zijn werk gaat doen. Het staat wat stom maar mijn ervaring is het wel. Jouw moeder is net overleden, je verdriet is overweldigend en je rouwt. Mocht het teveel worden, als in: niet slapen en meer gezondsheidsproblemen, zoek dan hulp.
Ook mijn moeder lag op een i.c Zij is daar niet overleden. Haar laatste week, na 6 weken coma, bracht zij door in een hospice. Zij overleed in de nacht dat er niemand was van ons. En wij zijn met 6 kinderen. Ik was erbij toen zij een hart-en herseninfarct kreeg. Al reanimerende heb ik 112 gebeld maar het mocht niet baten; in coma en vervolgens overleden. Ik ben, via het hospice, in een rouwgroep gegaan. Dit heeft mij zeker geholpen maar het is de tijd die zijn werk gaat doen. Het staat wat stom maar mijn ervaring is het wel. Jouw moeder is net overleden, je verdriet is overweldigend en je rouwt. Mocht het teveel worden, als in: niet slapen en meer gezondsheidsproblemen, zoek dan hulp.
vrijdag 25 december 2009 om 12:01
vrijdag 25 december 2009 om 12:49
Ja, ze was op vakantie in ons geliefde Kenia met mijn stiefpaps.
Vrijdagavond kregen we een telefoontje dat het foute boel was.
Kon zondag pas vliegen en uren vertraging door de sneeuw.
Trof een ernstige situatie aan.
En woensdagochtend was ze helemaal hersendood en heb ik getekend om de life support eraf te halen en is ze gestorven.
Wij zijn na weer veel vertraging gisteravond thuisgekomen en mijn mama komt morgenavond aan, mits geen vertraging.
Onwerkelijk. Mijn reislustige mama. Ze is in haar zo geliefde Kenia gestorven.
Ik ken daar ook veel mensen omdat ik er zo vaak kom en die zijn zo'n steun geweest.
Tjilla, ook veel sterkte gewenst.
Vrijdagavond kregen we een telefoontje dat het foute boel was.
Kon zondag pas vliegen en uren vertraging door de sneeuw.
Trof een ernstige situatie aan.
En woensdagochtend was ze helemaal hersendood en heb ik getekend om de life support eraf te halen en is ze gestorven.
Wij zijn na weer veel vertraging gisteravond thuisgekomen en mijn mama komt morgenavond aan, mits geen vertraging.
Onwerkelijk. Mijn reislustige mama. Ze is in haar zo geliefde Kenia gestorven.
Ik ken daar ook veel mensen omdat ik er zo vaak kom en die zijn zo'n steun geweest.
Tjilla, ook veel sterkte gewenst.
vrijdag 25 december 2009 om 12:58
Dag meid,
heel veel sterkte met je intense verdriet...zoek hulp bij je huisarts als het je echt teveel wordt. Dikke
De dag waarop je moeder sterft (Karin Bloemen)quote:neele schreef op 22 december 2009 @ 15:52:
Ik denk steeds aan deze:
Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt
Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind
Je wilt 'r over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er, die dag
De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten
En al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkepruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeerft valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat 't niet haar schuld was en ook dat 't je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog 1 keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen
Je hebt je goeie vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
heel veel sterkte met je intense verdriet...zoek hulp bij je huisarts als het je echt teveel wordt. Dikke
De dag waarop je moeder sterft (Karin Bloemen)quote:neele schreef op 22 december 2009 @ 15:52:
Ik denk steeds aan deze:
Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt
Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind
Je wilt 'r over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er, die dag
De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten
En al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkepruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeerft valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat 't niet haar schuld was en ook dat 't je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog 1 keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen
Je hebt je goeie vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
vrijdag 25 december 2009 om 15:07
Oh Yasmijn! Nee toch, jij toch ook niet?? Wat verschrikkelijk he, het is niet te beschrijven. Wat jij zegt heb ik ook, andere moeders gaan dood maar niet de mijne....En hoe nu verder he? Heb jij steun aan familie, kinderen? Hoe oud ben je ?
En voor de eerdere schrijfster waarvan de moeder ook op de IC heeft gelegen , hoe vond je dat? Hoe verwerkte je dat? Ik vond het zo moeilijk om uiteindelijk afscheid te nemen en aan te geven dat de bloeddrukmedicatie eraf mocht ( dat was het laatste was er af moest, dan zou ze overlijden) en de vraag of iemand je nog hoort (ik hoop het) in zo'n diepe slaap en of iemand echt niet lijdt. Ik las van meer schrijfsters dat moeders dan wel op de IC hadden gelegen of daar waren overleden. Heel gek maar dat voelt niet zo allenig ...
Ik kwam er net achter dat ik wat paginas had gemist. Wat zijn jullie toch lief. En de mooie teksten van Neele, zo fijn.
Karin B. is gedraaid op de uitvaart btw, had ik al jaren klaarliggen...
Ik voel me zo raar...en dan is het ook nog kerst...
Bedankt, dat jullie er "zijn" ...
En Yasmijn, wat kan ik nou toch tegen jou zeggen....??
En voor de eerdere schrijfster waarvan de moeder ook op de IC heeft gelegen , hoe vond je dat? Hoe verwerkte je dat? Ik vond het zo moeilijk om uiteindelijk afscheid te nemen en aan te geven dat de bloeddrukmedicatie eraf mocht ( dat was het laatste was er af moest, dan zou ze overlijden) en de vraag of iemand je nog hoort (ik hoop het) in zo'n diepe slaap en of iemand echt niet lijdt. Ik las van meer schrijfsters dat moeders dan wel op de IC hadden gelegen of daar waren overleden. Heel gek maar dat voelt niet zo allenig ...
Ik kwam er net achter dat ik wat paginas had gemist. Wat zijn jullie toch lief. En de mooie teksten van Neele, zo fijn.
Karin B. is gedraaid op de uitvaart btw, had ik al jaren klaarliggen...
Ik voel me zo raar...en dan is het ook nog kerst...
Bedankt, dat jullie er "zijn" ...
En Yasmijn, wat kan ik nou toch tegen jou zeggen....??
vrijdag 25 december 2009 om 16:06
En ik tegen jou? Ik weet het niet.
Hier ook op IC gestorven maar dan ver van huis. Zo bizar. Woensdagochtend beademing eraf en even later was ze weg.
Wij zijn sinds gisteravond weer in NL. Morgenavond komt mijn mama thuis.
Veel steun hier gelukkig.
Ik ga op een later tijdstip dit hele topic doorlezen. Het is allemaal nog zo onwerkelijk.
Hier ook op IC gestorven maar dan ver van huis. Zo bizar. Woensdagochtend beademing eraf en even later was ze weg.
Wij zijn sinds gisteravond weer in NL. Morgenavond komt mijn mama thuis.
Veel steun hier gelukkig.
Ik ga op een later tijdstip dit hele topic doorlezen. Het is allemaal nog zo onwerkelijk.
vrijdag 25 december 2009 om 16:20
quote:tjilla schreef op 25 december 2009 @ 11:43:
Maar wat ik me afvraag he, hoe gaan andere mensen om met schuldgevoelens, gemis en IC beelden?
Schuldgevoelens ken ik niet. Ik heb gedaan wat ik kon. Mijn ervaring is dat het gemis er altijd wel blijft, maar steeds wat meer naar de achtergrond gaat en minder pijnlijk wordt. En dat er daarmee ook weer ruimte komt voor de mooie herinneringen en je weer met plezier aan je ouders kunt terugdenken, zonder dat dat telkens overschaduwd worden door hun dood. En dat heeft tijd nodig.
Tjilla en Yas, sterkte meiden!
Maar wat ik me afvraag he, hoe gaan andere mensen om met schuldgevoelens, gemis en IC beelden?
Schuldgevoelens ken ik niet. Ik heb gedaan wat ik kon. Mijn ervaring is dat het gemis er altijd wel blijft, maar steeds wat meer naar de achtergrond gaat en minder pijnlijk wordt. En dat er daarmee ook weer ruimte komt voor de mooie herinneringen en je weer met plezier aan je ouders kunt terugdenken, zonder dat dat telkens overschaduwd worden door hun dood. En dat heeft tijd nodig.
Tjilla en Yas, sterkte meiden!
