bewust geen tweede kind

hier van je af schrijven en om ervaringen vragen en delen, kan ook al helpen!

Mischa, praat erover... dan kan je het een plek geven !!!

Ik heb ook een drama bevalling achter de rug, bij mij ging ook veel mis... maar door er over te praten met mijn vriend,schoonmoeder,vriendinnen,moeder ben ik er wel weer bovenop gekomen. En vooral huilen deed me echt heel veel goed !!! Sterkte



Even On Topic : Ik weet niet of ik ooit nog een nummer 2 wil. Aan de ene kant zeg ik ja, maar aan de andere kant, wat ik heb meegemaakt wil ik nooit maar dan ook nooit meer meemaken (ligt nu nog heel vers in geheugen, dochter is 4wkn)

Swiss. Het brengt inderdaad veel verdriet met zich mee. Ben blij dat je me wel op deze manier begrijpt.



Ik ben heus wel blij voor anderen als ze een kindje krijgen hoor. Maar als ik hoor dat iemand zwanger is, of die mooie pasgeborenen zie met gelukkige papa, mama, broertje/zusje erbij zie, dan kan ik mijn tranen gewoon niet inhouden.



We hebben allebei een vreselijke ziekte.



Voor degenen die mij niet kennen, ben ook borderline gediagnostiseerd, maar zit nu in een mildere fase met af en toe kleine uitschieters. Maar dat valt allemaal nog te doen met de opvoeding van een kind.

Hé meiden, een dikke voor wie een horrorbevalling heeft meegemaakt of graag een 2e wil maar het is vanwege gezondheid niet verstandig.



Ik ben zwanger van de eerste, en ik denk ook niet dat er een tweede komt. Het heeft überhaupt al lang geduurd voordat manlief overstag ging voor een kind. Toen we eindelijk uit die discussie waren, heb ik 2 miskramen gehad. We zijn nu ruim anderhalf jaar verder en ben nu superblij dat we door de eerste 'enge' fase van de zwangerschap zijn (ben nu 4 mnd). Ik ben zelf niet altijd even emotioneel stabiel en moet maar eerst afwachten hoe de bevalling gaat verlopen en hoe het zal zijn om een kind te hebben. Bij de bevalling ben ik straks 39 jaar. Niet echt dat je denkt: je hebt nog jáááááren de tijd om te kijken hoe het loopt en je op je gemak aan je nieuwe leven kunt wennen, voordat je aan een tweede hoeft te denken. Dus dan zou een tweede er snel moeten komen, en dat zie ik echt niet zitten. De wens voor twee kinderen heb ik eigenlijk nooit zo gehad. Dus ik denk dat het bij één blijft (en ik hoop sowieso dat dat allemaal voorspoedig zal verlopen).

Hier ook een bewuste keuze voor 1 kind. NIet op voorhand. Maar al tijdens mijn zwangerschap had ik het er moeilijk mee en dat is ook een lange tijd zo gebleven na de bevalling. Heb ook nog maandenlang moeten huilen als ik terugdacht aan de bevalling en het leven met een kindje heeft vanwege een PPD diepe indruk op me gemaakt. Ik/wij zijn blij het leven weer op de rit te hebben. De keuze voor een tweede hebben we een jaar of twee geleden achter ons gelaten. Ook het schuldgevoel naar ons kind toe is gelukkig wegge-ebt.

Maar het verdriet blijft wel dat het nu eenmaal helaas zo is dat het voor ons niet is weggelegd. Daar valt goed mee te leven en normaal merk ik daar weinig meer dan. Echter vorige week vertelde mijn jongere zusje me dat ze nu zwanger is van haar tweede. En hoe blij ik ook voor haar ben, het gevoel dat ik dat nooit ga meemaken doet wel pijn.

Ook hier iemand bij wie geen 2e gaat komen. Bewust niet. Ben eind 30 en vind mezelf niet meer de leeftijd hebben om nog een 2e te ‘willen’. Heb een zoon en die wordt over een aantal maanden 9 jaar. Tuurlijk heeft hij de afgelopen jaren weleens gevraagd waarom er geen broertje of zusje bij is gekomen. Hij heeft ook wel eens gevraagd ‘mama, wanneer ga je ‘op zoek’ naar een papa voor mij’ . De reden is hem inmiddels wel duidelijk.



Zelf ben ik ook enig kind en heb dat nooit als vervelend ervaren of zielig. Wat iemand hier al eerder schreef, nooit moeite gehad om contacten op te doen en nog niet.

Wat ik soms wel moeilijk vind, is dat mijn vader nog wel leeft, mijn moeder niet meer en dat wanneer mijn vader komt te overlijden, ik inderdaad niemand meer heb om op terug te vallen als in directe gezinsleden. Alhoewel dat ook niet altijd iets zegt.



En dan realiseer ik me weer heel erg dat mijn kind dat ook niet zal hebben, mocht mij iets gebeuren. Dat is zo heel af en toe nog wel een verdrietige gedachte.

Het leven loopt soms gewoon niet zoals je graag had gezien en voor ogen hebt gehad.

In de post van Schouderklopje en de laatste zin van Dibbes kan ik me heel erg vinden. Ooit had ik ook het toekomstbeeld van 2 kinderen. Mijn zwangerschap verliep niet zorgeloos medisch gezien, direct na de geboorte waren er zorgen om ons zoontje en na 3 weken bleek hij een huilbaby die 8 maanden lang 20 uur per dag zou gaan huilen.

Het is nu een prachtig mannetje van ruim 3. Maar zijn start heeft ons een klap gegeven. En toch denk ik dat, als ik echt graag een 2e zou willen, me over alle problemen die we gehad hebben heen zou zetten, omdat ik bij een 2e ook weet dat het uiteindelijk wel goed komt.

De reden dat wij voor 95% zeker weten dat er geen 2e komt, ligt meer bij de ervaring hoe ik als moeder ben (anders dan ik dacht), hoe wij tegen het ouderschap aankijken (nooit zo over nagedacht) en hoe onze relatie veranderd is (door de eerste maanden heeft die wel een deuk opgelopen en heeft het lang geduurd voor het weer een beetje als vanouds is geworden).

Ik bedoel maar te zeggen: van tevoren weet je ook niet hoe je als ouders bent en hoeveel kinderen bij je passen.

Ik weet dat het op heel veel fronten beter is om niet aan een 2e te beginnen, maar toch ken ik ook het verdriet dat Schouderklopje en Dibbes beschrijven.

Hier ook geen tweede.



Meestal ben ik het daarmee eens.

Heb een niet vlekkeloze zwangerschap gehad, met een vroegtijdige bevalling door Hellp. Dochter was een jaar lang een huilbaby, en heeft ons daarna een jaar lang snachts nog wakker gehouden. Dit werd beter na een neusamandeloperatie.

Wanneer het na een jaar rustig was geweest hadden we nog wel gewild, maar dat tweede jaar erna trokken we moeizaam.

Man kreeg allemaal lich klachten en kwam daardoor bij de cardioloog en psycholoog terecht. Hij weet 100% zeker dat hij dit niet nog een keer wil doormaken en het daarom ook niet meer voor een tweede wil gaan.

Ik weet het voor 80% zeker, ook omdat we allebei onregelmatig werken en onze dochter makkelijk uit slapen kunnen doen....en toch heel soms speelt die 20% op en dan twijfel ik ineens.... Geen broertje of zusje voor dochter, geen tweede kindje...soms word ik daar heel even droevig van, maar meestal voelt het goed. Raar is dat die sporadische tweestrijd die af en toe naar boven komt.

Man had dochter heel graag een broertje of zusje gegund, maar durft het niet meer aan, hij wil nooit meer door zo'n diep dal. Dus tja het blijft hier ook redelijk bewust bij 1.

Ik heb 1 dochter,een makkelijk kind, een makkie van een zwangerschap een eitje van een bevalling en ik wil "maar" 1 kind.

Waarom? Gewoon omdat ik dat wil. Alles ging van een leien dakkie en toch gewoon 1 kind.

Je mag zelf bepalen wat jij wilt. Ik vind dit ene kind geweldig, doe veel met haar, maar ik wist meteen al dat ik met een 2de kind geen leukere moeder zou worden.

quote:mischa04 schreef op 24 december 2009 @ 16:20:

Eigenlijk zou ik erover moeten praten ja, maar het is nu allemaal nog te vers.

Het meest erge vond ik dat ik de hele zwangerschap om een keizersnee heb gevraagd omdat ik wist dat het niet zou lukken, maar er werd niet geluisterd en nu ging alles zo verschrikkelijk snel dat ik echt weet dat ik dit nooit meer doe!

Ik zal een topic over horrorbevallingen beginnen!



Mijn eerste ook echt een horror bevalling geweest. Zelfs de sectio die ik na 30 uur kreeg ging fout. Eerst mis geprikt met ruggenprik. En 4 dagen helemaal plat moeten liggen omdat ik n.a.v. die mislukte prik een lek kreeg in ruggenmerg. Zitten of rechtop betekende verschrikkelijke hoofdpijn en druk op de borst.

Maar ondanks dat bevallen van 2 en zelfs 3e. Goede begeleiding bij 2e gehad.

En nu gelukkig 3 gezonde kinderen en daar ga ik mee verder. Bevallingen behoren tot het verleden. En de ene bevalling is gelukkig de andere niet.

Ik up deze weer even als jullie het niet erg vinden.



Door een pre- en postnatale depressie en een beschadigde 'onderkant' door de subtotaal ruptuur van mijn bevalling, durf ik écht geen tweede zwangerschap / bevalling meer aan te gaan. Manlief heeft het er moeilijk mee, en ik ook, maar ik ga het echt niet nog een keer doen. Ik ben bang dat ik dan echt nooit meer uit de depressie krabbel (heeft me nu al 2,5 jaar gekost) en dat ik daarna met een stoma rond kom te lopen (ik heb nu al medicijnen om naar het toilet te kunnen gaan en om in het openbaar geen windjes te laten, want ik kan ze LETTERLIJK niet ophouden! heel genant, zeker op het werk! Waarschijnlijk is de sluitspier blijvend beschadigd door het inscheuren)



Goed om te lezen dat ook enig kind zijn zeker zijn voordelen heeft.



En overigens; ik ben opgegroeid met 1 broer en dat was echt niet altijd even geweldig. We hadden niet veel met elkaar, compleet verschillende karakters en interesses. Hij zat de hele dag op zijn kamer te lezen en tekenen, ik speelde de hele dag in de speeltuin met vriendjes en vriendinnetjes. We tolereerden elkaar wel, maar ook als ik verdrietig was hoefde ik geen steun bij hem te halen. Hij was heel gesloten en vond mij vaak echt het typische 'lastige, emotionele' zusje. Nu mijn ouders gescheiden zijn een aantal jaren geleden, voel ik me net zo goed ontworteld, ook al heb ik wel een broer en beide ouders nog. Ons gezin is gewoon uit elkaar getrokken en ik heb niet het gevoel dat ergens op 1 plek mijn wortels liggen. Door de problemen tussen mijn ouders heb ik heel snel volwassen moeten worden (broer trok zich altijd terug op zijn kamer) en heb ik altijd geprobeerd hun problemen op te lossen. Daar heb ik veel problemen aan overgehouden en ik denk dat mijn broer daar niet veel aan verandert.



Nu hebben we wel best oké contact, we zien elkaar op verjaardagen en met feestjes van bepaalde gezamenlijke vrienden, maar echt hecht is onze band niet. Ik kan wel erg met hem lachen, maar hij laat bijna niks van zich horen en ik heb vaak het gevoel dat ik voor hem een verplichting ben.



Dus zo zie je maar, een broer of zus hebben is nog geen garantie dat je dan ook een 'geworteld' gevoel hebt.



Ik denk dat als mijn ouders iets zou overkomen, 99% van het werk sowieso op mij neer zou komen, want mijn broer zoekt nauwelijks contact met hen op.

Respect voor je keuze..



Ik heb zelf na mijn 1e kindje ook een zware depressie gehad.. en toch heb ik gekozen voor een 2e .. ik ben toen enorm goed begeleid door mijn psychiater.. en daardoor is het goed gegaan.. Na mijn 2e dus geen depressie.. Nu weet ik niet of het met een psychose zo is dat je er dan gevoelig voor bent als je al eens gehad hebt.. maar goed.. zo is het mij vergaan..



Ik ben zelf overigens ook enig-kind.. en ja.. dat vond ik jammer.. maar dat is niet de reden dat ik er zelf meer dan 1 heb gekregen..