Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 28 augustus 2007 om 20:55
dinsdag 28 augustus 2007 om 20:59
Tot tranen geroerd, Mims. Wat moet er een groot stuk van jouw held doorgegeven zijn in die kleine driejarige grote meid. Wat een wijsheid, heerlijk.
De puurheid die je zo in haar bewonderd en die vele kinderen op die leeftijd hebben, die herken ik ergens van, Mims. Haar mama heeft die puurheid ook over zich. En die eerlijkheid van gevoelens, samen met je dochter durven huilen. Huilen daar waar je moet huilen, ongeacht waar het is. Te veel mensen zouden zich iets aantrekken van wat wel of niet "gepast" is. Te veel ouders proberen zich groot te houden. Uit diepe liefde en goede bedoelingen, maar soms sterkt en steunt het een kind meer om Mama ook eens te zien huilen, om samen te mogen huilen.
Wat zullen jullie een diep gat voelen. Alsof er letterlijk een deel van jullie harten geamputeerd is. Nee, niemand van ons kan helaas beloven dat het leven ooit nog hetzelfde zal zijn. Dat prachtige wat je ooit had is jullie abrupt en oneerlijk afgenomen en neemt helaas geen keer. Maar zoals iemand die zijn/haar been verliest opnieuw leert lopen met vallen en opstaan, zo zullen jullie ook weer gaan lopen na de nodige blauwe plekken van al het vallen. En wie weet, misschien heb je eerst wel hulp nodig zoals krukken. Wie weet heb je die hulp kort nodig of lang. So be it. Ik heb al genoeg potentiele "krukken" hier betrapt die deze rol met liefde op zich zullen willen nemen. Ook over een maand, 3 maanden, 6 maanden, als de rest van de wereld weer verder is gegaan met hun leven.
Wat een lege woorden wauwel ik eigenlijk ook weer. Eigenlijk wil ik maar 1 ding zeggen;
De puurheid die je zo in haar bewonderd en die vele kinderen op die leeftijd hebben, die herken ik ergens van, Mims. Haar mama heeft die puurheid ook over zich. En die eerlijkheid van gevoelens, samen met je dochter durven huilen. Huilen daar waar je moet huilen, ongeacht waar het is. Te veel mensen zouden zich iets aantrekken van wat wel of niet "gepast" is. Te veel ouders proberen zich groot te houden. Uit diepe liefde en goede bedoelingen, maar soms sterkt en steunt het een kind meer om Mama ook eens te zien huilen, om samen te mogen huilen.
Wat zullen jullie een diep gat voelen. Alsof er letterlijk een deel van jullie harten geamputeerd is. Nee, niemand van ons kan helaas beloven dat het leven ooit nog hetzelfde zal zijn. Dat prachtige wat je ooit had is jullie abrupt en oneerlijk afgenomen en neemt helaas geen keer. Maar zoals iemand die zijn/haar been verliest opnieuw leert lopen met vallen en opstaan, zo zullen jullie ook weer gaan lopen na de nodige blauwe plekken van al het vallen. En wie weet, misschien heb je eerst wel hulp nodig zoals krukken. Wie weet heb je die hulp kort nodig of lang. So be it. Ik heb al genoeg potentiele "krukken" hier betrapt die deze rol met liefde op zich zullen willen nemen. Ook over een maand, 3 maanden, 6 maanden, als de rest van de wereld weer verder is gegaan met hun leven.
Wat een lege woorden wauwel ik eigenlijk ook weer. Eigenlijk wil ik maar 1 ding zeggen;
vandaag ga ik van alles kunnen
dinsdag 28 augustus 2007 om 21:19
quote:roosvrouw schreef op 28 augustus 2007 @ 20:59:
Wat een lege woorden wauwel ik eigenlijk ook weer.
Lege woorden? Jouw post, Roosvrouw, is ongelooflijk lief en verre van leeg.
Mimsey: ik buig diep voor jouw kracht. Daar heb je helemaal niks aan, dat realiseer ik me. Was er maar iets wat iemand voor je kon doen........
Wat een lege woorden wauwel ik eigenlijk ook weer.
Lege woorden? Jouw post, Roosvrouw, is ongelooflijk lief en verre van leeg.
Mimsey: ik buig diep voor jouw kracht. Daar heb je helemaal niks aan, dat realiseer ik me. Was er maar iets wat iemand voor je kon doen........
.
dinsdag 28 augustus 2007 om 21:28
dinsdag 28 augustus 2007 om 22:22
Al dagen, weken lees ik hier stilletjes mee....
ook ik ben enorm geraakt en ontroerd door jouw verdriet en jouw kracht.
ik heb diep, diep respect voor hoe je omgaat met dit ondraaglijke verlies.
en wat een warm bad kan de steun op dit forum hopelijk voor je zijn...
heel veel sterkte en liefs,
juffrouw.
ook ik ben enorm geraakt en ontroerd door jouw verdriet en jouw kracht.
ik heb diep, diep respect voor hoe je omgaat met dit ondraaglijke verlies.
en wat een warm bad kan de steun op dit forum hopelijk voor je zijn...
heel veel sterkte en liefs,
juffrouw.
dinsdag 28 augustus 2007 om 22:27
Pfff...wát een verdriet, wát een liefde, wát een puurheid en wát een kracht. Weet nog steeds niet goed wat te zeggen. Ik wil niet zeggen, dat het weer beter wordt, want dat voel je nu toch niet zo. Ik wil niet zeggen heb verdriet, want dit diepe verdriet gun ik je totaal niet. Ik ben er van overtuigd, dat jullie liefde standhoudt. Ook nu jouw hero elders is. Het is wat je tegen je dochter hebt gezegd; hij zit in je hartje. En je hebt inderdaad ook een kanjer van een dochter. Zo jong en zulke rake woorden. Ze heeft een steengoed voorbeeld aan jou en hero! Mimsey; ook jij bent een grote kanjer. Je draagt je immense verdriet met flair voor zover dat kan. Heel, heel veel sterkte meid!
Roosvrouw; jouw stuk tekst is voor mij totaal geen gewauwel! Een ontzettend mooi stuk en heel gevoelig weergegeven. Totaal gepast!
Roosvrouw; jouw stuk tekst is voor mij totaal geen gewauwel! Een ontzettend mooi stuk en heel gevoelig weergegeven. Totaal gepast!
dinsdag 28 augustus 2007 om 22:35
Even is ze stil. Dan wijst ze; "Daar zijn Hero's voeten, en daar is Hero's neus...maar ik zie Hero niet!!!". Wat een wijsheid voor een driejarige.
er zijn hier geen woorden voor...dat voelde ik ook toen mijn vader overleed.... een omhulsel wat er ligt.... je draagt hem verder in je hart
En mims gewoon samen huilen al sta je midden in het sprookjesland..... laat de wind je tranen drogen.... deel je verdriet met je kleine meid..
heel veel sterkte en liefs
er zijn hier geen woorden voor...dat voelde ik ook toen mijn vader overleed.... een omhulsel wat er ligt.... je draagt hem verder in je hart
En mims gewoon samen huilen al sta je midden in het sprookjesland..... laat de wind je tranen drogen.... deel je verdriet met je kleine meid..
heel veel sterkte en liefs
dinsdag 28 augustus 2007 om 22:38
dinsdag 28 augustus 2007 om 23:08
dinsdag 28 augustus 2007 om 23:14
Ik voel me soms zo schijnheilig
dat ik al dagen huil om Hero
terwijl het mijn man niet was
ik hem niet hoef te missen zoals jij en Mops
en zijn ouders en zus en vrienden
hem moeten missen.
maar wil je dan niet steeds van die verschrikkelijk ontroerende teksten en foto's hier plaatsen? Zit hier nu al weer met biggelende tranen!!!!
Nee. Zonder gekheid nu. Lief mooi mens Mims, je bent zelf ook een kanjer en een held. En Mopsey ook.
Die Hero had goed door dat je iemand was om heel veel van te houden!
En blijf vertellen hoe het was en hoe het is! Hug!
dat ik al dagen huil om Hero
terwijl het mijn man niet was
ik hem niet hoef te missen zoals jij en Mops
en zijn ouders en zus en vrienden
hem moeten missen.
maar wil je dan niet steeds van die verschrikkelijk ontroerende teksten en foto's hier plaatsen? Zit hier nu al weer met biggelende tranen!!!!
Nee. Zonder gekheid nu. Lief mooi mens Mims, je bent zelf ook een kanjer en een held. En Mopsey ook.
Die Hero had goed door dat je iemand was om heel veel van te houden!
En blijf vertellen hoe het was en hoe het is! Hug!
dinsdag 28 augustus 2007 om 23:16
dinsdag 28 augustus 2007 om 23:18
Lieve Mimsey,
Ook ik ben een stille meelezer die eigenlijk niet in wou breken, wat kan ik nog toevoegen aan de anderen? Wat een mooie foto's van Hero. Ik ken je persoonlijke situatie verder ook niet, op de verhuising na, maar ik woon in Ierland, de Cork regio, mocht je tzt behoefte hebben naar Ierland te komen (als jullie daar samen zijn geweest of als je het gewoon wilt zien even een andere omgeving) dan ben je van harte welkom. Verblijfplaats, tips, vervoer of een oppas 't kan allemaal.
Sterkte met alle 'eerste keer alleen dingen' die nog komen gaan. Er denken enorm veel mensen aan je, meer dan je kan bedenken. Het Viva hart is groot.
Dikke knuffel voor you and yours,
anne
Ook ik ben een stille meelezer die eigenlijk niet in wou breken, wat kan ik nog toevoegen aan de anderen? Wat een mooie foto's van Hero. Ik ken je persoonlijke situatie verder ook niet, op de verhuising na, maar ik woon in Ierland, de Cork regio, mocht je tzt behoefte hebben naar Ierland te komen (als jullie daar samen zijn geweest of als je het gewoon wilt zien even een andere omgeving) dan ben je van harte welkom. Verblijfplaats, tips, vervoer of een oppas 't kan allemaal.
Sterkte met alle 'eerste keer alleen dingen' die nog komen gaan. Er denken enorm veel mensen aan je, meer dan je kan bedenken. Het Viva hart is groot.
Dikke knuffel voor you and yours,
anne
dinsdag 28 augustus 2007 om 23:22