Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
dinsdag 5 januari 2010 om 17:15
Je hebt nog niet zo lang geleden je belofte gegeven. Ik zou hem wel de kans geven. Je had er zo snel uit moeten stappen toen je nog makkelijk kon.
Nu geloof ik niet dat je daar altijd onder zou moeten lijden, maar wel dat je de verantwoording hebt iets meer geduld te hebben. Wel met de veronderstelling dat hij nu ECHT iets doet, anders niet. Stel heel duidelijk jouw grenzen.
Zijn jullie getrouwd in gemeenschap van goederen? Kan er iets van schuld jouw kant op komen?
Nu geloof ik niet dat je daar altijd onder zou moeten lijden, maar wel dat je de verantwoording hebt iets meer geduld te hebben. Wel met de veronderstelling dat hij nu ECHT iets doet, anders niet. Stel heel duidelijk jouw grenzen.
Zijn jullie getrouwd in gemeenschap van goederen? Kan er iets van schuld jouw kant op komen?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:18
Hij heeft zijn kop zakelijk in het zand gestoken. Ik snap dat als je een passie hebt als je iets heel graag wilt, dat je dan de realiteit uit het oog verliest.
Ik heb dat misschien gedaan wat betreft onze relatie. Altijd gedacht (gehoopt?) dat het wel goed zou komen, dat liefde de basis is... Nu komt er zoveel verantwoordelijkheid op mij, dat ik het niet meer aan kan... Dat had ik kunnen weten, of niet?
Ik heb dat misschien gedaan wat betreft onze relatie. Altijd gedacht (gehoopt?) dat het wel goed zou komen, dat liefde de basis is... Nu komt er zoveel verantwoordelijkheid op mij, dat ik het niet meer aan kan... Dat had ik kunnen weten, of niet?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:21
quote:radijs schreef op 05 januari 2010 @ 17:18:
Hij heeft zijn kop zakelijk in het zand gestoken. Ik snap dat als je een passie hebt als je iets heel graag wilt, dat je dan de realiteit uit het oog verliest.
Ik heb dat misschien gedaan wat betreft onze relatie. Altijd gedacht (gehoopt?) dat het wel goed zou komen, dat liefde de basis is... Nu komt er zoveel verantwoordelijkheid op mij, dat ik het niet meer aan kan... Dat had ik kunnen weten, of niet?
Hij had kunnen weten, jij had kunnen weten, jullie hadden kunnen weten. Oftewel zijn jullie allebei impulsief geweest. Goed dat je naar jezelf kunt kijken en dat zelfs kunt vergelijken kwa verantwoording.
Ik denk wel dat je het nog een kans moet geven MITS jullie beiden die verantwoording ook echt nemen. Fouten zijn gemaakt, als het goed is hebben jullie beiden geleerd.
Hij heeft zijn kop zakelijk in het zand gestoken. Ik snap dat als je een passie hebt als je iets heel graag wilt, dat je dan de realiteit uit het oog verliest.
Ik heb dat misschien gedaan wat betreft onze relatie. Altijd gedacht (gehoopt?) dat het wel goed zou komen, dat liefde de basis is... Nu komt er zoveel verantwoordelijkheid op mij, dat ik het niet meer aan kan... Dat had ik kunnen weten, of niet?
Hij had kunnen weten, jij had kunnen weten, jullie hadden kunnen weten. Oftewel zijn jullie allebei impulsief geweest. Goed dat je naar jezelf kunt kijken en dat zelfs kunt vergelijken kwa verantwoording.
Ik denk wel dat je het nog een kans moet geven MITS jullie beiden die verantwoording ook echt nemen. Fouten zijn gemaakt, als het goed is hebben jullie beiden geleerd.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:21
quote:Valencia schreef op 05 januari 2010 @ 17:18:
Als ik zoveel twijfel had..zou ik gaan! en starten met een nieuw leven, hoe moeilijk dat ook lijkt nu (het zal je zoveel opluchting geven als je eenmaal de beslissing voor jezelf hebt genomen).Ja, dat denk ik het ene moment ook.... Het andere moment wil ik hem de kans geven.... Maar hoe lang ga ik dat doen? Zucht.... Ik durf niet te vertrouwen op mijn gevoel... want ik voel zoveel....
Als ik zoveel twijfel had..zou ik gaan! en starten met een nieuw leven, hoe moeilijk dat ook lijkt nu (het zal je zoveel opluchting geven als je eenmaal de beslissing voor jezelf hebt genomen).Ja, dat denk ik het ene moment ook.... Het andere moment wil ik hem de kans geven.... Maar hoe lang ga ik dat doen? Zucht.... Ik durf niet te vertrouwen op mijn gevoel... want ik voel zoveel....
dinsdag 5 januari 2010 om 17:22
quote:radijs schreef op 05 januari 2010 @ 17:16:
Wij zijn getrouwd op huwelijkse voorwaarden, ik kan nooit opdraaien voor zijn (zakelijke) schulden.Je bent wel volledig verantwoordelijk voor het ophoesten van de hypotheek. Het zal de bank niets interesseren welke afspraken jullie onderling verder maken.
Wij zijn getrouwd op huwelijkse voorwaarden, ik kan nooit opdraaien voor zijn (zakelijke) schulden.Je bent wel volledig verantwoordelijk voor het ophoesten van de hypotheek. Het zal de bank niets interesseren welke afspraken jullie onderling verder maken.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:22
Oei Radijs, dat is geen fijne situatie. Mijn eerste kort-door-de-bochtreactie is: stel financieel orde op zaken. Scheid de financiën opnieuw en maak daar duidelijke afspraken over. Als je bij het huwelijk geen huwelijkse voorwaarden hebt laten opstellen, doe dit dan alsnog (zeer belangrijk!).
Kun je mij uitleggen wat de zin betekent: "hij is die investering nooit te boven gekomen"? Dat zeg je toch eerder van een schuld die je bent aangegaan? Weet je zeker dat het een investering was en geen lening?
Volgens mij is de financiële situatie één symptoom van ongelijkwaardigheid in jullie relatie. In feite trek jij de kar in je eentje, niet?
Kun je mij uitleggen wat de zin betekent: "hij is die investering nooit te boven gekomen"? Dat zeg je toch eerder van een schuld die je bent aangegaan? Weet je zeker dat het een investering was en geen lening?
Volgens mij is de financiële situatie één symptoom van ongelijkwaardigheid in jullie relatie. In feite trek jij de kar in je eentje, niet?
Ga in therapie!
dinsdag 5 januari 2010 om 17:24
dinsdag 5 januari 2010 om 17:24
quote:wuiles schreef op 05 januari 2010 @ 17:22:
[...]
Je bent wel volledig verantwoordelijk voor het ophoesten van de hypotheek. Het zal de bank niets interesseren welke afspraken jullie onderling verder maken.
De hypotheek staat op beider naam. Omdat de schulden van mijn man op zijn zakenrekening zijn, is die niet meegenomen in de berekening. Wel kon hij maar heel weinig aan.
De hypotheek die we hebben, kan ik alleen betalen. Alleen is het huis veel gestegen in waarde, ik kan hem niet uitkopen.
[...]
Je bent wel volledig verantwoordelijk voor het ophoesten van de hypotheek. Het zal de bank niets interesseren welke afspraken jullie onderling verder maken.
De hypotheek staat op beider naam. Omdat de schulden van mijn man op zijn zakenrekening zijn, is die niet meegenomen in de berekening. Wel kon hij maar heel weinig aan.
De hypotheek die we hebben, kan ik alleen betalen. Alleen is het huis veel gestegen in waarde, ik kan hem niet uitkopen.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:26
quote:Serafina schreef op 05 januari 2010 @ 17:24:
Ok, je man heeft financiele problemen en zal zijn toekomst moeten herzien. Maar hoe gaat het met jullie? Is er nog een vuurtje? Is er nog vertrouwen?
Als je relatie goed zit kun je een hoop samen aan, ook een faillissement of een carrièredip. Maar als het niet goed gaat tussen jullie....Ik weet het niet... Ik heb zo vaak aan de bel getrokken en dat nam hij niet serieus. Nu opeens wel, maar ja..... Ik weeeeeet het gewoon even niet....
Ok, je man heeft financiele problemen en zal zijn toekomst moeten herzien. Maar hoe gaat het met jullie? Is er nog een vuurtje? Is er nog vertrouwen?
Als je relatie goed zit kun je een hoop samen aan, ook een faillissement of een carrièredip. Maar als het niet goed gaat tussen jullie....Ik weet het niet... Ik heb zo vaak aan de bel getrokken en dat nam hij niet serieus. Nu opeens wel, maar ja..... Ik weeeeeet het gewoon even niet....
dinsdag 5 januari 2010 om 17:26
dinsdag 5 januari 2010 om 17:29
quote:domnaiefmutsje schreef op 05 januari 2010 @ 17:22:
Je gevoel is het zat. Maar dat kan komen omdat je steeds op datzelfde gevoel hebt geleefd. Gevoel is overrated. Wat zegt je verstand?
Zowel gevoel als verstand zeggen de hele tijd andere dingen.... ik ben overigens wel naar de huisarts gegaan om de situatie uit te leggen. Twee jaar geleden ben ik een tijdje bij een psycholoog geweest. Deze heeft nu meteen tijd gemaakt voor me. Fijn dat die ruimte er was!
Mijn man wil in relatietherapie, hij wil hier samen uitkomen. Hij zegt dat hij uit liefde is getrouwd, daar nog steeds achter staat en is geschrokken van het inzicht hoe hij mij tekort heeft gedaan.
Je gevoel is het zat. Maar dat kan komen omdat je steeds op datzelfde gevoel hebt geleefd. Gevoel is overrated. Wat zegt je verstand?
Zowel gevoel als verstand zeggen de hele tijd andere dingen.... ik ben overigens wel naar de huisarts gegaan om de situatie uit te leggen. Twee jaar geleden ben ik een tijdje bij een psycholoog geweest. Deze heeft nu meteen tijd gemaakt voor me. Fijn dat die ruimte er was!
Mijn man wil in relatietherapie, hij wil hier samen uitkomen. Hij zegt dat hij uit liefde is getrouwd, daar nog steeds achter staat en is geschrokken van het inzicht hoe hij mij tekort heeft gedaan.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:30
Gelukkig, huwelijkse voorwaarden. Ik zou me net als Wuiles vooral zorgen maken om het huis, dat jij nu alleen afbetaalt maar op naam van beiden staat. Lees je huwelijkse voorwaarden er eens op na.
Wat me opvalt is dat je man zijn financiële problemen lange tijd voor jou verborgen heeft gehouden. Hoe ben je er uiteindelijk achtergekomen? Heeft hij zelf open kaart gespeeld? Ik kan me wel voorstellen dat je vanwege de trouwplannen en zijn beloftes misschien minder alert gereageerd hebt dan je had moeten doen. Ik denk dat je jezelf dat niet kwalijk moet nemen. Kijk liever naar het nu en wat je nu kunt doen om de zaak weer op de rails te krijgen. Of wil je dat helemaal niet meer?
Wat me opvalt is dat je man zijn financiële problemen lange tijd voor jou verborgen heeft gehouden. Hoe ben je er uiteindelijk achtergekomen? Heeft hij zelf open kaart gespeeld? Ik kan me wel voorstellen dat je vanwege de trouwplannen en zijn beloftes misschien minder alert gereageerd hebt dan je had moeten doen. Ik denk dat je jezelf dat niet kwalijk moet nemen. Kijk liever naar het nu en wat je nu kunt doen om de zaak weer op de rails te krijgen. Of wil je dat helemaal niet meer?
Ga in therapie!
dinsdag 5 januari 2010 om 17:34
Ik denk dat het een goed idee is om die relatietherapie een goede kans te geven.
Jullie moeten samen inzicht gaan krijgen over hoe het zover heeft kunnen komen.
Het klinkt alsof hij van goede wil is. Het is me alleen onduidelijk waarom hij er zo lang over heeft gedaan om e.e.a. in te zien en waarom hij nu ineens de klepel ziet hangen.
Jullie moeten samen inzicht gaan krijgen over hoe het zover heeft kunnen komen.
Het klinkt alsof hij van goede wil is. Het is me alleen onduidelijk waarom hij er zo lang over heeft gedaan om e.e.a. in te zien en waarom hij nu ineens de klepel ziet hangen.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:36
quote:radijs schreef op 05 januari 2010 @ 17:24:
[...]
De hypotheek staat op beider naam. Omdat de schulden van mijn man op zijn zakenrekening zijn, is die niet meegenomen in de berekening. Wel kon hij maar heel weinig aan.
De hypotheek die we hebben, kan ik alleen betalen. Alleen is het huis veel gestegen in waarde, ik kan hem niet uitkopen.
Ook als de hypotheek op beider naam staat, ben jij hoofdelijk aansprakelijk voor het volledige bedrag als er bij je man niets te halen valt. Als je hem uitkoopt, heeft hij recht op de helft van de overwaarde, ook als jij degene bent die altijd de hypotheek heeft afbetaald.
Als je op huwelijkse voorwaarden bent getrouwd, zul jij in geval van een boedelverdeling waarschijnlijk het deel van de aankoopsom terugkrijgen dat je hebt ingebracht, maar dat moet je voor de zekerheid navragen (bij een advocaat/notaris). De overwaarde wordt normaliter wel 50-50 verdeeld.
[...]
De hypotheek staat op beider naam. Omdat de schulden van mijn man op zijn zakenrekening zijn, is die niet meegenomen in de berekening. Wel kon hij maar heel weinig aan.
De hypotheek die we hebben, kan ik alleen betalen. Alleen is het huis veel gestegen in waarde, ik kan hem niet uitkopen.
Ook als de hypotheek op beider naam staat, ben jij hoofdelijk aansprakelijk voor het volledige bedrag als er bij je man niets te halen valt. Als je hem uitkoopt, heeft hij recht op de helft van de overwaarde, ook als jij degene bent die altijd de hypotheek heeft afbetaald.
Als je op huwelijkse voorwaarden bent getrouwd, zul jij in geval van een boedelverdeling waarschijnlijk het deel van de aankoopsom terugkrijgen dat je hebt ingebracht, maar dat moet je voor de zekerheid navragen (bij een advocaat/notaris). De overwaarde wordt normaliter wel 50-50 verdeeld.
Ga in therapie!
dinsdag 5 januari 2010 om 17:37
quote:dubiootje schreef op 05 januari 2010 @ 17:30:
Gelukkig, huwelijkse voorwaarden. Ik zou me net als Wuiles vooral zorgen maken om het huis, dat jij nu alleen afbetaalt maar op naam van beiden staat. Lees je huwelijkse voorwaarden er eens op na.
Wat me opvalt is dat je man zijn financiële problemen lange tijd voor jou verborgen heeft gehouden. Hoe ben je er uiteindelijk achtergekomen? Heeft hij zelf open kaart gespeeld? Ik kan me wel voorstellen dat je vanwege de trouwplannen en zijn beloftes misschien minder alert gereageerd hebt dan je had moeten doen. Ik denk dat je jezelf dat niet kwalijk moet nemen. Kijk liever naar het nu en wat je nu kunt doen om de zaak weer op de rails te krijgen. Of wil je dat helemaal niet meer?
Ik betaal het huis niet alleen, want hij haalt wel geld uit opdrachten. Alleen zolang hij dat doet, kan hij net rondkomen. Dus wordt zijn roodstand niet afbetaalt. Ik betaal wel meer aan het huis, ik betaal de meeste verzekeringen en de meeste extratjes (weekendje weg enzo).
ik ben erachter gekomen tijdens het hypotheektraject. Toen zag ik de cijfers pas. Hij heeft er niet over gelogen, maar gewoon niets gezegd. Omdat hij dus geld heeft uit zijn freelance opdrachten en dus gewoon geld stortte op onze prive rekeningen, heb ik het niet geweten. Ik bemoeide me niet met zijn zakelijk leven.... tsja.
Ook zei hij dat ik het niet snapte, dat een ondernemer nou eenmaal investeringen deed en dan wel eens rood stond.... Dat klopt ja, maar dat kun je natuurlijk alleen doen als je genoeg hebt om je onvestering terug te verdienen en dat was niet het geval.
Gelukkig, huwelijkse voorwaarden. Ik zou me net als Wuiles vooral zorgen maken om het huis, dat jij nu alleen afbetaalt maar op naam van beiden staat. Lees je huwelijkse voorwaarden er eens op na.
Wat me opvalt is dat je man zijn financiële problemen lange tijd voor jou verborgen heeft gehouden. Hoe ben je er uiteindelijk achtergekomen? Heeft hij zelf open kaart gespeeld? Ik kan me wel voorstellen dat je vanwege de trouwplannen en zijn beloftes misschien minder alert gereageerd hebt dan je had moeten doen. Ik denk dat je jezelf dat niet kwalijk moet nemen. Kijk liever naar het nu en wat je nu kunt doen om de zaak weer op de rails te krijgen. Of wil je dat helemaal niet meer?
Ik betaal het huis niet alleen, want hij haalt wel geld uit opdrachten. Alleen zolang hij dat doet, kan hij net rondkomen. Dus wordt zijn roodstand niet afbetaalt. Ik betaal wel meer aan het huis, ik betaal de meeste verzekeringen en de meeste extratjes (weekendje weg enzo).
ik ben erachter gekomen tijdens het hypotheektraject. Toen zag ik de cijfers pas. Hij heeft er niet over gelogen, maar gewoon niets gezegd. Omdat hij dus geld heeft uit zijn freelance opdrachten en dus gewoon geld stortte op onze prive rekeningen, heb ik het niet geweten. Ik bemoeide me niet met zijn zakelijk leven.... tsja.
Ook zei hij dat ik het niet snapte, dat een ondernemer nou eenmaal investeringen deed en dan wel eens rood stond.... Dat klopt ja, maar dat kun je natuurlijk alleen doen als je genoeg hebt om je onvestering terug te verdienen en dat was niet het geval.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:42
Is zijn kunstenaar-zijn dan niet een heel groot onderdeel van wie hij is? De man op wie je ooit verliefd werd? Wist je niet al heel lang dat zijn kunstenaarstoekomst op nummer 1 stond? En als dat de afgeliopen 4,5 jaar voor jou geen reden was om weg te gaan, als je desondanks wel samen met hem een huis wilde kopen en zelfs hem het ja-woord gaf, wat is er dan nu zo veranderd waardoor je nu ineens wel een probleem hebt met zijn kunstenaar-zijn?
Je hebt groot gelijk om te twijfelen aan zijn beloftes. Veranderen is moeilijk, en zeker als zijn werk echt zijn passie is, doet hij dit alleen voor jou. En veranderen om iemand anders een plezier te doen, werkt slechts voor een tijdje. net zoals jij gemerkt hebt dat je teveel concessies hebt gedaan en jouw toekomst opgaf voor de zijne, zo vraag je nu hetzelfde van hem, en net als bij jou, zal dat ook bij hem wrijving geven.
Hoe je nu de juiste keuze maakt kun jij allen bepalen. ik denk echter dat je die keuze het best baseert op een situatie waarin je niet teveel verwacht van die beloftes. Kijk welk compromis haalbaar is, en laat hem het initiatief nemen tot een werksituatie die voor hem goed voelt. Bijvoorbeeld doordat je afspraken maakt over werktijden, dat hij geen gratis klussen meer doet die meer dan 2 uur kosten en dat er dus niet meer geïnvesteerd wordt voordat er winst gemaakt is.
Kun je er dan mee leven dat jij altijd hoofdkostwinner zult blijven, en dat hij er vooral voor moet zorgen dat de schulden afgelost worden en hij voldoende verdient om zijn deel van de vaste lasten te betalen,dan zit er toekomst in je relatie.
Je hebt groot gelijk om te twijfelen aan zijn beloftes. Veranderen is moeilijk, en zeker als zijn werk echt zijn passie is, doet hij dit alleen voor jou. En veranderen om iemand anders een plezier te doen, werkt slechts voor een tijdje. net zoals jij gemerkt hebt dat je teveel concessies hebt gedaan en jouw toekomst opgaf voor de zijne, zo vraag je nu hetzelfde van hem, en net als bij jou, zal dat ook bij hem wrijving geven.
Hoe je nu de juiste keuze maakt kun jij allen bepalen. ik denk echter dat je die keuze het best baseert op een situatie waarin je niet teveel verwacht van die beloftes. Kijk welk compromis haalbaar is, en laat hem het initiatief nemen tot een werksituatie die voor hem goed voelt. Bijvoorbeeld doordat je afspraken maakt over werktijden, dat hij geen gratis klussen meer doet die meer dan 2 uur kosten en dat er dus niet meer geïnvesteerd wordt voordat er winst gemaakt is.
Kun je er dan mee leven dat jij altijd hoofdkostwinner zult blijven, en dat hij er vooral voor moet zorgen dat de schulden afgelost worden en hij voldoende verdient om zijn deel van de vaste lasten te betalen,dan zit er toekomst in je relatie.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:43
quote:meds schreef op 05 januari 2010 @ 17:39:
Jij hebt ook een belofte gedaan: in voor- en tegenspoed. Geef je man een kans om de zaken te verbeteren, bovendien ben je zelf natuurlijk ook niet geheel onschuldig want je wist wat hij deed en je had kunnen weten hoe het ervoor stond
Klopt helemaal. Daar ben ik me van bewust. Maar toen het naar boven kwam, kreeg ik het gevoel dat ik een sneltrein zat en niet meer terug kon. We waren grote keuzes aan het maken voor onze toekomst en toen.... ja, toen wilde ik denk ik niet dat die niet door zouden gaan. Maar ik besefte me niet dat die verantwoordelijkheid zo op me zou gaan drukken.
Ook heb ik dit nooi tegen iemand gezegd, omdat ik mijn man de hand boven het hoofd wilde houden. Ondertussen loop ik hier al maandan over te piekeren.... Nu heb ik aan mijn omgeving vertelt hoe het er werkelijk voor staat en iedereen is zich een spreekwoordelijk hoedje geschrokken...
Ik voel me eigenlijk al schuldig dat ik dit verhaal hier neerzet.... maar ja.
Jij hebt ook een belofte gedaan: in voor- en tegenspoed. Geef je man een kans om de zaken te verbeteren, bovendien ben je zelf natuurlijk ook niet geheel onschuldig want je wist wat hij deed en je had kunnen weten hoe het ervoor stond
Klopt helemaal. Daar ben ik me van bewust. Maar toen het naar boven kwam, kreeg ik het gevoel dat ik een sneltrein zat en niet meer terug kon. We waren grote keuzes aan het maken voor onze toekomst en toen.... ja, toen wilde ik denk ik niet dat die niet door zouden gaan. Maar ik besefte me niet dat die verantwoordelijkheid zo op me zou gaan drukken.
Ook heb ik dit nooi tegen iemand gezegd, omdat ik mijn man de hand boven het hoofd wilde houden. Ondertussen loop ik hier al maandan over te piekeren.... Nu heb ik aan mijn omgeving vertelt hoe het er werkelijk voor staat en iedereen is zich een spreekwoordelijk hoedje geschrokken...
Ik voel me eigenlijk al schuldig dat ik dit verhaal hier neerzet.... maar ja.
