Relaties
alle pijlers
Moeders! Hoe kan ik goed doen?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:27
Ik heb steeds een enorm goede band en verstandhouding gehad met mijn moeder. Ik heb altijd geweten dat ze niet het gemakkelijkste karakter heeft maar wist er tot nu toe goed mee om te gaan. Ze bemoeit zich enorm veel met mijn leven, en als dingen niet gaan zoals zij dat wil ontstaan er enorme ruzies. Ze begint te schreeuwen, met dingen gooien, roepen, schelden, noem maar op. Dat kan soms voor heel kleine dingen zijn.
Ik hou enorm veel van mijn moeder, ze heeft altijd voor me klaargestaan (en nog steeds!) en ze is een droomvrouw op de momenten dat alles goed gaat. Maar soms denk ik gewoon dat er iets mis is met haar. Net omdat ik zoveel van haar hou voel ik me zo enorm slecht als de stoppen doorslaan omwille van kleine dingen. Ik heb in het verleden dan ook altijd mijn best gedaan om die kleine dingen te vermijden. Maar sommige dingen die niet in mijn handen liggen worden me nu ook kwalijk genomen. En ik kan die dingen niet veranderen, zelfs al zou ik willen, het KAN niet!
Ik heb een heel moeilijk jaar achter de rug, mijn relatie van 10 jaar is fout gelopen net toen ik ging bevallen van ons eerste kindje. Dit was voor de hele familie een enorme schok, niemand had het zien aankomen, ook ik niet. Mijn moeder heeft me in die periode enorm veel gesteund en stond dag en nacht voor me klaar. Ze heeft me geholpen met mijn kindje op te vangen daar ik er alleen voor stond omdat de vader vertrokken was. Ons huis kwam te koop en door alle zorgen vermagerde ik zienderogen. Mijn moeder leed ook toen ze zag hoeveel verdriet ik had en heeft daardoor een enorm haatgevoel tegenover mijn ex ontwikkeld. Hij is en blijft echter de vader van mijn kind en heeft om de twee weken een weekend bezoekrecht.
Mijn moeder haat hem zo erg voor wat hij gedaan heeft dat ze op alle mogelijke manieren probeert te verhinderen dat hij zijn kind ziet.
Ik wil echter een zo goed mogelijke verstandhouding met de vader van mijn kind, we moeten tenslotte nog jaren met elkaar omgaan ivm de bezoekregeling. Om de twee weken reageert ze haar frustratie over het feit dat haar kleinkind een weekend bij zijn vader is op mij af! En dan bedoel ik echt afreageren, roepen en schelden en met deuren gooien… je houdt het niet voor mogelijk. Ze zou willen dat ik gewoon constant ruzie maak met mijn ex, maar ik ben zo niet, ik kan dat niet. Ik wil net zoveel mogelijk de vrede bewaren. Een vrede die zij vaak verstoort, ze stookt op alle mogelijke manieren waardoor ik al enkele keren knallende ruzie heb gehad met mijn ex. Om de twee weken voel ik mijn hartslag de pan uitswingen, ben ik de hele dag nerveus en prikkelbaar, gewoon uit angst voor volgende scheldpartijen en een enorm schuldgevoel. Het is net of ik de boosdoener ben, maar het is nu eenmaal wettelijk bepaald dat hij zijn kind kan zien en ik kan daar niets aan veranderen. Ze geeft me het gevoel dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kind bij zijn vader laat gaan.
Nu weer zo een probleem, volgende week vrijdag is mijn zoon normaal gezien bij zijn vader. Mijn moeder weet dat en heeft net die dag een dag vrij van het werk en wil dus persé op haar kleinkind babysitten die dag. Maar hij is bij zijn vader op dat ogenblik! Nu wil ze kost wat kost dat ik tegen de vader zeg dat ons kind niet bij hem kan zijn omdat mijn moeder op hem gaat letten. Natuurlijk heb ik het risico dat de vader niet zal toestemmen daarmee, wat betekent dat ik volgende week sowieso weer ruzie heb. Ofwel met mijn moeder omdat mijn zoon niet bij haar kan komen, ofwel met de vader omdat ik de afspraak wil wijzigen.
Zo moeilijk om voor iedereen goed te doen… Heeft nog iemand zo een dominante moeder waar je zoveel van houdt dat je een schuldgevoel hebt als alles niet gaat zoals zij het wil?
Ik hou enorm veel van mijn moeder, ze heeft altijd voor me klaargestaan (en nog steeds!) en ze is een droomvrouw op de momenten dat alles goed gaat. Maar soms denk ik gewoon dat er iets mis is met haar. Net omdat ik zoveel van haar hou voel ik me zo enorm slecht als de stoppen doorslaan omwille van kleine dingen. Ik heb in het verleden dan ook altijd mijn best gedaan om die kleine dingen te vermijden. Maar sommige dingen die niet in mijn handen liggen worden me nu ook kwalijk genomen. En ik kan die dingen niet veranderen, zelfs al zou ik willen, het KAN niet!
Ik heb een heel moeilijk jaar achter de rug, mijn relatie van 10 jaar is fout gelopen net toen ik ging bevallen van ons eerste kindje. Dit was voor de hele familie een enorme schok, niemand had het zien aankomen, ook ik niet. Mijn moeder heeft me in die periode enorm veel gesteund en stond dag en nacht voor me klaar. Ze heeft me geholpen met mijn kindje op te vangen daar ik er alleen voor stond omdat de vader vertrokken was. Ons huis kwam te koop en door alle zorgen vermagerde ik zienderogen. Mijn moeder leed ook toen ze zag hoeveel verdriet ik had en heeft daardoor een enorm haatgevoel tegenover mijn ex ontwikkeld. Hij is en blijft echter de vader van mijn kind en heeft om de twee weken een weekend bezoekrecht.
Mijn moeder haat hem zo erg voor wat hij gedaan heeft dat ze op alle mogelijke manieren probeert te verhinderen dat hij zijn kind ziet.
Ik wil echter een zo goed mogelijke verstandhouding met de vader van mijn kind, we moeten tenslotte nog jaren met elkaar omgaan ivm de bezoekregeling. Om de twee weken reageert ze haar frustratie over het feit dat haar kleinkind een weekend bij zijn vader is op mij af! En dan bedoel ik echt afreageren, roepen en schelden en met deuren gooien… je houdt het niet voor mogelijk. Ze zou willen dat ik gewoon constant ruzie maak met mijn ex, maar ik ben zo niet, ik kan dat niet. Ik wil net zoveel mogelijk de vrede bewaren. Een vrede die zij vaak verstoort, ze stookt op alle mogelijke manieren waardoor ik al enkele keren knallende ruzie heb gehad met mijn ex. Om de twee weken voel ik mijn hartslag de pan uitswingen, ben ik de hele dag nerveus en prikkelbaar, gewoon uit angst voor volgende scheldpartijen en een enorm schuldgevoel. Het is net of ik de boosdoener ben, maar het is nu eenmaal wettelijk bepaald dat hij zijn kind kan zien en ik kan daar niets aan veranderen. Ze geeft me het gevoel dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kind bij zijn vader laat gaan.
Nu weer zo een probleem, volgende week vrijdag is mijn zoon normaal gezien bij zijn vader. Mijn moeder weet dat en heeft net die dag een dag vrij van het werk en wil dus persé op haar kleinkind babysitten die dag. Maar hij is bij zijn vader op dat ogenblik! Nu wil ze kost wat kost dat ik tegen de vader zeg dat ons kind niet bij hem kan zijn omdat mijn moeder op hem gaat letten. Natuurlijk heb ik het risico dat de vader niet zal toestemmen daarmee, wat betekent dat ik volgende week sowieso weer ruzie heb. Ofwel met mijn moeder omdat mijn zoon niet bij haar kan komen, ofwel met de vader omdat ik de afspraak wil wijzigen.
Zo moeilijk om voor iedereen goed te doen… Heeft nog iemand zo een dominante moeder waar je zoveel van houdt dat je een schuldgevoel hebt als alles niet gaat zoals zij het wil?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:52
quote:rousette schreef op 08 januari 2010 @ 11:42:
En net omdat ze zo 'erg' haar boekje te buiten gaat en echt hysterisch doet, begin ik te denken dat haar iets scheelt...
Mijn moeder heeft een heel eigen kijk op de werkelijkheid en zal nooit aannemen dat zaken soms anders zijn dan zij zich voorstelt. Als onze visies botsen (en dat gebeurt maar soms, ik woon ver weg, en probeer ons contact zo oppervlakkig mogelijk te houden) wordt ze helemaal hysterisch. Huilen, schreeuwen, tieren, ze sleept er alles bij: mijn jeugd, haar opvoeding, onze band als moeder-dochter; in dat soort gesprekken lijkt ze volslagen ontoerekeningsvatbaar.
Maar aan de andere kant heeft ze een fulltime baan en functioneert ze prima in de maatschappij. Ik denk dat ze in relaties met mensen die dichtbij haar staan inderdaad niet helemaal spoort, maar dat maakt haar gelukkig nog niet gek. Misschien is jouw moeder ook een beetje zo?
En net omdat ze zo 'erg' haar boekje te buiten gaat en echt hysterisch doet, begin ik te denken dat haar iets scheelt...
Mijn moeder heeft een heel eigen kijk op de werkelijkheid en zal nooit aannemen dat zaken soms anders zijn dan zij zich voorstelt. Als onze visies botsen (en dat gebeurt maar soms, ik woon ver weg, en probeer ons contact zo oppervlakkig mogelijk te houden) wordt ze helemaal hysterisch. Huilen, schreeuwen, tieren, ze sleept er alles bij: mijn jeugd, haar opvoeding, onze band als moeder-dochter; in dat soort gesprekken lijkt ze volslagen ontoerekeningsvatbaar.
Maar aan de andere kant heeft ze een fulltime baan en functioneert ze prima in de maatschappij. Ik denk dat ze in relaties met mensen die dichtbij haar staan inderdaad niet helemaal spoort, maar dat maakt haar gelukkig nog niet gek. Misschien is jouw moeder ook een beetje zo?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:53
quote:rousette schreef op 08 januari 2010 @ 11:51:
ik heb inderdaad al duizend keer overlopen in mijn hoofd hoe ik haar kan duidelijk maken dat dit niet kan. Ik probeer aan argumenten te komen die haar misschien tot nadenken zullen stemmen maar ze is zo onvoorspelbaar.
Twee weken gaat alles goed en is ze poeslief, tot mijn kind bij de vader gaat, dan is het hek van de dam. Ze scheldt dus niet waar mijn zoon bij is, want die is op dat moment bij zijn vader. Maar ze zegt wel nu al dat ze ooit aan mijn kind zal vertellen hoe zijn vader hem in de steek gelaten heeft en zo, en als ik daar tegenin ga en zeg dat ik dat echt niet op prijs zou stellen dan mag ik weer rekenen op een fikse ruzie en dan ga ik met mijn hart in mijn schoenen naar huis.
Ik wou dat ik gewoon afstand kon nemen van haar, dat het me niet zo raakte, maar ik voel me gewoon zo ontzettend slecht als ik ruzie met haar heb... ik kan niet tegen dat gevoel. Maar blijkbaar is het onmogelijk voor iedereen goed te doen.
Ik stel mijn kind voorop, net daarom wil ik een goede verstandhouding met de vader. Ook ik vind dat hij dat niet verdiend maar voor mijn kind doe ik het toch!
Waarom kan zij dat dan niet?
Wat is dit ontzettend fout....op meer dan 1 manier.
Kom voor jezelf en je kindje op, dit kan gewoon echt niet!
ik heb inderdaad al duizend keer overlopen in mijn hoofd hoe ik haar kan duidelijk maken dat dit niet kan. Ik probeer aan argumenten te komen die haar misschien tot nadenken zullen stemmen maar ze is zo onvoorspelbaar.
Twee weken gaat alles goed en is ze poeslief, tot mijn kind bij de vader gaat, dan is het hek van de dam. Ze scheldt dus niet waar mijn zoon bij is, want die is op dat moment bij zijn vader. Maar ze zegt wel nu al dat ze ooit aan mijn kind zal vertellen hoe zijn vader hem in de steek gelaten heeft en zo, en als ik daar tegenin ga en zeg dat ik dat echt niet op prijs zou stellen dan mag ik weer rekenen op een fikse ruzie en dan ga ik met mijn hart in mijn schoenen naar huis.
Ik wou dat ik gewoon afstand kon nemen van haar, dat het me niet zo raakte, maar ik voel me gewoon zo ontzettend slecht als ik ruzie met haar heb... ik kan niet tegen dat gevoel. Maar blijkbaar is het onmogelijk voor iedereen goed te doen.
Ik stel mijn kind voorop, net daarom wil ik een goede verstandhouding met de vader. Ook ik vind dat hij dat niet verdiend maar voor mijn kind doe ik het toch!
Waarom kan zij dat dan niet?
Wat is dit ontzettend fout....op meer dan 1 manier.
Kom voor jezelf en je kindje op, dit kan gewoon echt niet!
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:56
@ AJ :ja, ik denk inderdaad dat ze ook zo een beetje is. moeilijk vind ik dat.
@ Bubbles : nee, ik woon niet bij haar. Ik woon bij mijn nieuwe vriend. maar zelfs via sms en telefoon slaagt ze erin me een heel slecht gevoel te geven in de weekends dat mijn zoon weg is.
En wanneer hij dan terug is en ik haar eens een bezoek breng zodat ze haar kleinkind ziet loop ik echt gewoon hypernerveus.
ik moet echt wel wat sterker worden als ik mezelf zo terug lees.
@ Bubbles : nee, ik woon niet bij haar. Ik woon bij mijn nieuwe vriend. maar zelfs via sms en telefoon slaagt ze erin me een heel slecht gevoel te geven in de weekends dat mijn zoon weg is.
En wanneer hij dan terug is en ik haar eens een bezoek breng zodat ze haar kleinkind ziet loop ik echt gewoon hypernerveus.
ik moet echt wel wat sterker worden als ik mezelf zo terug lees.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:57
Overigens helpt het niet om met argumenten te komen, denk ik. In discussies delf je snel het onderspit, al is het alleen maar omdat je je moeder niet voor het hoofd wil stoten. Je moeder voor voldongen feiten stellen, is denk ik een stuk makkelijker. Je moeder bemoeit zich er niet meer mee, punt.
En elke keer als ze daar iets over wil zeggen, zeg jij dat je er niet over gaat discussieren. Jouw mening is de enige mening die telt, zij moet haar mond houden. En welke manipulatie ze er vervolgens ook tegenaan gooit (maar ik heb zoveel voor je gedaan, en hoe kun je je kind naar zo'n monster laten gaan): jij blijft bij je standpunt (was ik niet duidelijk, mam? Jij bemoeit je hier niet mee.)
En elke keer als ze daar iets over wil zeggen, zeg jij dat je er niet over gaat discussieren. Jouw mening is de enige mening die telt, zij moet haar mond houden. En welke manipulatie ze er vervolgens ook tegenaan gooit (maar ik heb zoveel voor je gedaan, en hoe kun je je kind naar zo'n monster laten gaan): jij blijft bij je standpunt (was ik niet duidelijk, mam? Jij bemoeit je hier niet mee.)
vrijdag 8 januari 2010 om 11:59
quote:AlettaJacobs schreef op 08 januari 2010 @ 11:57:
Overigens helpt het niet om met argumenten te komen, denk ik. In discussies delf je snel het onderspit, al is het alleen maar omdat je je moeder niet voor het hoofd wil stoten. Je moeder voor voldongen feiten stellen, is denk ik een stuk makkelijker. Je moeder bemoeit zich er niet meer mee, punt.
En elke keer als ze daar iets over wil zeggen, zeg jij dat je er niet over gaat discussieren. Jouw mening is de enige mening die telt, zij moet haar mond houden. En welke manipulatie ze er vervolgens ook tegenaan gooit (maar ik heb zoveel voor je gedaan, en hoe kun je je kind naar zo'n monster laten gaan): jij blijft bij je standpunt (was ik niet duidelijk, mam? Jij bemoeit je hier niet mee.)Ik ben het hier zooooooo mee eens! Het is absoluut niet het makkelijkste maar wel het beste.
Overigens helpt het niet om met argumenten te komen, denk ik. In discussies delf je snel het onderspit, al is het alleen maar omdat je je moeder niet voor het hoofd wil stoten. Je moeder voor voldongen feiten stellen, is denk ik een stuk makkelijker. Je moeder bemoeit zich er niet meer mee, punt.
En elke keer als ze daar iets over wil zeggen, zeg jij dat je er niet over gaat discussieren. Jouw mening is de enige mening die telt, zij moet haar mond houden. En welke manipulatie ze er vervolgens ook tegenaan gooit (maar ik heb zoveel voor je gedaan, en hoe kun je je kind naar zo'n monster laten gaan): jij blijft bij je standpunt (was ik niet duidelijk, mam? Jij bemoeit je hier niet mee.)Ik ben het hier zooooooo mee eens! Het is absoluut niet het makkelijkste maar wel het beste.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 8 januari 2010 om 12:07
Hou je aan je eigen afspraken en grenzen, dat is en blijft het duidelijkste. Die dag is voor de bezoekregeling, en dus wordt er bezoek aan papa geregeld. Punt, einde discussie.
Hiernaast vraag ik me af hoe jouw moeder zo dicht bij je kan zijn? Woon je bij haar?
Naast erkennen dat ze 'nu eenmaal zo is' (en het zou kunnen dat 'er iets met haar is') is het heel belangrijk dat jij spijkerhard op de grens blijft staan. Die grens is: geen geschreeuw, gesmijt, gescheld of gegooi in mijn buurt. Of ik ga weg, of jij gaat weg. Ik wil best praten, maar geen ruzie en geen dwingelandij.
Het kost best een zwetend hart om dit voor elkaar te krijgen, maar als je het voor elkaar hebt, hebben zowel jij als zij de rust dat dit gedrag geen optie is en dus ook geen stresspunt. Zij heeft gelukkig nog een miljoen andere mensen waarop ze zich uit kan leven dan op jou.
Hiernaast vraag ik me af hoe jouw moeder zo dicht bij je kan zijn? Woon je bij haar?
Naast erkennen dat ze 'nu eenmaal zo is' (en het zou kunnen dat 'er iets met haar is') is het heel belangrijk dat jij spijkerhard op de grens blijft staan. Die grens is: geen geschreeuw, gesmijt, gescheld of gegooi in mijn buurt. Of ik ga weg, of jij gaat weg. Ik wil best praten, maar geen ruzie en geen dwingelandij.
Het kost best een zwetend hart om dit voor elkaar te krijgen, maar als je het voor elkaar hebt, hebben zowel jij als zij de rust dat dit gedrag geen optie is en dus ook geen stresspunt. Zij heeft gelukkig nog een miljoen andere mensen waarop ze zich uit kan leven dan op jou.
vrijdag 8 januari 2010 om 12:08
Misschien helpt het als je jezelf realiseert dat je niet alleen voor jezelf op moet komen, maar ook voor je zoon. je moeder mag de belangen van je zoon niet schaden en jij bent er voor om je zoon te beschermen tegen een ieder die dat doet.
Vaak kun je je sterker maken als het om de belangen van je kind gaat, dan als het om je eigen belangen gaat.
Dat je moeder zegt dat zij jouw zoon wel even zal vertellen wat voor een man haar vader is daar zou ik kort over zijn. Als zij het presteert om jouw zoon, die van zijn vader houdt, bewust zo te kwetsen, dan hou jij je zoon bij haar weg.
En besef dat jij er niet bent om je moeder op te voeden. Die rol hebben jullie niet naar elkaar toe. Je legt uit waarom je de dingen zo doet en als dat niet aankomt, jammer dan. Het is jouw beslissing en je hoeft haar er niet van te overtuigen dat het de juiste beslissing is. Als jij daar maar van overtuigd bent.
Het is niet zo dat jij in ruil voor haar steun, haar bemoeienis moet accepteren. Ouder zijn is nu eenmaal een ondankbare rol soms en daar zal je moeder, net zoals iedere andere ouder, mee moeten leven.
Vaak kun je je sterker maken als het om de belangen van je kind gaat, dan als het om je eigen belangen gaat.
Dat je moeder zegt dat zij jouw zoon wel even zal vertellen wat voor een man haar vader is daar zou ik kort over zijn. Als zij het presteert om jouw zoon, die van zijn vader houdt, bewust zo te kwetsen, dan hou jij je zoon bij haar weg.
En besef dat jij er niet bent om je moeder op te voeden. Die rol hebben jullie niet naar elkaar toe. Je legt uit waarom je de dingen zo doet en als dat niet aankomt, jammer dan. Het is jouw beslissing en je hoeft haar er niet van te overtuigen dat het de juiste beslissing is. Als jij daar maar van overtuigd bent.
Het is niet zo dat jij in ruil voor haar steun, haar bemoeienis moet accepteren. Ouder zijn is nu eenmaal een ondankbare rol soms en daar zal je moeder, net zoals iedere andere ouder, mee moeten leven.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 8 januari 2010 om 12:16
'Mama, ik begrijp dat jij dit zo voelt. Het leven is wat dat betreft heel erg oneerlijk. Maar het leven gaat door en ik wil een goede relatie tussen mijn zoon en zijn vader. Dit is het beste voor hem. Dat jij dat anders voelt dat respecteer ik. Echter voor het welzijn van mijn zoon en het slagen van de omgangsregeling wil ik je vragen jouw mening voor je te houden'.
vrijdag 8 januari 2010 om 13:06
ik weet niet waarom ik zo afhankelijk van haar geworden ben. Ze is altijd mijn maatje geweest, we deden veel dingen samen, want ze is gewoon een prachtmens met een goed hart, maar op sommige vlakken (en dit keer op een heel gevoelig punt) is ze gewoon onredelijk als de dingen niet gaan zoals ze het wil.
Het is niet zo dat ik nooit mijn mening zeg of haar nooit duidelijk maakt dat ze over de schreef gaat. En op de momenten dat ze me zover krijgt dat ik me echt kwaad maak ga ik trillend naar huis en voel me de dagen daarop echt rot. Daarom vermijd ik die spanningen liever. Ik merk dat ik, ondanks het feit dat ik een nieuwe partner heb intussen, echt nog wel kwetsbaarder ben dan vroeger. Dat is ook zo naar mijn nieuwe vriend toe. Ik krimp direct ineen als we woorden hebben en ben onmiddellijk zo bang dat hij me ook zal laten stikken. Ach, ik moet bij mezelf beginnen en van me afbijten. Dat besef begint stilaan wel te komen. Ik moet niet meer zo bang blijven om gekwetst te worden.
Jullie hebben allemaal stuk voor stuk gelijk en bevestigen gewoon wat ik zelf ook dacht.
Nu moet ik niet meer twijfelen dat mijn idee hierover zo 'onlogisch' is als ze me wil doen geloven!
Bedankt!
Het is niet zo dat ik nooit mijn mening zeg of haar nooit duidelijk maakt dat ze over de schreef gaat. En op de momenten dat ze me zover krijgt dat ik me echt kwaad maak ga ik trillend naar huis en voel me de dagen daarop echt rot. Daarom vermijd ik die spanningen liever. Ik merk dat ik, ondanks het feit dat ik een nieuwe partner heb intussen, echt nog wel kwetsbaarder ben dan vroeger. Dat is ook zo naar mijn nieuwe vriend toe. Ik krimp direct ineen als we woorden hebben en ben onmiddellijk zo bang dat hij me ook zal laten stikken. Ach, ik moet bij mezelf beginnen en van me afbijten. Dat besef begint stilaan wel te komen. Ik moet niet meer zo bang blijven om gekwetst te worden.
Jullie hebben allemaal stuk voor stuk gelijk en bevestigen gewoon wat ik zelf ook dacht.
Nu moet ik niet meer twijfelen dat mijn idee hierover zo 'onlogisch' is als ze me wil doen geloven!
Bedankt!
vrijdag 8 januari 2010 om 13:52
quote:rousette schreef op 08 januari 2010 @ 13:06:
ik weet niet waarom ik zo afhankelijk van haar geworden ben. Ze is altijd mijn maatje geweest, we deden veel dingen samen, want ze is gewoon een prachtmens met een goed hart, maar op sommige vlakken (en dit keer op een heel gevoelig punt) is ze gewoon onredelijk als de dingen niet gaan zoals ze het wil.
Rousette, zoals je je moeder beschrijft is ze erg dominant en wil heel graag hebben dat dingen gaan zoals zij het wil. Zo graag dat ze zelfs enorm kinderachtig en onredelijk gedrag gaat vertonen als ze haar zin niet krijgt. Hoe van goud haar hart ook is, dit gedrag is volkomen onacceptabel en alle goede dingen die ze daarnaast misschien voor je doet of heeft gedaan, compenseren dat totaal niet. Je hoeft het dus ook niet te accepteren. Je bent aan jezelf en aan je zoon verplicht dat je zijn en je eigen grenzen in de gaten houdt en duidelijk maakt aan je moeder dat ze er overheen gaat. Geen discussie, mededelen en zo is het.
Waarom voel je je zo rot als jullie ruzie hebben, komt ze er vaak op terug, is ze wraakzuchtig? Want als je haar woede-uitbarsting bij haar kunt laten (het is van haar en jij accepteert het niet) en je kunt terugtrekken uit de situatie en een paar dagen later is alles weer koek en ei, dan kun jij misschien leren om die mening en uitbarsting ook bij haar te laten, niet mee te nemen en dan kun je verder gaan met je eigen leven tot je moeder weer bedaard is. Dat klinkt makkelijker dan het is, maar dat kun je misschien wel leren door in je hoofd te houden dat het van haar is en als je bij haar weg gaat je daar ook even bewust op te richten en je beust te ontspannen en de spanning daar achter te laten zeg maar. Klinkt een beetje vaag, ik wil wel proberen meer uit te leggen als je dat wilt, laat maar horen dan.
ik weet niet waarom ik zo afhankelijk van haar geworden ben. Ze is altijd mijn maatje geweest, we deden veel dingen samen, want ze is gewoon een prachtmens met een goed hart, maar op sommige vlakken (en dit keer op een heel gevoelig punt) is ze gewoon onredelijk als de dingen niet gaan zoals ze het wil.
Rousette, zoals je je moeder beschrijft is ze erg dominant en wil heel graag hebben dat dingen gaan zoals zij het wil. Zo graag dat ze zelfs enorm kinderachtig en onredelijk gedrag gaat vertonen als ze haar zin niet krijgt. Hoe van goud haar hart ook is, dit gedrag is volkomen onacceptabel en alle goede dingen die ze daarnaast misschien voor je doet of heeft gedaan, compenseren dat totaal niet. Je hoeft het dus ook niet te accepteren. Je bent aan jezelf en aan je zoon verplicht dat je zijn en je eigen grenzen in de gaten houdt en duidelijk maakt aan je moeder dat ze er overheen gaat. Geen discussie, mededelen en zo is het.
Waarom voel je je zo rot als jullie ruzie hebben, komt ze er vaak op terug, is ze wraakzuchtig? Want als je haar woede-uitbarsting bij haar kunt laten (het is van haar en jij accepteert het niet) en je kunt terugtrekken uit de situatie en een paar dagen later is alles weer koek en ei, dan kun jij misschien leren om die mening en uitbarsting ook bij haar te laten, niet mee te nemen en dan kun je verder gaan met je eigen leven tot je moeder weer bedaard is. Dat klinkt makkelijker dan het is, maar dat kun je misschien wel leren door in je hoofd te houden dat het van haar is en als je bij haar weg gaat je daar ook even bewust op te richten en je beust te ontspannen en de spanning daar achter te laten zeg maar. Klinkt een beetje vaag, ik wil wel proberen meer uit te leggen als je dat wilt, laat maar horen dan.
vrijdag 8 januari 2010 om 14:19
Misschien dat het zelfs een goed idee zou zijn om hulp te vragen aan een psycholoog. Je kunt je moeders gedrag idd niet veranderen, alleen hoe jij zelf erop reageert.
Weet ook hoe moeilijk zoiets kan zijn als je dat helemaal alleen moet doen.
Wat zegt jouw vriend eigenlijk over het gedrag van je moeder? Neem aan dat ze dat wel uit haar hoofd laat om zo tekeer te gaan als hij erbij is.
Weet ook hoe moeilijk zoiets kan zijn als je dat helemaal alleen moet doen.
Wat zegt jouw vriend eigenlijk over het gedrag van je moeder? Neem aan dat ze dat wel uit haar hoofd laat om zo tekeer te gaan als hij erbij is.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 8 januari 2010 om 14:32
ja, hij vindt het ook niet kunnen dat ze zo doordraaft hierover. Hij vindt ook dat dit iets tussen mij en mijn ex is en dat ze zich daar niet mee moet bemoeien.
laatst kwamen we terug van een reisje van 4 dagen. In die vier dagen was mijn zoontje bij zijn vader. Nu dacht mijn moeder dat we s'middags terug thuis zouden komen en dat mijn zoontje dus ook van s'middags al weer bij mij ging zijn. We waren echter pas s'avonds thuis en zoals gewoonlijk bracht mijn ex ons mannetje s'avonds terug. Ze belde en vroeg waar mijn zoontje was en toen ik zei dat we nog niet thuis waren en dat hij pas s'avonds terug bij mij kwam heb ik weer verwijten mogen horen. Leuke thuiskomst was dat wel.
Als mijn vriend er bij is gaat ze natuurlijk niet zo tekeer. Gelukkig maar.
Ik moet gewoon proberen zoals aikidoka zegt het minder aan mijn hart te laten komen en haar woede uitbarsting daar te laten.
Ik ga mijn best doen meiden en hopelijk snapt ze binnen enkele weken (maanden) dat het geen zin meer heeft om haar wil op te dringen!
laatst kwamen we terug van een reisje van 4 dagen. In die vier dagen was mijn zoontje bij zijn vader. Nu dacht mijn moeder dat we s'middags terug thuis zouden komen en dat mijn zoontje dus ook van s'middags al weer bij mij ging zijn. We waren echter pas s'avonds thuis en zoals gewoonlijk bracht mijn ex ons mannetje s'avonds terug. Ze belde en vroeg waar mijn zoontje was en toen ik zei dat we nog niet thuis waren en dat hij pas s'avonds terug bij mij kwam heb ik weer verwijten mogen horen. Leuke thuiskomst was dat wel.
Als mijn vriend er bij is gaat ze natuurlijk niet zo tekeer. Gelukkig maar.
Ik moet gewoon proberen zoals aikidoka zegt het minder aan mijn hart te laten komen en haar woede uitbarsting daar te laten.
Ik ga mijn best doen meiden en hopelijk snapt ze binnen enkele weken (maanden) dat het geen zin meer heeft om haar wil op te dringen!
vrijdag 8 januari 2010 om 19:17
woensdag 20 januari 2010 om 17:14
quote:rousette schreef op 08 januari 2010 @ 11:42:
In haar ogen heeft hij zijn rechten als vader opgegeven toen hij ons liet zitten.
Naar jou toe zeker. Naar jou toe heeft hij niks meer in te brengen. Maar dat geldt niet voor jullie zoon. Die is net zo goed van hem als van jou. Alleen voor de wet al.
Daar heeft je moeder zich ook aan te houden, ook al is dat emotioneel moeilijk voor haar.
Nu je zelf moeder bent zul je op moeten komen voor jezelf (en je zoon) op momenten waar je anders misschien geprobeerd zou hebben om een compromis te zoeken of zelfs om te sussen, te troosten of gelijk te geven.
Je bent nu zelf een gezin. En jíj bent de moeder van je zoon, níet je moeder. Dus zij past op als dat nodig is en het is fijn dat ze dat doet, daar kun je haar hartelijk voor bedanken elke keer als ze het doet maar ze doet het als dat nuttig is voor jóu, niet als het nuttig is voor háár.
Hou het kort en blijf lief.
Zeg haar in een paar regels dat je van haar houdt, haar hulp waardeert en dat je haar niet wil en kunt missen en dat je zoon naar zijn vader gaat volgens de afgesproken bezoekregels, punt uit.
Als ze daar boos om wordt, dan is het maar zo. Dan is ze maar boos. Als jij je maar niet laat verleiden om ook boos te worden of om je te gaan verontschuldigen. Voet bij stuk houden. Elke keer weer.
Dan gaat je moeder maar even afkoelen maar dit is hoe het is en niet anders. Omdat jij en de vader van jullie kind, de ouders dus, afspraken hebben. En daar staat zij buiten.
Ik weet hoe moeilijk dit is Rosette, ik heb dit met mijn vader gehad. Die heb ik keer op keer duidelijk moeten maken dat ík de moeder ben van mijn kind en hij niet de vader maar de opa en dat hij mag vinden wat hij wil over hoe mijn man en ik het doen maar dat ik dat niet hoef te horen en zeker niet als mijn kind er bij is.
Als hij graag een kind op wil voeden dan moet hij er zelf maar weer een zien te krijgen. Helaas was het nodig om hem dat letterlijk te vertellen.
Nu is mijn dochter bijna zes en warempel, de laatste drie jaar is zijn gebemoei minder geworden, hoewel hij het wel blijft proberen. Ik doe dat nu af als 'opaliefde' om me er niet meer druk om te hoeven maken.
Sterkte!
In haar ogen heeft hij zijn rechten als vader opgegeven toen hij ons liet zitten.
Naar jou toe zeker. Naar jou toe heeft hij niks meer in te brengen. Maar dat geldt niet voor jullie zoon. Die is net zo goed van hem als van jou. Alleen voor de wet al.
Daar heeft je moeder zich ook aan te houden, ook al is dat emotioneel moeilijk voor haar.
Nu je zelf moeder bent zul je op moeten komen voor jezelf (en je zoon) op momenten waar je anders misschien geprobeerd zou hebben om een compromis te zoeken of zelfs om te sussen, te troosten of gelijk te geven.
Je bent nu zelf een gezin. En jíj bent de moeder van je zoon, níet je moeder. Dus zij past op als dat nodig is en het is fijn dat ze dat doet, daar kun je haar hartelijk voor bedanken elke keer als ze het doet maar ze doet het als dat nuttig is voor jóu, niet als het nuttig is voor háár.
Hou het kort en blijf lief.
Zeg haar in een paar regels dat je van haar houdt, haar hulp waardeert en dat je haar niet wil en kunt missen en dat je zoon naar zijn vader gaat volgens de afgesproken bezoekregels, punt uit.
Als ze daar boos om wordt, dan is het maar zo. Dan is ze maar boos. Als jij je maar niet laat verleiden om ook boos te worden of om je te gaan verontschuldigen. Voet bij stuk houden. Elke keer weer.
Dan gaat je moeder maar even afkoelen maar dit is hoe het is en niet anders. Omdat jij en de vader van jullie kind, de ouders dus, afspraken hebben. En daar staat zij buiten.
Ik weet hoe moeilijk dit is Rosette, ik heb dit met mijn vader gehad. Die heb ik keer op keer duidelijk moeten maken dat ík de moeder ben van mijn kind en hij niet de vader maar de opa en dat hij mag vinden wat hij wil over hoe mijn man en ik het doen maar dat ik dat niet hoef te horen en zeker niet als mijn kind er bij is.
Als hij graag een kind op wil voeden dan moet hij er zelf maar weer een zien te krijgen. Helaas was het nodig om hem dat letterlijk te vertellen.
Nu is mijn dochter bijna zes en warempel, de laatste drie jaar is zijn gebemoei minder geworden, hoewel hij het wel blijft proberen. Ik doe dat nu af als 'opaliefde' om me er niet meer druk om te hoeven maken.
Sterkte!
