Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet!
zondag 1 november 2009 om 08:39
Donderdagavond heeft mijn vriend onze realtie verbroken... Hij is moe, zijn energie is op en kan het dus niet meer opbrengen om voor ons te vechten. De afgelopen weken is het wat rommelig geweest is onze relatie. MIjn vriend was erg in de war, voelde zich vaak rot en kon mij niet de reden geven waarom... Leuke dingen deden we niet meer, we zaten alleen nog maar thuis te huilen en te praten.
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
zondag 10 januari 2010 om 11:58
Thanx again voor je wijze en troostende woorden,heb er echt veel aan! Ik wil het mooie ook koesteren en bewaren...en hoop dat ik er over een tijdje met een glimlach op terug kan kijken.Die tijd pakt niemand me meer af! Maar wat kan iemand toch diep in je hart zitten..en je daardoor enorm raken...Het was heel eerlijk van hem en dat moet ik waarderen,hij wilde door deze duidelijkheid bereiken dat ik eindelijk doorkan na 4 maanden verdriet en ellende.Maar ow wat doet het pijn...al weet ik dat ik het heb te accepteren en respecteren..het is zoals het is.Mijn thema voor dit jaar is dus ook loslaten...ga hier hard mee aan t werk!
zondag 10 januari 2010 om 12:54
Eva: wat heb je daar nou te zoeken? Niks! Ga lekker een sneeuwpop maken! Geniet van je vrije dag! Weer op komen draven is weer 3 stappen terug: dan ben je weer bij een "belanrgijk momentje" geweest en dan ga je daar weer allemaal dingen aan hangen die niet goed zijn.
Als je gaat dan weet je waar je in beland, daar moet je niet voor kiezen. Weer met je neus op de feiten gedrukt worden, weer je ex schoonfamilie zien, weer zn vrienden zien, weer je ex bijstaan, hoort niet meer bij jouw leven toch?
Je kan beter lekker je nagels gaan lakken ofzo. Lekker lang douchen, benen scheren, maskertje: lekker deze dag aan jezelf besteden!
Als je gaat dan weet je waar je in beland, daar moet je niet voor kiezen. Weer met je neus op de feiten gedrukt worden, weer je ex schoonfamilie zien, weer zn vrienden zien, weer je ex bijstaan, hoort niet meer bij jouw leven toch?
Je kan beter lekker je nagels gaan lakken ofzo. Lekker lang douchen, benen scheren, maskertje: lekker deze dag aan jezelf besteden!
zondag 10 januari 2010 om 13:01
Mirre: tuurlijk mag je meeschrijven.
Stap om te beginnen af van het hele idee dat loslaten vreselijk moeilijk is, want zo knal je al een megaberg neer voor jezelf waar je overheen zult moeten. Het zijn je eigen gedachten (die je kunt sturen) die bepalen hoe makkelijk het je allemaal af zal gaan! Tis niet moeilijk, het is een kwestie van positief denken. Loslaten= een groot kado wat je aan jezelf geeft, het is de weg weer vrij maken voor jezelf om echt gelukkig te worden. Is dat moeilijk? Nee joh! Eitje!
Want als je even heel goed nadenkt: je bent toch al los nu? Of je dat nou wilde of niet: los ben je. Dat is een feit. Daar kan je je of vreselijk druk en boos om maken, maar je kan net zo goed een positieve draai geven aan het verhaal.
Je rot voelen verandert niets aan de situatie, je goed voelen verandert een hoop met betrekking tot je eigen gemoedsrust en geluk.
1+1=?
sterkte!
Stap om te beginnen af van het hele idee dat loslaten vreselijk moeilijk is, want zo knal je al een megaberg neer voor jezelf waar je overheen zult moeten. Het zijn je eigen gedachten (die je kunt sturen) die bepalen hoe makkelijk het je allemaal af zal gaan! Tis niet moeilijk, het is een kwestie van positief denken. Loslaten= een groot kado wat je aan jezelf geeft, het is de weg weer vrij maken voor jezelf om echt gelukkig te worden. Is dat moeilijk? Nee joh! Eitje!
Want als je even heel goed nadenkt: je bent toch al los nu? Of je dat nou wilde of niet: los ben je. Dat is een feit. Daar kan je je of vreselijk druk en boos om maken, maar je kan net zo goed een positieve draai geven aan het verhaal.
Je rot voelen verandert niets aan de situatie, je goed voelen verandert een hoop met betrekking tot je eigen gemoedsrust en geluk.
1+1=?
sterkte!
zondag 10 januari 2010 om 13:16
Wat een mooie gedachte over dat loslaten! Heb het opgeschreven,zodat ik het steeds even kan lezen als ik het nodig heb.Dit zijn de opmerkingen waar ik zoveel aan heb! Ik laat het verdriet nu nog maar even komen,moet eruit en dan weer positief verder! Doe mezelf ook tekort door hier in te blijven hangen,i know...kan het niet meer veranderen en moet er mee dealen.Heb genoeg om dankbaar voor te zijn,2 lieve dochters,leuk werk,enkele goede vriendinnen.Dus moet me niet aanstellen..er was een leven voor deze man,idd en hoop een geweldig leven na deze man! Ow en fijn dat ik kan meeschrijven! Al is het nu nog egopost... : (
zondag 10 januari 2010 om 13:30
Mir, lekker blijven egoposten hoor! Je doet het nu al goed, counting your blessing!
Ik dacht echt dat ik doodging van verdriet joh, had er echt een jaar voor uitgetrokken om het weer te boven te komen. Door heel veel hier te schrijven, veel te lezen op internet (kijk eens op positievegedachten.nl, bij "gedachten" daar staat zo lekker simpel hoe het allemaal in elkaar steekt) en vooral veel na te denken kan ik zeggen dat ik na anderhalve maand gewoon een keuze heb gemaakt: loslaten. Had ook hoop, want nog contact...Dat heb ik gewoon verbroken en al na 1 dag, lieve mirre, ging het al zo veel beter!
Het is gewoon dat je op ziet tegen het moment van loslaten, daardoor voelt men zich een paar maanden rot: niet durven loslaten. Maar het is niet het loslaten wat moeilijk is, integendeel. Het is de aanloopfase die vervelend is, omdat je gewoon niet helder kan denken op zo'n moment en je emotie er allemaal dingen bij gaat halen die nergens op slaan. Angst voor het onbekende, angst om voor altijd alleen te blijven, dat soort onzin. Been there, done that. Nu weet ik beter, loslaten heeft een tegenovergestelde uitwerking.
Heb me zelden zo goed gevoeld. Ik ben er dus voor mn gevoel en wil zo graag iedereen meetrekken naar dat moment!
Ga zo door mirre, je zal echt versteld staan van jezelf...
Ik dacht echt dat ik doodging van verdriet joh, had er echt een jaar voor uitgetrokken om het weer te boven te komen. Door heel veel hier te schrijven, veel te lezen op internet (kijk eens op positievegedachten.nl, bij "gedachten" daar staat zo lekker simpel hoe het allemaal in elkaar steekt) en vooral veel na te denken kan ik zeggen dat ik na anderhalve maand gewoon een keuze heb gemaakt: loslaten. Had ook hoop, want nog contact...Dat heb ik gewoon verbroken en al na 1 dag, lieve mirre, ging het al zo veel beter!
Het is gewoon dat je op ziet tegen het moment van loslaten, daardoor voelt men zich een paar maanden rot: niet durven loslaten. Maar het is niet het loslaten wat moeilijk is, integendeel. Het is de aanloopfase die vervelend is, omdat je gewoon niet helder kan denken op zo'n moment en je emotie er allemaal dingen bij gaat halen die nergens op slaan. Angst voor het onbekende, angst om voor altijd alleen te blijven, dat soort onzin. Been there, done that. Nu weet ik beter, loslaten heeft een tegenovergestelde uitwerking.
Heb me zelden zo goed gevoeld. Ik ben er dus voor mn gevoel en wil zo graag iedereen meetrekken naar dat moment!
Ga zo door mirre, je zal echt versteld staan van jezelf...
zondag 10 januari 2010 om 13:55
Tis denk ik idd wat je zegt,niet durven loslaten...in die modus heb ik (te) lang gezeten.En nu moet ik..got no choice...tis over...kan wel de keus maken om weer gelukkig te worden! Zal eens kijken op die site..alle kleine beetjes helpen,nietwaar?
En het is idd die emotie die je zo in de weg kan zitten,met m'n verstand weet ik het wel.Heb me al jaren alleen gered en het alleen zijn is ook geen probleem.Hadden het gewoon zo fijn samen,zoveel liefde,het gevoel weer vrouw te zijn.Nja,dat kan ik dan koesteren...Hoop er ook zo in te kunnen staan als jij Jady over een tijdje! Iets om hard aan te werken!
En het is idd die emotie die je zo in de weg kan zitten,met m'n verstand weet ik het wel.Heb me al jaren alleen gered en het alleen zijn is ook geen probleem.Hadden het gewoon zo fijn samen,zoveel liefde,het gevoel weer vrouw te zijn.Nja,dat kan ik dan koesteren...Hoop er ook zo in te kunnen staan als jij Jady over een tijdje! Iets om hard aan te werken!
zondag 10 januari 2010 om 14:06
Jady: merde wat ben je een sterke vrouw! Dat je al zo snel die knop hebt om kunnen zetten en het los hebt kunnen laten! Dat je nu kan zeggen dat je je goed voelt! Echt supersterk.
En het is echt niet zo dat ik me ongelukkig voel. Ik kan nog steeds genieten en lachen! Ongelukkig ben ik niet! Maar zo sterk als jij ben ik nog niet! Maar ik denk dat ik daar de tijd voor nodig heb. Ik ben in al die moeilijke periodes maar door blijven hollen en ik merk nu dat ik echt moe ben, echt moe. En ik ben ergens blij te weten dat het niet aan mij ligt of aan de liefde. Dat beetje hoop wat ik heb geef ik een plek ik wil dat nog niet kwijt. Klinkt stom en raar maar het hoort bij me. Klinkt nog stommer:p!!! Net als de liefde die ik voor mijn ex voel, die moet ik nu een plek geven. Die verdwijnt niet zomaar, misschien wel nooit. Ik vind het ook niet erg als die niet verdwijnt, als ik het maar een plekje kan geven. En jaaa ik ben zon raar ouderwets wijf wat gelooft dat als je voor mekaar bestemd bent dan vind je mekaar weer!:p!
Is het raar dat ik dat beetje hoop wat ik heb nog niet kwijt wil? Dat ik het liever een plek geef dan kwijtraak?
En eva wat Jady zegt jij kunt er nu niet meer voor hem zijn, je moet er voor jezelf zijn! Tegen jezelf blijven zeggen:p!!! Doe ik ook, again and again and again!!! Want ik wil niks liever dan nu naar hem toerennen, ik wil niks liever dan dat die mij weer vastpakt en troost want dat doe die zo goed:p!!!!
Het is en blijft een mooie jongen van binnen en buiten!
Maar dat moet die maar even zelf gaan ontdekken! Ikke ga nu aan mezelf denken:)
En mirre lekker uithuilen, tuurlijk doet het pijn en dat verdriet moet je ook kwijt. Maar blijf leuke dingen doen, blijf praten enzovoorts!!!!! Vind een balans tussen verdriet toelaten en jezelf bijeen rapen.
En het is echt niet zo dat ik me ongelukkig voel. Ik kan nog steeds genieten en lachen! Ongelukkig ben ik niet! Maar zo sterk als jij ben ik nog niet! Maar ik denk dat ik daar de tijd voor nodig heb. Ik ben in al die moeilijke periodes maar door blijven hollen en ik merk nu dat ik echt moe ben, echt moe. En ik ben ergens blij te weten dat het niet aan mij ligt of aan de liefde. Dat beetje hoop wat ik heb geef ik een plek ik wil dat nog niet kwijt. Klinkt stom en raar maar het hoort bij me. Klinkt nog stommer:p!!! Net als de liefde die ik voor mijn ex voel, die moet ik nu een plek geven. Die verdwijnt niet zomaar, misschien wel nooit. Ik vind het ook niet erg als die niet verdwijnt, als ik het maar een plekje kan geven. En jaaa ik ben zon raar ouderwets wijf wat gelooft dat als je voor mekaar bestemd bent dan vind je mekaar weer!:p!
Is het raar dat ik dat beetje hoop wat ik heb nog niet kwijt wil? Dat ik het liever een plek geef dan kwijtraak?
En eva wat Jady zegt jij kunt er nu niet meer voor hem zijn, je moet er voor jezelf zijn! Tegen jezelf blijven zeggen:p!!! Doe ik ook, again and again and again!!! Want ik wil niks liever dan nu naar hem toerennen, ik wil niks liever dan dat die mij weer vastpakt en troost want dat doe die zo goed:p!!!!
Het is en blijft een mooie jongen van binnen en buiten!
Maar dat moet die maar even zelf gaan ontdekken! Ikke ga nu aan mezelf denken:)
En mirre lekker uithuilen, tuurlijk doet het pijn en dat verdriet moet je ook kwijt. Maar blijf leuke dingen doen, blijf praten enzovoorts!!!!! Vind een balans tussen verdriet toelaten en jezelf bijeen rapen.
zondag 10 januari 2010 om 14:28
Hallo allemaal,
Mijn relatie is sinds gisteren ook over. Weet niet zo goed nu hoe ik me moet voelen. Opgelucht? Verdrietig? Blij? Geen idee! Het ging gewoon niet meer na diverse pogingen het nog eens te proberen. Huisje gekocht dat op het moment wordt gebouwd. Dus daar zal nog een hoop geregel aan te pas komen.
Liefs
Mijn relatie is sinds gisteren ook over. Weet niet zo goed nu hoe ik me moet voelen. Opgelucht? Verdrietig? Blij? Geen idee! Het ging gewoon niet meer na diverse pogingen het nog eens te proberen. Huisje gekocht dat op het moment wordt gebouwd. Dus daar zal nog een hoop geregel aan te pas komen.
Liefs
zondag 10 januari 2010 om 15:02
Prinsesje,allereerst sterkte! Als jullie beide achter de beslissing staan,kun je je opgelucht voelen,er vrede mee hebben..if not,ja dan zal verdriet overheersen.En dat huis maakt het idd ingewikkelder,valt dan veel te regelen.Zagen jullie het niet aankomen dan voor je zo'n grote stap ging zetten? Omdat je zegt dat je al diverse pogingen hebt gedaan?
Anyway,echt shit...hopelijk kunnen jullie in goed overleg de zaken afhandelen...
Anyway,echt shit...hopelijk kunnen jullie in goed overleg de zaken afhandelen...
zondag 10 januari 2010 om 15:16
Prinsesje: dikke knuffel!!!!!
Ik loop verdorie de hele tijd maar wat op het forum rond te schuimen in plaat van echt wat te doen! Ik heb even een dipmoment geloof ik. Nu ben ik gelukkig niet van het dagen in bed liggen, alleen maar janken en niet eten gebeuren, maar ik voel me toch echt verdrietig! En leuke dingen doen en bezig zijn helpt allemaal ook. Maar toch:p op het moment wil ik dat die me vasthoudt en troost:p!!! Maar goed ik ga nu gezellig een spelletje doen! En weer aan de studie zo meteen. Zucht
Ik loop verdorie de hele tijd maar wat op het forum rond te schuimen in plaat van echt wat te doen! Ik heb even een dipmoment geloof ik. Nu ben ik gelukkig niet van het dagen in bed liggen, alleen maar janken en niet eten gebeuren, maar ik voel me toch echt verdrietig! En leuke dingen doen en bezig zijn helpt allemaal ook. Maar toch:p op het moment wil ik dat die me vasthoudt en troost:p!!! Maar goed ik ga nu gezellig een spelletje doen! En weer aan de studie zo meteen. Zucht
zondag 10 januari 2010 om 16:03
Pff mijn ex heeft me gisteren zowat gesmeekt om weer bij hem terug te komen. Ik kwam hem tegen tijdens het uitgaan. Hij voelt zich echt megarot en wilt niets liever dan mij terug, hij mist me, houdt van me en ik zag zijn verdriet in zn ogen. Ik hou ook echt nog van hem en dat maakt het wel moeilijk maar ik heb daar niks van laten merken. Ik heb gezegd dat ik het zo wel prettig vindt en dat ik me niet meer terug wil storten in die relatie. Mijn verstand overheest tegenwoordig echt mijn gevoel. Ik zou maar wat graag mijn verstand op nul willen zetten en weer terug naar het oude vertrouwde. Het lost alleen niks op. Ik heb niks aan een jongen die constant met mijn gevoelens speelt, me van zich af duwt en weer terug trekt. Ik had alleen nooit durven denken dat ik tegen hem zou zeggen dat ik het niet meer wil. Moet mezelf zelfs nu nog in de hand houden om hem niet te bellen en naar hem toe te gaan. *stupid!*
Gisteren met die vriendin en vriend en date gezellig avondje gehad met pokeren!! Was erg geslaagd. Later zijn date en ik nog wezen stappen, hij met zijn vrienden en ik met de mijne. We zijn toen samen die kant op gegaan en na het stappen heeft hij mij met de auto thuis gebracht en hebben we een nieuwe date voor donderdagavond gepland! Dat wordt dan alweer de 5e keer dat ik hem ga zien.
Ik heb nu even niet veel tijd maar wilde dit toch wel even kwijt.. gevoelens kunnen zo als een razende door je heen te keer gaan. Zit nu echt een beetje dat ik zelf niet meer weet wat IK echt voel?
@Mirre en Prinsesje: Allebei lekker meeposten! Ik zal later nog even jullie verhalen rustig door lezen maar voor nu een dikke knuffel voor jullie allebei!
Gisteren met die vriendin en vriend en date gezellig avondje gehad met pokeren!! Was erg geslaagd. Later zijn date en ik nog wezen stappen, hij met zijn vrienden en ik met de mijne. We zijn toen samen die kant op gegaan en na het stappen heeft hij mij met de auto thuis gebracht en hebben we een nieuwe date voor donderdagavond gepland! Dat wordt dan alweer de 5e keer dat ik hem ga zien.
Ik heb nu even niet veel tijd maar wilde dit toch wel even kwijt.. gevoelens kunnen zo als een razende door je heen te keer gaan. Zit nu echt een beetje dat ik zelf niet meer weet wat IK echt voel?
@Mirre en Prinsesje: Allebei lekker meeposten! Ik zal later nog even jullie verhalen rustig door lezen maar voor nu een dikke knuffel voor jullie allebei!
zondag 10 januari 2010 om 16:59
@ Raiden: ik herken je gevoel zo...mis ook zo zijn armen om me heen,die warmte...zucht idd. Weet ook wel dat het gevoel moet slijten,tijd nodig heeft.Maar ben het zo ongelovelijk zat na 4 maanden...bah! Maar goed ,net maar even bezig geweest voor het werk,verslagen typen.Zo boring,maar het leidt weer af van alle ellende! Raiden,dikke knuffel voor jou en hoop dat het een beetje lukt met de studie! Miss Silver,thanx!
zondag 10 januari 2010 om 18:59
Raiden: het is wel duidelijk hoe het werkt eigenlijk he. We zien ex, en voelen ons daarna weer direct rot. Maakt niet uit wat er wordt gezegd of gedaan tijdens die ontmoetingen met ex. Netto resultaat is dat we ons er na rot door voelen. Het is eigenlijk net als een avond flink aan de alcohol. De dag daarna voel je je ook altijd steevast k*t. En soms is zo'n avond alcohol heel gezellig geweest, soms gewoon en soms ook echt niets aan. Maar je voelt je altijd slecht erna. Zo probeer ik mijn dipje van vrijdag en dit weekend maar een beetje te relativeren.
Mirre: je hoeft helemaal niet zo heel veel te doen voor loslaten denk ik zelf. Gewoon zijn en tijd voorbij laten gaan. Op een gegeven moment word je dan wakker en realiseer je je: oh verrek, ik heb al een uur niet aan hem gedacht. En dat uur wordt twee uur en uiteindelijk een dag. En duurt dat vier maanden, dan duurt het vier maanden. Het zij zo. Wees daar niet streng in voor jezelf. Geniet van de momenten dat het goed gaat, die worden vanzelf langer en vaker.
Prinsesje: heel veel sterkte!! De eerste 24 uur zijn het ergst. En die heb je al (bijna) overleefd. Ga vooral veel afleiding zoeken, uithuilen en rouwen. Het geregel komt wel. Hoeft nu nog niet. Knuffel!
Silver, wat een ontwikkeling weer!! En dan toch nog een leuke avond met date gehad!! Je hoeft nu nog helemaal niet te weten wat je wil en voelt. Laat het maar gerust een paar dagen bezinken. Je klinkt al heel rationeel over de situatie met je ex. Maar ik snap dat je ook graag je gevoel wil volgen. Laat het even rusten en kijk hoe je je er volgende week over voelt. Wie weet is het gevoel en verstand dan iets meer op een lijn.
Jady: doe jij toevallig wat met NLP? Ik hoor je over gedachten ombuigen enzo en volgens mij zit dat ook daarin of niet? Gefeliciteerd met je goede gevoel trouwens! Goed om te horen! Ik denk dat we met zijn allen graag meegetrokken worden door jou.
Overigens ben ik vandaag niet naar de verjaardag van ex gegaan, maar heb lekker gesport en muziek gemaakt. Het is even slikken, ik voel me er ook zeker niet prettig bij, maar het is beter zo. In ieder geval scheelt het een hoop ellende gevoelsmatig bij mij. En ach, hij is volgend jaar weer jarig.
Mirre: je hoeft helemaal niet zo heel veel te doen voor loslaten denk ik zelf. Gewoon zijn en tijd voorbij laten gaan. Op een gegeven moment word je dan wakker en realiseer je je: oh verrek, ik heb al een uur niet aan hem gedacht. En dat uur wordt twee uur en uiteindelijk een dag. En duurt dat vier maanden, dan duurt het vier maanden. Het zij zo. Wees daar niet streng in voor jezelf. Geniet van de momenten dat het goed gaat, die worden vanzelf langer en vaker.
Prinsesje: heel veel sterkte!! De eerste 24 uur zijn het ergst. En die heb je al (bijna) overleefd. Ga vooral veel afleiding zoeken, uithuilen en rouwen. Het geregel komt wel. Hoeft nu nog niet. Knuffel!
Silver, wat een ontwikkeling weer!! En dan toch nog een leuke avond met date gehad!! Je hoeft nu nog helemaal niet te weten wat je wil en voelt. Laat het maar gerust een paar dagen bezinken. Je klinkt al heel rationeel over de situatie met je ex. Maar ik snap dat je ook graag je gevoel wil volgen. Laat het even rusten en kijk hoe je je er volgende week over voelt. Wie weet is het gevoel en verstand dan iets meer op een lijn.
Jady: doe jij toevallig wat met NLP? Ik hoor je over gedachten ombuigen enzo en volgens mij zit dat ook daarin of niet? Gefeliciteerd met je goede gevoel trouwens! Goed om te horen! Ik denk dat we met zijn allen graag meegetrokken worden door jou.
Overigens ben ik vandaag niet naar de verjaardag van ex gegaan, maar heb lekker gesport en muziek gemaakt. Het is even slikken, ik voel me er ook zeker niet prettig bij, maar het is beter zo. In ieder geval scheelt het een hoop ellende gevoelsmatig bij mij. En ach, hij is volgend jaar weer jarig.
zondag 10 januari 2010 om 19:03
Simoon: tuurlijk blijf je hopen. En waarom niet? Hij heeft je ook goede reden gegeven om te hopen. Er is duidelijk nog veel liefde tussen jullie. Probeer alleen de aankomende maand (inmiddels nog maar ruim 3 weken) wel draaglijk voor jezelf te houden. Door inderdaad gewoon verder te gaan met leven en eigen dingen te ontwikkelen. Dan komt de klap misschien ook iets minder hard aan, mocht het uiteindelijk niet doorgaan. En gaan jullie er wel weer samen voor, dan is een eigen leven houden precies wat je wil. Win-win noemen ze dat
zondag 10 januari 2010 om 19:06
Raiden: ja, ik hoop ook nog wel. Ex is depressief en ik hoop natuurlijk dat hij daar uit komt en dan inziet dat wij goed bij elkaar passen. Maar ik weet ook dat dat niet 1-2-3 gaat gebeuren. Sterker nog, ik wil daar vanuit mijn kant zeker een half jaar overheen laten gaan. Ik zou hem nu toch niet vertrouwen. Maar ja, (lichte) hoop hou ik. Overigens hoop ik ook dat ik er snel overheen ben. En ik hoop dat ik een leuke kerel tegenkom op wie ik weer zo verliefd zou kunnen worden (eentje met iets minder issues svp). Verschillende hopen dus en een er van wordt vast werkelijkheid.
zondag 10 januari 2010 om 19:10
silver: sterk dat je nee hebt kunnen zeggen tegen je ex! Echt en op je 5e date alweer, toe maar!! Leuk:)!!!!
Eva: ja aan de ene kant voel ik me verdrietig, maar aan de andere kant heb ik er een goed gevoel aan overgehouden dat ik hem nog gezien heb.
Mirre: ook jij een hele dikke knuffel, we komen er wel hoor! Dat weet ik zeker!
En bedankt dat ik wat mee mag schrijven van jullie!! Als ik teveel klets of wat dan ook,gewoon zeggen!
Eva: ja aan de ene kant voel ik me verdrietig, maar aan de andere kant heb ik er een goed gevoel aan overgehouden dat ik hem nog gezien heb.
Mirre: ook jij een hele dikke knuffel, we komen er wel hoor! Dat weet ik zeker!
En bedankt dat ik wat mee mag schrijven van jullie!! Als ik teveel klets of wat dan ook,gewoon zeggen!
zondag 10 januari 2010 om 19:28
quote:Jady83 schreef op 10 januari 2010 @ 13:30:
Mir, lekker blijven egoposten hoor! Je doet het nu al goed, counting your blessing!
Ik dacht echt dat ik doodging van verdriet joh, had er echt een jaar voor uitgetrokken om het weer te boven te komen. Door heel veel hier te schrijven, veel te lezen op internet (kijk eens op positievegedachten.nl, DIE SITE DOET HET NIET. kLOPT DE NAAM WEL?bij "gedachten" daar staat zo lekker simpel hoe het allemaal in elkaar steekt) en vooral veel na te denken kan ik zeggen dat ik na anderhalve maand gewoon een keuze heb gemaakt: loslaten. Had ook hoop, want nog contact...Dat heb ik gewoon verbroken en al na 1 dag, lieve mirre, ging het al zo veel beter!
Het is gewoon dat je op ziet tegen het moment van loslaten, daardoor voelt men zich een paar maanden rot: niet durven loslaten. Maar het is niet het loslaten wat moeilijk is, integendeel. Het is de aanloopfase die vervelend is, omdat je gewoon niet helder kan denken op zo'n moment en je emotie er allemaal dingen bij gaat halen die nergens op slaan. Angst voor het onbekende, angst om voor altijd alleen te blijven, dat soort onzin. Been there, done that. Nu weet ik beter, loslaten heeft een tegenovergestelde uitwerking.
Heb me zelden zo goed gevoeld. Ik ben er dus voor mn gevoel en wil zo graag iedereen meetrekken naar dat moment!
Ga zo door mirre, je zal echt versteld staan van jezelf...
Mir, lekker blijven egoposten hoor! Je doet het nu al goed, counting your blessing!
Ik dacht echt dat ik doodging van verdriet joh, had er echt een jaar voor uitgetrokken om het weer te boven te komen. Door heel veel hier te schrijven, veel te lezen op internet (kijk eens op positievegedachten.nl, DIE SITE DOET HET NIET. kLOPT DE NAAM WEL?bij "gedachten" daar staat zo lekker simpel hoe het allemaal in elkaar steekt) en vooral veel na te denken kan ik zeggen dat ik na anderhalve maand gewoon een keuze heb gemaakt: loslaten. Had ook hoop, want nog contact...Dat heb ik gewoon verbroken en al na 1 dag, lieve mirre, ging het al zo veel beter!
Het is gewoon dat je op ziet tegen het moment van loslaten, daardoor voelt men zich een paar maanden rot: niet durven loslaten. Maar het is niet het loslaten wat moeilijk is, integendeel. Het is de aanloopfase die vervelend is, omdat je gewoon niet helder kan denken op zo'n moment en je emotie er allemaal dingen bij gaat halen die nergens op slaan. Angst voor het onbekende, angst om voor altijd alleen te blijven, dat soort onzin. Been there, done that. Nu weet ik beter, loslaten heeft een tegenovergestelde uitwerking.
Heb me zelden zo goed gevoeld. Ik ben er dus voor mn gevoel en wil zo graag iedereen meetrekken naar dat moment!
Ga zo door mirre, je zal echt versteld staan van jezelf...
zondag 10 januari 2010 om 20:54
Even egoposten... Al sinds vrijdagavond sinds ik in een megadip. Ik kan me absoluut helemaal nergens toe zetten, alle afspraken afgebeld en voel me gewoon klote dus.
Vanmiddag toch maar begonnen aan de grote schoonmaak (waar ik na een half uur alweer mee stopte trouwens ) en toen ik weeeeeer die tas met spullen van ex tegen kwam was ik het zat. Ik heb hem een smsje gestuurd met: over 10 minuten staat er een tas met spullen voor je deur.
Hij belde meteen! Ik heb niet opgenomen, ookal ben ik rete nieuwschierig waarom hij belde natuurlijk. Ik heb die tas daar dus neergezet en sindsdien zit ik huilend op de bank. De ogen uit m'n kop te janken. Ik doe zo m'n best om er wat van te maken maar op de een of andere manier val ik elke keer zo hard terug in de, ik mis hem zo en ik ben zo zielig modus.
Vanmiddag toch maar begonnen aan de grote schoonmaak (waar ik na een half uur alweer mee stopte trouwens ) en toen ik weeeeeer die tas met spullen van ex tegen kwam was ik het zat. Ik heb hem een smsje gestuurd met: over 10 minuten staat er een tas met spullen voor je deur.
Hij belde meteen! Ik heb niet opgenomen, ookal ben ik rete nieuwschierig waarom hij belde natuurlijk. Ik heb die tas daar dus neergezet en sindsdien zit ik huilend op de bank. De ogen uit m'n kop te janken. Ik doe zo m'n best om er wat van te maken maar op de een of andere manier val ik elke keer zo hard terug in de, ik mis hem zo en ik ben zo zielig modus.
zondag 10 januari 2010 om 21:07
Lieve Levin (dat allitereert niet voor niets zo mooi ,
Wat vervelend dat je dit weekend het zo zwaar hebt. Je liep er deze week ook al een beetje tegenaan te hikken volgens mij. Wees niet te hard voor jezelf hè. Ja, je doet heel erg je best om er wat van te maken. En dat werkt ook heel vaak goed. Dit weekend even niet, maar als je je posts van de afgelopen weken terug leest........
Het geeft ook niet. Je mist hem en dat is hartstikke natuurlijk. Ik weet niet hoe dat bij jou werkt, maar afleiding is voor mij altijd goed. Ik zou dus aankomende week wel je afspraken door laten gaan. Je moet toch door met je leven, of je het op dit moment nu leuk vindt of niet.
Wat een stoere actie van die tas met spullen. Sterk hoor. De niet-lullen-maar-poetsen-manier. En janken hoort er nog steeds bij. Het is nu eenmaal 3 stappen naar voren, twee terug. En straks 4 stappen naar voren, een terug. En zo wordt het steeds beter. Maar die stappen terug horen erbij.
Overigens snap ik helemaal hoe kut je je voelt. Ik heb dit weekend ook echt een flinke dip en voel me vanavond ook zwaar kut (omdat ik niet op die verjaardag ben, terwijl ik daar natuurlijk als zijn vriendin heel graag bij had willen zijn). Maar we moeten blijven denken: het gaat een keer over. Zo werkt het altijd bij iedereen dus waarom zouden wij anders zijn?
Dikke knuffel (ik moet echt dat icoontje daarvan eens onder de knie krijgen) voor je. En nog een. Wat ga je vanavond doen?
Wat vervelend dat je dit weekend het zo zwaar hebt. Je liep er deze week ook al een beetje tegenaan te hikken volgens mij. Wees niet te hard voor jezelf hè. Ja, je doet heel erg je best om er wat van te maken. En dat werkt ook heel vaak goed. Dit weekend even niet, maar als je je posts van de afgelopen weken terug leest........
Het geeft ook niet. Je mist hem en dat is hartstikke natuurlijk. Ik weet niet hoe dat bij jou werkt, maar afleiding is voor mij altijd goed. Ik zou dus aankomende week wel je afspraken door laten gaan. Je moet toch door met je leven, of je het op dit moment nu leuk vindt of niet.
Wat een stoere actie van die tas met spullen. Sterk hoor. De niet-lullen-maar-poetsen-manier. En janken hoort er nog steeds bij. Het is nu eenmaal 3 stappen naar voren, twee terug. En straks 4 stappen naar voren, een terug. En zo wordt het steeds beter. Maar die stappen terug horen erbij.
Overigens snap ik helemaal hoe kut je je voelt. Ik heb dit weekend ook echt een flinke dip en voel me vanavond ook zwaar kut (omdat ik niet op die verjaardag ben, terwijl ik daar natuurlijk als zijn vriendin heel graag bij had willen zijn). Maar we moeten blijven denken: het gaat een keer over. Zo werkt het altijd bij iedereen dus waarom zouden wij anders zijn?
Dikke knuffel (ik moet echt dat icoontje daarvan eens onder de knie krijgen) voor je. En nog een. Wat ga je vanavond doen?