Gezondheid
alle pijlers
Diabetes-topic
woensdag 14 maart 2007 om 15:30
Hoi,
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
zaterdag 18 augustus 2007 om 21:37
Geeft niks hoor Ris, dat heb ik ook wel eens. Misschien dat de foto die naast mijn berichtjes staat je helpt om ons beter uit elkaar te houden. Net of je een soort van 'gezicht' bij de naam hebt, vind ik. Is wel prettig, of niet dan?
Anyway, ik ben die van de pomp, die waar ik zo lang om heb gezeurd en zo lang op heb moeten wachten en die ik nu eindelijk heb ...alweer 6 weken inmiddels! Time flies....
Anyway, ik ben die van de pomp, die waar ik zo lang om heb gezeurd en zo lang op heb moeten wachten en die ik nu eindelijk heb ...alweer 6 weken inmiddels! Time flies....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 22 augustus 2007 om 18:34
zo, het is gelukt! Ik heb jullie in mijn favorieten staan!
En tuurlijk setter... een hond! Wij hadden vroeger 2 ierse setters; Flip en Barry. geweldige honden! Ik zal mijn best doen om het te onthouden!
Ik gebruik trouwens tegaderm-huidpleisters onder mijn infuusje en daardoor blijft het beter zitten én kan ik mijn infuusje wat langer laten zitten.
Ik heb de pleisters heel lang niet gebruikt omdat het zeer deed om ze er af te trekken toen ik zwanger was, maar na de zw.schap, was mijn huid helemaal zo gevoelig dat ik mijn infuus max 2 dagen kon laten zitten en dan kreeg ik al wondjes.
Zaterdag maar weer eens zo'n pleister opgesnord en gebruikt en het is echt een verschil! Ik heb mijn naald 3 dagen laten zitten en er was alleen een heel klein prikgaatje te zien. Mss een tip?
Ben weer weg! doei!
En tuurlijk setter... een hond! Wij hadden vroeger 2 ierse setters; Flip en Barry. geweldige honden! Ik zal mijn best doen om het te onthouden!
Ik gebruik trouwens tegaderm-huidpleisters onder mijn infuusje en daardoor blijft het beter zitten én kan ik mijn infuusje wat langer laten zitten.
Ik heb de pleisters heel lang niet gebruikt omdat het zeer deed om ze er af te trekken toen ik zwanger was, maar na de zw.schap, was mijn huid helemaal zo gevoelig dat ik mijn infuus max 2 dagen kon laten zitten en dan kreeg ik al wondjes.
Zaterdag maar weer eens zo'n pleister opgesnord en gebruikt en het is echt een verschil! Ik heb mijn naald 3 dagen laten zitten en er was alleen een heel klein prikgaatje te zien. Mss een tip?
Ben weer weg! doei!
donderdag 23 augustus 2007 om 11:06
@Setter, ik ben vééél te laat maar wens je alsnog een hele fijne vakantie. Hopelijk werkt het weer een beetje mee waar jullie zijn (hier is het al 2 dagen bagger, maar het schijnt beter te worden).
@Ris, bedoel je in de favorieten in je eigen computer of de favorieten op viva zelf, ik probeer nl. het topic in een of ander hier op viva in favorieten te krijgen, maar dat lukt steeds niet. Mocht het jou wel gelukt zijn, dan zou ik erg graag weten hoe......
@Ris, bedoel je in de favorieten in je eigen computer of de favorieten op viva zelf, ik probeer nl. het topic in een of ander hier op viva in favorieten te krijgen, maar dat lukt steeds niet. Mocht het jou wel gelukt zijn, dan zou ik erg graag weten hoe......
vrijdag 31 augustus 2007 om 18:21
Teddeke, ik heb dit toegevoegd door helemaal onderaan de blz. te klikken op het hartje (mijn viva). Ik weet niet meer hoe ik het verder gedaan heb...
Ik ben vandaag thuis gekomen van een nachtje zkh. Gisteren de hele dag hypo's gehad en een zwaar misselijk gevoel. Uiteindelijk na gespuugd te hebben en nog steeds bleh te zijn heb ik het zkh gebeld. Zij zeiden dat ik naar de SEH moest komen.
Glucoseinfuus erin, pompstanden aangepast, veel contact met internist en toen ging het weer beter. Vanmorgen mocht ik weer naar huis. Ik voelde me weer beter en nu gaat het ook nog goed.
Als er iets is, kan ik altijd bellen en over 2 weken moet ik naar mijn internist.
Iemand van jullie dit ook ooit gehad? Ik was wel heel blij dat ik eindelijk aan het infuus mocht, ik was al de hele dag bezig mijn suiker op te krikken en dat lukte maar niet. Gelukkig zijn er ziekenhuizen!
Ga nu weer ff rusten (wat een aanslag op je lichaam zeg)
zaterdag 1 september 2007 om 17:17
Hallo allemaal,
Ik ben Roos, en maandag is bij mijn zoon van net drie diabetes (waarschijnlijk type 1) geconstateerd. Vandaag hebben we dagverlof van het ziekenhuis, vanavond moeten we weer terug. We zijn er nuchter onder, maar ik schrik wel van alle (mogelijke) complicaties. Vooralsnog is ons grootste probleem het bloedprikken en insulinespuiten bij onze zoon. Hij verzet zich namelijk hevig. Logisch natuurlijk. Ik ben benieuwd of er mensen met dit topic meedoen die het ook al vanaf zo'n jeugdige leeftijd hebben, op de eerste pagina zag ik al iemand vanaf haar eerste.
Mijn zoon moet op dit moment (minstens) zes-zeven keer bloedsuiker meten (ook 's nachts), en (minstens) vier keer insuline spuiten.
Ik ga nu snel het hele topic lezen.
Ik ben Roos, en maandag is bij mijn zoon van net drie diabetes (waarschijnlijk type 1) geconstateerd. Vandaag hebben we dagverlof van het ziekenhuis, vanavond moeten we weer terug. We zijn er nuchter onder, maar ik schrik wel van alle (mogelijke) complicaties. Vooralsnog is ons grootste probleem het bloedprikken en insulinespuiten bij onze zoon. Hij verzet zich namelijk hevig. Logisch natuurlijk. Ik ben benieuwd of er mensen met dit topic meedoen die het ook al vanaf zo'n jeugdige leeftijd hebben, op de eerste pagina zag ik al iemand vanaf haar eerste.
Mijn zoon moet op dit moment (minstens) zes-zeven keer bloedsuiker meten (ook 's nachts), en (minstens) vier keer insuline spuiten.
Ik ga nu snel het hele topic lezen.
anoniem_20344 wijzigde dit bericht op 03-09-2007 23:18
Reden: 'veertigste' moest zijn: eerste
Reden: 'veertigste' moest zijn: eerste
% gewijzigd
maandag 3 september 2007 om 14:55
Dag allemaal, ben ik weer. Hier gaat het best goed. Had alleen geen tijd, was zo druk hier. De kinderen van m'n ex komen nu ook 2 halve dagen in de week extra en gaan als het goed blijft gaan misschien ook tussen de middag hier lunchen.
Alleen met m'n vriend wat minder, hij herkend z'n hypo's en hypers niet meer en is dus dolgelukkig dat ik het aan z'n gezicht kan zien. Ik heb er al op google op gezocht en dat komt blijkbaar wel vaker voor.
Het is in de tussentijd vaak fout gegaan, waarvan 1x in een zwembad. Ik was even naar de wc en had voordat ik weg was gegaan hem toevallig niet aangekeken omdat ik druk was met de kinderen. Op de terugweg zag ik het direct en vroeg hem uit het zwembad te komen wat hij eerst niet wilde. Toen ik daarna merkte dat hij al niet meer kon praten haalde ik snel Cola, halverwege het blikje weigerde hij die vervolgens op te drinken, dus vroeg ik hem of hij wilde gaan zitten en ben ik een stroopwafel gaan halen die hij wel wilde, daarna dronk hij na heel veel aandringen toch z'n blikje leeg, pas na een minuut of 5 en veel dingen eten en drinken kon hij weer praten en vertelde mij dat hij niet wist hoe hij daar gekomen was...Ik vond het achteraf echt doodeng en bang ben ik toch niet zo snel maar nu wel. Ik durf er niet aan te denken wat er had kunnen gebeuren.
Achteraf was z'n insuline niet goed doorgekomen, had hij bijgespoten en was vermoedelijk later de rest opeens vrijgekomen, ik heb hem op het hart gedrukt mij altijd dat soort dingen te vertellen zodat ik dan even extra alert kan zijn.
Maar tussen ons gaat het erg goed, tussen de kinderen ook ze zijn gelukkig allemaal dol op elkaar, mensen die ons niet kennen denken altijd dat ik de moeder ben van alle (in totaal 3) kinderen.
En wat ben ik blij dat ik uit de rotzooi ben, alleen moet er hier en daar nog wat geverfd worden maar dat gaat m'n schoonvader doen, die kan dat heel mooi.
Had ik al verteld dat als hij nachtdiensten heeft ik hem warm eten meegeef? Daar reageert hij lichamelijk beter op. Hij had last van uitslag en iets waarvan het leek alsof hij onder de puisten zat. Ik zei dat als hij bij mij kwam wonen ik dat zo 'schoon' zou hebben en dat was inderdaad zo, z'n huid is nu weer goed. Ik kook nu dus aangepast zonder allerlei dingen, z'n dochter is weer allergisch voor andere dingen en ik ook weer, het is een heel gepuzzel maar ik ben er inmiddels redelijk aan gewend geraakt.
Ik heb alles gezien wat jullie hebben geschreven maar heb weer geen tijd om te reageren omdat ik nog moet opruimen voordat m'n vriend wakker word en dat is al bijna. Ik reageer later nog.
Alleen met m'n vriend wat minder, hij herkend z'n hypo's en hypers niet meer en is dus dolgelukkig dat ik het aan z'n gezicht kan zien. Ik heb er al op google op gezocht en dat komt blijkbaar wel vaker voor.
Het is in de tussentijd vaak fout gegaan, waarvan 1x in een zwembad. Ik was even naar de wc en had voordat ik weg was gegaan hem toevallig niet aangekeken omdat ik druk was met de kinderen. Op de terugweg zag ik het direct en vroeg hem uit het zwembad te komen wat hij eerst niet wilde. Toen ik daarna merkte dat hij al niet meer kon praten haalde ik snel Cola, halverwege het blikje weigerde hij die vervolgens op te drinken, dus vroeg ik hem of hij wilde gaan zitten en ben ik een stroopwafel gaan halen die hij wel wilde, daarna dronk hij na heel veel aandringen toch z'n blikje leeg, pas na een minuut of 5 en veel dingen eten en drinken kon hij weer praten en vertelde mij dat hij niet wist hoe hij daar gekomen was...Ik vond het achteraf echt doodeng en bang ben ik toch niet zo snel maar nu wel. Ik durf er niet aan te denken wat er had kunnen gebeuren.
Achteraf was z'n insuline niet goed doorgekomen, had hij bijgespoten en was vermoedelijk later de rest opeens vrijgekomen, ik heb hem op het hart gedrukt mij altijd dat soort dingen te vertellen zodat ik dan even extra alert kan zijn.
Maar tussen ons gaat het erg goed, tussen de kinderen ook ze zijn gelukkig allemaal dol op elkaar, mensen die ons niet kennen denken altijd dat ik de moeder ben van alle (in totaal 3) kinderen.
En wat ben ik blij dat ik uit de rotzooi ben, alleen moet er hier en daar nog wat geverfd worden maar dat gaat m'n schoonvader doen, die kan dat heel mooi.
Had ik al verteld dat als hij nachtdiensten heeft ik hem warm eten meegeef? Daar reageert hij lichamelijk beter op. Hij had last van uitslag en iets waarvan het leek alsof hij onder de puisten zat. Ik zei dat als hij bij mij kwam wonen ik dat zo 'schoon' zou hebben en dat was inderdaad zo, z'n huid is nu weer goed. Ik kook nu dus aangepast zonder allerlei dingen, z'n dochter is weer allergisch voor andere dingen en ik ook weer, het is een heel gepuzzel maar ik ben er inmiddels redelijk aan gewend geraakt.
Ik heb alles gezien wat jullie hebben geschreven maar heb weer geen tijd om te reageren omdat ik nog moet opruimen voordat m'n vriend wakker word en dat is al bijna. Ik reageer later nog.
maandag 3 september 2007 om 19:06
@Ris, jeetje zeg, ik las je berichtje nu pas, wat zal je geschrokken zijn (of heb je het al vaker meegemaakt). Ik gelukkig nog nooit, het lukt mij tot nu toe wel om zelf mijn suikers weer omhoog of omlaag te krijgen. Gaat het nu weer een beetje met je??
@Roos, welkom hier. Wat vervelend voor je zoontje dat hij nu insuline moet spuiten. Ik heb zelf 10 jaar diabetes en spuit nu zo'n kleine 1,5 jaar, ik kan je dus niet echt verder helpen ben ik bang. Maar mocht je toch nog vragen hebben, stel ze gerust, wil altijd proberen je te helpen.
@Angelica, wat goed dat het zo goed met jullie gaat, met de kinderen en het samenwonen dan bedoel ik. Maar wel minder dat je vriend de hypo's en hypers niet voelt. Nou moet ik zeggen dat ik hypo's heel goed merk zelf, maar hypers ook minder. Maar wel goed dat jij er zo bovenop zit, ik zou willen dat ik ook zo iemand had!
@Setter, ben je inmiddels terug van vakantie? Ik geloof het wel toch? Volgens mij hebben jullie best wel redelijk weer gehad toch, lekker uitgerust?
Nou verder heb ik zelf eigenlijk weinig nieuws op het moment, maar ja: geen nieuws is goed nieuws, toch?
@Roos, welkom hier. Wat vervelend voor je zoontje dat hij nu insuline moet spuiten. Ik heb zelf 10 jaar diabetes en spuit nu zo'n kleine 1,5 jaar, ik kan je dus niet echt verder helpen ben ik bang. Maar mocht je toch nog vragen hebben, stel ze gerust, wil altijd proberen je te helpen.
@Angelica, wat goed dat het zo goed met jullie gaat, met de kinderen en het samenwonen dan bedoel ik. Maar wel minder dat je vriend de hypo's en hypers niet voelt. Nou moet ik zeggen dat ik hypo's heel goed merk zelf, maar hypers ook minder. Maar wel goed dat jij er zo bovenop zit, ik zou willen dat ik ook zo iemand had!
@Setter, ben je inmiddels terug van vakantie? Ik geloof het wel toch? Volgens mij hebben jullie best wel redelijk weer gehad toch, lekker uitgerust?
Nou verder heb ik zelf eigenlijk weinig nieuws op het moment, maar ja: geen nieuws is goed nieuws, toch?
maandag 3 september 2007 om 20:48
Teddeke, dit was de eerste keer dat ik mijn suikers niet hoger kreeg. Ook de eerste keer dat ik in het ziekenhuis beland ben (voor mijn db). Inmiddels herken ik hypo's niet meer van hypers... Ik meet nu elke 2 uur en ga morgen mijn dvk weer bellen om door te spreken wat ik nog kan aanpassen. Ik durf niet eens meer zelf mijn basaal te veranderen....
Tot overmaat van ramp had ik vanmorgen ook nog een foutmelding van mijn pomp... ik ging echt door het lint! Zeker omdat ik mijn pompbedrijf niet kon bereiken (die hadden een telefonische storing...). Gelukkig belden ze mij na een mailtje (met vette letters in het onderwerp: HELP) en binnen een uur had ik een reservepomp (ik had er maar even bij gezet dat ik van de week nog ontregeld in het zkh heb gelegen).
Roos, ik kan je helaas niet helpen met info of ervaringen. Ik heb "pas" 5 jaar db en ben "al" 33. Ik hoop wel voor jullie dat je zoontje snel went aan het spuiten en prikken.
Angelica, wat balen dat het met de suikers van je vriend soms zo tobben blijft! Ik denk dat je het goed aanpakt (dat hij moet zeggen of hij extra spuit bijv), zeker als hij hypo's zo slecht aanvoelt. Gelukkig gaat het samenwonen goed!
Ik duik er vroeg in vanavond, vandaag had ik nog een ziektedag, maar morgen moet ik weer aan het werk. Geen zin in en ik weet ook niet of ik het trek.... ik ben nog steeds moe!
Tot overmaat van ramp had ik vanmorgen ook nog een foutmelding van mijn pomp... ik ging echt door het lint! Zeker omdat ik mijn pompbedrijf niet kon bereiken (die hadden een telefonische storing...). Gelukkig belden ze mij na een mailtje (met vette letters in het onderwerp: HELP) en binnen een uur had ik een reservepomp (ik had er maar even bij gezet dat ik van de week nog ontregeld in het zkh heb gelegen).
Roos, ik kan je helaas niet helpen met info of ervaringen. Ik heb "pas" 5 jaar db en ben "al" 33. Ik hoop wel voor jullie dat je zoontje snel went aan het spuiten en prikken.
Angelica, wat balen dat het met de suikers van je vriend soms zo tobben blijft! Ik denk dat je het goed aanpakt (dat hij moet zeggen of hij extra spuit bijv), zeker als hij hypo's zo slecht aanvoelt. Gelukkig gaat het samenwonen goed!
Ik duik er vroeg in vanavond, vandaag had ik nog een ziektedag, maar morgen moet ik weer aan het werk. Geen zin in en ik weet ook niet of ik het trek.... ik ben nog steeds moe!
maandag 3 september 2007 om 20:56
Hallo dames, en Roos uiteraard hartelijk welkom, ik ben weer terug, begin vorige week weer teruggekomen. We hebben het de rest van de afgelopen week nog redelijk druk gehad met leuke dingen, ik heb eigenlijk maar weinig op de computer gezeten sinds we terug zijn van vakantie.
Het was op zich wel leuk, maar de boot is domweg te klein. In de kajuit is geen stahoogte dus je moet alles gebukt doen. De keren dat wij onze hoofden gestoten hebben zijn onderhand niet meer te tellen, ik heb nog steeds één hele zere deuk boven op mijn hoofd!
Daarbij kwam dat ik elke nacht rond 3 uur wakker werd van de pijn in mijn rug en vervolgens alleen nog maar lag te woelen en te draaien tot een uur of 6 's ochtends. Manlief werd dan weer wakker van het gedein en het gewiebel (ik ben tuurlijk nogal 'gewichtig' en dat op een smalle polyesterboot, je zou er bijna zeeziek van worden als Setterman zijnde ), dus we waren 's ochtends tegen achten meestal alweer onderweg naar onze volgende bestemming.
De tocht was heel mooi, veel prachtige natuur gezien, veel mooie boten gezien, veel op en neer gedeind op hele grote golven
, één keer rolden de tranen me over de wangen van pure angst: onze boot kwam bijna helemaal los van het water door de golfslag van zo'n enorm vrachtschip! Een zwaarbeladen vrachtschip, zo eentje met de gangboorden op waterniveau....brrrr....wat was ik bang
Het was dus eigenlijk een enerverende vakantie in een te kleine boot, met veel mooi weer en ook een paar angstige momenten.
Pfff, wat ben ik blij dat ik weer thuis ben!
Het was op zich wel leuk, maar de boot is domweg te klein. In de kajuit is geen stahoogte dus je moet alles gebukt doen. De keren dat wij onze hoofden gestoten hebben zijn onderhand niet meer te tellen, ik heb nog steeds één hele zere deuk boven op mijn hoofd!
Daarbij kwam dat ik elke nacht rond 3 uur wakker werd van de pijn in mijn rug en vervolgens alleen nog maar lag te woelen en te draaien tot een uur of 6 's ochtends. Manlief werd dan weer wakker van het gedein en het gewiebel (ik ben tuurlijk nogal 'gewichtig' en dat op een smalle polyesterboot, je zou er bijna zeeziek van worden als Setterman zijnde ), dus we waren 's ochtends tegen achten meestal alweer onderweg naar onze volgende bestemming.
De tocht was heel mooi, veel prachtige natuur gezien, veel mooie boten gezien, veel op en neer gedeind op hele grote golven
, één keer rolden de tranen me over de wangen van pure angst: onze boot kwam bijna helemaal los van het water door de golfslag van zo'n enorm vrachtschip! Een zwaarbeladen vrachtschip, zo eentje met de gangboorden op waterniveau....brrrr....wat was ik bang
Het was dus eigenlijk een enerverende vakantie in een te kleine boot, met veel mooi weer en ook een paar angstige momenten.
Pfff, wat ben ik blij dat ik weer thuis ben!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
maandag 3 september 2007 om 23:39
Dank dames, voor jullie welkom. Uiteraard heb ik duizend vragen. We zijn inmiddels uit het ziekenhuis ontslagen. Maar mijn zoon schommelt nog erg (om acht uur: 4,9; net: 17,9). Over een halfjaar mag hij een pompje, maar elders in dit topic lees ik dat dat best pijnlijk is, zeker als je niet zoveel vet hebt. Hebben jullie (pompdraagsters) die ervaring ook?
We zijn nog erg intensief bezig met onze zoon. Z'n vader heeft zorgverlof, en ik ben toevallig net afgestudeerd, dus heb gelukkig even de tijd. We moeten alles samen doen, omdat we onze zoon niet alleen kunnen prikken. Hij moet echt in de houdgreep gehouden worden. De ziekenhuispsycholoog had nog iets geprobeerd met een 'magische (onzichtbare) handschoen' om de prikjes in de vingers minder pijnlijk te maken, maar die heeft hij na een dag uit m'n handen gerukt en in de vuilnisbak gegooid.
Wat ik wilde vragen, en ik hoop dat jullie 't niet onbeleefd vinden, maar: hoe doen jullie dat met een eventuele kinderwens? Ik zou graag nog een kind willen, en heb begrepen dat de kans dat een volgend kind diabetes krijgt 1-8% is. Niet zo'n héél grote kans natuurlijk, maar toch verhoogd. Vinden jullie -buiten jullie eigen gezondheidsrisico's tijdens een zwangerschap- dat je een kind dat 'aan kan doen'?
Nog een vraag over dat pompje: blokkeert dat als je (per ongeluk) een veel te hoge dosis inprogrammeert? Ik vind dat best eng, zeker omdat wij onze zoon ook uit handen zullen moeten geven (opa's en oma's en crèche, waar hij gelukkig mag blijven; de leidsters krijgen cursus en gaan hem prikken).
Nou, ik ga maar eens naar bed, 't is al laat en ik moet er vannacht weer een paar keer uit. Welterusten allemaal!
We zijn nog erg intensief bezig met onze zoon. Z'n vader heeft zorgverlof, en ik ben toevallig net afgestudeerd, dus heb gelukkig even de tijd. We moeten alles samen doen, omdat we onze zoon niet alleen kunnen prikken. Hij moet echt in de houdgreep gehouden worden. De ziekenhuispsycholoog had nog iets geprobeerd met een 'magische (onzichtbare) handschoen' om de prikjes in de vingers minder pijnlijk te maken, maar die heeft hij na een dag uit m'n handen gerukt en in de vuilnisbak gegooid.
Wat ik wilde vragen, en ik hoop dat jullie 't niet onbeleefd vinden, maar: hoe doen jullie dat met een eventuele kinderwens? Ik zou graag nog een kind willen, en heb begrepen dat de kans dat een volgend kind diabetes krijgt 1-8% is. Niet zo'n héél grote kans natuurlijk, maar toch verhoogd. Vinden jullie -buiten jullie eigen gezondheidsrisico's tijdens een zwangerschap- dat je een kind dat 'aan kan doen'?
Nog een vraag over dat pompje: blokkeert dat als je (per ongeluk) een veel te hoge dosis inprogrammeert? Ik vind dat best eng, zeker omdat wij onze zoon ook uit handen zullen moeten geven (opa's en oma's en crèche, waar hij gelukkig mag blijven; de leidsters krijgen cursus en gaan hem prikken).
Nou, ik ga maar eens naar bed, 't is al laat en ik moet er vannacht weer een paar keer uit. Welterusten allemaal!
dinsdag 4 september 2007 om 12:53
Hoi Roos,
Erg ingrijpend allemaal hoor, vooral voor je zoontje maar ook voor jullie. En zo vervelend dat je echt met z'n 2-en moet zijn om te prikken. Maar dat zal na verloop van tijd wel beter worden hoor. Ik heb zelf geen pomp dus kan je daar geen informatie over geven.
Voor wat betreft je kinderwens: ik heb bewust geen kinderen en het feit dat ik diabetes heb, heeft ook daarin een rol gespeeld (samen met nog meerdere factoren hoor). Ook vooral het feit dat mijn kind toch zo'n 50% kans zou hebben op diabetes weegt zwaar mee. Maar als jij toch nog een kinderwens hebt en de kans op diabetes is "maar" 1-8%, dan zou mij dat denk ik er niet van weerhouden.
Erg ingrijpend allemaal hoor, vooral voor je zoontje maar ook voor jullie. En zo vervelend dat je echt met z'n 2-en moet zijn om te prikken. Maar dat zal na verloop van tijd wel beter worden hoor. Ik heb zelf geen pomp dus kan je daar geen informatie over geven.
Voor wat betreft je kinderwens: ik heb bewust geen kinderen en het feit dat ik diabetes heb, heeft ook daarin een rol gespeeld (samen met nog meerdere factoren hoor). Ook vooral het feit dat mijn kind toch zo'n 50% kans zou hebben op diabetes weegt zwaar mee. Maar als jij toch nog een kinderwens hebt en de kans op diabetes is "maar" 1-8%, dan zou mij dat denk ik er niet van weerhouden.
donderdag 6 september 2007 om 12:08
Hoi Roos!
Wb kinderwens; wij wilden heel graag kinderen en hebben ondertussen één prachtige dochter. De erfelijke belasting die ik haar meegeef is idd wat zwaarder dan bij moeders zonder db (setter; 50 % kans op een kind met db? Dat is mij niet verteld; dat is als de vader zelf db heeft. Als de moeder db heeft is dat risico veel lager; vraag me niet hoe het precies zit, maar dat hebben ze ons verteld).
Enniewee, het heeft ons er niet van weerhouden om een kindje te willen en een volgende is ook zeer welkom.
Pomp; ik heb een cozmo en daar kan ik een toedingingslimiet op instellen. dus ik kan 'm inderdaad zo programmeren dat ik per uur max 10 eh krijg, maar ik kan ook instellen dat ik nooit meer dan bijv 5 eh voor de maaltijd kan bolussen. Gebeurt dat wel, dan krijg ik een melding.
Je hebt ook pompjes met een afstandsbediening, maar daar heb ik geen ervaring mee. Je zou eens kunnen kijken op www.pompnet.nl
Wel balen dat het prikken en spuiten met 2 ouders nodig is, hopelijk gaat dat snel beter. Zijn jullie ook lid geworden van de DVN? Zij hebben nml ook gezinsweekenden etc en geven veel voorlichting (en zijn ervaringsdeskundigen).
succes ermee!
Wb kinderwens; wij wilden heel graag kinderen en hebben ondertussen één prachtige dochter. De erfelijke belasting die ik haar meegeef is idd wat zwaarder dan bij moeders zonder db (setter; 50 % kans op een kind met db? Dat is mij niet verteld; dat is als de vader zelf db heeft. Als de moeder db heeft is dat risico veel lager; vraag me niet hoe het precies zit, maar dat hebben ze ons verteld).
Enniewee, het heeft ons er niet van weerhouden om een kindje te willen en een volgende is ook zeer welkom.
Pomp; ik heb een cozmo en daar kan ik een toedingingslimiet op instellen. dus ik kan 'm inderdaad zo programmeren dat ik per uur max 10 eh krijg, maar ik kan ook instellen dat ik nooit meer dan bijv 5 eh voor de maaltijd kan bolussen. Gebeurt dat wel, dan krijg ik een melding.
Je hebt ook pompjes met een afstandsbediening, maar daar heb ik geen ervaring mee. Je zou eens kunnen kijken op www.pompnet.nl
Wel balen dat het prikken en spuiten met 2 ouders nodig is, hopelijk gaat dat snel beter. Zijn jullie ook lid geworden van de DVN? Zij hebben nml ook gezinsweekenden etc en geven veel voorlichting (en zijn ervaringsdeskundigen).
succes ermee!
donderdag 6 september 2007 om 15:20
Hallo meiden,
Ik ben even bijgelezen. Ris gaat het inmiddels al wat beter met jou? Je zult wel geschrokken zijn van je ziekenhuisopname.. Heb je een idee waardoor dat is gekomen die lage bloedsuikers?
Setter balen dat de boot een beetje 'krapjes' was. Nog blij met de pomp?
Hoi roos. Wat een schok voor jullie zeg dat je zoontje diabetes heeft. Het heeft er ooit bij mijn ouders ook goed ingehakt (terwijl ik al een puber was)! Ik hoop dat jullie redelijk snel je weg zullen vinden.
Wat betreft de pomp hoor je meestal positieve verhalen over de pomp bij kinderen. De basaalstand kan niet zomaar gewijzigd worden hoor. Als je aan de pomp zou beginnen krijg je hoogstwaarsch. ook goeie begeleiding van de diabetesverpleegkundige, vooral bij zo'n kleintje neem ik aan. Voor evt. mensen die oppassen of juffen/ meesters lijkt het me ook niet zo'n probleem: de bediening van de pom bedoel ik dan. Bij een hypo moeten ze hem gewoon uitzetten of desnoods het slangetje doorknippen, bij een te hoge bloedsuiker gewoon wat extra insuline bijklikken. Ik snap dat het voor jou nog onbekend is en angstig maakt, maar het technische deel valt reuze mee denk ik (vooral met goede uitleg en begeleiding).
Wat kinderwens betreft, ik heb dus zelf diabetes maar zou me daardoor nooit laten weerhouden om zwanger te worden. Behalve, en daar komt ie: als je slecht in te stellen bent, complicatie hebt (& andere hobbels, zoals psychische klachten). Die factoren maken dat ik wel erg twijfel. Maar dat is niet omdat ik bang ben dat mijn kind diabetes krijgt. Wél omdat het wellicht te gevaarlijk is om zwanger te worden of omdat ik de zorg niet aan zou kunnen.
Sterkte.
Ik ben even bijgelezen. Ris gaat het inmiddels al wat beter met jou? Je zult wel geschrokken zijn van je ziekenhuisopname.. Heb je een idee waardoor dat is gekomen die lage bloedsuikers?
Setter balen dat de boot een beetje 'krapjes' was. Nog blij met de pomp?
Hoi roos. Wat een schok voor jullie zeg dat je zoontje diabetes heeft. Het heeft er ooit bij mijn ouders ook goed ingehakt (terwijl ik al een puber was)! Ik hoop dat jullie redelijk snel je weg zullen vinden.
Wat betreft de pomp hoor je meestal positieve verhalen over de pomp bij kinderen. De basaalstand kan niet zomaar gewijzigd worden hoor. Als je aan de pomp zou beginnen krijg je hoogstwaarsch. ook goeie begeleiding van de diabetesverpleegkundige, vooral bij zo'n kleintje neem ik aan. Voor evt. mensen die oppassen of juffen/ meesters lijkt het me ook niet zo'n probleem: de bediening van de pom bedoel ik dan. Bij een hypo moeten ze hem gewoon uitzetten of desnoods het slangetje doorknippen, bij een te hoge bloedsuiker gewoon wat extra insuline bijklikken. Ik snap dat het voor jou nog onbekend is en angstig maakt, maar het technische deel valt reuze mee denk ik (vooral met goede uitleg en begeleiding).
Wat kinderwens betreft, ik heb dus zelf diabetes maar zou me daardoor nooit laten weerhouden om zwanger te worden. Behalve, en daar komt ie: als je slecht in te stellen bent, complicatie hebt (& andere hobbels, zoals psychische klachten). Die factoren maken dat ik wel erg twijfel. Maar dat is niet omdat ik bang ben dat mijn kind diabetes krijgt. Wél omdat het wellicht te gevaarlijk is om zwanger te worden of omdat ik de zorg niet aan zou kunnen.
Sterkte.
donderdag 6 september 2007 om 18:06
hallo,
sorry dat ik door jullie verhalen heen kom...
mijn vriend heeft diabetes...op het begin vond ik het erg wennen...tegenwoordig zie ik aan zijn gedrag als ie te hoog of te laat zit...wel fijn..alleen is hij echt superrrrrrrrrrrrrrrrr eigenwijs en dwars altijd...zijn suikerwaardes schommelen altijd echt super erg...kan me niet voorstellen dat hij zich ooit lekker voelt..moet er ook erg vaak snachts uit om wat te gaan eten...en heeft in een half jaar tijd 2x in het ziekenhuis gelegen..waarvan 1 keer in soort "coma" ( blauw gezicht, schuim uit de mond...en toen ie beetje bijkwam geheugenverlies..nu is alles gelukkig weer goed) wel erg schrikken!!! hij heeft nu al een paar jaar een pomp..hij zelf vind dit echt veel fijner als spuiten...ik zelf moet zeggen dat ik het ook wel een fijner gevoel vind...en ikzelf zou het ook wel fijner vinden als dat ik me zo vaak zou moeten spuiten( hou niet zo van spuiten haha!) hebben jullie misschien nog tips voor mij??soms weet ik niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan..hij is zo eigenwijs...het kan toch niet goed zijn dat zijn suiker zo schommelt?? zelf werk ik als woonbegeleidster en heb ik 3 bewoners met diabetes die ik moet spuiten...dusss dat scheelt al...alvast bedankt...
sorry dat ik door jullie verhalen heen kom...
mijn vriend heeft diabetes...op het begin vond ik het erg wennen...tegenwoordig zie ik aan zijn gedrag als ie te hoog of te laat zit...wel fijn..alleen is hij echt superrrrrrrrrrrrrrrrr eigenwijs en dwars altijd...zijn suikerwaardes schommelen altijd echt super erg...kan me niet voorstellen dat hij zich ooit lekker voelt..moet er ook erg vaak snachts uit om wat te gaan eten...en heeft in een half jaar tijd 2x in het ziekenhuis gelegen..waarvan 1 keer in soort "coma" ( blauw gezicht, schuim uit de mond...en toen ie beetje bijkwam geheugenverlies..nu is alles gelukkig weer goed) wel erg schrikken!!! hij heeft nu al een paar jaar een pomp..hij zelf vind dit echt veel fijner als spuiten...ik zelf moet zeggen dat ik het ook wel een fijner gevoel vind...en ikzelf zou het ook wel fijner vinden als dat ik me zo vaak zou moeten spuiten( hou niet zo van spuiten haha!) hebben jullie misschien nog tips voor mij??soms weet ik niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan..hij is zo eigenwijs...het kan toch niet goed zijn dat zijn suiker zo schommelt?? zelf werk ik als woonbegeleidster en heb ik 3 bewoners met diabetes die ik moet spuiten...dusss dat scheelt al...alvast bedankt...
donderdag 6 september 2007 om 18:24
quote:Ris schreef op 22 augustus 2007 @ 18:34:
zo, het is gelukt! Ik heb jullie in mijn favorieten staan!
En tuurlijk setter... een hond! Wij hadden vroeger 2 ierse setters; Flip en Barry. geweldige honden! Ik zal mijn best doen om het te onthouden!
Ik gebruik trouwens tegaderm-huidpleisters onder mijn infuusje en daardoor blijft het beter zitten én kan ik mijn infuusje wat langer laten zitten.
Ik heb de pleisters heel lang niet gebruikt omdat het zeer deed om ze er af te trekken toen ik zwanger was, maar na de zw.schap, was mijn huid helemaal zo gevoelig dat ik mijn infuus max 2 dagen kon laten zitten en dan kreeg ik al wondjes.
Zaterdag maar weer eens zo'n pleister opgesnord en gebruikt en het is echt een verschil! Ik heb mijn naald 3 dagen laten zitten en er was alleen een heel klein prikgaatje te zien. Mss een tip?
Ben weer weg! doei!
Waren jullie setters ook zo ontzettend lief en aanhankelijk? En van die enorme kindervrienden? Die van ons zijn echt poepies, die ik op de foto heb hiernaast is onze Shannon. De foto is vorige zomer in onze achtertuin genomen, ze was toen één jaar oud.
Wat een goede tip van die Tegaderm pleisters! Ik heb een proefmonstertje van de leverancier gekregen en ik vind ze geweldig! Eindelijk geen irritatie meer van dat plastic dopje waar de canule aan vastzit! Dank je wel!
zo, het is gelukt! Ik heb jullie in mijn favorieten staan!
En tuurlijk setter... een hond! Wij hadden vroeger 2 ierse setters; Flip en Barry. geweldige honden! Ik zal mijn best doen om het te onthouden!
Ik gebruik trouwens tegaderm-huidpleisters onder mijn infuusje en daardoor blijft het beter zitten én kan ik mijn infuusje wat langer laten zitten.
Ik heb de pleisters heel lang niet gebruikt omdat het zeer deed om ze er af te trekken toen ik zwanger was, maar na de zw.schap, was mijn huid helemaal zo gevoelig dat ik mijn infuus max 2 dagen kon laten zitten en dan kreeg ik al wondjes.
Zaterdag maar weer eens zo'n pleister opgesnord en gebruikt en het is echt een verschil! Ik heb mijn naald 3 dagen laten zitten en er was alleen een heel klein prikgaatje te zien. Mss een tip?
Ben weer weg! doei!
Waren jullie setters ook zo ontzettend lief en aanhankelijk? En van die enorme kindervrienden? Die van ons zijn echt poepies, die ik op de foto heb hiernaast is onze Shannon. De foto is vorige zomer in onze achtertuin genomen, ze was toen één jaar oud.
Wat een goede tip van die Tegaderm pleisters! Ik heb een proefmonstertje van de leverancier gekregen en ik vind ze geweldig! Eindelijk geen irritatie meer van dat plastic dopje waar de canule aan vastzit! Dank je wel!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 6 september 2007 om 18:28
quote:Ris schreef op 31 augustus 2007 @ 18:21:
Teddeke, ik heb dit toegevoegd door helemaal onderaan de blz. te klikken op het hartje (mijn viva). Ik weet niet meer hoe ik het verder gedaan heb...
Ik ben vandaag thuis gekomen van een nachtje zkh. Gisteren de hele dag hypo's gehad en een zwaar misselijk gevoel. Uiteindelijk na gespuugd te hebben en nog steeds bleh te zijn heb ik het zkh gebeld. Zij zeiden dat ik naar de SEH moest komen.
Glucoseinfuus erin, pompstanden aangepast, veel contact met internist en toen ging het weer beter. Vanmorgen mocht ik weer naar huis. Ik voelde me weer beter en nu gaat het ook nog goed.
Als er iets is, kan ik altijd bellen en over 2 weken moet ik naar mijn internist.
Iemand van jullie dit ook ooit gehad? Ik was wel heel blij dat ik eindelijk aan het infuus mocht, ik was al de hele dag bezig mijn suiker op te krikken en dat lukte maar niet. Gelukkig zijn er ziekenhuizen!
Ga nu weer ff rusten (wat een aanslag op je lichaam zeg)
Wat een eng verhaal! Ik schrok er best van, gaat het nu weer wat beter met je? Pffff jakkes.... En je man, is die wat bijgekomen van de schrik?
Is dat bij jou toen ook voorgeschreven: "braken is altijd zkh bellen"? Bij mijn ziekenhuis is dat een vuistregel voor diabetici met een pomp. Wel verstandig dus, als je jouw verhaal leest!
Teddeke, ik heb dit toegevoegd door helemaal onderaan de blz. te klikken op het hartje (mijn viva). Ik weet niet meer hoe ik het verder gedaan heb...
Ik ben vandaag thuis gekomen van een nachtje zkh. Gisteren de hele dag hypo's gehad en een zwaar misselijk gevoel. Uiteindelijk na gespuugd te hebben en nog steeds bleh te zijn heb ik het zkh gebeld. Zij zeiden dat ik naar de SEH moest komen.
Glucoseinfuus erin, pompstanden aangepast, veel contact met internist en toen ging het weer beter. Vanmorgen mocht ik weer naar huis. Ik voelde me weer beter en nu gaat het ook nog goed.
Als er iets is, kan ik altijd bellen en over 2 weken moet ik naar mijn internist.
Iemand van jullie dit ook ooit gehad? Ik was wel heel blij dat ik eindelijk aan het infuus mocht, ik was al de hele dag bezig mijn suiker op te krikken en dat lukte maar niet. Gelukkig zijn er ziekenhuizen!
Ga nu weer ff rusten (wat een aanslag op je lichaam zeg)
Wat een eng verhaal! Ik schrok er best van, gaat het nu weer wat beter met je? Pffff jakkes.... En je man, is die wat bijgekomen van de schrik?
Is dat bij jou toen ook voorgeschreven: "braken is altijd zkh bellen"? Bij mijn ziekenhuis is dat een vuistregel voor diabetici met een pomp. Wel verstandig dus, als je jouw verhaal leest!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 6 september 2007 om 18:31
Tjonge Angelica, dat is niet niks wat je vriend allemaal meemaakt met zijn diabetes. Het drukt mij met de neus op de feiten dat ik mijzelf een gezegend mens mag noemen, ik heb bijna nooit hypo's. Wat vervelend voor hem, en wat eng voor jou soms, zoals in dat zwembad. Knap dat je je hoofd zo koel kunt houden, petje af hoor!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 6 september 2007 om 18:47
Ik moet zo weg, maar ik wil Ris nog even vragen hoe het gister op het werk gegaan is? Kon je het allemaal een beetje volhouden? En hoe is het nu met je suikers, weer stabiel?
Roos, ik wil je heel veel sterkte wensen met je kind, het is niet niks wat jullie nu allemaal doormaken, ik snap alleen niet goed waarom of jullie niet direct een pomp voor hem krijgen. Waarom dat kind zo plagen met 11 prikken per dag? Zucht....ziekenhuizen, je snapt het soms niet! Als ik jou was zou ik enigzins doordrammen dat je een pomp wilt, omdat dat voor jullie alledrie een stuk rust zal geven. Dit soort stress is voor niemand goed, toch? Het is jullie kind en jullie bepalen hoe ver die stress van dat prikken gaat, en dat moet je aangeven bij de dvk of internist of huisarts hoor. Ik wens jullie heel veel sterkte met deze strijd!
Oh, misschien nog een handige tip: voor kleine kinderen vergoeden ze SOMS, bij de Minimed-pomp van Medtronic (die heb ik zelf sinds 9 juli dit jaar), een apparaatje wat een paar honderd keer per dag de suikers meet. Ik kan het wel allemaal gaan uitleggen, maar daar heb ik nu geen tijd voor, maar kijk anders eens op de Medtronic-site, daar staat het vast wel op. Zo'n apparaat scheelt ook weer een hoop geprik en gemeet!
Ik ga nu eerst weg, later beantwoord ik nog de andere vragen over pompen, okee (tenzij iemand anders me voor is uiteraard).
Roos, ik wil je heel veel sterkte wensen met je kind, het is niet niks wat jullie nu allemaal doormaken, ik snap alleen niet goed waarom of jullie niet direct een pomp voor hem krijgen. Waarom dat kind zo plagen met 11 prikken per dag? Zucht....ziekenhuizen, je snapt het soms niet! Als ik jou was zou ik enigzins doordrammen dat je een pomp wilt, omdat dat voor jullie alledrie een stuk rust zal geven. Dit soort stress is voor niemand goed, toch? Het is jullie kind en jullie bepalen hoe ver die stress van dat prikken gaat, en dat moet je aangeven bij de dvk of internist of huisarts hoor. Ik wens jullie heel veel sterkte met deze strijd!
Oh, misschien nog een handige tip: voor kleine kinderen vergoeden ze SOMS, bij de Minimed-pomp van Medtronic (die heb ik zelf sinds 9 juli dit jaar), een apparaatje wat een paar honderd keer per dag de suikers meet. Ik kan het wel allemaal gaan uitleggen, maar daar heb ik nu geen tijd voor, maar kijk anders eens op de Medtronic-site, daar staat het vast wel op. Zo'n apparaat scheelt ook weer een hoop geprik en gemeet!
Ik ga nu eerst weg, later beantwoord ik nog de andere vragen over pompen, okee (tenzij iemand anders me voor is uiteraard).
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 6 september 2007 om 20:19
quote:Ris schreef op 06 september 2007 @ 12:08:
Hoi Roos!
Wb kinderwens; wij wilden heel graag kinderen en hebben ondertussen één prachtige dochter. De erfelijke belasting die ik haar meegeef is idd wat zwaarder dan bij moeders zonder db (setter; 50 % kans op een kind met db? Dat is mij niet verteld; dat is als de vader zelf db heeft. Als de moeder db heeft is dat risico veel lager; vraag me niet hoe het precies zit, maar dat hebben ze ons verteld).
Enniewee, het heeft ons er niet van weerhouden om een kindje te willen en een volgende is ook zeer welkom.
@Ris, ik ben erfelijk belast met het diabetes type MODY 3, ik weet niet of het je misschien iets zegt? Wij hebben met onze hele familie aan een onderzoek meegewerkt en daar kwam toen uit dat degenen in mijn familie die diabetes hebben (van de generatie van mijn vader zijn er dat 6 van de 10 !!!) het type MODY 3 hebben. Tijdens deze onderzoeken is ons verteld dat er 50 % kans is dat je als kind dat bepaalde gen "erft". Als je dat gen hebt, dan is het 100% zeker dat je op den duur diabetes krijgt, alleen de vraag is natuurlijk wanneer. Ik had het gen dus wel en mijn zus niet, dus in ons geval echt 50 %. Maar dit is alleen mijn geval en geldt dus niet voor diabetes in het algemeen.
Hoi Roos!
Wb kinderwens; wij wilden heel graag kinderen en hebben ondertussen één prachtige dochter. De erfelijke belasting die ik haar meegeef is idd wat zwaarder dan bij moeders zonder db (setter; 50 % kans op een kind met db? Dat is mij niet verteld; dat is als de vader zelf db heeft. Als de moeder db heeft is dat risico veel lager; vraag me niet hoe het precies zit, maar dat hebben ze ons verteld).
Enniewee, het heeft ons er niet van weerhouden om een kindje te willen en een volgende is ook zeer welkom.
@Ris, ik ben erfelijk belast met het diabetes type MODY 3, ik weet niet of het je misschien iets zegt? Wij hebben met onze hele familie aan een onderzoek meegewerkt en daar kwam toen uit dat degenen in mijn familie die diabetes hebben (van de generatie van mijn vader zijn er dat 6 van de 10 !!!) het type MODY 3 hebben. Tijdens deze onderzoeken is ons verteld dat er 50 % kans is dat je als kind dat bepaalde gen "erft". Als je dat gen hebt, dan is het 100% zeker dat je op den duur diabetes krijgt, alleen de vraag is natuurlijk wanneer. Ik had het gen dus wel en mijn zus niet, dus in ons geval echt 50 %. Maar dit is alleen mijn geval en geldt dus niet voor diabetes in het algemeen.
donderdag 6 september 2007 om 23:39
quote:setter schreef op 06 september 2007 @ 18:47:
Roos, ik wil je heel veel sterkte wensen met je kind, het is niet niks wat jullie nu allemaal doormaken, ik snap alleen niet goed waarom of jullie niet direct een pomp voor hem krijgen. Waarom dat kind zo plagen met 11 prikken per dag? Zucht....ziekenhuizen, je snapt het soms niet! Als ik jou was zou ik enigzins doordrammen dat je een pomp wilt, omdat dat voor jullie alledrie een stuk rust zal geven. Dit soort stress is voor niemand goed, toch?
De arts vindt, dat we eerst moeten leren prikken voordat we overgaan op een pomp. Want zo'n pomp kan ook blokkeren en dan moet je toch weten hoe te handelen. Maar ik heb begrepen dat het beleid van andere ziekenhuizen is, dat er aan jonge kinderen wel meteen een pomp gegeven wordt. We hebben inmiddels wel gevraagd of het vervroegd kan worden, en dat kan waarschijnlijk wel, maar dan nog zal er ongeveer twee maanden overheen gaan.
Toch een aantal schokkende verhalen, zo te lezen. Gisteren is ons de glucagen uitgelegd, en ik moest toch even slikken toen de diabetesverpleegkundige zei, dat deze per kind ongeveer één keer in de één à twee jaar gebruikt wordt.
Onze zoon heeft z'n verzet nog steeds niet opgegeven helaas, integendeel. Vandaag heeft hij toch een flinke wond opgelopen door z'n getrap, waarbij ook nog eens de insuline er voor een deel naast ging. Het is heel naar om te moeten spuiten terwijl het kleine jongetje 'NEEEE MAMA NEEEEEEE!!!' gilt. We moesten 't ook nog opnemen op de camera omdat vriends werkgever bewijs wil dat hij onmisbaar is thuis.
Ga nu even googlen op de Medtronic. Wat zijn internet en forums toch waardevol.
Roos, ik wil je heel veel sterkte wensen met je kind, het is niet niks wat jullie nu allemaal doormaken, ik snap alleen niet goed waarom of jullie niet direct een pomp voor hem krijgen. Waarom dat kind zo plagen met 11 prikken per dag? Zucht....ziekenhuizen, je snapt het soms niet! Als ik jou was zou ik enigzins doordrammen dat je een pomp wilt, omdat dat voor jullie alledrie een stuk rust zal geven. Dit soort stress is voor niemand goed, toch?
De arts vindt, dat we eerst moeten leren prikken voordat we overgaan op een pomp. Want zo'n pomp kan ook blokkeren en dan moet je toch weten hoe te handelen. Maar ik heb begrepen dat het beleid van andere ziekenhuizen is, dat er aan jonge kinderen wel meteen een pomp gegeven wordt. We hebben inmiddels wel gevraagd of het vervroegd kan worden, en dat kan waarschijnlijk wel, maar dan nog zal er ongeveer twee maanden overheen gaan.
Toch een aantal schokkende verhalen, zo te lezen. Gisteren is ons de glucagen uitgelegd, en ik moest toch even slikken toen de diabetesverpleegkundige zei, dat deze per kind ongeveer één keer in de één à twee jaar gebruikt wordt.
Onze zoon heeft z'n verzet nog steeds niet opgegeven helaas, integendeel. Vandaag heeft hij toch een flinke wond opgelopen door z'n getrap, waarbij ook nog eens de insuline er voor een deel naast ging. Het is heel naar om te moeten spuiten terwijl het kleine jongetje 'NEEEE MAMA NEEEEEEE!!!' gilt. We moesten 't ook nog opnemen op de camera omdat vriends werkgever bewijs wil dat hij onmisbaar is thuis.
Ga nu even googlen op de Medtronic. Wat zijn internet en forums toch waardevol.
vrijdag 7 september 2007 om 15:39
Tjongejonge, arm kind! Ik heb echt de tranen in mijn ogen staan bij je verhaal....pffff.
Ik moest nog aan iets anders denken: een Insuflon. Dat is een (toch wel vrij grote) infuusnaald die je met behulp van verdoofzalf (Emlazalf) inbrengt in bijv. de bil (net boven de bil) van je kind. Net als bij het infuusje van een pomp haal je de naald er weer uit en blijft er een teflon canule achter, waardoor je de insuline kunt spuiten. Je moet dan 8-12 mm naalden hebben voor op de insulinepen, die naald steek je in die Insuflon en dan injecteer je de insuline. Pijnloos dus. Het is een soort van tussenvorm die ook weer het aantal prikken per dag verlaagt. Je kunt hem, geloof ik, ook een dag of drie laten zitten voordat je hem weer moet vervangen, tenzij er irritatie van de huid optreedt natuurlijk.
Kijk anders eens op www.diabetes.startpagina.nl, daar kun je een hoop informatie vinden. Ik heb daar zelf een keer een fotoboek gevonden waarin de verschillende vormen van insulinetoediening te zien waren. Heel leerzaam!
Ik moest nog aan iets anders denken: een Insuflon. Dat is een (toch wel vrij grote) infuusnaald die je met behulp van verdoofzalf (Emlazalf) inbrengt in bijv. de bil (net boven de bil) van je kind. Net als bij het infuusje van een pomp haal je de naald er weer uit en blijft er een teflon canule achter, waardoor je de insuline kunt spuiten. Je moet dan 8-12 mm naalden hebben voor op de insulinepen, die naald steek je in die Insuflon en dan injecteer je de insuline. Pijnloos dus. Het is een soort van tussenvorm die ook weer het aantal prikken per dag verlaagt. Je kunt hem, geloof ik, ook een dag of drie laten zitten voordat je hem weer moet vervangen, tenzij er irritatie van de huid optreedt natuurlijk.
Kijk anders eens op www.diabetes.startpagina.nl, daar kun je een hoop informatie vinden. Ik heb daar zelf een keer een fotoboek gevonden waarin de verschillende vormen van insulinetoediening te zien waren. Heel leerzaam!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
