Vriend met asperger

quote:Puikeltje schreef op 21 januari 2010 @ 11:51:

Ik vind het trouwens wel erg typisch worden. Het enige wat iemand (1 van de protesterende autisten) hoefde te zeggen is "je hebt gelijk, Zamirah", en daarmee was het hele 'autisten geven hun ongelijk nooit toe'-punt uit de wereld geholpen.

Jammer voor jou, ik ben nooit met een generalisatie eens. Of het nou autisten betreft of zwarten, vrouwen, homo's. Nogmaals: Zamirah had niet volslagen ongelijk en ik wil haar niet blijven achtervolgen. Ik wil ook niet in herhaling vallen; ik heb mijn punt gemaakt.



quote:Maar nee, er volgen lange posts, sommige amper leesbaar en soms vijf achter elkaar van dezelfde poster.

Ik ga niet de hele dag op dit forum te hangen om te kijken of er nieuwe berichten zijn. Als er 10 berichten bij zijn gekomen zonder dat ik tijd heb, zullen er 5 berichten van mij achter elkaar komen op het moment dat ik tijd heb om op dit forum te kijken. Sorry, het is me te veel werk om al die verschillende quotes van verschillende forummers en mijn reactie daarop in één bericht te stoppen.



quote:Autisten die tegen andere autisten zeggen dat hun diagnose verkeerd is maar tegen een niet-autist zeggen dat ze eerst psychiatrie gestudeerd moet hebben voordat ze er iets van mag zeggen en weet ik wat allemaal voor onzin. Dat is nou het moment waarop een niet-autist denkt: wtf lol.Ik weet te weinig van Zamirah's studie af, dus ik kan Rouke's uitspraken niet aan de waarheid toetsen.

quote:iris1969 schreef op 21 januari 2010 @ 12:07:

@ Hans: even een persoonlijke vraag: zou je het niet veel prettiger vinden en zou het ook niet beter voor je eigen ontwikkeling zijn als jij zou samenleven met een Autist die sociaal gezien meer jouw gelijke is?

Ik heb daar verschillende keren over nagedacht. Autistische vrouwen zijn dun gezaaid. En dan moet ik net iemand vinden die dezelfde eigenschappen heeft als ik: zelfredzaam, sociaal (voor een autist), humor, altijd vrolijk.



Tot nog toe is het met geen enkele vrouw gelukt. Simpelweg omdat er vaak geen sprake is van aantrekkingskracht, of er is wel aantrekkingskracht, maar dan op het verkeerde moment. Ik word wel vaak omschreven als een erg leuke man.

Het lijkt me inderdaad lastig een Autische vrouw/partner te vinden die goed bij jou passend is, maar ik bedoelde hier eigenlijk een beter passende mannelijke huisgenoot. Jouw huidige huisgenoot lijkt me namelijk geen feestje met zijn gezaag over het weer .

Ik ga over enkele maanden verhuizen; ik ben me een beetje aan het oriënteren waar ik wil gaan wonen. In elk geval in de buurt van het station en mijn huidige woonplek.



Ik ga geregeld naar een autistische kennis, met wie het beter sociaal klikt. Hem ken ik al vanaf 1994 en tot aan 1995 zat ik met hem en met 2 anderen in een groep van 4. Dat was een leuke groep overigens. Hij en ik hebben veel gezamenlijke interesses. Nu woont hij welgeteld 10 passen van mij vandaan.

[quote]lonbonton schreef op 21 januari 2010 @ 11:57:

' Autisten willen altijd gelijk hebben', klinkt alsof ze dat zelf ook echt willen.



En dat is niet zo. Ze kúnnen niet anders.

Ze hebben van nature geen referentiekader, moeite met inleven, dus alleen hun eigen kijk, waar ze op vertrouwen.

Mijn ex vriend was juist heel onzeker. Hij claimde eig nooit zijn 'gelijk'. Steeds opnieuw bleek dat hij zich voor 'goedkeuring' afhankelijk opstelde van anderen. Hij was veel gericht op 'wat anderen zouden vinden' ipv dat hij zijn eigen lijn trok. Zou dat karakter of pdd nos zijn geweest?

Als een autist leerbaar is en ook wil, kunnen ze dat wel aanleren, maar het blijft lastig, het gaat niet zo vanzelf als bij niet autisten.

Wat ik begrepen heb kunnen autisten allerlei vaardigheden aanleren en ex had al jarenlang hulp (psycho educatie) maar ik kreeg de indruk dat zelfs de hulpverleners niet begrepen wat er in hem omging of wat hij nodig had. Mss lag dat aan de hulpverleners, mss aan ex omdat hij zich niet adequaat kon uiten. Hij sloeg dicht als ik doorvroeg naar wat er in hem omging en hoe hij zich voelde en hij kon zich idd nauwelijks in mij verplaatsen.



Hans, ik vind uit jouw postings altijd heel erg naar voren komen dat jij echt moeite doet om je in te leven en dat lukt volgens mij best goed. Het zal in de praktijk ook vaak tegenvallen, denk ik, maar het moet ook een erg onveilig gevoel geven om, juíst als dat inleven en in anderen verplaatsen je moeite kost vanwege autisme, je met andermans gevoelens bezig te moeten houden. Dat kost veel energie.

Mijn ex gaf dat ook aan. Hij zei op het laatst dat een relatie er voor hem eig niet 'bij kon' omdat hij z'n handen vol had aan zichzelf. Triest eigenlijk.



Ik heb ervaring met een expartner met autisme, maar hoe moelijk het ook is en dat is het echt, ik zie vooral dat ze niet anders kúnnen.

En, zoals hans ook al zegt, er zijn zoveel verschillende autisten, karakter en persoonlijkheid hebben veel invloed.



Ik zou dan zeggen: als een autist altijd gelijk wil hebben, is dat vooral het gevolg van zijn persoonlijkheid/karakter, wat versterkt wordt door autisme.

De pdd nos was zo alles bepalend in onze gesprekken en in wat m'n ex aan kon dat ik eig geen idee heb wat zijn 'eigen' karakter was zonder pdd nos.

[quote]hans66 schreef op 21 januari 2010 @ 10:10:

[...]



Aanpassingen in een relatie moeten van beide kanten komen. Als een van hen (al is ie autistisch) daartoe absoluut niet in staat is, is de relatie geen lang leven beschoren.[/quote]

Helemaal eens en heel herkenbaar, want dit heb ik ervaren in div. relaties, niet alleen met mijn pdd nos - ex.

Wereldmeid,

zo zie je maar hoe verschillend pdd-nossers kunnen zijn.

Ik denk dat karakter ook een grote rol speelt ja.

Zeker bij PDD-NOS, wat eigenlijk een soort vergaarbak is van autistische kenmerken wanneer je niet voldoet aan autistische stoornis.



Ik zie heel vaak dat juist onder pdd-nossers veel problemen zijn. Ik denk dat dat is omdat zij meer in de maatschappij leven en 'deelnemen' in die maatschappij, waardoor ze meer 'moeten'.

Het is in feite een lichtere variant van autisme maar ik vind dat overkomen alsof het dus minder problemen geeft, en dat is niet zo.

Het is waarschijnlijk een lichtere variant dan klassiek autisme. Maar ik weet zo de verschillen tussen klassiek autisme en PDD-NOS niet.



Ik kan veel dingen zelfstandig regelen. Een aantal PDD-NOS-vrienden kunnen dat niet. Veel mensen met autisme - althans die ik ken - hebben geen financieel inzicht, om een voorbeeld te noemen. Geld beheer ik zelf, maar veel autistische vrienden staan onder vermogensbeheer en hebben veel minder financiële vrijheid dan ik.



Hoewel ik geprezen word om mijn zelf-reflectie, denk ik toch dat er dingen zijn op sociaal gebied die ik niet zie. Het zijn de dingen waar vrouwen met name op letten.

quote:lonbonton schreef op 22 januari 2010 @ 11:48:

Wereldmeid,

zo zie je maar hoe verschillend pdd-nossers kunnen zijn.

Ik denk dat karakter ook een grote rol speelt ja.

Zeker bij PDD-NOS, wat eigenlijk een soort vergaarbak is van autistische kenmerken wanneer je niet voldoet aan autistische stoornis.



Ik zie heel vaak dat juist onder pdd-nossers veel problemen zijn. Ik denk dat dat is omdat zij meer in de maatschappij leven en 'deelnemen' in die maatschappij, waardoor ze meer 'moeten'.

Het is in feite een lichtere variant van autisme maar ik vind dat overkomen alsof het dus minder problemen geeft, en dat is niet zo.

Mijn ex woonde idd zelfstandig met enig toezicht en deed vrijwilligerswerk.

Ik vond m.n. de wisselende stemmingen heel moeilijk om mee om te gaan. Hij slikte o.a. antidepressiva maar ontkende dat hij depressief was. Hij legde de lat voor zichzelf heel hoog, vond dat hij 'mee moest komen' in sociale situaties en raakte steeds gefrustreerd als dat niet ging, hij verweet zichzelf dat. Hij had momenten van veel energie en positiviteit, afgewisseld met momenten van moedeloosheid en somberheid, in de negatieve dingen blijven hangen, 'het wordt nooit wat' enz. enz. De 'onrust in zijn hoofd' kon ik niet begrijpen, overigens verweet hij me dat niet.

Ik wist na een tijdje niet meer hoe ik me moest opstellen. Het vrat energie; van mijn verliefdheid en de gelijkwaardigheid bleef niets over.



Ik heb veel respect voor mensen die op de een of andere manier wel een modus vinden om een relatie met zo iemand te doen slagen.



Hans, vlgs mij begint een 'leuker leven' met acceptatie. Uit jouw posts blijkt dat je niet alleen zelfinzicht maar ook een soort balans met jezelf hebt.

Hans , je zegt het zelf al, maar ik wilde je prijzen om je zelfinzicht. Daar heb ik respect voor, of iemand nu wel of niet autistisch is maar in deze vind ik het toch wel erg bijzonder.

quote:wereldmeid schreef op 22 januari 2010 @ 13:17:

Hans, vlgs mij begint een 'leuker leven' met acceptatie. Uit jouw posts blijkt dat je niet alleen zelfinzicht maar ook een soort balans met jezelf hebt.

De meesten accepteren me nu zoals ik ben. De omgeving heeft af en toe dingen waar ik van baal, maar ook een heleboel dingen die ik echt mooi vind. Niet per se op sociaal gebied, maar wat er zoal te zien is. Voorbeelden zijn vreemde landen met hun hoofdsteden. Toen ik een week in Berlijn was, had ik een topweek, mag ik wel zeggen. Datzelfde geldt ook voor New York, waar ik was in 2004. Gebouwen, verschillen met ons.



Ja, ik heb soms problemen met sociale situaties, maar daar kan ik ook gemakkelijk overeen zetten. Soms moet ik (en ook anderen) lachen om kleine misverstanden omdat ik door autisme dingen net iets anders opgevat heb.



De leuke en grappige dingen die ik zie, doen me erg goed. Gevoelens van depressie en somberheid ken ik alleen van vroeger; de omgeving was daar de oorzaak van. Maar ik werd ouder en de mensen om mij heen veranderden daardoor. Oorzaak van somberheid verdween bij mij, en de somberheid zelf dus ook.

Iemand schreef het hier ook al, maar mijn indruk was destijds van mijn exvriend dat een relatie eigenlijk uberhaupt niet haalbaar was, voor hem. Ik had hem hier ooit mee geconfronteerd, en hij bevestigde dit.



Het vroeg teveel van hem ( naast dat het teveel van mij vroeg) en nu ik zo deze stukjes lees valt dat steeds meer op zijn plaats. Hij is nu nog steeds vrijgezel, al 19 jaar.

Hans, mijn ex kon eig niet lachen om zijn 'flaters' of om misverstanden. Ik denk dat dat kwam doordat hij zijn beperkingen nog niet had geaccepteerd.



Stoeptegel, dat was ik, die dat schreef. Voor mijn ex (36) was ik zijn eerste serieuze vriendin. Hij had jaren geleden wel eens een seksmaatje gehad maar dat was alles.

Ook ik heb een relatie met een man met Asperger. Ik heb al eerder een topic geopend waarin ik dat niet bij naam heb genoemd maar wel de problemen heb besproken waar ik mee zat, nu wil ik hier toch ook mijn eigen ervaringen even optekenen. Wie weet kom ik of iemand anders nog tot nieuwe inzichten.



Wij zijn al 3 jaar samen, ik heb hiervoor 1 serieuze relatie gehad en mijn vriend een paar kortere van max 1/2jr. Ik ben 30, hij 37. Hij is lief, heeft een geweldig gevoel voor humor, kan goed luisteren, is geinteresseerd in mijn bezigheden en gevoelens, is trouw, charmant, loyaal en een gangmaker op feestjes. En hij heeft Asperger. Zou je niet zeggen na deze opsomming hè? En het maakt meteen duidelijke waarom ik op hem ben gevallen.



Nu de problemen. Hij kan zich moeilijk tot verplichtingen zetten bij gebrek aan een interne prikkel. Dat kan varieren van 's ochtends op tijd op een baan komen die hij niet leuk vindt tot de afwas doen die dan dus weken blijft staan. Hij heeft de pech van een incourante opleiding, die hij wel na een lange moeizame weg heeft afgemaakt (HBO) echter nadien is hij burnout geraakt en nu zit hij al een aantal jaar thuis. Vorig jaar is de diagnose Asperger gesteld. Een verklaring voor zijn burnout en waarom hij in het dagelijks leven zo'n moeite heeft met de kleinste dingen en andere keren weer bergen kan verzetten (op vakantie, wat hij leuk vindt). Ik heb een zeer goeie baan, en ga qua carriere met grote stappen vooruit, terwijl hij al jaren stilstaat. Hij heeft dus jaren in de bijstand gezeten, en voor leuke dingen had hij nooit geld. Vakanties, uitjes, etentjes, ik betaalde alles. Mijn vorige topic ging o.a. hierover: ga ik het trekken om samen te wonen als de ander financieel niets bijdraagt? Dat is nu niet meer van toepassing: hij heeft vorige maand de Wajong toegekend gekregen. Zijn eigen inkomen blijft hij dus houden als we evt. samenwonen, ook al blijft hij werkeloos.



Hij kan slecht tegen bepaalde geluiden, aanrakingen, veel emoties of drukke dagen. Omdat hij zichzelf niet goed kan ontspannen, gebruikt hij daarna alcohol en wiet. Dit zo'n 2x/week. Terwijl ik zo'n beetje geheelonthouder ben. Ik heb hier best problemen mee, en trek het eigenlijk niet goed.



En verder mag ik van hem de diagnose niet aan mijn omgeving vertellen. Mijn omgeving begint hem als klaploper te beschouwen, want waarom kan zo'n welbespraakte leuke kerel in de bloei van zijn leven nou geen baan krijgen? En ik zit er maar mooi mee, dat ik niks mag zeggen over het hoe en waarom.



Ondertussen wonen mijn vriendinnen al jaren samen en krijgen ze kindjes. Ik wil ook wel verder. Maar mijn vriend heeft zijn eigen leven nog niet eens op orde, hoe zouden we nu aan een gezin kunnen beginnen? Daarnaast wil hij dat minstens 5 jaar nog niet, hij is er nog niet aan toe. Wel een beetje Aspergeriaans trouwens, zo'n specifieke tijdsbepaling.



Dat is het eigenlijk wel zo'n beetje. Ik twijfel enorm. Omdat hij zo lief en grappig en begripvol is, en veel van mij houdt. Maar ik twijfel of hij mij en mijn toekomstige kinderen een stabiele basis kan geven. Hij is zelf overtuigd van wel. Maar zoveel woorden als er uit hem komen, zo weinig daden die ergens toe leiden ook... Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik voorlopig bij hem blijf. Hij heeft het erg moeilijk met de diagnose en de recente toekenning van de Wajong, het zou wat zijn als ik hem nu ook nog aan de kant zou zetten.



Nou, kom maar op met het evt. commentaar!

@ Tjoepertje

Mijn man waarmee ik bijna 17 jaar samen ben valt ook in het autistisch spectrum; hij is nooit getest of zo maar mijn oudste zoon heeft PDD-NOS en sindsdien ik mij met het thema autisme uiteen heb gezet herken ik heel veel en vallen heel veel dingen op z'n plaats.



Ik heb altijd een erg leuke relatie met mijn man gehad, hij is erg toegankelijk, vriendelijk, behulpzaam, loyaal en trouw en heeft dezeflde humor....wat ik altijd miste in onze relatie was tederheid en het elkaar aanvullen en vermaken op intiem gebied. Ondanks veel praten, aangeven wat je lekker vindt etc. is dit onderdeel binnen onze relatie knudde. Maar goed, ik heb mijzelf altijd berust in de andere dingen die wel goed waren. Sinds de komst van onze kinderen is er veel veranderd, ook tussen ons.... hij kan heel moeilijk met de kinderen omgaan. Het ontbreken van inlevingsvermogen (dat ontbreekt echt volledig) en bepaalde flexibiliteit zorgen voor veel spanningen tussen hem en de kinderen en natuurlijk ook weer tussen ons. Alles moet conform zijn gedachtebeeld ....en kinderen....nou die willen grenzen opzoeken, een eigen weg gaan......erg moeilijk. Mijn man heeft wel een goede baan en is meer het type 'nerd'. Hij heeft, net als mijn zoon, altijd aansturing nodig in de dagelijkse dingen (anders zou hij niets in het huishouden doen). Hij bouwt met de kinderen de prachtigste bouwwerken van lego en is fanatiek bezig met het helpen van huiswerk maar hun helpen als ze verdriet hebben of zien dat er iets met ze is of dat ze ergens mee zitten....dat herkent hij niet. En o wee als ze het huiswerk verkeerd maken of iets niet snappen....Dit is maar een heel beknopt verhaal maar de laatste 4 jaar heb ik echt heel vaak gedacht 'had ik maar geen kinderen gekregen met die man'. Dit heb ik trouwens ook met hem gedeeld en hij snapte mij helemaal want rationeel is er niets mis met hem.

Tjoepertje, ik denk dat je twijfels mbt je toekomst met je vriend heel terecht zijn.

De diagnose is pas gesteld schrijf je; heeft hij prof. hulp om de diagnose te verwerken?

Ik vind het nobel van je dat je je hebt voorgenomen om de komende tijd bij hem te blijven omdat hij het moeilijk heeft, maar vergeet jezelf niet. En medelijden lijkt me geen goede basis om te blijven.



Mijn ex had geen Asperger maar pdd nos en sterke stemmingswisselingen maar ik herken veel uit jouw situatie. Opvallend is de ongelijkwaardigheid in jullie relatie (jij betaalt alle leuke dingen, hebt een goede baan, je zaken op orde; hij zit thuis, heeft Wajong en kan soms de deur niet uit komen).

Hoe lief hij ook kan zijn, het is de vraag of jij hier mee kan leven. En of hij de stabiele partner is met wie je een gezin wilt. Om samen voor kinderen te gaan, is meer nodig dan houden-van. Jullie leven zal een totaal andere wending krijgen, met de kinderen als middelpunt. Kan hij dat aan? Je schrijft dat hij zijn eig leven niet op orde heeft. Dat lijkt me geen goede basis voor een gezin. Of ben jij bereid overal de volle verantwoordelijkheid voor te gaan nemen naast je baan e.d.?

Mijn ex was (gelukkig) realistisch over kinderen.



Het lijkt alsof hij z'n diagnose nog niet heeft geaccepteerd, aangezien jij er niemand iets over mag vertellen.

Dat lijkt me niet goed. Ik zou je aanraden om hulp te zoeken voor jullie beiden als je verder wilt met deze relatie.

@ Krokus: dat lijkt me een lastige situatie, jammer dat vantevoren niet duidelijk was dat hij zo zou reageren na de komst van kinderen. Lijkt me ook lastig te voorspellen.



Mijn vriend kan daarentegen heel goed omgaan met een verandering of onverwachte gebeurtenissen. Juist, grappig genoeg, omdat hij vantevoren níét in zijn hoofd heeft hoe iets moet gebeuren. Hij heeft totaal geen planning. Ik juist wel, en daarin vullen we elkaar dan ook aan. En daarom ben ik ook op hem gevallen: zijn relaxedheid, zijn vermogen om te improviseren. Emoties herkennen of troosten doet hij ook bij mij, hij is erg knuffelig ingesteld. Maar waar ik met kinderen bang voor ben, is dat hij overprikkeld raakt door hun geluiden. Dat hij het niet volhoudt om een aantal uur achter elkaar met ze bezig te zijn. En dat de zorg thuis dan voornamelijk op mijn schouders terecht komt, terwijl ik al een zware en verantwoordelijke baan heb. Ik wil ervan op aan kunnen dat we het samen doen, dat we de zorg delen. En ook ben ik bang dat hij bijvoorbeeld - omdat hij geen planningsgevoel heeft - vergeet dat het etenstijd is voor ze. Dat soort dingen. Qua emotionele betrokkenheid zullen ze niets tekort komen, hij heeft een erg warme persoonlijkheid, en is verre van een soort 'nerd'.



Ik heb gesprekken aangevraagd met zijn begeleiders, want hij krijgt nu nog psychoeducatie, en volgens hen moet het gewoon mogelijk zijn dat hij bijv. een hele dag zorg draagt voor de kinderen, terwijl ik werk, in de toekomst. Daar ga ik dan voorlopig maar van uit, zij zijn de experts. Maar de twijfels blijven hoor.



De sex is bij ons trouwens wel ook echt knudde. Het gaat voornamelijk om hem, en zijn genot, en wat ik lekker vind, daar is hij niet echt mee bezig. Als hij klaar is, houdt het ook op zeg maar. Samen met de twijfels over de relatie die ik heb zorgt dit ervoor dat mijn zin nogal is afgenomen.

.

.

@ Pooky: schrijf jezelf niet voor de rest van je leven af als relatiemateriaal hoor.... Er zijn vele vormen van relaties, eenoudergezinnen, tweeoudergezinnen die samenwonen, tweeoudergezinnen die niet samenwonen, getrouwde stellen zonder kinderen die wel in 1 huis wonen, getrouwde stellen zonder kinderen die in 2 huizen wonen, die elkaar 5x/week zien, die elkaar 1x/week zien. Je kan voor jezelf uitmaken waar jij je gelukkig bij voelt en als jouw partner daar ook gelukkig mee is dan maakt het toch niet uit in welke vorm jullie het gieten? Al zie je elkaar 2x/maand... Maar schrijf jezelf niet af hoor. Op elk potje past een dekseltje zeggen ze toch

Mijn man is ook wel best knuffelig en wij zitten regelmatig tegen elkaar aan op de bank etc. maar dat is iets tussen ons. Hij is een rustig type en ook heel relaxed en toen wij met z'n tweeën waren was het perfect (op de seks na dus) en ik had dus ook echt gedacht dat hij heel anders zou zijn met kinderen.



Wij hebben vrij snel 3 kinderen gekregen en toen ze nog kleiner waren ging het nog; pas nu dat ze zeg maar een eigen mening krijgen wordt het lastig voor hem. Wij hebben 2 jongens en als die door het huis rennen....nou die prikkels kan mijn man totaal niet aan. Hij wordt er gek van.

.

Tjoepertje,



Ik herken me nogal in jouw man. Ik ben ook vrolijk, en word omschreven als lief, vriendelijk en populair. Het is overigens wel zo dat ik meer discipline heb in het opstaan, schoonmaken, op tijd afwassen, koken, boodschappen doen. Ik ben ook niet financieel beperkt. Ik ben nogal reislustig: ik ben in 2004 in New York geweest, vorig jaar in Parijs, dit jaar in Berlijn, en met Kerst 2010 wil ik iets bijzonders gaan doen: een cruise-tocht in de buurt van Florida, Bahama's en St. Maarten. Kost wel wat geld, en ik moet dingen grondig en goed organiseren, wat ik overigens leuk vind.



Ik kan me wel enigszins voorstellen dat je vriend niet wil, dat zijn diagnose bekend wordt aan de buurt. Mensen hebben een verkeerd beeld van autisme, en is net zoals ik bang dat de waardering voor hem verdwijnt. Aan de andere kant zal voor de omgeving bepaalde dingen duidelijk worden, als ze weten dat je man Asperger heeft:



quote:Mijn omgeving begint hem als klaploper te beschouwen, want waarom kan zo'n welbespraakte leuke kerel in de bloei van zijn leven nou geen baan krijgen?Ik denk dat ik niet goed met kinderen om kan gaan. Ik werk op een school met leerlingen tussen 14 en 18 jaar. De meeste mensen met kinderen en mensen in het onderwijs weten dat dat een moeilijke leeftijd is. Mij heeft het erg veel moeite gekost om uit te vinden hoe ik het beste kan reageren. Jongens willen jegens mij nog weleens respectloos zijn, maar meiden... zo kattig en venijnig ze zijn naar elkaar, zo vriendelijk zijn ze naar mij. Uiteindelijk heb ik de juiste snaar gevonden. Ik moet er niet aan denken dat ik kinderen heb tussen 12 en 18. Ik weet dan niet hoe ik er om moet gaan.

Tjoepertje, zijn begeleiders denken dus dat het voor hem wel haalbaar is om voor kinderen te zorgen, maar eig heb je daar maar tot op zekere hoogte iets aan. Waar het om gaat is dat hij en jij het zien zitten. In de praktijk moet jij de kar trekken in jullie gezin, en niet zijn begeleiders.

Ik vind de posts van Krokus een heel waardevolle aanvulling vanuit de praktijk van een gezin.



En Pooky, ik kan alleen uit m'n eigen ervaring reageren ipv generaliseren.

Ik ben het eens met Tjoepertje: schrijf jezelf niet af!

Op heb gebied van relaties heb ik echter een keerzijde. Ik zie me ook niet als relatie- of seksmateriaal. Ik denk ook niet dat vrouwen mij zo zien. Vrouwen zouden anders me echt van het tegendeel moeten overtuigen. Dat is vermoeiend voor beiden, en ik vind eigenlijk dat zoiets bijna vanzelf moet gaan.



Ondanks wat Wereldmeid zegt, ben ik wel geneigd om mezelf af te schrijven. Of ik schrijf mezelf niet af, maar dan ben ik (te) kritisch naar vrouwen. Dat ben ik erg lang geweest.