Relaties
alle pijlers
Twee liefdes..... deel 2
vrijdag 29 januari 2010 om 00:09
Verraad is voor iedereen anders. Voor mij is verraad klagen over je partner tegen een ander. Ontzettend jaloers zijn en ondertussen zelf vreemd gaan. Met twee maten meten.
Een keer sex met een ander of verliefd worden ervaar ik zelf niet als verraad. Dingen van mij verwachten die je zelf niet waarmaakt wel.
Een keer sex met een ander of verliefd worden ervaar ik zelf niet als verraad. Dingen van mij verwachten die je zelf niet waarmaakt wel.
vrijdag 29 januari 2010 om 15:45
Verraad kent vele gezichten. Verliefd worden vind ik geen verraad daar ik daar niet om gevraagd heb.
Dat je als je zelf al niet lekker in je vel zit, hoopt dat je het bij iemand anders wel kunt krijgen vind ik ook wel normaal. We zijn mensen en iedereen wilt graag aandacht en dat er geluisterd word naar je.(dit hoeft niet bij iedereen te zijn)
Alleen bepalen we zelf hoe ver je wilt gaan. Wat betrefd mijn situatie, ik zei vroeger dat gebeurt mij niet, nu durf ik dat niet meer zo hard te zeggen. Want ik wil het heel graag, maar gelukkig is mijn verstand sterker.
Nog wel.....
Vreemd gaan daar kies je voor, ik kan het nu wel begrijpen als de emotie de overhand krijgen. Vroeger was ik fel tegen nu niet meer.
Dat je als je zelf al niet lekker in je vel zit, hoopt dat je het bij iemand anders wel kunt krijgen vind ik ook wel normaal. We zijn mensen en iedereen wilt graag aandacht en dat er geluisterd word naar je.(dit hoeft niet bij iedereen te zijn)
Alleen bepalen we zelf hoe ver je wilt gaan. Wat betrefd mijn situatie, ik zei vroeger dat gebeurt mij niet, nu durf ik dat niet meer zo hard te zeggen. Want ik wil het heel graag, maar gelukkig is mijn verstand sterker.
Nog wel.....
Vreemd gaan daar kies je voor, ik kan het nu wel begrijpen als de emotie de overhand krijgen. Vroeger was ik fel tegen nu niet meer.
vrijdag 29 januari 2010 om 19:13
Ik heb ook 2 liefdes gehad.. gehad ja, want we hebben door omstandigheden besloten om ermee te stoppen..
't voelt verschrikkelijk, ben leeg en verdrietig..
Mensen om me heen vonden me de laatste maanden zo vrolijk, ik kon de hele wereld aan. Voor m'n gevoel komt dat nooit meer terug..
Maar ik en hij hebben een gezin, we kunnen hier niet mee doorgaan.
Had nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn...
Ik zal ook nooit meer mensen veroordelen die vreemdgaan. Ik had dit van mezelf nooit gedacht, maar het is toch gebeurd..
't voelt verschrikkelijk, ben leeg en verdrietig..
Mensen om me heen vonden me de laatste maanden zo vrolijk, ik kon de hele wereld aan. Voor m'n gevoel komt dat nooit meer terug..
Maar ik en hij hebben een gezin, we kunnen hier niet mee doorgaan.
Had nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn...
Ik zal ook nooit meer mensen veroordelen die vreemdgaan. Ik had dit van mezelf nooit gedacht, maar het is toch gebeurd..
vrijdag 29 januari 2010 om 22:15
Nicci, ik kan me voorstellen dat je het ontzettend moeilijk hebt.
Wat zul je een verdriet hebben, dat je je nummer 2 moet loslaten.
Ik vind je wel ontzettend dapper, dat je deze beslissing hebt kunnen nemen! Zover ben ik nog lang niet!
Ik kan de situatie op dit moment ook nog niet overzien. Blijf ik bij mijn nummer 1, en gaan we energie steken in onze relatie? Of kies ik voor mezelf en de liefde, en begin ik een nieuw leven zonder mijn nummer 1? Als ik alle adviezen op dit forum lees, moet ik ook ooit stoppen met mijn nummer 2, maar hier ben ik nog niet aan toe. Ik weet het klinkt ontzettend stom.....Hoe lang doe je erover om te beslissen hoe je verder gaat in je leven?
Ik veroordeelde ook altijd mensen die vreemd gaan, totdat het jezelf overkomt! Ik zal dit nu ook nooit meer doen!
Wat zul je een verdriet hebben, dat je je nummer 2 moet loslaten.
Ik vind je wel ontzettend dapper, dat je deze beslissing hebt kunnen nemen! Zover ben ik nog lang niet!
Ik kan de situatie op dit moment ook nog niet overzien. Blijf ik bij mijn nummer 1, en gaan we energie steken in onze relatie? Of kies ik voor mezelf en de liefde, en begin ik een nieuw leven zonder mijn nummer 1? Als ik alle adviezen op dit forum lees, moet ik ook ooit stoppen met mijn nummer 2, maar hier ben ik nog niet aan toe. Ik weet het klinkt ontzettend stom.....Hoe lang doe je erover om te beslissen hoe je verder gaat in je leven?
Ik veroordeelde ook altijd mensen die vreemd gaan, totdat het jezelf overkomt! Ik zal dit nu ook nooit meer doen!
zondag 31 januari 2010 om 11:20
Hopeloos eigenlijk heb ik die beslissing niet genomen, het overkwam ons gewoon.. (hij wordt binnenkort vader) en dat maakt het erg moeilijk.
Probeer nu zoveel mogelijk de positieve dingen uit mijn relatie te halen, maar soms voelt het net alsof ik "nep"ben.
Diep van binnen weet ik ook wel dat ik met nr 2 ook nooit echt gelukkig zal kunnen worden. Maar we kunnen denk ik ook niet buiten elkaar. Nu voel ik me zo verdrietig, ga ik soms echt door een hel. Ik kan het mezelf niet aandoen om straks weer contact met hem te hebben en dan even later me weer zo voelen..
Probeer nu zoveel mogelijk de positieve dingen uit mijn relatie te halen, maar soms voelt het net alsof ik "nep"ben.
Diep van binnen weet ik ook wel dat ik met nr 2 ook nooit echt gelukkig zal kunnen worden. Maar we kunnen denk ik ook niet buiten elkaar. Nu voel ik me zo verdrietig, ga ik soms echt door een hel. Ik kan het mezelf niet aandoen om straks weer contact met hem te hebben en dan even later me weer zo voelen..
zondag 31 januari 2010 om 19:15
Frances, er heel schrijven hier twee dames mee die dat inderdaad overwogen hebben. Als ik het goed heb heeft één daarvan de eerste stap gezet. Bovendien is er iemand geweest die uiteindelijk gescheiden is maar haar nr 2 is nog bij zijn vrouw en de relatie is volgens mij over. De rest blijft allemaal waar ze zijn.
Jij vraagt je af of je vriend voor jou gaat kiezen. Ik denk het niet. Komt zelden voor, houdt vrijwel nooit stand.
Het hebben van twee liefdes is niet zo'n verheven zaak ben ik bang. Ook niet voor een man. Sterkte.
Jij vraagt je af of je vriend voor jou gaat kiezen. Ik denk het niet. Komt zelden voor, houdt vrijwel nooit stand.
Het hebben van twee liefdes is niet zo'n verheven zaak ben ik bang. Ook niet voor een man. Sterkte.
zondag 31 januari 2010 om 19:25
Vergelijk het maar met de topics van vrouwen die door hun man verlaten zijn voor een ander. Een man die echt voor een ander kiest wil niets liever dan bij haar zijn. Daar laat hij alles maar dan ook alles voor uit zijn handen vallen. Die mannen twijfelen en jojo'en niet. O ze slapen nog wel één keer met hun ex vrouw. Of zo. Maar ze GAAN en storten zich ter plekke in de armen van de minnares. Het feit dat jouw vriend rust wil, na moet denken, etc. geeft mij weinig hoop.
Hou jezelf niet langer voor de gek, hoe pijnlijk het ook is.
Hou jezelf niet langer voor de gek, hoe pijnlijk het ook is.
maandag 1 februari 2010 om 00:35
maandag 1 februari 2010 om 08:33
Ik ben bang van niet. Ik geloof wel dat hij twijfelt over zijn relatie, maar hij klinkt niet alsof hij met jou verder wil. Echt verliefde mensen doen rare dingen, maar ze nemen alleen afstand als ze niet verder willen met het onderwerp van hun liefde.
Nu heb ik natuurlijk de wijsheid niet in pacht, dus misschien zit ik er naast.
Nu heb ik natuurlijk de wijsheid niet in pacht, dus misschien zit ik er naast.
woensdag 3 februari 2010 om 15:01
Ik probeer mijn nr 2 ook los te laten. Want het is beter zo.
Ik wil mijn gezin geen pijn doen. Voor me zelf is dit niet wat ik wil en voel me hier erg ongelukkig over, maar ik weet heel diep van binnen dat het wel het beste is.
Ook voor mijn nr 2, alleen wij zien ons door het werk. En daar komen dan ook de problemen om de hoek kijken. Elke keer als we ons zien zijn daar weer die spanning, en de blikken alleen al!!!!!!!!!
Hoe gaan jullie hier mee om?
Het is zo moeilijk, ik wil afstand maar ook weer niet.
Want door hem voel ik me goed en gelukkig.
Bij nr 1 voel ik me veilig maar......
Ik wil mijn gezin geen pijn doen. Voor me zelf is dit niet wat ik wil en voel me hier erg ongelukkig over, maar ik weet heel diep van binnen dat het wel het beste is.
Ook voor mijn nr 2, alleen wij zien ons door het werk. En daar komen dan ook de problemen om de hoek kijken. Elke keer als we ons zien zijn daar weer die spanning, en de blikken alleen al!!!!!!!!!
Hoe gaan jullie hier mee om?
Het is zo moeilijk, ik wil afstand maar ook weer niet.
Want door hem voel ik me goed en gelukkig.
Bij nr 1 voel ik me veilig maar......
woensdag 3 februari 2010 om 15:28
Frances,
We vragen ons allemaal wel af, hoe zou het zijn als...............
Maar je moet je afvragen of het je allemaal waard is.
Voor mij geld dat ik wel gelukkiger zou zijn met nr 2,maar ik heb een verantwoording naar nr 1 en mijn kinderen. Dit weegt voor mij wel zwaarder dan mijn eigen geluk.Wie weet wat ik doe als mijn kinderen het huis uit gaan. Dit duurt nog wel even.
(jaartje of 5.)
En ik leef al zolang met deze gevoelens. Het moet toch een keer slijten!!!! Loop met deze gevoelens al 25 jaar. Alleen is het de laatste 2,5 jaar wel weer heftiger dan eerst.
Het is net een achtbaan aan gevoelens, dan heftig, vlinders in de buik etc., en dan voel ik alles een stuk minder intens.
We vragen ons allemaal wel af, hoe zou het zijn als...............
Maar je moet je afvragen of het je allemaal waard is.
Voor mij geld dat ik wel gelukkiger zou zijn met nr 2,maar ik heb een verantwoording naar nr 1 en mijn kinderen. Dit weegt voor mij wel zwaarder dan mijn eigen geluk.Wie weet wat ik doe als mijn kinderen het huis uit gaan. Dit duurt nog wel even.
(jaartje of 5.)
En ik leef al zolang met deze gevoelens. Het moet toch een keer slijten!!!! Loop met deze gevoelens al 25 jaar. Alleen is het de laatste 2,5 jaar wel weer heftiger dan eerst.
Het is net een achtbaan aan gevoelens, dan heftig, vlinders in de buik etc., en dan voel ik alles een stuk minder intens.
woensdag 3 februari 2010 om 15:36
Ik ga niet vreemd en ben geen minnares, maar hou wel van twee mannen.
Het is een chaos in mijn hoofd. Heb gebroken met mijn vriend, omdat ik contact met de ander wil en het hem niet aan kan doen tijdens onze relatie. Het is erg moeilijk, want wat geef ik op? Iemand waar ik veel van houd. Maar de ander waar het ook zo fijn mee voelt.
Misschien is het wel een illusie, maar het voelt zo sterk...
Het is een chaos in mijn hoofd. Heb gebroken met mijn vriend, omdat ik contact met de ander wil en het hem niet aan kan doen tijdens onze relatie. Het is erg moeilijk, want wat geef ik op? Iemand waar ik veel van houd. Maar de ander waar het ook zo fijn mee voelt.
Misschien is het wel een illusie, maar het voelt zo sterk...
woensdag 3 februari 2010 om 16:36
@Olga: het beste kan je het gewoon laten voor wat het is. De chemie accepteren als iets wat blijkbaar aanwezig is en wat nooit meer zal worden dan dit. Verzet je niet, maar geef je er ook niet aan over.
Natuurlijk denk je dat je met je nr. 2 gelukkiger bent dan met je nr. 1. Je bent verliefd en het is ook nog eens verboden. Maar hoe goed ken je je nr. 2 nu helemaal? Ben je ooit wekenlang met hem op vakantie geweest? Heb je hem ooit dag en nacht meegemaakt als hij druk is of moe, of niet lekker in zijn vel zit? Heb je wel eens serieus een beroep op hem moeten doen omdat je het echt moeilijk had. En dan bedoel ik geen gesprekken waarin hij natuurlijk allemaal mooie wijze dingen kan zeggen, maar echt. (Dag en nacht samen zijn na iets ergs, regelmatig met een ziek kind naar het ziekenhuis, jij moe en uitgeteld op de bank wegens ziek of verdriet waardoor alle zorg voor het gezin bij hem terecht komt of andersom.)
Dan pas leer je iemand echt kennen en weet je echt of je met hem gelukkiger bent dan met je nr. 1. Dus, als er nog iets van te maken valt tussen jou en je nr. 1, doe dat dan. Als dat niet zo is en je echt weg wil (zoals sommigen hier) ga daar mee aan de gang.
Een nr. 2 is de doodsteek voor een slecht huwelijk.
Het leuke aan een nr. 2 is de spanning, sensatie en het gevoel van verliefdheid. Als je niet in staat bent om daarvan te genieten en het verder te laten voor wat het is, ga je het heel moeilijk krijgen. En zelfs als je dat wel kan, dan ook nog.
Helaas weet ik ook (uit ervaring) dat je daar niet naar gaat luisteren. Zelfs Knipoogjes raadt het niemand aan om er aan te beginnen, en daar ben ik het helemaal mee eens. Want er uit stappen en een stap terug doen lukt je helemaal bijna niet meer.
Natuurlijk denk je dat je met je nr. 2 gelukkiger bent dan met je nr. 1. Je bent verliefd en het is ook nog eens verboden. Maar hoe goed ken je je nr. 2 nu helemaal? Ben je ooit wekenlang met hem op vakantie geweest? Heb je hem ooit dag en nacht meegemaakt als hij druk is of moe, of niet lekker in zijn vel zit? Heb je wel eens serieus een beroep op hem moeten doen omdat je het echt moeilijk had. En dan bedoel ik geen gesprekken waarin hij natuurlijk allemaal mooie wijze dingen kan zeggen, maar echt. (Dag en nacht samen zijn na iets ergs, regelmatig met een ziek kind naar het ziekenhuis, jij moe en uitgeteld op de bank wegens ziek of verdriet waardoor alle zorg voor het gezin bij hem terecht komt of andersom.)
Dan pas leer je iemand echt kennen en weet je echt of je met hem gelukkiger bent dan met je nr. 1. Dus, als er nog iets van te maken valt tussen jou en je nr. 1, doe dat dan. Als dat niet zo is en je echt weg wil (zoals sommigen hier) ga daar mee aan de gang.
Een nr. 2 is de doodsteek voor een slecht huwelijk.
Het leuke aan een nr. 2 is de spanning, sensatie en het gevoel van verliefdheid. Als je niet in staat bent om daarvan te genieten en het verder te laten voor wat het is, ga je het heel moeilijk krijgen. En zelfs als je dat wel kan, dan ook nog.
Helaas weet ik ook (uit ervaring) dat je daar niet naar gaat luisteren. Zelfs Knipoogjes raadt het niemand aan om er aan te beginnen, en daar ben ik het helemaal mee eens. Want er uit stappen en een stap terug doen lukt je helemaal bijna niet meer.
woensdag 3 februari 2010 om 22:23
Een overdenking…..
Ineens en heel onverwachts word je geconfronteerd met...... met jezelf, met jouw daden. Daden waarvan je gehoopt had dat je ze voor de buitenwereld verborgen zou kunnen houden, daden waarvan je gehoopt had dat ze geen consequenties zouden hebben.
Droom verder….
Ineens en uit een heel onverwachte hoek word je gedwongen om in de spiegel te kijken naar….. jezelf, naar jouw daden, jouw beslissing, jouw onvermogen. Het is onmogelijk om niet in die spiegel te kijken, want je wordt ermee geconfronteerd.
Kijk naar jezelf en verder….
Ineens en helemaal niet onverwachts komt uit wat je verborgen had willen houden. Het kan een opluchting zijn, het kan een belemmering zijn. Geen van beiden is waar. Het levert je heel veel emoties op, emoties waar je zelf over het algemeen wel mee om weet te gaan, maar zodra jouw geheim geen geheim meer is, komen die emoties naar boven.
Huil, niet om jezelf, maar om die ander….
Ineens, en je wist het heus wel, maar ontkende het, besef je wat je doet, welke risico’s je neemt. Je wilde het niet beseffen, je stopte het heel diep weg. Als je het maar diep genoeg wegstopt, lijkt het alsof het er niet is.
Keuze van jezelf, niet van die ander….
Twee liefdes…. Ik heb ze, hoe vaak heb ik mezelf al niet afgevraagd waarom, hoe vaak heb ik mezelf niet voor de keuze gezet, hoe vaak heb ik het uit proberen te leggen, hoe vaak heb ik mezelf verdedigd.
Twee liefdes…. Het is wel degelijk een keuze, elke dag opnieuw. Je kiest zelf voor een dubbelleven, je kiest zelf om je partner voor te liegen, je kiest zelf om je relatie en je gezin pijn te doen, je kiest zelf om je tweede liefde z’n partner en gezin pijn te doen. Je kiest voor jouw partner en gezin, ontneemt hen de keuze. Je kiest zelf om jezelf pijn te doen.
Twee liefdes…. Het klinkt zo mooi, maar is dat het ook? Twee liefdes…. is een wirwar van gevoelens. Twee liefdes …. is een eigen keuze. Twee liefdes…. kan je het aan, wil je het? Twee liefdes…. en straks misschien geen enkele geliefde meer….
Twee liefdes…. Een overdenking….
Besef heel goed wat je doet, maar met name wat je een ander aandoet!
http://www.youtube.com/watch?v=48tQvvzl ... re=channel
Meelezen op dit topic zal ik zeker nog wel, posten zal ik niet meer doen. Dat is mijn keuze, geen gedwongen keuze, maar wel eentje die ik genomen heb vanwege respect voor een stel geweldige lieve mensen.
Een advies kan ik zeker geven. Twee liefdes…. stop! begin er niet aan! Het advies zal niet aankomen, dovemansoren……, verstand en gevoel…..
Ineens en heel onverwachts word je geconfronteerd met...... met jezelf, met jouw daden. Daden waarvan je gehoopt had dat je ze voor de buitenwereld verborgen zou kunnen houden, daden waarvan je gehoopt had dat ze geen consequenties zouden hebben.
Droom verder….
Ineens en uit een heel onverwachte hoek word je gedwongen om in de spiegel te kijken naar….. jezelf, naar jouw daden, jouw beslissing, jouw onvermogen. Het is onmogelijk om niet in die spiegel te kijken, want je wordt ermee geconfronteerd.
Kijk naar jezelf en verder….
Ineens en helemaal niet onverwachts komt uit wat je verborgen had willen houden. Het kan een opluchting zijn, het kan een belemmering zijn. Geen van beiden is waar. Het levert je heel veel emoties op, emoties waar je zelf over het algemeen wel mee om weet te gaan, maar zodra jouw geheim geen geheim meer is, komen die emoties naar boven.
Huil, niet om jezelf, maar om die ander….
Ineens, en je wist het heus wel, maar ontkende het, besef je wat je doet, welke risico’s je neemt. Je wilde het niet beseffen, je stopte het heel diep weg. Als je het maar diep genoeg wegstopt, lijkt het alsof het er niet is.
Keuze van jezelf, niet van die ander….
Twee liefdes…. Ik heb ze, hoe vaak heb ik mezelf al niet afgevraagd waarom, hoe vaak heb ik mezelf niet voor de keuze gezet, hoe vaak heb ik het uit proberen te leggen, hoe vaak heb ik mezelf verdedigd.
Twee liefdes…. Het is wel degelijk een keuze, elke dag opnieuw. Je kiest zelf voor een dubbelleven, je kiest zelf om je partner voor te liegen, je kiest zelf om je relatie en je gezin pijn te doen, je kiest zelf om je tweede liefde z’n partner en gezin pijn te doen. Je kiest voor jouw partner en gezin, ontneemt hen de keuze. Je kiest zelf om jezelf pijn te doen.
Twee liefdes…. Het klinkt zo mooi, maar is dat het ook? Twee liefdes…. is een wirwar van gevoelens. Twee liefdes …. is een eigen keuze. Twee liefdes…. kan je het aan, wil je het? Twee liefdes…. en straks misschien geen enkele geliefde meer….
Twee liefdes…. Een overdenking….
Besef heel goed wat je doet, maar met name wat je een ander aandoet!
http://www.youtube.com/watch?v=48tQvvzl ... re=channel
Meelezen op dit topic zal ik zeker nog wel, posten zal ik niet meer doen. Dat is mijn keuze, geen gedwongen keuze, maar wel eentje die ik genomen heb vanwege respect voor een stel geweldige lieve mensen.
Een advies kan ik zeker geven. Twee liefdes…. stop! begin er niet aan! Het advies zal niet aankomen, dovemansoren……, verstand en gevoel…..
donderdag 4 februari 2010 om 10:27
Lieve knipoog, wat bewonder ik jou schrijftalent.
Wat kun jij herkenbare gevoelens en emoties toch goed verwoorden!
Ik was ook blij met je aanvulling daarna, want ik werd even héé bang voor jou.Een dikke knuffel voor je.
Een mooi nummer van Marco, ik haal ook veel steun uit teksten en muziek.
Voor mij is het nummer van Marco & Do; Voorbij, één grote herkenning.
"het is wel over, maar nog niet voorbij"
Loskomen, loslaten..... wat is het toch moeilijk.
Bosz voor jou ook een knuffel, dit forum heeft mij en al velen door moeilijke tijden heen gesleept, door al die lieve en waardevolle reacties.
Olga, zet 'm op meid, je denkt al in de goede richting.
Maar gevoel en verstand he.
Wil je echt loskomen, moet er afstand komen.(ook op het werk)
Er was hier ooit iemand die heeft een overplaatsing aangevraagd om echt los te komen, want elkaar blijven zien op het werk, is "kat op het spek binden"
Wat kun jij herkenbare gevoelens en emoties toch goed verwoorden!
Ik was ook blij met je aanvulling daarna, want ik werd even héé bang voor jou.Een dikke knuffel voor je.
Een mooi nummer van Marco, ik haal ook veel steun uit teksten en muziek.
Voor mij is het nummer van Marco & Do; Voorbij, één grote herkenning.
"het is wel over, maar nog niet voorbij"
Loskomen, loslaten..... wat is het toch moeilijk.
Bosz voor jou ook een knuffel, dit forum heeft mij en al velen door moeilijke tijden heen gesleept, door al die lieve en waardevolle reacties.
Olga, zet 'm op meid, je denkt al in de goede richting.
Maar gevoel en verstand he.
Wil je echt loskomen, moet er afstand komen.(ook op het werk)
Er was hier ooit iemand die heeft een overplaatsing aangevraagd om echt los te komen, want elkaar blijven zien op het werk, is "kat op het spek binden"
donderdag 4 februari 2010 om 16:10
Hallo Lieve meiden,
Knipoogje, Ik sluit me bij marla aan. Wat kun je het toch prachtig vertalen wat velen van ons diep van binnen voelen.
Je verwoord de gevoelens zo perfect. Het zelfde geldt ook voor Bosz!!!!
Ik put heel veel steun uit jullie reacties. En wat heb ik die nu nodig, want mijn achtbaan is op hol. Ik blijf gelukkig met me verstand denken en doen. En hou nr 2 op afstand, al wil ik dat het liefste niet.
Bosz, mijn nr 2 ken ik best goed, tuurlijk niet met ziekte van de kinderen of iets dergelijk, maar er zijn wel situaties geweest waarin we mekaar hebben kunnen steunen. Natuurlijk is het met nr 1 anders, want hier deel ik de liefde voor de kinderen mee. En zullen we alles doen in het belang van de kinderen.
Marla, Loslaten van nr 2 is erg moeilijk, het doet me zo een pijn. De gedachte dat ik hem niet meer zal zien.
Aan de andere kant mijn nr 1 is gelukkig wel aan het veranderen, of ik ooit die gevoelens zoals ik voor nr 2 voel zal krijgen. Ik denk het niet, maar ik neem genoegen met dit.
Ik zal mijn liefde voor nr 2 altijd in mijn hart houden, zo als ik dat tot nu toe ook heb gedaan.
Ik koester die gevoelens voor altijd want het is erg speciaal voor mij.
Deze plaat helpt mij.
Nick en Simon vaarwel verleden.
De hulp krijg ik van dit forum, deze chaos is mijn hoofd en hart durf ik hier eindelijk van me af te schrijven.
Knipoogje, Ik sluit me bij marla aan. Wat kun je het toch prachtig vertalen wat velen van ons diep van binnen voelen.
Je verwoord de gevoelens zo perfect. Het zelfde geldt ook voor Bosz!!!!
Ik put heel veel steun uit jullie reacties. En wat heb ik die nu nodig, want mijn achtbaan is op hol. Ik blijf gelukkig met me verstand denken en doen. En hou nr 2 op afstand, al wil ik dat het liefste niet.
Bosz, mijn nr 2 ken ik best goed, tuurlijk niet met ziekte van de kinderen of iets dergelijk, maar er zijn wel situaties geweest waarin we mekaar hebben kunnen steunen. Natuurlijk is het met nr 1 anders, want hier deel ik de liefde voor de kinderen mee. En zullen we alles doen in het belang van de kinderen.
Marla, Loslaten van nr 2 is erg moeilijk, het doet me zo een pijn. De gedachte dat ik hem niet meer zal zien.
Aan de andere kant mijn nr 1 is gelukkig wel aan het veranderen, of ik ooit die gevoelens zoals ik voor nr 2 voel zal krijgen. Ik denk het niet, maar ik neem genoegen met dit.
Ik zal mijn liefde voor nr 2 altijd in mijn hart houden, zo als ik dat tot nu toe ook heb gedaan.
Ik koester die gevoelens voor altijd want het is erg speciaal voor mij.
Deze plaat helpt mij.
Nick en Simon vaarwel verleden.
De hulp krijg ik van dit forum, deze chaos is mijn hoofd en hart durf ik hier eindelijk van me af te schrijven.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:30
Knipoogjes: kippevel .. maar echt het overdenken waard! Schrok in eerste instantie toen ik je verhaal las, gelukkig dat het niet zo is.
Ik snap heel goed wat je bedoelt, waarom je stopt met posten. Ik post ook niet veel, maar lees wel alles . Het doet me goed te lezen dat er meer mensen zijn zoals ik, met dezelfde gevoelens, vragen en twijfel. Maar ook met hetzelfde geluk! Want ook geluk is er zeker.
Frances: wij hebben samen besloten om bij onze nrs. 1 te blijven, hoewel het bij ons beiden vreselijk veel pijn doet. Het zijn onze nrs. 1 omdat dat de personen zijn waar we mee getrouwd zijn, qua gevoelens is mijn nr. 2 eigenlijk nr. 1 (en omgekeerd ook).
Maar omdat wij beiden OOK erg veel van onze partners en kinderen houden, willen wij ze die pijn niet aandoen. Beter wij saampjes de pijn van het niet samen zijn dan zij! Wij zien elkaar niet vaak en ook dan nog zijn we vaak niet alleen. Maar als we elkaar zien is het goed ....
Bosz: wat weet jij het toch altijd goed te verwoorden! Hoewel onze situaties niet gelijk zijn (jouw partner is op de hoogte) heb ik erg veel aan je postings! Dank je wel
Ik snap heel goed wat je bedoelt, waarom je stopt met posten. Ik post ook niet veel, maar lees wel alles . Het doet me goed te lezen dat er meer mensen zijn zoals ik, met dezelfde gevoelens, vragen en twijfel. Maar ook met hetzelfde geluk! Want ook geluk is er zeker.
Frances: wij hebben samen besloten om bij onze nrs. 1 te blijven, hoewel het bij ons beiden vreselijk veel pijn doet. Het zijn onze nrs. 1 omdat dat de personen zijn waar we mee getrouwd zijn, qua gevoelens is mijn nr. 2 eigenlijk nr. 1 (en omgekeerd ook).
Maar omdat wij beiden OOK erg veel van onze partners en kinderen houden, willen wij ze die pijn niet aandoen. Beter wij saampjes de pijn van het niet samen zijn dan zij! Wij zien elkaar niet vaak en ook dan nog zijn we vaak niet alleen. Maar als we elkaar zien is het goed ....
Bosz: wat weet jij het toch altijd goed te verwoorden! Hoewel onze situaties niet gelijk zijn (jouw partner is op de hoogte) heb ik erg veel aan je postings! Dank je wel
vrijdag 5 februari 2010 om 11:35
Marla en Olga: ik heb geprobeerd mijn nr.2 echt los te laten. Wij hebben elkaar een aantal jaren niet gezien of gesproken, en tuurlijk wordt het dan rustiger in je hoofd. Maar het gemis blijft, altijd!
Zoals ik al eerder geschreven had: ik heb de draadjes geprobeerd door te knippen, dit lukte redelijk op een klein stukje na. Maar toen ik hem - na al die jaren - weer zag, waren die doorgeknipte draadjes in 1 klap allemaal weer geheeld alsof er geen jaren tussen hadden gezeten.
Bij mij (en bij hem) zit het gevoel zo ontzettend diep, dat zal - denk ik - nooit meer overgaan.
Ik wil jullie alle sterkte wensen, het is zwaar, moeilijk en pijnlijk om je liefde los te laten. En ik hoop voor jullie dat het bij jullie wel gaat lukken, ik ben zelf na al die jaren weer helemaal terug bij af qua achtbaan, pijn en geluk!
Zoals ik al eerder geschreven had: ik heb de draadjes geprobeerd door te knippen, dit lukte redelijk op een klein stukje na. Maar toen ik hem - na al die jaren - weer zag, waren die doorgeknipte draadjes in 1 klap allemaal weer geheeld alsof er geen jaren tussen hadden gezeten.
Bij mij (en bij hem) zit het gevoel zo ontzettend diep, dat zal - denk ik - nooit meer overgaan.
Ik wil jullie alle sterkte wensen, het is zwaar, moeilijk en pijnlijk om je liefde los te laten. En ik hoop voor jullie dat het bij jullie wel gaat lukken, ik ben zelf na al die jaren weer helemaal terug bij af qua achtbaan, pijn en geluk!
vrijdag 5 februari 2010 om 14:04
Antilliaantje, misschien heb je het al eens geschreven maar hoelang hebben jullie elkaar niet gezien destijds?
Welk lijntje had jij nog niet doorgeknipt?
Is het bij jou destijds uitgekomen of was het jullie eigen keuze om te stoppen.
Ik ben ook al jaren een meelezer en schrijf af en toe weer even mee.
Dit forum is mijn enige echte uitlaatklep m.b.t. mijn gevoelens voor nr 2, en af en toe moet ik even schrijven.
Wij hebben geen lijntje meer.
Ja, een indirect lijntje door gezamenlijke "vrienden", dat blijft voor mij een moeilijk feit.
Het liefst zou ik ze willen bestoken met vragen over hem, maar ik houd mijn mond, spits mijn oren en houd me flink.
Ik ga ze ook steeds meer mijden.
Ik mis hem en zijn gezin, het is niet meer wat het was en dat zal ook nooit meer zo zijn. (dat hebben we aan ons zelf te danken.)
Ach wat zou ik graag weer eens heerlijk willen bijpraten met hem, samen een heerlijke boswandeling en delen wat er allemaal na zoveel jaar is gebeurd.
Maar ja, ik vraag me af of er dan het zelfde gebeurd als bij jou antilliaantje.
Had jij dit verwacht, gehoopt?
Ik denk nu steeds dat ik dit mezelf en onze dierbaren niet nog een keer aan zou kunnen / willen doen.
Dat ik het bij een sporadisch contact zou willen houden.
Of zoals flamenco, af en toe een telefoontje.
Of is dat een illiusie, weer het gevecht van gevoel en verstand.
Flamenco geeft het jou rust, dat je nu af en toe weet hoe het met hem gaat?
Ik blijf zo onrustig, maak me soms zorgen om hem, maar ik kan er niets mee.
Welk lijntje had jij nog niet doorgeknipt?
Is het bij jou destijds uitgekomen of was het jullie eigen keuze om te stoppen.
Ik ben ook al jaren een meelezer en schrijf af en toe weer even mee.
Dit forum is mijn enige echte uitlaatklep m.b.t. mijn gevoelens voor nr 2, en af en toe moet ik even schrijven.
Wij hebben geen lijntje meer.
Ja, een indirect lijntje door gezamenlijke "vrienden", dat blijft voor mij een moeilijk feit.
Het liefst zou ik ze willen bestoken met vragen over hem, maar ik houd mijn mond, spits mijn oren en houd me flink.
Ik ga ze ook steeds meer mijden.
Ik mis hem en zijn gezin, het is niet meer wat het was en dat zal ook nooit meer zo zijn. (dat hebben we aan ons zelf te danken.)
Ach wat zou ik graag weer eens heerlijk willen bijpraten met hem, samen een heerlijke boswandeling en delen wat er allemaal na zoveel jaar is gebeurd.
Maar ja, ik vraag me af of er dan het zelfde gebeurd als bij jou antilliaantje.
Had jij dit verwacht, gehoopt?
Ik denk nu steeds dat ik dit mezelf en onze dierbaren niet nog een keer aan zou kunnen / willen doen.
Dat ik het bij een sporadisch contact zou willen houden.
Of zoals flamenco, af en toe een telefoontje.
Of is dat een illiusie, weer het gevecht van gevoel en verstand.
Flamenco geeft het jou rust, dat je nu af en toe weet hoe het met hem gaat?
Ik blijf zo onrustig, maak me soms zorgen om hem, maar ik kan er niets mee.
vrijdag 5 februari 2010 om 14:14
Verdriet en geluk ligt kort bij elkaar!!!
In mijn hoofd is het helder, laat nr 2 los en probeer hem te vergeten, dit zal niet makkelijk zijn. Maar ik wil met nr 1 en mijn kinderen verder!!
Nu mijn hart nog.
Voor iedereen sterkte met deze achtbaan, als het voor mij weer moeilijk wordt lees ik weer even op dit forum. (weer met beide benen op de grond staan.)
In mijn hoofd is het helder, laat nr 2 los en probeer hem te vergeten, dit zal niet makkelijk zijn. Maar ik wil met nr 1 en mijn kinderen verder!!
Nu mijn hart nog.
Voor iedereen sterkte met deze achtbaan, als het voor mij weer moeilijk wordt lees ik weer even op dit forum. (weer met beide benen op de grond staan.)