Thuis
alle pijlers
Tranendal... mijn kat gaat dood
dinsdag 26 januari 2010 om 19:22
Lieve mensen,
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zaterdag 30 januari 2010 om 16:02
quote:Toulouse31 schreef op 29 januari 2010 @ 21:21:
Hier nog één die zit te janken. Ik vond 17 al oud, de leeftijd waarop mijn kater moest gaan. Zijn moeder van 19 leeft nog en ik zie enorm op tegen het moment dat zij moet gaan, mijn lieve Lisa. Ik huil niet zo snel, maar dit... *slik*
Je kat heeft een prachtig leven gehad lees ik wel en hij is daar vast dankbaar voor, daar waar hij nu is.
Sterkte in ieder geval.
Hoi Toulouse,
Lief dat je meejankt
17 jaar is ook echt een prachtige leeftijd voor een kat! Wat fijn voor je dat zijn moeder nog steeds leeft. Ik hoop dat je nog een tijd van haar mag genieten.
En echt hoor, denk misschien nog maar eens terug aan dit topic als het zover is, ook ik dacht werkelijk dat mijn leven zou eindigen zonder mijn lieverd. En natuurlijk, er zit een gapend gat in mijn hart en het is nog maar zo kort geleden, dus doet nog vreselijk zeer. Maar ik ben ervan overtuigd dat de pijn zal vervagen en er mooie herinneringen voor in de plaats komen.
Hier nog één die zit te janken. Ik vond 17 al oud, de leeftijd waarop mijn kater moest gaan. Zijn moeder van 19 leeft nog en ik zie enorm op tegen het moment dat zij moet gaan, mijn lieve Lisa. Ik huil niet zo snel, maar dit... *slik*
Je kat heeft een prachtig leven gehad lees ik wel en hij is daar vast dankbaar voor, daar waar hij nu is.
Sterkte in ieder geval.
Hoi Toulouse,
Lief dat je meejankt
17 jaar is ook echt een prachtige leeftijd voor een kat! Wat fijn voor je dat zijn moeder nog steeds leeft. Ik hoop dat je nog een tijd van haar mag genieten.
En echt hoor, denk misschien nog maar eens terug aan dit topic als het zover is, ook ik dacht werkelijk dat mijn leven zou eindigen zonder mijn lieverd. En natuurlijk, er zit een gapend gat in mijn hart en het is nog maar zo kort geleden, dus doet nog vreselijk zeer. Maar ik ben ervan overtuigd dat de pijn zal vervagen en er mooie herinneringen voor in de plaats komen.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zaterdag 30 januari 2010 om 18:17
Lieve Bocadillo,
Ja, het doet me gewoon goed hier te schrijven en terugreageren is wel het minste wat ik kan doen, vind ik, iedereen heeft zo ontzettend meegeleefd hier.
Erg lief dat je nog aan ons gedacht hebt de afgelopen dagen.
Heb je nu zelf honden en/of katten?
Tja... wat mijn lieverd mankeerde is nooit echt helemaal duidelijk geworden. Met de jaarlijkse inentingen afgelopen mei, heeft de dierenarts bloed bij hem afgenomen om lever en nieren te checken. Nierwaardes waren prima (ongelooflijk bijna voor een kat van 20) maar zijn leverwaardes waren ongelooflijk hoog.
Er kon een scan/echo gemaakt worden om te kijken of het een levertumor was, of iets anders.
Ik heb daar toen een paar dagen over nagedacht en besloten het niet te doen. Ik vond dat we er uiteindelijk niets mee op zouden schieten, want op en neer naar de dierenarts levert alleen maar meer stress op voor zo'n oude kat. Weet je wat het is? Dan laat je het onderzoeken, en dan blijkt het bijv. inderdaad een levertumor. En dan? De kat kan toch niet meer worden geopereerd i.v.m. te hoge leeftijd en medicijnen geven lukte bij deze kat al helemaal niet. Hij gaf op het laatst erg veel over, medicijnen zouden er nooit ingebleven zijn.
Dierenarts gaf me groot gelijk toen in deze beslissing. We zouden eerst aanzien hoe e.e.a. zich verder zou ontwikkelen. In oktober afgelopen jaar ben ik weer met mijn kat naar de dierenarts geweest, omdat er een dikke knobbel op zijn wang zat en hij zich overduidelijk niet lekker voelde. Ik vreesde al het ergste (mondtumor of zo) en stond jankend met kat bij de dierenarts, erop voorbereid te horen dat de kat moest inslapen. Bleek het een abces door een vechtwond te zijn. Ze hebben toen het abces geleegd, de kat voor een maand antibiotica ingespoten en dierenarts vond dat hij er nog erg goed uitzag, en dacht dat hij zeker nog wel 1 of 2 jaartjes mee zou kunnen.
Helaas is die "voorspelling" niet uitgekomen en heeft de lever van lieverd het uiteindelijk helaas toch nog opgegeven. Hij zag ook gelig op het laatst, dat verklaart een leverkwaal ook wel, denk ik.
Op zich was het wel gek, want de kat had zo'n super opleving nadat het abces verwijderd was, hij leek wel weer een jonge knul. Daarom kwam het denk ik toch nog zo hard aan toen hij uiteindelijk toch nog zo ziek bleek en er geen opleving meer zou komen.
Ik denk niet dat hij pijn heeft gehad. Dan had ik het moeten merken. Hij was wel steeds erg misselijk, dat was overduidelijk en kon op het laatst dus steeds slechter eten, wat natuurlijk ook funest was voor zijn al zieke lever.
Lieverd heeft zo'n twee weken voor zijn overlijden niet meer gespind, alleen dus die ene keer, dat laatste uur van afscheid nemen, met de warme kruik waarvan hij overduidelijk lag te genieten met de laatste kracht die hij nog in zich had.
Ik heb dat ook eerder gehoord, wat Olijfje zegt, dat katten spinnen als ze pijn hebben. Maar op die manier heb ik het gelukkig niet ervaren, dan had mijn kat al die weken voor zijn dood wel meer gespind denk ik, als hij pijn zou hebben gehad. Hoop ik dan maar...
Met die uitleg in mijn andere bericht over moment van inslapen bedoelde ik meer te zeggen dat de dierenarts zei dat hij in een soort van coma was, eigenlijk dus een heel soort van diepe slaap. Mijn uitdrukking van "geen pijn meer hebben" was meer bedoeld als soort van dat zijn oude lijf gewoon niet meer verder kon, niet dat hij echt pijn zou lijden. Blijft lastig uitleggen hoor via getypte woorden op zo'n schermpje
Olijfje, ook voor jou
Ja, het doet me gewoon goed hier te schrijven en terugreageren is wel het minste wat ik kan doen, vind ik, iedereen heeft zo ontzettend meegeleefd hier.
Erg lief dat je nog aan ons gedacht hebt de afgelopen dagen.
Heb je nu zelf honden en/of katten?
Tja... wat mijn lieverd mankeerde is nooit echt helemaal duidelijk geworden. Met de jaarlijkse inentingen afgelopen mei, heeft de dierenarts bloed bij hem afgenomen om lever en nieren te checken. Nierwaardes waren prima (ongelooflijk bijna voor een kat van 20) maar zijn leverwaardes waren ongelooflijk hoog.
Er kon een scan/echo gemaakt worden om te kijken of het een levertumor was, of iets anders.
Ik heb daar toen een paar dagen over nagedacht en besloten het niet te doen. Ik vond dat we er uiteindelijk niets mee op zouden schieten, want op en neer naar de dierenarts levert alleen maar meer stress op voor zo'n oude kat. Weet je wat het is? Dan laat je het onderzoeken, en dan blijkt het bijv. inderdaad een levertumor. En dan? De kat kan toch niet meer worden geopereerd i.v.m. te hoge leeftijd en medicijnen geven lukte bij deze kat al helemaal niet. Hij gaf op het laatst erg veel over, medicijnen zouden er nooit ingebleven zijn.
Dierenarts gaf me groot gelijk toen in deze beslissing. We zouden eerst aanzien hoe e.e.a. zich verder zou ontwikkelen. In oktober afgelopen jaar ben ik weer met mijn kat naar de dierenarts geweest, omdat er een dikke knobbel op zijn wang zat en hij zich overduidelijk niet lekker voelde. Ik vreesde al het ergste (mondtumor of zo) en stond jankend met kat bij de dierenarts, erop voorbereid te horen dat de kat moest inslapen. Bleek het een abces door een vechtwond te zijn. Ze hebben toen het abces geleegd, de kat voor een maand antibiotica ingespoten en dierenarts vond dat hij er nog erg goed uitzag, en dacht dat hij zeker nog wel 1 of 2 jaartjes mee zou kunnen.
Helaas is die "voorspelling" niet uitgekomen en heeft de lever van lieverd het uiteindelijk helaas toch nog opgegeven. Hij zag ook gelig op het laatst, dat verklaart een leverkwaal ook wel, denk ik.
Op zich was het wel gek, want de kat had zo'n super opleving nadat het abces verwijderd was, hij leek wel weer een jonge knul. Daarom kwam het denk ik toch nog zo hard aan toen hij uiteindelijk toch nog zo ziek bleek en er geen opleving meer zou komen.
Ik denk niet dat hij pijn heeft gehad. Dan had ik het moeten merken. Hij was wel steeds erg misselijk, dat was overduidelijk en kon op het laatst dus steeds slechter eten, wat natuurlijk ook funest was voor zijn al zieke lever.
Lieverd heeft zo'n twee weken voor zijn overlijden niet meer gespind, alleen dus die ene keer, dat laatste uur van afscheid nemen, met de warme kruik waarvan hij overduidelijk lag te genieten met de laatste kracht die hij nog in zich had.
Ik heb dat ook eerder gehoord, wat Olijfje zegt, dat katten spinnen als ze pijn hebben. Maar op die manier heb ik het gelukkig niet ervaren, dan had mijn kat al die weken voor zijn dood wel meer gespind denk ik, als hij pijn zou hebben gehad. Hoop ik dan maar...
Met die uitleg in mijn andere bericht over moment van inslapen bedoelde ik meer te zeggen dat de dierenarts zei dat hij in een soort van coma was, eigenlijk dus een heel soort van diepe slaap. Mijn uitdrukking van "geen pijn meer hebben" was meer bedoeld als soort van dat zijn oude lijf gewoon niet meer verder kon, niet dat hij echt pijn zou lijden. Blijft lastig uitleggen hoor via getypte woorden op zo'n schermpje
Olijfje, ook voor jou
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zaterdag 30 januari 2010 om 20:13
quote:Soulcats schreef op 30 januari 2010 @ 18:17:
Lieve Bocadillo,
Ik heb dat ook eerder gehoord, wat Olijfje zegt, dat katten spinnen als ze pijn hebben. Maar op die manier heb ik het gelukkig niet ervaren, dan had mijn kat al die weken voor zijn dood wel meer gespind denk ik, als hij pijn zou hebben gehad. Hoop ik dan maar...
Hallo Soulcats,
ik moest je even quoten want ik lees net ergens anders dat katten met hun gespin eventuele pijn kunnen verlichten.
Een soort ingebouwde pijnstiller.
Het heeft iets met de frequentie van het geluid/gespin te maken.
Nog heel veel sterkte en blijf maar lekker hier schrijven
Lieve Bocadillo,
Ik heb dat ook eerder gehoord, wat Olijfje zegt, dat katten spinnen als ze pijn hebben. Maar op die manier heb ik het gelukkig niet ervaren, dan had mijn kat al die weken voor zijn dood wel meer gespind denk ik, als hij pijn zou hebben gehad. Hoop ik dan maar...
Hallo Soulcats,
ik moest je even quoten want ik lees net ergens anders dat katten met hun gespin eventuele pijn kunnen verlichten.
Een soort ingebouwde pijnstiller.
Het heeft iets met de frequentie van het geluid/gespin te maken.
Nog heel veel sterkte en blijf maar lekker hier schrijven
zondag 31 januari 2010 om 11:38
quote:janejane38 schreef op 30 januari 2010 @ 00:08:
[...]
...
Wat een hartverscheurend verhaal Janejane, ik heb de ogen uit mijn hoofd gehuild
Maar wat een mooi afscheid hebben jullie de kat gegeven en wat ontzettend lief van je kinderen ook hoe zij hebben meegewerkt jullie lieve kat een zo mooi mogelijk afscheid te geven.
Kan me zo goed voorstellen dat je dat kat nog steeds zo mist...
Prachtig wat je omschrijft van die plek in de tuin, een cirkel van stenen en de roos. Wauw... ook daar spreekt zóveel kattenliefde uit!
Misschien kinderachtig, maar zelfs ik (notabene 44 jaar) koester de haren van mijn kat en zijn twee snorharen die ik heb afgeknipt. Het doosje staat op mijn nachtkastje naast m'n bed. Zo voelt hij bij me.
Sterkte met je gemis Jane
[...]
...
Wat een hartverscheurend verhaal Janejane, ik heb de ogen uit mijn hoofd gehuild
Maar wat een mooi afscheid hebben jullie de kat gegeven en wat ontzettend lief van je kinderen ook hoe zij hebben meegewerkt jullie lieve kat een zo mooi mogelijk afscheid te geven.
Kan me zo goed voorstellen dat je dat kat nog steeds zo mist...
Prachtig wat je omschrijft van die plek in de tuin, een cirkel van stenen en de roos. Wauw... ook daar spreekt zóveel kattenliefde uit!
Misschien kinderachtig, maar zelfs ik (notabene 44 jaar) koester de haren van mijn kat en zijn twee snorharen die ik heb afgeknipt. Het doosje staat op mijn nachtkastje naast m'n bed. Zo voelt hij bij me.
Sterkte met je gemis Jane
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zondag 31 januari 2010 om 11:47
quote:propje schreef op 30 januari 2010 @ 20:13:
[...]
Hallo Soulcats,
ik moest je even quoten want ik lees net ergens anders dat katten met hun gespin eventuele pijn kunnen verlichten.
Een soort ingebouwde pijnstiller.
Het heeft iets met de frequentie van het geluid/gespin te maken.
Nog heel veel sterkte en blijf maar lekker hier schrijven
Ja precies Propje, zoiets meen ik ook eens ergens te hebben gelezen. Maar ik denk dat mijn lieverd gelukkig geen pijn heeft gehad omdat hij dus de weken voor zijn overlijden echt zelden gespind heeft, alleen dus in dat laatste uur, toen hij met zijn laatste kracht lag te genieten van de warme kruik.
Ik heb de afgelopen maanden zo intensief voor hem gezorgd dat ik gemerkt zou moeten hebben als hij pijn zou hebben gehad.
Hij liet eigenlijk de hele tijd alleen maar merken dat hij vreselijk graag wilde blijven. Tot dat moment dat we allebei wisten dat het niet meer ging...
[...]
Hallo Soulcats,
ik moest je even quoten want ik lees net ergens anders dat katten met hun gespin eventuele pijn kunnen verlichten.
Een soort ingebouwde pijnstiller.
Het heeft iets met de frequentie van het geluid/gespin te maken.
Nog heel veel sterkte en blijf maar lekker hier schrijven
Ja precies Propje, zoiets meen ik ook eens ergens te hebben gelezen. Maar ik denk dat mijn lieverd gelukkig geen pijn heeft gehad omdat hij dus de weken voor zijn overlijden echt zelden gespind heeft, alleen dus in dat laatste uur, toen hij met zijn laatste kracht lag te genieten van de warme kruik.
Ik heb de afgelopen maanden zo intensief voor hem gezorgd dat ik gemerkt zou moeten hebben als hij pijn zou hebben gehad.
Hij liet eigenlijk de hele tijd alleen maar merken dat hij vreselijk graag wilde blijven. Tot dat moment dat we allebei wisten dat het niet meer ging...
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zondag 31 januari 2010 om 12:19
Lieve Soulcats, ik wil je ook nog even zeggen dat ik diep ontroerd ben door je verhaal. Ik heb gisteren je topic gelezen, en ontzettend gehuild. Wat beschrijf je het mooi, en....zo herkenbaar. Ik heb zelf twee katten die me zo ontzettend dierbaar zijn....De oudste, Cleo is alweer bijna 16 en wordt nu echt oud. Doof, magerder....ik ga haar straks nog eens even lekker knuffelen....
Ik heb een zwart-witte kater gehad, Max, en toen ik hem moest laten inslapen, heb ik een brief aan hem geschreven. Dat troostte me toen heel erg.....
Gaat het een beetje met je?
Hele dikke knuffel,
Catje.
Ik heb een zwart-witte kater gehad, Max, en toen ik hem moest laten inslapen, heb ik een brief aan hem geschreven. Dat troostte me toen heel erg.....
Gaat het een beetje met je?
Hele dikke knuffel,
Catje.
zondag 31 januari 2010 om 12:23
zondag 31 januari 2010 om 19:12
quote:Cateye schreef op 31 januari 2010 @ 12:19:
Lieve Soulcats, ik wil je ook nog even zeggen dat ik diep ontroerd ben door je verhaal. Ik heb gisteren je topic gelezen, en ontzettend gehuild. Wat beschrijf je het mooi, en....zo herkenbaar. Ik heb zelf twee katten die me zo ontzettend dierbaar zijn....De oudste, Cleo is alweer bijna 16 en wordt nu echt oud. Doof, magerder....ik ga haar straks nog eens even lekker knuffelen....
Ik heb een zwart-witte kater gehad, Max, en toen ik hem moest laten inslapen, heb ik een brief aan hem geschreven. Dat troostte me toen heel erg.....
Gaat het een beetje met je?
Hele dikke knuffel,
Catje.
Lieve Cateye/Catje, dankjewel!
Wat mooi dat je een brief geschreven hebt aan je kat. Als het jou maar troost gaf meis, dat is het allerbelangrijkste. Is je kat begraven of gecremeerd met de brief erbij?
Geniet nog lang van je lieve Cleo en je andere kat en blijf vooral veel en vaak knuffelen. Knuffelen met een kat is een van de fijnste dingen die er is.
Vandaag heb ik ff een rotdag. Ik heb alles van afgelopen woendag nu gewassen en het voelt zo definitief. Ben de hele dag al erg verdrietig.
Het klinkt gek, maar ik zou blij zijn als hij weer thuis is a.s. woensdag. Kan niet wachten zijn as te gaan halen hij voelt zo ver weg nu op een of andere manier
Mijn andere kat, die 13 jaar met mijn lieverd is samen geweest had het vandaag ook weer moeilijk. Hij is mauwerig (heeft 'ie normaal nooit eigenlijk) en wil bergen aandacht (da's geen probleem )
Morgen en dinsdag weer werken, dat leidt wel weer lekker af en dan dus woensdag naar het crematorium.
Lieve Soulcats, ik wil je ook nog even zeggen dat ik diep ontroerd ben door je verhaal. Ik heb gisteren je topic gelezen, en ontzettend gehuild. Wat beschrijf je het mooi, en....zo herkenbaar. Ik heb zelf twee katten die me zo ontzettend dierbaar zijn....De oudste, Cleo is alweer bijna 16 en wordt nu echt oud. Doof, magerder....ik ga haar straks nog eens even lekker knuffelen....
Ik heb een zwart-witte kater gehad, Max, en toen ik hem moest laten inslapen, heb ik een brief aan hem geschreven. Dat troostte me toen heel erg.....
Gaat het een beetje met je?
Hele dikke knuffel,
Catje.
Lieve Cateye/Catje, dankjewel!
Wat mooi dat je een brief geschreven hebt aan je kat. Als het jou maar troost gaf meis, dat is het allerbelangrijkste. Is je kat begraven of gecremeerd met de brief erbij?
Geniet nog lang van je lieve Cleo en je andere kat en blijf vooral veel en vaak knuffelen. Knuffelen met een kat is een van de fijnste dingen die er is.
Vandaag heb ik ff een rotdag. Ik heb alles van afgelopen woendag nu gewassen en het voelt zo definitief. Ben de hele dag al erg verdrietig.
Het klinkt gek, maar ik zou blij zijn als hij weer thuis is a.s. woensdag. Kan niet wachten zijn as te gaan halen hij voelt zo ver weg nu op een of andere manier
Mijn andere kat, die 13 jaar met mijn lieverd is samen geweest had het vandaag ook weer moeilijk. Hij is mauwerig (heeft 'ie normaal nooit eigenlijk) en wil bergen aandacht (da's geen probleem )
Morgen en dinsdag weer werken, dat leidt wel weer lekker af en dan dus woensdag naar het crematorium.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zondag 31 januari 2010 om 19:19
quote:Sam1973 schreef op 31 januari 2010 @ 12:23:
Ow, wat een verdriet.
Zaterdag 2 januari is mijn Max van vijftienenhalf ook overleden. Precies net als jouw lieve kat. Ook hier (achteraf gezien) te lang zo gelaten maar uiteindelijk besloten. Zo kan het niet meer verder.
En ja dat gemis blijft maar het slijt.
Sterkte!
Sam!
Wat ontzettend verdrietig!
Wat een stoere naam, Max.
Het is ook vreselijk moeilijk om "het moment" te kiezen daarom ligt uitstel op de loer.
Ik ging ervan uit dat de dag zou komen dat ik het écht zou weten. En dat was dus dinsdagavond. Toen besefte ik dat het de enige juiste beslissing was. Maar wat een zware en emotionele beslissing was dat... ik dacht werkelijk dat ik het niet zou kunnen.
Voel je niet schuldig dat je misschien e.e.a. te lang hebt aangezien, je bent toch sterk genoeg geweest je beestje op het laatst het beste te gunnen en dat is alles wat belangrijk is
Sterkte met je verlies
Ow, wat een verdriet.
Zaterdag 2 januari is mijn Max van vijftienenhalf ook overleden. Precies net als jouw lieve kat. Ook hier (achteraf gezien) te lang zo gelaten maar uiteindelijk besloten. Zo kan het niet meer verder.
En ja dat gemis blijft maar het slijt.
Sterkte!
Sam!
Wat ontzettend verdrietig!
Wat een stoere naam, Max.
Het is ook vreselijk moeilijk om "het moment" te kiezen daarom ligt uitstel op de loer.
Ik ging ervan uit dat de dag zou komen dat ik het écht zou weten. En dat was dus dinsdagavond. Toen besefte ik dat het de enige juiste beslissing was. Maar wat een zware en emotionele beslissing was dat... ik dacht werkelijk dat ik het niet zou kunnen.
Voel je niet schuldig dat je misschien e.e.a. te lang hebt aangezien, je bent toch sterk genoeg geweest je beestje op het laatst het beste te gunnen en dat is alles wat belangrijk is
Sterkte met je verlies
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zondag 31 januari 2010 om 19:24
quote:Olijfje_ schreef op 31 januari 2010 @ 18:52:
Even weer een vanwege alle verdrietige en ook mooie verhalen!
Misschien is het ook een idee om mee te komen schrijven op 'Tetter hier over je dier'? Wees welkom, de deur staat er open!
bedankt Olijfje! Lief dat je nog steeds meeleeft. De verhalen zijn inderdaad hartverscheurend hier...
Wat een super aanbod dat ik op "tetter" mag komen meeschrijven.
Ik durfde eigenlijk niet zo goed, jullie zijn al zo lang onderweg op dat topic.
Ik zal al m'n moed verzamelen om eens een kijkje te komen nemen
Liefs, Soulcats
Even weer een vanwege alle verdrietige en ook mooie verhalen!
Misschien is het ook een idee om mee te komen schrijven op 'Tetter hier over je dier'? Wees welkom, de deur staat er open!
bedankt Olijfje! Lief dat je nog steeds meeleeft. De verhalen zijn inderdaad hartverscheurend hier...
Wat een super aanbod dat ik op "tetter" mag komen meeschrijven.
Ik durfde eigenlijk niet zo goed, jullie zijn al zo lang onderweg op dat topic.
Ik zal al m'n moed verzamelen om eens een kijkje te komen nemen
Liefs, Soulcats
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zondag 31 januari 2010 om 23:30
Lieve Soulcats, ik heb de brief geschreven toen Maxje al gecremeerd was. Ik heb hem nog steeds.
Ik vind zo'n knuffelsteen mooi...ik houd het in mijn gedachten.
Ja, katten...wat een heerlijke dieren. En wat doet het pijn als je ze moet missen...ik heb al aardig wat katten moeten missen, ze zitten voorgoed in mijn hart.
Ik vind zo'n knuffelsteen mooi...ik houd het in mijn gedachten.
Ja, katten...wat een heerlijke dieren. En wat doet het pijn als je ze moet missen...ik heb al aardig wat katten moeten missen, ze zitten voorgoed in mijn hart.
maandag 1 februari 2010 om 11:50
Dank je wel!
Ik heb Max zelf begraven in mijn tuintje en ik ben daar blij om! Zo dicht bij mij in mijn hart en tuintje.
Elke dag kijk ik naar zijn grafje.
Zijn zusje is zes jaar geleden elders begraven in een andere tuin. (Ik ben namelijk in de tussentijd verhuisd en dat vind ik heel jammer maar het was toendertijd ook een fijn idee om te weten dat Mimi daar ook zo dicht bij mij was).
Veel sterkte gewenst op woensdag. Zal zeker zo emotioneel worden.
Ik heb Max zelf begraven in mijn tuintje en ik ben daar blij om! Zo dicht bij mij in mijn hart en tuintje.
Elke dag kijk ik naar zijn grafje.
Zijn zusje is zes jaar geleden elders begraven in een andere tuin. (Ik ben namelijk in de tussentijd verhuisd en dat vind ik heel jammer maar het was toendertijd ook een fijn idee om te weten dat Mimi daar ook zo dicht bij mij was).
Veel sterkte gewenst op woensdag. Zal zeker zo emotioneel worden.
I am Spaaartaaacus.
maandag 1 februari 2010 om 12:55
quote:Soulcats schreef op 30 januari 2010 @ 15:52:
[...]
Ik heb m'n hele leven al "iets" met stenen/keien, kiezels en schelpen. Verzamel ze uit alle landen en exact nog waar alles vandaan komt (call me stupid ).
Heb hier in huis een mooie schaal staan, waar een aantal stenen op liggen met een voor mij (heel) bijzondere betekenis en daar komt knuffelsteen ook bij te liggen. Dat lijkt me een mooie plek.
Er kan maar een beetje as in zo'n steen (is trouwens helemaal geen rare vraag!) omdat er een soort van cilindervormig gaatje in wordt geboord in de lengte van de steen (kiezelvormig), dat wordt afgesloten met een draaidopje van metaal (denk ik).
Het as is dus niet in de steen verwerkt, in de zin van dat het er doorheen zit, als je begrijpt wat ik bedoel.
Vandaar dat niet alle as erin past, de kiezel is totaal maar zo'n 7 cm. lang. Net hetzelfde al zou je bijvoorbeeld het as van een dierbare in een sieraad laten verwerken, dan is dan ook maar een heel klein beetje as.
Heb je zelf trouwens ook katten of hebben jullie weer een hond genomen?
Wat een mooie en bijzondere plek voor je knuffelsteen! Omringt door allerlei spulletjes die jou dierbaar zijn, een mooie gedachte!
Bedankt voor je uitleg over de steen en de hoeveelheid as die erin gaat. Ik dacht dat de steen groter zou zijn, maar als deze maar 7 cm lang is dan lijkt het me logisch dat er maar een beetje in gaat.
Wij hebben momenteel geen hond, maar in de toekomst halen we er zeker weer eentje (of meerdere) in huis! En dan gaan we ook zeker de knuffelsteen in gedachten houden als het eenmaal zover is, ik vind het een ontzettend mooi idee en wat je zegt; alleen de naam al...
Hoe is het verder met jou en je ene kat?
Liefs
[...]
Ik heb m'n hele leven al "iets" met stenen/keien, kiezels en schelpen. Verzamel ze uit alle landen en exact nog waar alles vandaan komt (call me stupid ).
Heb hier in huis een mooie schaal staan, waar een aantal stenen op liggen met een voor mij (heel) bijzondere betekenis en daar komt knuffelsteen ook bij te liggen. Dat lijkt me een mooie plek.
Er kan maar een beetje as in zo'n steen (is trouwens helemaal geen rare vraag!) omdat er een soort van cilindervormig gaatje in wordt geboord in de lengte van de steen (kiezelvormig), dat wordt afgesloten met een draaidopje van metaal (denk ik).
Het as is dus niet in de steen verwerkt, in de zin van dat het er doorheen zit, als je begrijpt wat ik bedoel.
Vandaar dat niet alle as erin past, de kiezel is totaal maar zo'n 7 cm. lang. Net hetzelfde al zou je bijvoorbeeld het as van een dierbare in een sieraad laten verwerken, dan is dan ook maar een heel klein beetje as.
Heb je zelf trouwens ook katten of hebben jullie weer een hond genomen?
Wat een mooie en bijzondere plek voor je knuffelsteen! Omringt door allerlei spulletjes die jou dierbaar zijn, een mooie gedachte!
Bedankt voor je uitleg over de steen en de hoeveelheid as die erin gaat. Ik dacht dat de steen groter zou zijn, maar als deze maar 7 cm lang is dan lijkt het me logisch dat er maar een beetje in gaat.
Wij hebben momenteel geen hond, maar in de toekomst halen we er zeker weer eentje (of meerdere) in huis! En dan gaan we ook zeker de knuffelsteen in gedachten houden als het eenmaal zover is, ik vind het een ontzettend mooi idee en wat je zegt; alleen de naam al...
Hoe is het verder met jou en je ene kat?
Liefs
maandag 1 februari 2010 om 13:34
quote:Soulcats schreef op 31 januari 2010 @ 19:12:
[...]
Vandaag heb ik ff een rotdag. Ik heb alles van afgelopen woendag nu gewassen en het voelt zo definitief. Ben de hele dag al erg verdrietig.
Mijn andere kat, die 13 jaar met mijn lieverd is samen geweest had het vandaag ook weer moeilijk.
O, wat naar, ik lees net dat je gisteren zo'n rotdag hebt gehad en je kat ook...
Maar ook weer o zo begrijpelijk, het is ook nog zo vers, zo kort geleden... Zondag is ook echt zo'n dag daarvoor. Doordeweeks heb je je werk, doe je een boodschapje hier en daar, is er het huishouden, kortom; er is wat afleiding. Maar de zondag... een dag waarop je vaak tijd hebt om na te gaan denken en je weer eens extra beseft dat lieverd er nu niet meer is.
Weet dat het echt slijt op den duur en dat je het over een tijdje een plekje kan geven. Houd vast aan de gedachte dat je kat een superfijn leven heeft gehad bij jou en dat hij zo geweldig oud heeft mogen worden. Kop op!
quote:Soulcats schreef op 31 januari 2010 @ 19:19:
[...]
Het is ook vreselijk moeilijk om "het moment" te kiezen daarom ligt uitstel op de loer.
Ik ging ervan uit dat de dag zou komen dat ik het écht zou weten. En dat was dus dinsdagavond. Toen besefte ik dat het de enige juiste beslissing was. Maar wat een zware en emotionele beslissing was dat... ik dacht werkelijk dat ik het niet zou kunnen.
Zoals ik al eerder schreef is 'het' moment kiezen inderdaad zóóóóó moeilijk!
Onze hond was altijd gek op allerlei lekkere dingetjes (o.a. rookworst ) en ik had met mezelf afgesproken dat als onze hond niet meer wilde eten dat dat het teken was dat het echt niet meer ging. Onze hond at nl. ALTIJD, als ze dat niet meer zou doen, dan was het verkeerd....
Maar ja, ze blééf maar schooien en at gewoon goed... Maar haar lichaam ging dus wel steeds verder achteruit. Wat doe je dan? Pijn leek ze ook niet te hebben (ook niet volgens de DA). Toen uiteindelijk haar lichaam gewoon echt op was toch maar de moeilijke beslissing genomen. De slechte momenten kregen de overhand van de goede momenten - maar nog steeds goed eten - en dat was voor ons het punt om de beslissing te laten vallen.
En zo gebeurde het dat onze hond een uur voor het inslapen nog een dikke biefstuk naar binnen werkte... Ze smikkelde ervan en dat gaf op dat moment toch ook wel een fijn gevoel.
Maar ik denk dat het is zoals jij zegt Soulcats, op het moment dat je nog zo twijfelt is het blijkbaar de tijd nog niet, maar het zit er wel aan te komen. Als het echt niet meer gaat, dan voel je dat als baas gewoon, net zoals bij jou op die ene dinsdag.
En je moet de goede momenten tegen de slechte momenten afwegen; heeft je huisdier meer goede dan slechte momenten; kijk het nog even aan. Heeft het meer slechte momenten dan goede, dan is de kwaliteit van leven niet goed genoeg meer.
[...]
Vandaag heb ik ff een rotdag. Ik heb alles van afgelopen woendag nu gewassen en het voelt zo definitief. Ben de hele dag al erg verdrietig.
Mijn andere kat, die 13 jaar met mijn lieverd is samen geweest had het vandaag ook weer moeilijk.
O, wat naar, ik lees net dat je gisteren zo'n rotdag hebt gehad en je kat ook...
Maar ook weer o zo begrijpelijk, het is ook nog zo vers, zo kort geleden... Zondag is ook echt zo'n dag daarvoor. Doordeweeks heb je je werk, doe je een boodschapje hier en daar, is er het huishouden, kortom; er is wat afleiding. Maar de zondag... een dag waarop je vaak tijd hebt om na te gaan denken en je weer eens extra beseft dat lieverd er nu niet meer is.
Weet dat het echt slijt op den duur en dat je het over een tijdje een plekje kan geven. Houd vast aan de gedachte dat je kat een superfijn leven heeft gehad bij jou en dat hij zo geweldig oud heeft mogen worden. Kop op!
quote:Soulcats schreef op 31 januari 2010 @ 19:19:
[...]
Het is ook vreselijk moeilijk om "het moment" te kiezen daarom ligt uitstel op de loer.
Ik ging ervan uit dat de dag zou komen dat ik het écht zou weten. En dat was dus dinsdagavond. Toen besefte ik dat het de enige juiste beslissing was. Maar wat een zware en emotionele beslissing was dat... ik dacht werkelijk dat ik het niet zou kunnen.
Zoals ik al eerder schreef is 'het' moment kiezen inderdaad zóóóóó moeilijk!
Onze hond was altijd gek op allerlei lekkere dingetjes (o.a. rookworst ) en ik had met mezelf afgesproken dat als onze hond niet meer wilde eten dat dat het teken was dat het echt niet meer ging. Onze hond at nl. ALTIJD, als ze dat niet meer zou doen, dan was het verkeerd....
Maar ja, ze blééf maar schooien en at gewoon goed... Maar haar lichaam ging dus wel steeds verder achteruit. Wat doe je dan? Pijn leek ze ook niet te hebben (ook niet volgens de DA). Toen uiteindelijk haar lichaam gewoon echt op was toch maar de moeilijke beslissing genomen. De slechte momenten kregen de overhand van de goede momenten - maar nog steeds goed eten - en dat was voor ons het punt om de beslissing te laten vallen.
En zo gebeurde het dat onze hond een uur voor het inslapen nog een dikke biefstuk naar binnen werkte... Ze smikkelde ervan en dat gaf op dat moment toch ook wel een fijn gevoel.
Maar ik denk dat het is zoals jij zegt Soulcats, op het moment dat je nog zo twijfelt is het blijkbaar de tijd nog niet, maar het zit er wel aan te komen. Als het echt niet meer gaat, dan voel je dat als baas gewoon, net zoals bij jou op die ene dinsdag.
En je moet de goede momenten tegen de slechte momenten afwegen; heeft je huisdier meer goede dan slechte momenten; kijk het nog even aan. Heeft het meer slechte momenten dan goede, dan is de kwaliteit van leven niet goed genoeg meer.
maandag 1 februari 2010 om 19:08
Hi Soulcats,
Hoe gaat het met je? Is je ene kat ook inmiddels weer wat rustiger?
Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat de echo/scan geen zin had. Je weet naderhand dan misschien wel wat je beestje mankeert, maar als hij toch geen kans heeft om beter te worden, wat hebben die onderzoeken dan eigenlijk voor zin? Als het beestje nou heel wat jonger was geweest (en een operatie nog goed kan doorstaan) of er grote kans op genezing zou zijn met de juiste behandeling dan doe je dat natuurlijk! Maar in jouw situatie kun je hem dan inderdaad beter de stress van de onderzoeken besparen.
Ik wist helemaal niet dat een kat ook kan spinnen juist bij pijn... Bij de mensen waar ik kom die katten hebben spinnen ze alleen als ze volkomen op hun gemak zijn. Zoals jij het verteld hebt lijkt het (alhoewel ik dus weinig verstand van katten heb) dat je kat inderdaad spinde als hij zich fijn en op zijn gemak voelde en niet van de pijn. Dat zag je ook bij de kruik. Gaf je hem wel vaker een kruik? (Je schreef dat hij zo koud was steeds). Wij deden dat bij onze oude hond ook, heerlijk vond ie dat...
Enne... kinderachtig om haar/snorharen af te knippen? Helemaal niet, hoor! Ik heb dat destijds ook gedaan en bewaar het nog steeds, samen met nog wat spulletjes (hondenpenning, halsband, speeltjes, en zelfs een paar melktandjes...). Ik vind het heel normaal dat je nog iets tastbaars wilt hebben als je grote vriend er niet meer is.
Hoe gaat het met je? Is je ene kat ook inmiddels weer wat rustiger?
Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat de echo/scan geen zin had. Je weet naderhand dan misschien wel wat je beestje mankeert, maar als hij toch geen kans heeft om beter te worden, wat hebben die onderzoeken dan eigenlijk voor zin? Als het beestje nou heel wat jonger was geweest (en een operatie nog goed kan doorstaan) of er grote kans op genezing zou zijn met de juiste behandeling dan doe je dat natuurlijk! Maar in jouw situatie kun je hem dan inderdaad beter de stress van de onderzoeken besparen.
Ik wist helemaal niet dat een kat ook kan spinnen juist bij pijn... Bij de mensen waar ik kom die katten hebben spinnen ze alleen als ze volkomen op hun gemak zijn. Zoals jij het verteld hebt lijkt het (alhoewel ik dus weinig verstand van katten heb) dat je kat inderdaad spinde als hij zich fijn en op zijn gemak voelde en niet van de pijn. Dat zag je ook bij de kruik. Gaf je hem wel vaker een kruik? (Je schreef dat hij zo koud was steeds). Wij deden dat bij onze oude hond ook, heerlijk vond ie dat...
Enne... kinderachtig om haar/snorharen af te knippen? Helemaal niet, hoor! Ik heb dat destijds ook gedaan en bewaar het nog steeds, samen met nog wat spulletjes (hondenpenning, halsband, speeltjes, en zelfs een paar melktandjes...). Ik vind het heel normaal dat je nog iets tastbaars wilt hebben als je grote vriend er niet meer is.
maandag 1 februari 2010 om 19:24
quote:Cateye schreef op 31 januari 2010 @ 23:30:
Lieve Soulcats, ik heb de brief geschreven toen Maxje al gecremeerd was. Ik heb hem nog steeds.
Ik vind zo'n knuffelsteen mooi...ik houd het in mijn gedachten.
Ja, katten...wat een heerlijke dieren. En wat doet het pijn als je ze moet missen...ik heb al aardig wat katten moeten missen, ze zitten voorgoed in mijn hart.
Lieve Cateye, wat mooi dat je de brief nog hebt. Prachtig om te koesteren toch, zoiets?
Kan me voorstellen dat je hem nog steeds mist...
Ik zat ff in je profiel te loeren en zag dat we van dezelfde leeftijd zijn!
Ik moet mijn profiel nog aanpassen. Sinds 7 jan. jl. moet er een cijfertje bij... en ben ik dus ook 2x22 gheghe
Niet dat het belangrijk is hoor, maar vond het wel grappig
Lieve Soulcats, ik heb de brief geschreven toen Maxje al gecremeerd was. Ik heb hem nog steeds.
Ik vind zo'n knuffelsteen mooi...ik houd het in mijn gedachten.
Ja, katten...wat een heerlijke dieren. En wat doet het pijn als je ze moet missen...ik heb al aardig wat katten moeten missen, ze zitten voorgoed in mijn hart.
Lieve Cateye, wat mooi dat je de brief nog hebt. Prachtig om te koesteren toch, zoiets?
Kan me voorstellen dat je hem nog steeds mist...
Ik zat ff in je profiel te loeren en zag dat we van dezelfde leeftijd zijn!
Ik moet mijn profiel nog aanpassen. Sinds 7 jan. jl. moet er een cijfertje bij... en ben ik dus ook 2x22 gheghe
Niet dat het belangrijk is hoor, maar vond het wel grappig
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
maandag 1 februari 2010 om 19:37
quote:lizettetje schreef op 01 februari 2010 @ 12:55:
[...]
Wij hebben momenteel geen hond, maar in de toekomst halen we er zeker weer eentje (of meerdere) in huis! En dan gaan we ook zeker de knuffelsteen in gedachten houden als het eenmaal zover is, ik vind het een ontzettend mooi idee en wat je zegt; alleen de naam al...
Hoe is het verder met jou en je ene kat?
Liefs
Honden zijn ook erg leuk Lizettetje! Ik had er graag een gehad, maar werk 32 uur p/week en vind dat toch zielig voor zo'n beestje.
Leuk dat jullie weer huisdieren willen!
Wat ik ook heel fijn vind van die knuffelsteen is dat je 'em dus echt in je hand kan nemen en kan koesteren of desnoods mee kan nemen in je broekzak of tas, als soort van talisman of zo
Alhoewel? Je moet er toch niet aan denken dat je zoiets kwijt zou raken..... dus dat dan maar niet.
Vandaag ging het redelijk, want afleiding door mijn werk. Vanmiddag thuiskomen was lastiger. Dan slaat het gemis ineens weer als donderslag toe. Maar ik heb de anderen maar flink geknuffeld, toen ging het wel weer een beetje.
Mijn 13-jarige kat is helaas nog flink van slag. Ik weet niet, hij is zo anders als anders zeg maar. Ik hoop dat het met de tijd beter met hem gaat.
[...]
Wij hebben momenteel geen hond, maar in de toekomst halen we er zeker weer eentje (of meerdere) in huis! En dan gaan we ook zeker de knuffelsteen in gedachten houden als het eenmaal zover is, ik vind het een ontzettend mooi idee en wat je zegt; alleen de naam al...
Hoe is het verder met jou en je ene kat?
Liefs
Honden zijn ook erg leuk Lizettetje! Ik had er graag een gehad, maar werk 32 uur p/week en vind dat toch zielig voor zo'n beestje.
Leuk dat jullie weer huisdieren willen!
Wat ik ook heel fijn vind van die knuffelsteen is dat je 'em dus echt in je hand kan nemen en kan koesteren of desnoods mee kan nemen in je broekzak of tas, als soort van talisman of zo
Alhoewel? Je moet er toch niet aan denken dat je zoiets kwijt zou raken..... dus dat dan maar niet.
Vandaag ging het redelijk, want afleiding door mijn werk. Vanmiddag thuiskomen was lastiger. Dan slaat het gemis ineens weer als donderslag toe. Maar ik heb de anderen maar flink geknuffeld, toen ging het wel weer een beetje.
Mijn 13-jarige kat is helaas nog flink van slag. Ik weet niet, hij is zo anders als anders zeg maar. Ik hoop dat het met de tijd beter met hem gaat.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
maandag 1 februari 2010 om 19:49
quote:lizettetje schreef op 01 februari 2010 @ 13:34:
[...]
Weet dat het echt slijt op den duur en dat je het over een tijdje een plekje kan geven. Houd vast aan de gedachte dat je kat een superfijn leven heeft gehad bij jou en dat hij zo geweldig oud heeft mogen worden. Kop op!
Ik weet het. En mijn kat heeft inderdaad een super fijn leven gehad en is gelukkig hoogbejaard geworden. Dat neemt niemand me meer af. Ik hou mijn rug recht hoor meid, dacht even dat dit me er wel onder zou krijgen, maar heb blijkbaar genoeg strijdkracht over. Het komt goed met me
[...]
En zo gebeurde het dat onze hond een uur voor het inslapen nog een dikke biefstuk naar binnen werkte... Ze smikkelde ervan en dat gaf op dat moment toch ook wel een fijn gevoel.
Ongelooflijk.... Wat fijn dat je hond zo kort voor zijn inslapen nog zooooo lekker heeft gegeten! Kan me voorstellen dat je je daar goed bij voelde. En wat lief, dat jullie de hond tot op het laatste moment tot het bot verwend hebben
Maar ik denk dat het is zoals jij zegt Soulcats, op het moment dat je nog zo twijfelt is het blijkbaar de tijd nog niet, maar het zit er wel aan te komen. Als het echt niet meer gaat, dan voel je dat als baas gewoon, net zoals bij jou op die ene dinsdag.
En je moet de goede momenten tegen de slechte momenten afwegen; heeft je huisdier meer goede dan slechte momenten; kijk het nog even aan. Heeft het meer slechte momenten dan goede, dan is de kwaliteit van leven niet goed genoeg meer.
Wauw, wat heb je dat mooi gezegd!!!
Zo is het precies.
Ik wou dat ik alles zo lekker kort en krachtig kon opschrijven
[...]
Weet dat het echt slijt op den duur en dat je het over een tijdje een plekje kan geven. Houd vast aan de gedachte dat je kat een superfijn leven heeft gehad bij jou en dat hij zo geweldig oud heeft mogen worden. Kop op!
Ik weet het. En mijn kat heeft inderdaad een super fijn leven gehad en is gelukkig hoogbejaard geworden. Dat neemt niemand me meer af. Ik hou mijn rug recht hoor meid, dacht even dat dit me er wel onder zou krijgen, maar heb blijkbaar genoeg strijdkracht over. Het komt goed met me
[...]
En zo gebeurde het dat onze hond een uur voor het inslapen nog een dikke biefstuk naar binnen werkte... Ze smikkelde ervan en dat gaf op dat moment toch ook wel een fijn gevoel.
Ongelooflijk.... Wat fijn dat je hond zo kort voor zijn inslapen nog zooooo lekker heeft gegeten! Kan me voorstellen dat je je daar goed bij voelde. En wat lief, dat jullie de hond tot op het laatste moment tot het bot verwend hebben
Maar ik denk dat het is zoals jij zegt Soulcats, op het moment dat je nog zo twijfelt is het blijkbaar de tijd nog niet, maar het zit er wel aan te komen. Als het echt niet meer gaat, dan voel je dat als baas gewoon, net zoals bij jou op die ene dinsdag.
En je moet de goede momenten tegen de slechte momenten afwegen; heeft je huisdier meer goede dan slechte momenten; kijk het nog even aan. Heeft het meer slechte momenten dan goede, dan is de kwaliteit van leven niet goed genoeg meer.
Wauw, wat heb je dat mooi gezegd!!!
Zo is het precies.
Ik wou dat ik alles zo lekker kort en krachtig kon opschrijven
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
maandag 1 februari 2010 om 20:08
quote:bocadillo schreef op 01 februari 2010 @ 19:08:
Hi Soulcats,
Hoe gaat het met je? Is je ene kat ook inmiddels weer wat rustiger?
Hoi Bocadillo, het gaat met ups en downs. Als ik bezig blijft gaat het wel maar als ik ff niets te doen heb voel ik ineens weer zoveel leegte. Ik moet er nog vreselijk aan wennen dat mijn grote kanjer er niet meer is. M'n andere kat is nog niet helemaal gekalmeerd maar ik probeer hem zoveel mogelijk te knuffelen en aandacht te geven.
Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat de echo/scan geen zin had. Je weet naderhand dan misschien wel wat je beestje mankeert, maar als hij toch geen kans heeft om beter te worden, wat hebben die onderzoeken dan eigenlijk voor zin? Als het beestje nou heel wat jonger was geweest (en een operatie nog goed kan doorstaan) of er grote kans op genezing zou zijn met de juiste behandeling dan doe je dat natuurlijk! Maar in jouw situatie kun je hem dan inderdaad beter de stress van de onderzoeken besparen.
Absoluut. Al had ik 5000 euro moeten betalen, als het ervoor had gezorgd dat hij beter (en jonger... ) zou worden, dan had ik het gedaan. Maar dit had geen zin, behandelen was praktisch onmogelijk en een lijdensweg op zich voor 't arme beest.
Ik wist helemaal niet dat een kat ook kan spinnen juist bij pijn... Bij de mensen waar ik kom die katten hebben spinnen ze alleen als ze volkomen op hun gemak zijn. Zoals jij het verteld hebt lijkt het (alhoewel ik dus weinig verstand van katten heb) dat je kat inderdaad spinde als hij zich fijn en op zijn gemak voelde en niet van de pijn. Dat zag je ook bij de kruik. Gaf je hem wel vaker een kruik? (Je schreef dat hij zo koud was steeds). Wij deden dat bij onze oude hond ook, heerlijk vond ie dat...
Ja, ik deed dat vaker zo'n warme kruik. En mijn bed staat boven in een slaapkamer op het zuiden, dus als het dan zonnig was, liet ik de gordijnen open zodat hij heerlijk kon genieten van het warme zonnetje. Vond hij ook heerlijk (de andere katten ook trouwens, hihi)
Lief, dat je dat ook bij je hond deed.
Enne... kinderachtig om haar/snorharen af te knippen? Helemaal niet, hoor! Ik heb dat destijds ook gedaan en bewaar het nog steeds, samen met nog wat spulletjes (hondenpenning, halsband, speeltjes, en zelfs een paar melktandjes...). Ik vind het heel normaal dat je nog iets tastbaars wilt hebben als je grote vriend er niet meer is.
mooi hé?
Hi Soulcats,
Hoe gaat het met je? Is je ene kat ook inmiddels weer wat rustiger?
Hoi Bocadillo, het gaat met ups en downs. Als ik bezig blijft gaat het wel maar als ik ff niets te doen heb voel ik ineens weer zoveel leegte. Ik moet er nog vreselijk aan wennen dat mijn grote kanjer er niet meer is. M'n andere kat is nog niet helemaal gekalmeerd maar ik probeer hem zoveel mogelijk te knuffelen en aandacht te geven.
Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat de echo/scan geen zin had. Je weet naderhand dan misschien wel wat je beestje mankeert, maar als hij toch geen kans heeft om beter te worden, wat hebben die onderzoeken dan eigenlijk voor zin? Als het beestje nou heel wat jonger was geweest (en een operatie nog goed kan doorstaan) of er grote kans op genezing zou zijn met de juiste behandeling dan doe je dat natuurlijk! Maar in jouw situatie kun je hem dan inderdaad beter de stress van de onderzoeken besparen.
Absoluut. Al had ik 5000 euro moeten betalen, als het ervoor had gezorgd dat hij beter (en jonger... ) zou worden, dan had ik het gedaan. Maar dit had geen zin, behandelen was praktisch onmogelijk en een lijdensweg op zich voor 't arme beest.
Ik wist helemaal niet dat een kat ook kan spinnen juist bij pijn... Bij de mensen waar ik kom die katten hebben spinnen ze alleen als ze volkomen op hun gemak zijn. Zoals jij het verteld hebt lijkt het (alhoewel ik dus weinig verstand van katten heb) dat je kat inderdaad spinde als hij zich fijn en op zijn gemak voelde en niet van de pijn. Dat zag je ook bij de kruik. Gaf je hem wel vaker een kruik? (Je schreef dat hij zo koud was steeds). Wij deden dat bij onze oude hond ook, heerlijk vond ie dat...
Ja, ik deed dat vaker zo'n warme kruik. En mijn bed staat boven in een slaapkamer op het zuiden, dus als het dan zonnig was, liet ik de gordijnen open zodat hij heerlijk kon genieten van het warme zonnetje. Vond hij ook heerlijk (de andere katten ook trouwens, hihi)
Lief, dat je dat ook bij je hond deed.
Enne... kinderachtig om haar/snorharen af te knippen? Helemaal niet, hoor! Ik heb dat destijds ook gedaan en bewaar het nog steeds, samen met nog wat spulletjes (hondenpenning, halsband, speeltjes, en zelfs een paar melktandjes...). Ik vind het heel normaal dat je nog iets tastbaars wilt hebben als je grote vriend er niet meer is.
mooi hé?
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
maandag 1 februari 2010 om 22:11
quote:Soulcats schreef op 01 februari 2010 @ 19:49:
Ik weet het. En mijn kat heeft inderdaad een super fijn leven gehad en is gelukkig hoogbejaard geworden. Dat neemt niemand me meer af. Ik hou mijn rug recht hoor meid, dacht even dat dit me er wel onder zou krijgen, maar heb blijkbaar genoeg strijdkracht over. Het komt goed met me
Túúrlijk komt het goed met je! En ook met je kat. Alleen het duurt even...
En als je wat van je af wil schrijven, of gewoon wat aanspraak zoekt, een baaldag of verdrietige dag hebt of zelfs leuke verhalen kwijt wilt over je lieverd of over je andere katten; gewoon hier schrijven, hè!
Ik weet het. En mijn kat heeft inderdaad een super fijn leven gehad en is gelukkig hoogbejaard geworden. Dat neemt niemand me meer af. Ik hou mijn rug recht hoor meid, dacht even dat dit me er wel onder zou krijgen, maar heb blijkbaar genoeg strijdkracht over. Het komt goed met me
Túúrlijk komt het goed met je! En ook met je kat. Alleen het duurt even...
En als je wat van je af wil schrijven, of gewoon wat aanspraak zoekt, een baaldag of verdrietige dag hebt of zelfs leuke verhalen kwijt wilt over je lieverd of over je andere katten; gewoon hier schrijven, hè!
dinsdag 2 februari 2010 om 11:56
quote:Soulcats schreef op 01 februari 2010 @ 20:08:
Hoi Bocadillo, het gaat met ups en downs. Als ik bezig blijft gaat het wel maar als ik ff niets te doen heb voel ik ineens weer zoveel leegte. Ik moet er nog vreselijk aan wennen dat mijn grote kanjer er niet meer is. M'n andere kat is nog niet helemaal gekalmeerd maar ik probeer hem zoveel mogelijk te knuffelen en aandacht te geven.
Gelukkig lopen er ook nog andere katten bij jou in huis die verzorging nodig hebben en die de nodige aandacht vragen. Wij hadden helaas maar één hond, en toen die er niet meer was, was het thuiskomen ook heel rot. Vreselijk zo'n leeg huis, terwijl je normaal gesproken opgewacht wordt door een kwispelende viervoeter.
Knuffel je harige vriendjes maar goed...
quote:Soulcats schreef op 01 februari 2010 @ 20:08:Ja, ik deed dat vaker zo'n warme kruik. En mijn bed staat boven in een slaapkamer op het zuiden, dus als het dan zonnig was, liet ik de gordijnen open zodat hij heerlijk kon genieten van het warme zonnetje. Vond hij ook heerlijk (de andere katten ook trouwens, hihi)Warme kruiken, 10 soorten verschillende brokjes, rosbief, kipfilet, vis, garnalen, warme dekentjes... Fijn dat je het hem zo naar de zin hebt proberen te maken. En ook al hoefde hij op het laatst al dat eten niet meer, die warme kruiken heeft hij gewaardeerd, dat weet ik zeker.
Hoi Bocadillo, het gaat met ups en downs. Als ik bezig blijft gaat het wel maar als ik ff niets te doen heb voel ik ineens weer zoveel leegte. Ik moet er nog vreselijk aan wennen dat mijn grote kanjer er niet meer is. M'n andere kat is nog niet helemaal gekalmeerd maar ik probeer hem zoveel mogelijk te knuffelen en aandacht te geven.
Gelukkig lopen er ook nog andere katten bij jou in huis die verzorging nodig hebben en die de nodige aandacht vragen. Wij hadden helaas maar één hond, en toen die er niet meer was, was het thuiskomen ook heel rot. Vreselijk zo'n leeg huis, terwijl je normaal gesproken opgewacht wordt door een kwispelende viervoeter.
Knuffel je harige vriendjes maar goed...
quote:Soulcats schreef op 01 februari 2010 @ 20:08:Ja, ik deed dat vaker zo'n warme kruik. En mijn bed staat boven in een slaapkamer op het zuiden, dus als het dan zonnig was, liet ik de gordijnen open zodat hij heerlijk kon genieten van het warme zonnetje. Vond hij ook heerlijk (de andere katten ook trouwens, hihi)Warme kruiken, 10 soorten verschillende brokjes, rosbief, kipfilet, vis, garnalen, warme dekentjes... Fijn dat je het hem zo naar de zin hebt proberen te maken. En ook al hoefde hij op het laatst al dat eten niet meer, die warme kruiken heeft hij gewaardeerd, dat weet ik zeker.
dinsdag 2 februari 2010 om 19:22
quote:lizettetje schreef op 01 februari 2010 @ 22:11:
[...]
Túúrlijk komt het goed met je! En ook met je kat. Alleen het duurt even...
En als je wat van je af wil schrijven, of gewoon wat aanspraak zoekt, een baaldag of verdrietige dag hebt of zelfs leuke verhalen kwijt wilt over je lieverd of over je andere katten; gewoon hier schrijven, hè!
Lieve Lizettetje, dat zal ik doen! Jij ontzettend bedankt voor al je steun en lieve berichten
Morgen komt mijn lieverd gelukkig weer thuis. Dat vind ik erg fijn. Met m'n andere kat lijkt het beter te gaan vandaag, gelukkig.
[...]
Túúrlijk komt het goed met je! En ook met je kat. Alleen het duurt even...
En als je wat van je af wil schrijven, of gewoon wat aanspraak zoekt, een baaldag of verdrietige dag hebt of zelfs leuke verhalen kwijt wilt over je lieverd of over je andere katten; gewoon hier schrijven, hè!
Lieve Lizettetje, dat zal ik doen! Jij ontzettend bedankt voor al je steun en lieve berichten
Morgen komt mijn lieverd gelukkig weer thuis. Dat vind ik erg fijn. Met m'n andere kat lijkt het beter te gaan vandaag, gelukkig.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 2 februari 2010 om 19:26
quote:bocadillo schreef op 02 februari 2010 @ 11:56:
[...]
Gelukkig lopen er ook nog andere katten bij jou in huis die verzorging nodig hebben en die de nodige aandacht vragen. Wij hadden helaas maar één hond, en toen die er niet meer was, was het thuiskomen ook heel rot. Vreselijk zo'n leeg huis, terwijl je normaal gesproken opgewacht wordt door een kwispelende viervoeter.
Jemig Bocadillo, da's kut zeg. Dan voel je die leegte nog extra natuurlijk.
Ik ben inderdaad ook heel blij met mijn andere katten, zij helpen me er toch doorheen op een of andere manier. Schatten zijn het.
[...]
Warme kruiken, 10 soorten verschillende brokjes, rosbief, kipfilet, vis, garnalen, warme dekentjes... Fijn dat je het hem zo naar de zin hebt proberen te maken. En ook al hoefde hij op het laatst al dat eten niet meer, die warme kruiken heeft hij gewaardeerd, dat weet ik zeker.
Dat denk ik ook. Lief, dankjewel!
[...]
Gelukkig lopen er ook nog andere katten bij jou in huis die verzorging nodig hebben en die de nodige aandacht vragen. Wij hadden helaas maar één hond, en toen die er niet meer was, was het thuiskomen ook heel rot. Vreselijk zo'n leeg huis, terwijl je normaal gesproken opgewacht wordt door een kwispelende viervoeter.
Jemig Bocadillo, da's kut zeg. Dan voel je die leegte nog extra natuurlijk.
Ik ben inderdaad ook heel blij met mijn andere katten, zij helpen me er toch doorheen op een of andere manier. Schatten zijn het.
[...]
Warme kruiken, 10 soorten verschillende brokjes, rosbief, kipfilet, vis, garnalen, warme dekentjes... Fijn dat je het hem zo naar de zin hebt proberen te maken. En ook al hoefde hij op het laatst al dat eten niet meer, die warme kruiken heeft hij gewaardeerd, dat weet ik zeker.
Dat denk ik ook. Lief, dankjewel!
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
