Thuis
alle pijlers
Tranendal... mijn kat gaat dood
dinsdag 26 januari 2010 om 19:22
Lieve mensen,
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
.
woensdag 3 februari 2010 om 14:04
Lieve Lizettetje,
Ja, ik ben inmiddels weer thuis met lieverd. Lief dat je nog aan ons gedacht hebt
Ben weer zo goed opgevangen in het crematorium, alles ging zo relaxt. Wat een fantastische mensen daar.
Ik voel me gelukkig veel rustiger nu hij weer thuis is. De knuffelsteen is prachtig, zie hieronder
Dit is het asblik waar de rest van zijn as in zit (ook erg mooi vind ik)
.
Het was nog best zwaar, dat had ik niet verwacht eigenlijk.
Heb de andere katten even laten ruiken aan de steen, die gingen knuffelsteen kopjes geven, zó schattig
Naar omstandigheden gaat het dus redelijk goed met me. Er zijn nog wel moeilijke momenten natuurlijk, zoals toen ik net thuiskwam en even naar boven liep en de zon zo heerlijk op bed zag schijnen, dacht ik, 'wat had mijn grote lieverd het fijn gevonden om hier in het zonnetje te liggen'.
Maar hij is eindelijk weer thuis, da's alles wat belangrijk is nu.
Veel liefs!
Soulcats
Ja, ik ben inmiddels weer thuis met lieverd. Lief dat je nog aan ons gedacht hebt
Ben weer zo goed opgevangen in het crematorium, alles ging zo relaxt. Wat een fantastische mensen daar.
Ik voel me gelukkig veel rustiger nu hij weer thuis is. De knuffelsteen is prachtig, zie hieronder
Dit is het asblik waar de rest van zijn as in zit (ook erg mooi vind ik)
.
Het was nog best zwaar, dat had ik niet verwacht eigenlijk.
Heb de andere katten even laten ruiken aan de steen, die gingen knuffelsteen kopjes geven, zó schattig
Naar omstandigheden gaat het dus redelijk goed met me. Er zijn nog wel moeilijke momenten natuurlijk, zoals toen ik net thuiskwam en even naar boven liep en de zon zo heerlijk op bed zag schijnen, dacht ik, 'wat had mijn grote lieverd het fijn gevonden om hier in het zonnetje te liggen'.
Maar hij is eindelijk weer thuis, da's alles wat belangrijk is nu.
Veel liefs!
Soulcats
.
woensdag 3 februari 2010 om 15:26
Ooooh Soulcats, wat mooi! Nou weet ik zeker dat ik ook een knuffelsteen wil als het ooit weer dichterbij komt.
Misschien stom , maar bedoel je dat je niet verwacht had dat het blik zwaar is of bedoel je dat het je zwaar viel om lieverd op te halen?
Ga je de as binnenkort uitstrooien in je tuin?
Geweldig dat je katten kopjes gingen geven aan de knuffelsteen! Dat moet toch wel weer een bijzonder moment geweest zijn. Ben blij voor je dat lieverd weer thuis in zijn oude vertrouwde omgeving is.
Lizettetje
Misschien stom , maar bedoel je dat je niet verwacht had dat het blik zwaar is of bedoel je dat het je zwaar viel om lieverd op te halen?
Ga je de as binnenkort uitstrooien in je tuin?
Geweldig dat je katten kopjes gingen geven aan de knuffelsteen! Dat moet toch wel weer een bijzonder moment geweest zijn. Ben blij voor je dat lieverd weer thuis in zijn oude vertrouwde omgeving is.
Lizettetje
woensdag 3 februari 2010 om 20:29
Mooi is 'ie hé, die steen
Ik hoop wel dat je nog heeeeel lang geen knuffelsteen nodig gaat hebben Lizettetje!
Helemaal niet stom, ik heb dat echt wel krom opgeschreven
Nieuwe poging: het blik was zwaarder dan ik dacht, dus niet het blik zelf, maar ik had me op een of andere manier voorgesteld dat het maar een heel klein beetje as zou zijn, maar het was meer dan ik verwachtte.
Ik wacht tot de lente met het uitstrooien van het as. M'n lieverd hield zo van liggen in de zon, dus moet het eerst lekker weer worden
Het was een heel bijzonder moment, dat kopjes geven van de katten aan de knuffelsteen. Zal ik heel lang blijven koesteren.
Ben vanmiddag ff op de bank gaan liggen (was erg moe) en ben met knuffelsteen in m'n hand in slaap gevallen. Dat voelde zó goed.
Ben nu een kaarsje aan het branden, het is precies een week geleden dat lieverd me moest verlaten. Knuffelsteen ligt naast het kaarsje. En zo hou ik er maar m'n eigen mutserige ritueeltjes op na...
Soulcats
Ik hoop wel dat je nog heeeeel lang geen knuffelsteen nodig gaat hebben Lizettetje!
Helemaal niet stom, ik heb dat echt wel krom opgeschreven
Nieuwe poging: het blik was zwaarder dan ik dacht, dus niet het blik zelf, maar ik had me op een of andere manier voorgesteld dat het maar een heel klein beetje as zou zijn, maar het was meer dan ik verwachtte.
Ik wacht tot de lente met het uitstrooien van het as. M'n lieverd hield zo van liggen in de zon, dus moet het eerst lekker weer worden
Het was een heel bijzonder moment, dat kopjes geven van de katten aan de knuffelsteen. Zal ik heel lang blijven koesteren.
Ben vanmiddag ff op de bank gaan liggen (was erg moe) en ben met knuffelsteen in m'n hand in slaap gevallen. Dat voelde zó goed.
Ben nu een kaarsje aan het branden, het is precies een week geleden dat lieverd me moest verlaten. Knuffelsteen ligt naast het kaarsje. En zo hou ik er maar m'n eigen mutserige ritueeltjes op na...
Soulcats
.
woensdag 3 februari 2010 om 22:27
quote:Soulcats schreef op 01 februari 2010 @ 19:24:
[...]
Lieve Cateye, wat mooi dat je de brief nog hebt. Prachtig om te koesteren toch, zoiets?
Kan me voorstellen dat je hem nog steeds mist...
Ik zat ff in je profiel te loeren en zag dat we van dezelfde leeftijd zijn!
Ik moet mijn profiel nog aanpassen. Sinds 7 jan. jl. moet er een cijfertje bij... en ben ik dus ook 2x22 gheghe
Niet dat het belangrijk is hoor, maar vond het wel grappig
Ha Soulcats, wat leuk meis! Ik mag er in april weer een jaartje bij op tellen
Wat is die knuffelsteen prachtig!!!! Als ik afscheid moet nemen van één van mijn katten dan wil ik ook een knuffelsteen....Heel erg mooi...dus dat kan in het Dierencrematorium in Stompwijk?
Ik kende dat helemaal niet....
liefs Cateye.
[...]
Lieve Cateye, wat mooi dat je de brief nog hebt. Prachtig om te koesteren toch, zoiets?
Kan me voorstellen dat je hem nog steeds mist...
Ik zat ff in je profiel te loeren en zag dat we van dezelfde leeftijd zijn!
Ik moet mijn profiel nog aanpassen. Sinds 7 jan. jl. moet er een cijfertje bij... en ben ik dus ook 2x22 gheghe
Niet dat het belangrijk is hoor, maar vond het wel grappig
Ha Soulcats, wat leuk meis! Ik mag er in april weer een jaartje bij op tellen
Wat is die knuffelsteen prachtig!!!! Als ik afscheid moet nemen van één van mijn katten dan wil ik ook een knuffelsteen....Heel erg mooi...dus dat kan in het Dierencrematorium in Stompwijk?
Ik kende dat helemaal niet....
liefs Cateye.
donderdag 4 februari 2010 om 10:39
quote:Soulcats schreef op 03 februari 2010 @ 20:29:
Ik wacht tot de lente met het uitstrooien van het as. M'n lieverd hield zo van liggen in de zon, dus moet het eerst lekker weer worden
Dit zou precies mijn gedachte kunnen zijn, nu met dit slechte weer is het zo zielig... Raar eigenlijk hè, dat je zo denkt, maar het voelt gewoon beter met mooi weer...
quote:Soulcats schreef op 03 februari 2010 @ 20:29:
Ben nu een kaarsje aan het branden, het is precies een week geleden dat lieverd me moest verlaten. Knuffelsteen ligt naast het kaarsje. En zo hou ik er maar m'n eigen mutserige ritueeltjes op na...
Soulcats
Niets mutserigs aan, hoor! Als je je daar goed bij voelt, gewoon doen!
Liefs
Ik wacht tot de lente met het uitstrooien van het as. M'n lieverd hield zo van liggen in de zon, dus moet het eerst lekker weer worden
Dit zou precies mijn gedachte kunnen zijn, nu met dit slechte weer is het zo zielig... Raar eigenlijk hè, dat je zo denkt, maar het voelt gewoon beter met mooi weer...
quote:Soulcats schreef op 03 februari 2010 @ 20:29:
Ben nu een kaarsje aan het branden, het is precies een week geleden dat lieverd me moest verlaten. Knuffelsteen ligt naast het kaarsje. En zo hou ik er maar m'n eigen mutserige ritueeltjes op na...
Soulcats
Niets mutserigs aan, hoor! Als je je daar goed bij voelt, gewoon doen!
Liefs
donderdag 4 februari 2010 om 22:34
Heey Soulcats,
Weet precies hoe je je voelt, vanmiddag onze lieve hond in laten slapen
Hij was ziek, had een tumor en was helemaal gek in z'n kop geworden..
Het was moeilijk om dit besluit te nemen maar het is voor het beestje beter zo !!
Wij hebben hem helaas wel bij de dierenarts in laten slapen, had het ook liever thuis gehad..
Maar ik ben tot het laatste moment bij hem geweest, heb hem geknuffeld, gezoend, gezegd dat ik van hem hou en dat hij een kanjer was.
Ik heb hem vastgehouden tot zijn hartje stopte met kloppen.. het is zo vreselijk k*t allemaal zeg !!
Weet precies hoe je je voelt, vanmiddag onze lieve hond in laten slapen
Hij was ziek, had een tumor en was helemaal gek in z'n kop geworden..
Het was moeilijk om dit besluit te nemen maar het is voor het beestje beter zo !!
Wij hebben hem helaas wel bij de dierenarts in laten slapen, had het ook liever thuis gehad..
Maar ik ben tot het laatste moment bij hem geweest, heb hem geknuffeld, gezoend, gezegd dat ik van hem hou en dat hij een kanjer was.
Ik heb hem vastgehouden tot zijn hartje stopte met kloppen.. het is zo vreselijk k*t allemaal zeg !!
vrijdag 5 februari 2010 om 13:12
Hoe is het met je? Ik las dat het al wat beter ging met je ene kat, is dat nog steeds zo? Ik hoop het maar.
De knuffelsteen is prachtig! En zelfs het blik ziet er mooi uit!
Ik hoop dat je verdriet de komende tijd plaats maakt voor een mooie herinnering aan een liefdevolle vriendschap met je allerliefste kat.
Liefs!
De knuffelsteen is prachtig! En zelfs het blik ziet er mooi uit!
Ik hoop dat je verdriet de komende tijd plaats maakt voor een mooie herinnering aan een liefdevolle vriendschap met je allerliefste kat.
Liefs!
zaterdag 6 februari 2010 om 18:47
quote:Cateye schreef op 03 februari 2010 @ 22:27:
[...]
Wat is die knuffelsteen prachtig!!!! Als ik afscheid moet nemen van één van mijn katten dan wil ik ook een knuffelsteen....Heel erg mooi...dus dat kan in het Dierencrematorium in Stompwijk?
Ik kende dat helemaal niet....
liefs Cateye.
Klopt Cateye, ik heb de link ergens in dit topic neergezet geloof ik, maar weet niet meer op welke pagina. Als je googled op dierencrematorium Stompwijk kom je vanzelf op hun internetpagina.
Ik ben nog steeds erg blij met m'n keuze voor de knuffelsteen. Hou de steen zeer regelmatig even in m'n hand en ligt ook op m'n nachtkastje als ik ga slapen. Deze rituelen zullen vanzelf slijten denk ik, maar nu heb ik ze nog even hard nodig. Ik mis mijn grote kanjer echt verschrikkelijk....
Liefs, Soulcats
[...]
Wat is die knuffelsteen prachtig!!!! Als ik afscheid moet nemen van één van mijn katten dan wil ik ook een knuffelsteen....Heel erg mooi...dus dat kan in het Dierencrematorium in Stompwijk?
Ik kende dat helemaal niet....
liefs Cateye.
Klopt Cateye, ik heb de link ergens in dit topic neergezet geloof ik, maar weet niet meer op welke pagina. Als je googled op dierencrematorium Stompwijk kom je vanzelf op hun internetpagina.
Ik ben nog steeds erg blij met m'n keuze voor de knuffelsteen. Hou de steen zeer regelmatig even in m'n hand en ligt ook op m'n nachtkastje als ik ga slapen. Deze rituelen zullen vanzelf slijten denk ik, maar nu heb ik ze nog even hard nodig. Ik mis mijn grote kanjer echt verschrikkelijk....
Liefs, Soulcats
.
zaterdag 6 februari 2010 om 18:54
quote:Peche25 schreef op 04 februari 2010 @ 22:34:
Heey Soulcats,
Weet precies hoe je je voelt, vanmiddag onze lieve hond in laten slapen
Hij was ziek, had een tumor en was helemaal gek in z'n kop geworden..
Het was moeilijk om dit besluit te nemen maar het is voor het beestje beter zo !!
Wij hebben hem helaas wel bij de dierenarts in laten slapen, had het ook liever thuis gehad..
Maar ik ben tot het laatste moment bij hem geweest, heb hem geknuffeld, gezoend, gezegd dat ik van hem hou en dat hij een kanjer was.
Ik heb hem vastgehouden tot zijn hartje stopte met kloppen.. het is zo vreselijk k*t allemaal zeg !!
Hoi Peche, wat vreselijk voor je meid!
Niet over inzitten hoor, dat je hem bij de dierenarts in hebt laten slapen, je hebt gedaan wat het beste was voor je lieve hond, want hem een waardig afscheid gegeven. Hoe oud was je hond?
Zo te lezen kon het echt niet meer,maar ik weet precies wat voor een vreselijk moeilijk besluit het is.
Ik mis mijn lieverd nog elke dag. Elke dag meer, lijkt wel...
Was al een paar dagen niet op m'n topic geweest, ik heb het even zwaar nu en vind het behoorlijk confronterend.
Hebben jullie op een mooie manier afscheid genomen van jullie hond?
Heey Soulcats,
Weet precies hoe je je voelt, vanmiddag onze lieve hond in laten slapen
Hij was ziek, had een tumor en was helemaal gek in z'n kop geworden..
Het was moeilijk om dit besluit te nemen maar het is voor het beestje beter zo !!
Wij hebben hem helaas wel bij de dierenarts in laten slapen, had het ook liever thuis gehad..
Maar ik ben tot het laatste moment bij hem geweest, heb hem geknuffeld, gezoend, gezegd dat ik van hem hou en dat hij een kanjer was.
Ik heb hem vastgehouden tot zijn hartje stopte met kloppen.. het is zo vreselijk k*t allemaal zeg !!
Hoi Peche, wat vreselijk voor je meid!
Niet over inzitten hoor, dat je hem bij de dierenarts in hebt laten slapen, je hebt gedaan wat het beste was voor je lieve hond, want hem een waardig afscheid gegeven. Hoe oud was je hond?
Zo te lezen kon het echt niet meer,maar ik weet precies wat voor een vreselijk moeilijk besluit het is.
Ik mis mijn lieverd nog elke dag. Elke dag meer, lijkt wel...
Was al een paar dagen niet op m'n topic geweest, ik heb het even zwaar nu en vind het behoorlijk confronterend.
Hebben jullie op een mooie manier afscheid genomen van jullie hond?
.
zaterdag 6 februari 2010 om 19:03
quote:bocadillo schreef op 05 februari 2010 @ 13:12:
Hoe is het met je? Ik las dat het al wat beter ging met je ene kat, is dat nog steeds zo? Ik hoop het maar.
De knuffelsteen is prachtig! En zelfs het blik ziet er mooi uit!
Ik hoop dat je verdriet de komende tijd plaats maakt voor een mooie herinnering aan een liefdevolle vriendschap met je allerliefste kat.
Liefs!
Lieve Bocadillo,
Ja, met mijn andere kat gaat het gelukkig beter, hij begint steeds meer op zichzelf te lijken en dat is een goed teken. Hij leek eerst zo bozig, was zelfs bijterig, maar dat is nu gelukkig over.
De afgelopen dagen (en nog) had ik het even moeilijk. Het lijkt wel of ik mijn grote lieverd met de dag meer ga missen.
Er zijn al zat mooie herinneringen die opkomen, dat wel, maar ze doen zo vreselijk pijn, gewoon omdat ik hem zo mis.
Ik mis zo erg ons oude leventje zo samen, zoals het altijd was.
En met de lente in het vooruitzicht (alhoewel? volgende week schijnt het weer te gaan vriezen ) vind ik het ff zwaar nu.
Ik zit gewoon helemaal niet lekker in m'n vel.
Ik zal mezelf even schoppen, dan gaat het hopelijk snel beter
Dikke knuffel en een
Soulcats
Hoe is het met je? Ik las dat het al wat beter ging met je ene kat, is dat nog steeds zo? Ik hoop het maar.
De knuffelsteen is prachtig! En zelfs het blik ziet er mooi uit!
Ik hoop dat je verdriet de komende tijd plaats maakt voor een mooie herinnering aan een liefdevolle vriendschap met je allerliefste kat.
Liefs!
Lieve Bocadillo,
Ja, met mijn andere kat gaat het gelukkig beter, hij begint steeds meer op zichzelf te lijken en dat is een goed teken. Hij leek eerst zo bozig, was zelfs bijterig, maar dat is nu gelukkig over.
De afgelopen dagen (en nog) had ik het even moeilijk. Het lijkt wel of ik mijn grote lieverd met de dag meer ga missen.
Er zijn al zat mooie herinneringen die opkomen, dat wel, maar ze doen zo vreselijk pijn, gewoon omdat ik hem zo mis.
Ik mis zo erg ons oude leventje zo samen, zoals het altijd was.
En met de lente in het vooruitzicht (alhoewel? volgende week schijnt het weer te gaan vriezen ) vind ik het ff zwaar nu.
Ik zit gewoon helemaal niet lekker in m'n vel.
Ik zal mezelf even schoppen, dan gaat het hopelijk snel beter
Dikke knuffel en een
Soulcats
.
zondag 7 februari 2010 om 23:54
maandag 8 februari 2010 om 12:26
Ja, precies Soulcats, neem de tijd om te rouwen; je hebt een maatje verloren dat al 20 jaar bij je was, dag en nacht. Verdriet mag je hebben en niemand verwacht van je dat je meteen weer 'de oude' bent. Het is allemaal nog maar zo kort geleden...
Het verdriet zal de komende tijd toch wel de nodige ups en downs kennen, vooral bij momenten waarbij je lieverd zo nadrukkelijk aanwezig was. Laat het komen, gooi er een flinke huilbui tegenaan, maar blijf vooral de mooie herinneringen koesteren!
Het verdriet slijt op den duur, echt waar.
Ik ben overigens blij te lezen dat je kat weer een beetje de oude is, gelukkig accepteren dieren nieuwe situaties snel; zij leggen zich daar over het algemeen vrij gemakkelijk bij neer. Hadden wij mensen daar maar wat meer van, hè!
Het verdriet zal de komende tijd toch wel de nodige ups en downs kennen, vooral bij momenten waarbij je lieverd zo nadrukkelijk aanwezig was. Laat het komen, gooi er een flinke huilbui tegenaan, maar blijf vooral de mooie herinneringen koesteren!
Het verdriet slijt op den duur, echt waar.
Ik ben overigens blij te lezen dat je kat weer een beetje de oude is, gelukkig accepteren dieren nieuwe situaties snel; zij leggen zich daar over het algemeen vrij gemakkelijk bij neer. Hadden wij mensen daar maar wat meer van, hè!
maandag 8 februari 2010 om 18:11
Dank jullie wel lieve meiden.
Ik moet het de tijd geven, jullie hebben gelijk.
Willen dat alles "heel snel over is" zit ook wel een beetje in m'n karakter waardoor de eisen die ik aan mezelf stel soms veel te hoog zijn, onder het motto van niet zeuren maar doorgaan (sorry, ander topic misschien? )
Moet gewoon ook wennen aan het idee dat, zelfs met 3 lieve katten om me heen, het huis nog steeds soort van leeg voelt.
Alsof de basis mist, of zo.
Maar ik beloof jullie dat ik lief voor mezelf zal zijn de komende tijd (en natuurlijk ook voor m'n poezeknuffels).
Ik moet het de tijd geven, jullie hebben gelijk.
Willen dat alles "heel snel over is" zit ook wel een beetje in m'n karakter waardoor de eisen die ik aan mezelf stel soms veel te hoog zijn, onder het motto van niet zeuren maar doorgaan (sorry, ander topic misschien? )
Moet gewoon ook wennen aan het idee dat, zelfs met 3 lieve katten om me heen, het huis nog steeds soort van leeg voelt.
Alsof de basis mist, of zo.
Maar ik beloof jullie dat ik lief voor mezelf zal zijn de komende tijd (en natuurlijk ook voor m'n poezeknuffels).
.
maandag 8 februari 2010 om 19:03
Lieve Soulcats,
Neem de tijd voor jezelf en voor je verdriet. Het alsmaar wegstoppen en maar doorgaan is ook niet goed, vroeg of laat komen de opgekropte emoties toch naar buiten.
Wees dus niet zo streng voor jezelf, maar beloon jezelf juist voor je dappere besluit over Lieverd en dat je alle jaren zo goed voor hem bent geweest!
En net zoals met het verdriet; het 'lege-huis-gevoel'- wordt ook langzaam minder in de loop der tijd. Lieverd zit gewoon helemaal vastgebakken in je systeem, dat is er niet zomaar ineens uit.
Liefs,
Bocadillo
Neem de tijd voor jezelf en voor je verdriet. Het alsmaar wegstoppen en maar doorgaan is ook niet goed, vroeg of laat komen de opgekropte emoties toch naar buiten.
Wees dus niet zo streng voor jezelf, maar beloon jezelf juist voor je dappere besluit over Lieverd en dat je alle jaren zo goed voor hem bent geweest!
En net zoals met het verdriet; het 'lege-huis-gevoel'- wordt ook langzaam minder in de loop der tijd. Lieverd zit gewoon helemaal vastgebakken in je systeem, dat is er niet zomaar ineens uit.
Liefs,
Bocadillo
woensdag 10 februari 2010 om 20:05
Dag,
soulcats, hoe is het met je?
Ik heb afgelopen maandag mn dierbare kat in moeten laten slapen. Ik ben er kapot van..
Snoes was een zwerfkat die ik tam heb gemaakt. Hij dankt zn naam aan mensen die langsliepen en zeiden dat het Snoes was, de kat van de buren. Dat was hij niet maar zo is hij aan zn naam gekomen.
Snoes was een grote wilde kat die ik met veel geduld en liefde tam heb gemaakt. Hij was zo lief en aanhankelijk. Hij sliep naast me op mn kussen, liep achter me aan en miauwde zacht als ik m riep. Het gemis is zo groot.
Hij was al een tijdje niet goed maar elke keer kregen we m er bovenop. Toen ik 2 wk geleden naar Londen ging was ie niet goed en is mn vader met m naar de DA gegaan. Zij kon niks vinden. Snoes at niet maar is langzaamaan toch weer gaan eten. Dit is 1 wk goed gegaan want afgelopen vrijdag moest hij weer overgeven en wilde daarna niks meer eten. We hebben het hele weekend m eten gegeven dmv een spuitje met voer in zn bek te spuiten. Maandag ging ik vol verwachting naar de DA en zei nog tegen Snoes dat we naar zn beter-maak-vriendinnetje gingen.. Maar de DA voelde erg grote nieren en zei dat het waarschijnlijk een tumor of kanker was. We hebben toen besloten dat ie geen pijn meer moest lijden en hebben m in laten slapen. Op dat moment was ik nog rationeel maar toen Snoes sliep kwam de klap. Nu wint de emotie het van de ratio en kan ik alleen maar huilen, nooit meer Snoes....
Ik vind niks leuk meer, kan alleen maar huilen en eten hoef ik niet. Ik had geen idee dat het verlies van je kat zoveel pijn kon doen.
Hebben jullie daar ervaring mee? Vanaf wanneer gaat dit gevoel over? Kan je zelf iets doen eraan?
Alvast bedankt.
soulcats, hoe is het met je?
Ik heb afgelopen maandag mn dierbare kat in moeten laten slapen. Ik ben er kapot van..
Snoes was een zwerfkat die ik tam heb gemaakt. Hij dankt zn naam aan mensen die langsliepen en zeiden dat het Snoes was, de kat van de buren. Dat was hij niet maar zo is hij aan zn naam gekomen.
Snoes was een grote wilde kat die ik met veel geduld en liefde tam heb gemaakt. Hij was zo lief en aanhankelijk. Hij sliep naast me op mn kussen, liep achter me aan en miauwde zacht als ik m riep. Het gemis is zo groot.
Hij was al een tijdje niet goed maar elke keer kregen we m er bovenop. Toen ik 2 wk geleden naar Londen ging was ie niet goed en is mn vader met m naar de DA gegaan. Zij kon niks vinden. Snoes at niet maar is langzaamaan toch weer gaan eten. Dit is 1 wk goed gegaan want afgelopen vrijdag moest hij weer overgeven en wilde daarna niks meer eten. We hebben het hele weekend m eten gegeven dmv een spuitje met voer in zn bek te spuiten. Maandag ging ik vol verwachting naar de DA en zei nog tegen Snoes dat we naar zn beter-maak-vriendinnetje gingen.. Maar de DA voelde erg grote nieren en zei dat het waarschijnlijk een tumor of kanker was. We hebben toen besloten dat ie geen pijn meer moest lijden en hebben m in laten slapen. Op dat moment was ik nog rationeel maar toen Snoes sliep kwam de klap. Nu wint de emotie het van de ratio en kan ik alleen maar huilen, nooit meer Snoes....
Ik vind niks leuk meer, kan alleen maar huilen en eten hoef ik niet. Ik had geen idee dat het verlies van je kat zoveel pijn kon doen.
Hebben jullie daar ervaring mee? Vanaf wanneer gaat dit gevoel over? Kan je zelf iets doen eraan?
Alvast bedankt.
woensdag 10 februari 2010 om 20:55
Vero, wat ontzettend naar voor je!
Je schrijft zo lief over je kat, en wat een mooie naam had hij.
Hij heeft een fantastisch leven bij je gehad zo te lezen.
Was je kat al oud? Heel dapper van je, dat je hem geen pijn wilde laten lijden en de juiste beslissing hebt genomen, het beste voor je lieve kat.
Het doet ook vreselijk veel pijn meis, je moet er ff doorheen.
Vandaag is het precies twee weken geleden dat ik mijn lieverd in heb laten slapen en ik ben nu niet meer kapot van verdriet, maar mis hem nog steeds vreselijk.
Het moet echt slijten, maar je moet het de tijd geven. Er zijn zoveel goede, lieve tips gegeven in dit topic, misschien helpt het je de reacties door te lezen.
Je hield als een gek van jouw Snoes, en moet echt door een rouwperiode heen. Wees lief voor jezelf en probeer goed voor jezelf te zorgen.
Heb je Snoes een mooi afscheid gegeven? Dat kan helpen in het verwerken en later - als de ergste pijn voorbij is - zullen de mooie herinneringen boven komen en geen pijn meer doen. In plaats daarvan komt dankbaarheid dat je hem in je leven hebt gehad en hem zo'n mooi leven hebt gegeven.
Heel veel sterkte lieve Vero en als je wilt, schrijf hier maar lekker van je af.
Je schrijft zo lief over je kat, en wat een mooie naam had hij.
Hij heeft een fantastisch leven bij je gehad zo te lezen.
Was je kat al oud? Heel dapper van je, dat je hem geen pijn wilde laten lijden en de juiste beslissing hebt genomen, het beste voor je lieve kat.
Het doet ook vreselijk veel pijn meis, je moet er ff doorheen.
Vandaag is het precies twee weken geleden dat ik mijn lieverd in heb laten slapen en ik ben nu niet meer kapot van verdriet, maar mis hem nog steeds vreselijk.
Het moet echt slijten, maar je moet het de tijd geven. Er zijn zoveel goede, lieve tips gegeven in dit topic, misschien helpt het je de reacties door te lezen.
Je hield als een gek van jouw Snoes, en moet echt door een rouwperiode heen. Wees lief voor jezelf en probeer goed voor jezelf te zorgen.
Heb je Snoes een mooi afscheid gegeven? Dat kan helpen in het verwerken en later - als de ergste pijn voorbij is - zullen de mooie herinneringen boven komen en geen pijn meer doen. In plaats daarvan komt dankbaarheid dat je hem in je leven hebt gehad en hem zo'n mooi leven hebt gegeven.
Heel veel sterkte lieve Vero en als je wilt, schrijf hier maar lekker van je af.
.
woensdag 10 februari 2010 om 23:27
Bedankt voor je mooie lieve woorden.
Snoes was ongeveer 8 of 9 jaar bij ons. We weten niet hoe oud hij was omdat hij zwerfkat was. Hij was toen al wel volgroeid dus we hebben zo n vermoeden dat hij ongeveer 12 is geworden. Een mooie leeftijd voor een zwerfkat want hij zou allang zijn gestorven als wij niet voor m hadden gezorgd. Maar toch, ik had m nog zoveel langer in mn leven willen hebben. Het is zo n gemis om alles zonder Snoes te doen. Nooit meer Snoes op mn bed die van het voeteneind naar mn kussen kwam lopen om toch nog even te knuffelen, nooit meer Snoes die in de zomeravonden op schoot kruipt terwijl we een wijntje drinken, nooit meer die mooie dikke kop van m voor de deur als ie binnenwilde...
Soulcats kun je merken dat het verdriet al afneemt? De pijn die ik nu voel is zo rot, dit wil ik echt niet nog weken of maanden hebben...
Snoes was ongeveer 8 of 9 jaar bij ons. We weten niet hoe oud hij was omdat hij zwerfkat was. Hij was toen al wel volgroeid dus we hebben zo n vermoeden dat hij ongeveer 12 is geworden. Een mooie leeftijd voor een zwerfkat want hij zou allang zijn gestorven als wij niet voor m hadden gezorgd. Maar toch, ik had m nog zoveel langer in mn leven willen hebben. Het is zo n gemis om alles zonder Snoes te doen. Nooit meer Snoes op mn bed die van het voeteneind naar mn kussen kwam lopen om toch nog even te knuffelen, nooit meer Snoes die in de zomeravonden op schoot kruipt terwijl we een wijntje drinken, nooit meer die mooie dikke kop van m voor de deur als ie binnenwilde...
Soulcats kun je merken dat het verdriet al afneemt? De pijn die ik nu voel is zo rot, dit wil ik echt niet nog weken of maanden hebben...
donderdag 11 februari 2010 om 13:46
quote:Soulcats schreef op 10 februari 2010 @ 20:55:
Vero, wat ontzettend naar voor je!
Je schrijft zo lief over je kat, en wat een mooie naam had hij.
Hij heeft een fantastisch leven bij je gehad zo te lezen.
Was je kat al oud? Heel dapper van je, dat je hem geen pijn wilde laten lijden en de juiste beslissing hebt genomen, het beste voor je lieve kat.
Het doet ook vreselijk veel pijn meis, je moet er ff doorheen.
Vandaag is het precies twee weken geleden dat ik mijn lieverd in heb laten slapen en ik ben nu niet meer kapot van verdriet, maar mis hem nog steeds vreselijk.
Het moet echt slijten, maar je moet het de tijd geven. Er zijn zoveel goede, lieve tips gegeven in dit topic, misschien helpt het je de reacties door te lezen.
Je hield als een gek van jouw Snoes, en moet echt door een rouwperiode heen. Wees lief voor jezelf en probeer goed voor jezelf te zorgen.
Heb je Snoes een mooi afscheid gegeven? Dat kan helpen in het verwerken en later - als de ergste pijn voorbij is - zullen de mooie herinneringen boven komen en geen pijn meer doen. In plaats daarvan komt dankbaarheid dat je hem in je leven hebt gehad en hem zo'n mooi leven hebt gegeven.
Heel veel sterkte lieve Vero en als je wilt, schrijf hier maar lekker van je af.
Over wijze woorden gesproken Soulcats; jij kan er ook wat van!
Vero, wat ontzettend naar voor je!
Je schrijft zo lief over je kat, en wat een mooie naam had hij.
Hij heeft een fantastisch leven bij je gehad zo te lezen.
Was je kat al oud? Heel dapper van je, dat je hem geen pijn wilde laten lijden en de juiste beslissing hebt genomen, het beste voor je lieve kat.
Het doet ook vreselijk veel pijn meis, je moet er ff doorheen.
Vandaag is het precies twee weken geleden dat ik mijn lieverd in heb laten slapen en ik ben nu niet meer kapot van verdriet, maar mis hem nog steeds vreselijk.
Het moet echt slijten, maar je moet het de tijd geven. Er zijn zoveel goede, lieve tips gegeven in dit topic, misschien helpt het je de reacties door te lezen.
Je hield als een gek van jouw Snoes, en moet echt door een rouwperiode heen. Wees lief voor jezelf en probeer goed voor jezelf te zorgen.
Heb je Snoes een mooi afscheid gegeven? Dat kan helpen in het verwerken en later - als de ergste pijn voorbij is - zullen de mooie herinneringen boven komen en geen pijn meer doen. In plaats daarvan komt dankbaarheid dat je hem in je leven hebt gehad en hem zo'n mooi leven hebt gegeven.
Heel veel sterkte lieve Vero en als je wilt, schrijf hier maar lekker van je af.
Over wijze woorden gesproken Soulcats; jij kan er ook wat van!
donderdag 11 februari 2010 om 13:51
quote:vero84 schreef op 10 februari 2010 @ 23:27:
Soulcats kun je merken dat het verdriet al afneemt? De pijn die ik nu voel is zo rot, dit wil ik echt niet nog weken of maanden hebben...
Vero, wat naar van Snoes! Jij ook veel sterkte gewenst. Ik heb ook veel verdriet van mijn huisdier gehad (hond), maar het verdriet slijt echt, hoor! Neem de tijd om te rouwen en na verloop van tijd krijgt het vanzelf een plekje...
Soulcats kun je merken dat het verdriet al afneemt? De pijn die ik nu voel is zo rot, dit wil ik echt niet nog weken of maanden hebben...
Vero, wat naar van Snoes! Jij ook veel sterkte gewenst. Ik heb ook veel verdriet van mijn huisdier gehad (hond), maar het verdriet slijt echt, hoor! Neem de tijd om te rouwen en na verloop van tijd krijgt het vanzelf een plekje...
donderdag 11 februari 2010 om 19:50
Lizettetje, dankje! Van jullie geleerd
Vero, het grote verdriet neemt bij mij nu na twee weken langzaam af.
En wat Lizettetje zegt, geeft het de tijd. Het is ook nog maar zo kort geleden voor jou.
Het zal vanzelf slijten. Maar nu moet nu gewoon even door die moeilijke periode heen. Je mist hem. Ik weet precies hoe dat voelt. Maar de pijn die je nu voelt wordt elke dag minder.
Heb je nog meer huisdieren? Ik heb nog 3 katten en ook die hebben me erdoorheen geholpen, hoe gek dat dan ook mag klinken.
Ik wens je alle sterkte toe!
Vero, het grote verdriet neemt bij mij nu na twee weken langzaam af.
En wat Lizettetje zegt, geeft het de tijd. Het is ook nog maar zo kort geleden voor jou.
Het zal vanzelf slijten. Maar nu moet nu gewoon even door die moeilijke periode heen. Je mist hem. Ik weet precies hoe dat voelt. Maar de pijn die je nu voelt wordt elke dag minder.
Heb je nog meer huisdieren? Ik heb nog 3 katten en ook die hebben me erdoorheen geholpen, hoe gek dat dan ook mag klinken.
Ik wens je alle sterkte toe!
.