Thuis
alle pijlers
Tranendal... mijn kat gaat dood
dinsdag 26 januari 2010 om 19:22
Lieve mensen,
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
vrijdag 12 februari 2010 om 16:00
Nogmaals bedankt voor jullie positieve woorden.
Ik merk inderdaad al dat het verdriet iets minder wordt. Ik huil nog wel maar niet meer met snikken en de baksteen in mn maag wordt minder zwaar. Het gemis blijft groot maar ik accepteer het nu. Ik heb zelfs al contact opgenomen met een zwerfkattenopvang om gastgezin of vrijwilliger te worden. Ik wil graag iets terugdoen voor alle mooie jaren die ik met Snoes heb gehad.
Snoes woonde bij mn ouders die ong 10 km van mij vandaan wonen en daar hebben we nog een kat. Deze kat is onze eigen kat, die is niet aan komen lopen. Daar heb ik geen hechte band mee dus helaas kan die me er niet doorheen slepen. Onze eigen kat had zelfs een hekel aan Snoes.
Wat vooral helpt is over Snoes praten met mn ouders. We halen herinneringen op en ik merk dat zij m net zo missen als ik..
Ik merk inderdaad al dat het verdriet iets minder wordt. Ik huil nog wel maar niet meer met snikken en de baksteen in mn maag wordt minder zwaar. Het gemis blijft groot maar ik accepteer het nu. Ik heb zelfs al contact opgenomen met een zwerfkattenopvang om gastgezin of vrijwilliger te worden. Ik wil graag iets terugdoen voor alle mooie jaren die ik met Snoes heb gehad.
Snoes woonde bij mn ouders die ong 10 km van mij vandaan wonen en daar hebben we nog een kat. Deze kat is onze eigen kat, die is niet aan komen lopen. Daar heb ik geen hechte band mee dus helaas kan die me er niet doorheen slepen. Onze eigen kat had zelfs een hekel aan Snoes.
Wat vooral helpt is over Snoes praten met mn ouders. We halen herinneringen op en ik merk dat zij m net zo missen als ik..
dinsdag 16 februari 2010 om 23:45
woensdag 24 februari 2010 om 15:22
Hi Soulcats,
Het is vandaag precies 4 weken geleden dat je allerliefste kat overleed en ik kom eens even vragen hoe het nu met jou en je katten gaat.
Gaat het alweer een beetje beter? Vind je veel troost bij je andere katten en is er nu misschien een nieuwe rangorde ontstaan?
En heeft de knuffelsteen inmiddels een mooi plekje gekregen?
Liefs,
Lizette
Het is vandaag precies 4 weken geleden dat je allerliefste kat overleed en ik kom eens even vragen hoe het nu met jou en je katten gaat.
Gaat het alweer een beetje beter? Vind je veel troost bij je andere katten en is er nu misschien een nieuwe rangorde ontstaan?
En heeft de knuffelsteen inmiddels een mooi plekje gekregen?
Liefs,
Lizette
donderdag 25 februari 2010 om 19:26
Cateye
Wat een mooie en bijpassende naam had ze.
Lizettetje, wat lief dat je nog aan ons gedacht hebt.
Inderdaad gisteren alweer precies 4 weken geleden.... de tijd vliegt. Het scherpe is eraf inmiddels, maar ik mis hem nog elke dag.
Ik vind zeker veel troost bij m'n andere katten, dat helpt wel.
Het zijn hartstikke leuke en lieve katten hoor, maar toch.... mijn lieverd was gewoon zo speciaal.... ik mis zijn eigenaardigheidjes zo.
De knuffelsteen ligt nog niet op de schaal, hij gaat elke avond nog lekker mee naar boven en ligt op m'n nachtkastje.
De rangorde is wat vreemd op dit moment. De dame die ik sinds begin januari in huis heb, is nu druk bezig de dienst uit te maken. En ik zou graag willen dat de andere twee (die dus al veel langer hier wonen) niet zo over zich heen lieten lopen door haar
Maar ja, ik laat het maar even denk ik. Er wordt niet gevochten, dus het zal wel loslopen allemaal.
Bedankt voor al jullie steun die ik tijdens dit topic heb mogen ontvangen.
Veel liefs, Soulcats
Wat een mooie en bijpassende naam had ze.
Lizettetje, wat lief dat je nog aan ons gedacht hebt.
Inderdaad gisteren alweer precies 4 weken geleden.... de tijd vliegt. Het scherpe is eraf inmiddels, maar ik mis hem nog elke dag.
Ik vind zeker veel troost bij m'n andere katten, dat helpt wel.
Het zijn hartstikke leuke en lieve katten hoor, maar toch.... mijn lieverd was gewoon zo speciaal.... ik mis zijn eigenaardigheidjes zo.
De knuffelsteen ligt nog niet op de schaal, hij gaat elke avond nog lekker mee naar boven en ligt op m'n nachtkastje.
De rangorde is wat vreemd op dit moment. De dame die ik sinds begin januari in huis heb, is nu druk bezig de dienst uit te maken. En ik zou graag willen dat de andere twee (die dus al veel langer hier wonen) niet zo over zich heen lieten lopen door haar
Maar ja, ik laat het maar even denk ik. Er wordt niet gevochten, dus het zal wel loslopen allemaal.
Bedankt voor al jullie steun die ik tijdens dit topic heb mogen ontvangen.
Veel liefs, Soulcats
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
vrijdag 26 februari 2010 om 13:40
Fijn te horen dat het toch al wel een beetje beter gaat, ook al is het gemis nog erg groot.
Inderdaad jammer dat niet een van je andere katten de positie van lieverd over gaat nemen, maar wie weet komt er nog een andere wending... Is je ene kat al wel weer helemaal de oude?
Liefs,
Lizette (die zo'n knuffelsteen waarschijnlijk ook overal mee naartoe zou slepen... )
Inderdaad jammer dat niet een van je andere katten de positie van lieverd over gaat nemen, maar wie weet komt er nog een andere wending... Is je ene kat al wel weer helemaal de oude?
Liefs,
Lizette (die zo'n knuffelsteen waarschijnlijk ook overal mee naartoe zou slepen... )
zondag 28 februari 2010 om 19:25
maandag 1 maart 2010 om 14:27
Ik kwam hier ook weer even kijken hoe het gaat. Fijn dat het nu wat beter gaat en dat de scherpe randjes er vanaf zijn. Jemig al weer 4 weken zeg, wat vliegt de tijd. Wat lief dat je elke avond de knuffelsteen mee naar boven neemt!
En over die rangorde: daar kan je helaas niks aan doen. Ze moeten dat echt zelf bepalen.
Eind van deze maand is het een jaar dat Joep overleed na 3 maanden ellendige ziekte (HCM)... Daar zie ik dus ook best een beetje tegenop hoewel de scherpte daar dus ook vanaf is. Het was gewoon zo naar.
En over die rangorde: daar kan je helaas niks aan doen. Ze moeten dat echt zelf bepalen.
Eind van deze maand is het een jaar dat Joep overleed na 3 maanden ellendige ziekte (HCM)... Daar zie ik dus ook best een beetje tegenop hoewel de scherpte daar dus ook vanaf is. Het was gewoon zo naar.
Ik ben mijn eigen bananenschil
maandag 1 maart 2010 om 15:54
Pff, zit ook met kippenvel en tranen in mijn ogen te lezen. Ik moest mijn lieverd in oktober in laten slapen. Mis hem ook nog elke dag. Als ik aan hem denk springen de tranen nog steeds in mijn ogen. Ik heb nog een kat, had verwacht dat ik als er ooit 1 van de 2 zou overlijden weer een nieuwe bij wilde maar dat wil ik nog steeds niet. Mijn andere kant is erg veranderd. Waar hij vroeger nooit kwam kroelen is hij nu niet bij me weg te slaan. Het gemis zal voor ons allebei blijven denk ik. Soulcats, veel sterke en natuurlijk ook alle andere lezers die dit mee moeten maken.
donderdag 4 maart 2010 om 16:52
Dag lieve meiden,
Wejo, veel sterkte! Rot he, dat missen. Het heeft veel tijd nodig.
Wat fijn dat je andere kat zo aanhankelijk is geworden, hij weet vast dat hij extra lief voor je moet zijn. Geniet ervan!
Pffff.... zit er verder even helemaal doorheen nu.
Kom net bij de dierenarts vandaan, waar ik mijn 9-jarige konijn heb moeten laten inslapen. Hij had het sinds gisterenavond erg benauwd en er bleek een tumor in zijn long te zitten. Geen redden meer aan
Zijn vrouwtje zit nu alleen in een heel groot hok en ik vind het zo zielig! Ze gedraagt zich echt depri. Natuurlijk mis ik mijn konijn ook vreselijk, ik heb hem vanaf zijn geboorte al en het was zo'n leuk beest. Ik heb hem al begraven in de tuin, en een mooie kei op "zijn" plek gelegd.
Heb een heel unheimisch gevoel, wat is het volgende?
Moest gewoon even van me afschrijven. Heb het gevoel alsof ik wel maanden zou kunnen huilen. Ik heb het gewoon even helemaal gehad, met alles, geloof ik. Bah.
Wejo, veel sterkte! Rot he, dat missen. Het heeft veel tijd nodig.
Wat fijn dat je andere kat zo aanhankelijk is geworden, hij weet vast dat hij extra lief voor je moet zijn. Geniet ervan!
Pffff.... zit er verder even helemaal doorheen nu.
Kom net bij de dierenarts vandaan, waar ik mijn 9-jarige konijn heb moeten laten inslapen. Hij had het sinds gisterenavond erg benauwd en er bleek een tumor in zijn long te zitten. Geen redden meer aan
Zijn vrouwtje zit nu alleen in een heel groot hok en ik vind het zo zielig! Ze gedraagt zich echt depri. Natuurlijk mis ik mijn konijn ook vreselijk, ik heb hem vanaf zijn geboorte al en het was zo'n leuk beest. Ik heb hem al begraven in de tuin, en een mooie kei op "zijn" plek gelegd.
Heb een heel unheimisch gevoel, wat is het volgende?
Moest gewoon even van me afschrijven. Heb het gevoel alsof ik wel maanden zou kunnen huilen. Ik heb het gewoon even helemaal gehad, met alles, geloof ik. Bah.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
vrijdag 5 maart 2010 om 17:30
Wederom bedankt lieve meiden
En nu wil ik de komende 50 jaar geen afscheid meer nemen van een van mijn lieve huisdieren! Ben er helemaal klaar mee.
Nu maar gaan bedenken of ik wel of geen nieuw maatje voor mijn "overgebleven" konijn neem. Ze is nu zo alleen en daar kunnen konijnen slecht tegen (ze zit buiten).
Misschien over een paar weken maar eens naar het asiel of konijnenopvang. Ben er nu nog even niet aan toe.
Knuf voor jullie,
Soulcats
En nu wil ik de komende 50 jaar geen afscheid meer nemen van een van mijn lieve huisdieren! Ben er helemaal klaar mee.
Nu maar gaan bedenken of ik wel of geen nieuw maatje voor mijn "overgebleven" konijn neem. Ze is nu zo alleen en daar kunnen konijnen slecht tegen (ze zit buiten).
Misschien over een paar weken maar eens naar het asiel of konijnenopvang. Ben er nu nog even niet aan toe.
Knuf voor jullie,
Soulcats
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
maandag 23 mei 2011 om 16:06
Wat een mooi topic is dit! Jammer dat er al meer dan een jaar niks meer is geschreven. Ik heb afgelopen weekend mijn kat moeten laten inslapen om haar verder lijden te besparen. Ze is heel oud geworden dus ik wist dat het moment eraan zat te komen, maar ik wilde haar nog niet missen. We hebben nog een kat gelukkig, maar het voelt zo leeg en ik denk steeds dat ik haar zie...'s ochtends wakker worden en dan dat eerste besef, ze is er niet meer en ik zal haar nooit meer zien, haar nooit meer kunnen aaien...dat doet zo'n pijn!
Het is heel leuk om huisdieren te hebben maar dat verdriet als je er eentje moet missen...ik vind het echt zo erg...
Het is heel leuk om huisdieren te hebben maar dat verdriet als je er eentje moet missen...ik vind het echt zo erg...
maandag 23 mei 2011 om 18:06
maandag 23 mei 2011 om 18:17
maandag 23 mei 2011 om 18:23
Mijn katten zijn ook mijn kindjes. Ik heb weleens het idee dat veel mensen dat niet begrijpen, maar het voelt echt zo. Ik hou echt zoveel van ze. Afgelopen jaar was 1 van mijn katten ineens erg ziek en ik dacht echt dat hij dood zou gaan. Dagenlang heb ik lopen huilen.
Gelukkig is hij er weer boven op gekomen en gaat het nu weer goed met hem.
Gelukkig is hij er weer boven op gekomen en gaat het nu weer goed met hem.
