Rammelende eierstokken

Ik moet even wat kwijt......we zijn op mijn werk al een tijdje op zoek naar een nieuwe collega die onder andere mijn baas zou worden. Dat lukt tot nu toe nog niet en nu heeft een collega (die deze functie een tijd heeft vervuld) aangegeven dat ze mij graag op die functie zou zien. Ik heb daar zelf helemaal nog niet over nagedacht, omdat ik hier nog maar een jaar werk en mijn huidige functie de eerst komende tijd nog meer dan voldoende uitdaging zal bieden. Maar deze functie is eigenlijk ook wel heel erg interessant. Nog breder en dan zou ik hoofd van een afdeling worden. Nadeel is dat je dan ook echt verantwoordelijk wordt en bijvoorbeeld ook functioneringsgesprekken met collega's moet houden. Dat zal vast ook wel eens tot hele lastige situaties kunnen leiden. Met name (voor mijn eigen gevoel), omdat veel collega's ouder zijn dan ik....



Dus, ineens is de twijfel toegeslagen en weet ik eigenlijk niet of ik het serieus zou moeten overwegen of niet.

@Assie

Natuurlijk moet je dat serieus overwegen. Dat ze je willen voordragen zegt al iets. Zet op een rij wat de functie inhoudt, wat jouw sterke en zwakke punten zijn, waar je nog aan moet werken etc. Kijk dan waar de gaten zitten. Is het haalbaar? Wil je de verantwoordelijkheid? Of is het vooral angst voor de grote verandering?

Eigenlijk zou ik het wel heel leuk vinden. Ben ook helemaal niet vies van veranderingen. Ik heb nu al een hele brede functie en die onderwerpen zou ik me mee bezig blijven houden.....alleen zal het dan iets meer beperkt blijven tot het bedenken/meedenken en uitzetten van hoofdlijnen, in plaats van de gehele uitwerking ervan. Daar heb ik nu al aardige ideeen over, maar geen tijd en mankracht om het uitgevoerd te krijgen. Alleen ken ik mijn collega's ondertussen vrij goed en er zitten wat lastige typetjes tussen.....natuurlijk heel leerzaam, maar het is wel een veel grotere verantwoordelijkheid (waarschijnlijk zonder echt financiele vooruitgang). Tja eens met mijn collega praten hoe zij erin staat.



Wel raar dat ik bij de sollicitatiegesprekken heb gezeten voor de kandidaten tot nu toe......en dan misschien zelf zou reageren....

@ Verkademeisje: wat een spanning he.... Als je vandaag niet ongesteld wordt zou ik er morgenochtend één met ochtendurine doen. Ze zeggen wel dat het met de testen van tegenwoordig niet meer nodig is maar er zit natuurlijk wel meer HCG in je urine 's ochtends. Misschien dat die vroege test daarom wel positief was.... Keep us posted!!!!!



@ Frutje: Zo te horen is je vriend heeeel wat leuks van plan. Geniet ervan!



@ assie: Wow...dat ze je vragen voor die functie is een vette eer! Maar functioneringsgesprekken voeren lijkt mij ook verdomde moeilijk hahaha. Echt knap als je dat kunt! Ik vind wel dat er bij meer verantwoordelijkheid ook wel meer salaris hoort.... Zou je collega eens goed uithoren inderdaad! Wel super hoor... zo'n kans!



@ Annayake: Hoe is het met jou? Al bezig voor ronde twee?



Ik heb vandaag mijn eerste echo gehad en het was gelukkig toch één kindje en geen tweeling. Phew.... en het hartje klopte!!!! Ben erg blij....

@boef: hier gaat het goed hoor! We zijn idd begonnen met ronde twee. Wilden eerst deze maand rustig aan doen... maar hebben dit maar laten varen

@Boefje

Ja, jij had vandaag de echo! Wat fijn dat het er eentje is en dat je een mooi kloppend hartje hebt gezien. Voel het nou weer wat 'echter'?



@annayake

Druk bezig dus. Hopelijk met resultaat!



Ik heb geen zin meer, wil naar romantisch Parijs en niet meer mensen interviewen over stomme onderwerpen waar ik eigenlijk geen verstand van heb... Nog twee uur.

Boefje; gefeliciteerd met de echo! Lijkt me toch altijd heel spannend.......maar je hebt het hartje zien kloppen en het is er 1! Super. Normaal zou ik zeggen "daar drinken we er 1 op"....maar dat lijkt me toch niet zo slim



Annayake; hoezo rustig aan doen???? haha.....groot gelijk om er gewoon weer "volle bak" voor te gaan!

Oh, gefeliciteerd! Leuk, zo'n goed bericht! En fijn dat alles er goed uitziet, nu heb je de meest spannende tijd wel achter de rug, toch?

Dag dames,

Heb een tijdje niet 'geforumd', maar nu moet ik toch even kwijt dat ik een beetje depri aan het worden ben. Ik heb er nu een paar weken heeeeel diep over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ik het maar niks vind om nog 3 jaar te wachten met het krijgen van mijn eerste kind. Ik ben 33 jaar en dat vind ik een mooie leeftijd om ermee te beginnen (want: daarmee weet je nog steeds niet hoe oud je bent als je daadwerkelijk zwanger wordt!).

Manlief wil echter nog niet. Hij gaat het onderwerp 'kinderen', dat ik regelmatig subtiel en minder subtiel ter sprake breng steevast uit de weg, hij moet ervan zuchten en blokt het gewoon af. En dat terwijl ik er steeds meer van overtuigd raak dat ik er gewoon klaar voor ben.



Alle redenen die hij in de afgelopen maanden heeft aangevoerd waarom we er nog mee zouden moeten wachten, heb ik overwogen.



De financiele redenen: wij leven op dit moment best een luxe leventje. We verdienen niet slecht, hebben beide een vaste baan en hebben een eigen huis. Het is nu ook weer niet zo dat we zomaar wat geld over de balk kunnen smijten, maar we hoeven zeker niet elk dubbeltje om te draaien. En als ik dan denk aan de generatie van onze ouders: die hadden destijds veel minder geld (meestal werkte ook alleen de man en bleef de vrouw thuis voor de kinderen) en hun lukte het toch ook?



De vrijheid: manlief en ik hebben nog niet veel gereisd (terwijl dat wel in de top 3 van meest belangrijke zaken in het leven staat). Manlief is ervan overtuigd dat het krijgen van een kind ervoor zal zorgen dat dat reizen ook in de komende jaren niet zal gebeuren. Ik vraag me echter af of dat wel echt zo is. Ik bedoel: ik heb twee ouders die het helemaal geweldig zouden vinden om op hun kleinkind op te passen en bovendien denk ik dat reizen met een kind ook zou moeten kunnen.



De stress: zelf ben ik een nogal stressig type. Als er iets vervelends gebeurt op m'n werk, neem ik dat mee naar huis. Ik heb wel eens last van wisselende stemmingen en kan daardoor soms wat instabiel overkomen. Manlief denkt daarom dat ik qua stress-factor niet toe ben aan een kind. Hij is meer de verzorgende van ons twee (hij doet het meeste in het huishouden, is opgeruimder en gestructureerder) en ik ben een chaoshoofd. Hij vindt het op dit moment soms al moeilijk om met mijn stressige persoonlijkheid om te gaan en hij is ervan overtuigd dat een kind dat allemaal nog eens 10 keer versterkt. Ik zie het echter iets anders: ik heb het gevoel dat ik juist door een kind - een wezen dat mijn volle aandacht nodig heeft - beter zal kunnen relativeren wat er zich in mijn eigen hoofd afspeelt. IK ben dan niet meer het belangrijkste, maar mijn kind. Ik ben er aan toe om een doel in mijn leven te hebben dat niet alleen maar met mezelf te maken heeft (ik ben me ervan bewust dat je dit ook als een egoistische opmerking op zou kunnen vatten, maar goed, zo is het niet bedoeld).



Tot slot: de relatie tussen mijn man en mij is heel goed, maar... ik merk wel dat hij de dominantere is van ons twee. Dat is op zich niet erg, mijn zelfbewustzijn is gewoon niet zo sterk als dat van hem, maar dat heeft tot gevolg gehad dat ik me vaker door zijn mening laat overhalen dan andersom. Zo ook met het krijgen van kinderen. Hij onderbouwt zijn argumenten zo sterk, dat ik daarin steeds ben meegegaan, omdat het allemaal heel logisch klonk. Maar hoeveel correcte, kloppende en logische zakelijke argumenten hij ook heeft, mijn argument is mijn gevoel! Het gevoel dat ik gewoon moeder wil worden! En dat argument staat daar maar op eenzame hoogte tegenover manliefs lijstje met argumenten dat ik hierboven heb genoemd.



Ik vrees dat we hier binnenkort nog niet uit gaan komen en ik ben best bang voor de sfeer die daaruit voort zal komen. Manlief is namelijk iemand die zich door niets en niemand iets op laat leggen, dus hij zal de boel ook mbt het krijgen van kinderen compleet afhouden. Het liefst zou ik per ongeluk zwanger willen worden, zodat we de keuze niet bewust hoeven te nemen en we gewoon voor een voldongen feit staan. Maar ik heb een spiraaltje, dus zwanger worden zit er nu echt niet in.



Sorry voor deze ellenlange monoloog, jullie hoeven hier niet op te reageren, hoor. Het heeft alleen al opgelucht dat ik het eens allemaal van me af heb geschreven.

Wat een lastige situatie, Nukje! Ik kan me goed voorstellen dat je hier heel verdrietig van wordt en misschien ook wel wat wanhopig.



Wanneer je 33 bent, lijkt me dat 3 jaar nog wel erg ver weg is. Om op je 36e te beginnen... En wie zegt dat hij dan wel wil. Straks heb je gewacht en wil hij dan alsnog niet. Wat dan?



Ik wil je natuurlijk niets aanpraten ofzo, hoor! Maar hier zou ik wel aan moeten denken, denk ik. Ben je, op dit punt na, zeker van je relatie?



Zijn argumenten zijn voornamelijk berust op keuzes die hij met zijn hoofd gemaakt heeft. Wat zegt zijn gevoel? En heb je er wel eens met hem over gesproken wat hij zou willen als je onverwacht zwanger zou blijken? Niet dat dat een oplossing is, maar stel dat. Daar moet hij toch ook wel eens over nagedacht hebben.

dubbel

Poeh zeg, ik heb nog nooit zo op mijn ongesteldheid gewacht. Zit er de hele dag op te wachten. Of eigenlijk, te hopen dat het nog niet komt. Als het vanavond niet komt en vanacht ook niet, dan ga ik morgenochtend nog een keer testen. En daarna lekker een dagje gepland met m'n lief, dus het wordt sowieso gezellig! En wie weet

@Nukje

Weet niet zo goed wat ik moet schrijven, wat een rotsituatie. Hoop dat je iig je ei hier een beetje kwijt kunt...



@verkademeisje

Het blijft gewoon ontzettend spannend voor jou. Hopelijk brengt morgenochtend goed nieuws.



Ik heb het werk het werk gelaten, mijn tas ingeapakt en kruip zo met vriend op de bank. Morgenvroeg vertrekken we! Eindelijk! Paris, here we come!

Assie: leuk zeg, dat je "voorgedragen" wordt voor een hogere functie! Dat geeft in ieder geval aan dat er mensen zijn die er veel vertrouwen in hebben dat je dit kunt, je roept zoiets niet zomaar. Is dit ook een functie die je je zelf later zou zien doen, was dit jouw toekomst? Dan komt het alleen wat eerder dan gepland, maar wel super leuk!



Oh, Frutje, spannend! Nogmaals heeeel veel plezier!



Hier gebeurt niets. De test was negatief en ben ook nog niet ongesteld. Wel dus nu een dag overtijd, maar met flinke buikpijn, dus ik wacht tot het doorbreekt. Wat een wrede natuur trouwens, hoop je zo zwanger te zijn, is het niet zo en word je ook nog eens beloond met wat pijn. Bedankt!

He, Verkademeisje, wat een teleurstelling! En dan dat mysterieuze streepje... Als ik jou was, zou dat met toch niet helemaal los kunnen raken. Ik hoop voor je dat het in een van de volgende rondes snel raak is.



@Frutje: spannend hoor, Parijs is zoooo leuk, ik hoop dat jullie je erg vermaken en dat vrien misschien wel een doosje uit zijn zak tovert.



@Assie: wat een kans zeg, die baan. Ik zou het zeker serieus overwegen. Ik neem zelf ook functioneringsgesprekken af en het valt me nog mee. Het is iets van je kan leren. Lastige gevallen heb ik er ook tussenzitten, maar die zie ik als een uitdaging Hoewel ik ze natuurlijk soms achter het behang kan plakken!!!! Veel succes met het maken van je keuze.

@Nukje, wat moeilijk. En waarom zou je als moeder niet chaotisch mogen zijn? Mensen willen altijd alles zo perfect hebben terwijl ik denk als zo'n kindje maar liefde krijgt... Sterkte!

@nukje: wat een pijnlijke situatie. En is het niet leuk als jouw argument 'gevoel' totaal wordt ondergesneeuwd door zijn verstandige argumenten. En daarbij dat jij zegt minder zelfbewustzijn hebt dan hem vind ik een beetje raar. Is dat iets wat jij zegt of hij? Als hij dat tegen jou heeft gezegd of jou heeft aangepraat lijkt me dat niet echt gezond. Sorry dat ik zo cru breng. En hoezo kan een chaotische moeder geen goede moeder zijn? Ik ben ook stressiger en chaotisch maar hoe langer we wachten met beginnen hoe erger het wordt. Die hormonen gieren maar door ons lichaam en zijn veel sterker dan verstand... en misschien moeten we ook wel meer luisteren naar ons gevoel dan verstand. Bedoel als ik niet naar mijn intuitie had geluisterd hadden we in december dat huis nooit gekocht (puur op gevoel gekocht..en omdat ik zo goed luisterde had ik zelfs de afspraak voor bezichtiging vervroegd omdat ik voelde dat het anders weg zou zijn.. dus welk gevoel gaat voor?)



Ook toen ik 25 was en de pil gewoon niet goed aanvoelde ben ik er mee gestopt (wilde nog geen zwangerschap hoor) en ja, hoor daar kwam een hoop rommel mee (bij wijze van spreken, pcos en de ontdekking van dubbele baarmoeder)...



Dus ik vind dat jouw man niet kan zeggen dat jouw zelfbewustzijn minder is dan dat die van hem... misschien is juist die van jou wel sterker aangezien hij alleen maar verstandige argumenten aankomt waaien.



Sorry voor het lange bericht.



liefs

@ nukje: Jee wat een vervelende situatie zeg!

Maar kan je man eigenlijk niet begrijpen... kom op zeg als je nu 23 was... onbegrijpelijk!

Maar goed ik heb makkelijk praten. mijn man heeft zo iets van hoe eerder er een kinderstoeltje achter in de auto staat hoe beter.... En onze situatie is trouwens ook verre van stabiel... SOms moet je gevoel het gewoon winnen van je verstand... Maar het blijft lastig

Hallo allemaal, dank je wel voor jullie fijne reacties.



@ Verkademeisje: om antwoord te geven op je vraag: ja, ik ben heel zeker van mijn relatie. Mijn man trouwens ook. Hij zegt ook wel dingen als dat ik de enige ben met wie hij een kind zou willen. Hij zegt ook wel dat hij ooit een kind wil. Maar nu nog niet.

En de vraag wat hij zou doen als ik onverwacht zwanger zou worden heb ik hem al een paar keer gesteld. De eerste keer was 2 jaar geleden en toen durfde hij het woord 'abortus' nog in z'n mond te nemen. Hebben we erge ruzie over gehad. Alsof je op je 31e nog een kind zou laten weghalen 'omdat het niet goed uitkomt'. Een tijdje geleden hebben we het er nog eens over gehad en toen werd hij er een beetje kribbig van. Want hij zegt er op dit moment gewoon nog niet aan toe te zijn.



(bij jou zelf nog nieuws trouwens?)



@ Janine: even om misverstanden te voorkomen: dat mijn zelfbewustzijn lager is dan dat van mijn man zeg ik uitsluitend zelf, hoor! Ik ben diep vanbinnen vaak onzeker en ik zie gewoon dat mijn man daar helemaal geen last van heeft. Manlief vindt zelf ook dat ik eens wat zekerder over mezelf mag worden, dus het is niet zo dat hij over mij heenloopt ofzo (misschien had ik het niet helemaal goed onder woorden gebracht). Maar doordat ik van nature zo'n twijfelaar ben en moeite heb met het nemen van (grote) beslissingen, laat ik me bij het onderwerp 'kinderen' wel eens overdonderen door zijn argumenten. Want alle argumenten die hij noemt zijn waar; en als ik alleen mijn verstand laat spreken ben ik het ook wel met hem eens.



Maar... ik ben 33. Dat vind ik ook best een sterk argument . Wat moet ik? Ik kan moeilijk stiekem mijn spiraaltje laten verwijderen en hem voor een voldongen feit stellen. Misschien moet ik binnenkort 'Het Gesprek' nóg eens met hem aan. Hoewel ik vrij zeker weet dat zijn mening nog steeds dezelfde is....

Hoi allemaal, ik ben een meelezer van jullie topic, maar ik wil toch even reageren en zeggen dat ik jou ontzettend zelfbewust vind overkomen in je post, Nukje!



Waar zijn de 3 jaar die je man noemt op gebaseerd? Is dat vanwege de reisplannen die jullie hebben? Ik ben het met je eens dat dat echt niet hoeft op te houden met een kind en dit is toch vooral iets praktisch, dat hij als nuchtere en gestructureerde persoon prima kan handelen? En dit jaar zouden jullie toch best een mooie reis kunnen maken? Voor het kind er is ben je immers minstens 9 maanden verder.



Wat denk je van de optie om je spiraal te laten verwijderen en dat hij dan nu voor de anticonceptie zorgt?

@nukje; de kans op afwijkingen naarmate je leeftijd vordert is natuurlijk ook een sterk argument om niet uit te stellen. Ga niks stiekumpjes doen!

@ Nikkie: grappig dat je me zelfbewust vindt overkomen, dat doet me dan toch wel weer goed om te lezen .

Het plan is om volgend jaar de grote reis te gaan maken (moeten we nog even voor sparen).

Spiraal eruit laten halen en manlief voor de anticonceptie laten zorgen vind ik een vorm van chantage. Dan zet ik hem alleen maar onder druk en dat werkt altijd averechts.



@ Nak: ja, daar heb je natuurlijk gelijk in. Ik ga zodadelijk eens wat cijfers opzoeken, misschien dat dat helpt in het gesprek, haha. Manlief is namelijk sneller over te halen met onomstotelijke bewijzen .



Maar het blijft lastig, want ik voorzie een licht gespannen sfeer als ik het echt serieus over dit onderwerp wil gaan hebben. Ik had me ook altijd voorgenomen dat ik NIET die vrouw zou worden die haar man moet overhalen tot het stichten van een gezin. Maar het lijkt nu toch wel een beetje die kant op te gaan (zucht)...

@nukje: voor mij komt je ook heel zelfbewust over.. en ik snap dat je niet die vrouw wil zijn die haar man moet overhalen voor een baby. Maar ik weet zeker dat heel veel vrouwen dit doen anders komt het er niet van (of duurt het te lang).. Trouwens een tijdje geleden heb ik iets gepost over een aflevering van Zembla (niet de leukste aflevering) over zwanger worden en ouder dan 30. Misschien zou je die kunnen laten zien aan je man daarin vertellen gynaecologen hoe zij er over denken.. en er worden cijfers genoemd.



Ehmmm, gisteren waren we bij onze schoonouders en mijn schoonzus en ik hadden het over algemene kosten en hypotheek etc en toen noemde ik dat kinderopvang ook best duur is.. en dat ik het heb uitgerekend via belastingdienst. Nu zijn mijn schoonouders nogal voorzichtig op gebied van veranderingen en risico's (schoonpa).. alles moet eerst tot de puntjes kloppen en dan begin je aan kinderen... en volgens mij denken zij dat we er nog lang niet aan toe zijn (beetje naief misschien want ik word over 2 maanden 31).. dus die moeder (lieve vrouw beetje mutsig...) direct: ow, is het al zover dan? ik zei: ehmmm neej, nog niet, eerst maar eens in ons huisje trekken waar we in september in kunnen.. tja, ik kan moeilijk laten doorschermeren dat we in april gaan beginnen! En das dus over 2 maanden! Heb er zo'n zin in. Aankomende week maar eens foliumzuur halen en ovulatietesten...!



morgen valentijnsdag! gaan jullie nog wat doen?

@ Janine: ik heb niet alle posts hier gelezen, dus misschien heb je het al ergens verteld, maar: je schrijft dat jullie er in april mee gaan beginnen. Hoe hebben jullie dat besloten? Dat het april wordt, bedoel ik dan. Welke omstandigheden zijn er over twee maanden beter om er dan mee te beginnen?

Ik vraag het uit nieuwsgierigheid, hoor, omdat ik me steeds afvraag hoe je 'het meest geschikte moment' kunt bepalen.



Zojuist (waarschuwing: dit wordt een beetje zoetsappig ) omhelsde mijn vriend me heel lief. Ik zei toen tegen hem dat ik wel heel graag een kindje van hem zou willen. Hij omhelsde me toen nog steviger en zei dat dat heus wel zou komen, dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken. Maar dat het gewoon NU nog niet zo'n goed idee was. Hij wilde er eerst wat warmer bij komen te zitten.

Tja, wat zal ik zeggen. Aan de ene kant ben ik heel blij met het feit dat hij tegen me zegt dat ik me geen zorgen moet maken en dat hij ook een kind met mij wil. Maar ik denk ook "wanneer zitten wij er financieel beter bij?" Alls we wat meer gespaard hebben? Misschien is het ook wel verstandiger om eerst even wat geld te sparen voordat je aan kinderen begint en heeft hij gewoon gelijk. Ik ben ook net aan een nieuwe baan begonnen, hij zegt ook dat ik me beter zal voelen als ik me eerst daarop concentreer, zodat ik op mijn werk een goede basis heb opgebouwd op het moment dat ik zwanger word. Ook daarin heeft hij helemaal gelijk.



Dus wat kan ik anders doen dan wachten?

@nukje: volgens mij bestaat het meest geschikte moment niet... en als het aan mij ligt begonnen we nu al. Mijn vriend en ik hebben in dec een huis gekocht. en ik heb daarvoor een vast contract gekregen (hadden we niet verwacht gezien de crisis, ook het bedrijf waar ik werk ving behoorlijk wat klappen). Hij kreeg een intentieverklaring.. dus dat we straks (sep) in ons huisje kunnen is een geruststelling, financieel alles rond. We hebben er wel redelijk wat spaargeld ingestopt zodat we de eerste 8 jaar ongeveer 600,- netto aan hypotheek kwijt zijn.... dat is wel fijn. Ik verdien niet heel veel en vriend staat onderaan ladder carriere. Mijn vriend weet dat ik niet heel vruchtbaar ben maar hij vindt dat een punt om eerder te beginnen dan dat hij er klaar voor is. (liever wachtte hij nog een jaar ofzo) Dus ik heb aan hem gevraagd (in dec of jan ofzo) of hij ervoor wil gaan als ik 31 wordt (april).. Eerst moest ie daar nog over nadenken.. toen werd het (na klein beetje aandringen) waarschijnlijk wel.. en later werd het een kleine ja. Af en toe vraag ik weleens tussen neus en lippen door: ow, april gaan we beginnen he.. dan zegt hij jep..! Maar hij is er nog niet zo mee bezig (eerst scriptie afmaken) als ik.. maar hij weet gewoon dat het misschien wel langer kan duren ...



Wachten is moeilijk.. Probeer het bespreekbaar te houden zonder pusherig over te komen (is niet makkelijk, i know)... en probeer een middenweg te vinden. Bedoel jij hebt ook je inbreng.. Zeg tegen je man: dit jaar nog leuk samen op reis, beetje sparen.. eind van jaar of begin volgend jaar spiraal eruit en volgend jaar een keer beginnen.. dan word ik 34 en als het nog een jaar (is gemiddelde) duurt ben ik 35 als ik het eerst kind krijg.. en misschien willen jullie er meer...



Verder wens ik je heel veel succes..