Overig
alle pijlers
Rustig relaxen in de trein?
zaterdag 13 februari 2010 om 11:41
Vrijdagmiddag 17:30 uur. Na een lange en intensieve werkweek stap ik eindelijk richting weekend. In de trein is het gelukkig niet heel druk dus zonder al te veel moeite bemachtig ik een zitplaats. Met een tijdschriftje en m'n iPod installeer ik mij en langzaam warmt mijn lichaam zich weer een beetje op. Ik droom een beetje weg, denk aan alles wat er die week is gebeurd en net als ik tevreden constateer dat m'n werklijstje bijna volledig weggewerkt is, wordt mijn dagdroom ruw verstoord.
Een oude vrouw komt naast mij zitten. Ze is niet dik, er is ruimte zat op het tweepersoonsbankje maar toch presteert ze het om praktisch bij mij op schoot te gaan zitten. Ik verschuif iets en probeer weer in m'n dagdroom te raken. Helaas, vrouwtje zit verlegen om een babbel. Uit fatsoen haal ik één oortje uit m'n iPod waarop ik terecht gewezen wordt op het feit dat het onfatsoenlijk is om maar half te luisteren als iemand tegen je praat. Ik ben een beetje onder de indruk van de bestraffende toon en verwijder dus ook maar het andere oortje.
Die vrouw steekt een hele klaagzang af over haar kinderen die zo druk zijn, de bussen die zo slecht rijden, de weersomstandigheden die voor ouderen zo lastig zijn. Kortom: weinig positiviteit. Ik besluit hierop om vriendelijk te knikken en uit te leggen dat ik niet zo in de stemming ben voor een social talk. Ik probeer m'n oortjes weer terug te stoppen maar helaas, dat pikt de vrouw niet. Ik krijg een gigantische preek dat het met de verdraagzaamheid ook al ver te zoeken is in deze verloederde maatschappij. Ze laat de hele coupé mee genieten, en ik kan alleen maar verbouwereerd het tafereeltje - waar ik zelf onbedoeld en steeds meer ongewild deel van uit maak - aanschouwen.
Zo vriendelijk mogelijk maak ik de vrouw duidelijk dat nergens in de regels van de NS staat dat je verplicht bent te socializen met je medereiziger, dat ik best wel babbeltjes wil aangaan met vreemden maar absoluut niet met iemand die alleen maar negativiteit uitstraalt en ik besluit betoog met het vriendelijke verzoek om mij vooral met rust te laten.
De boodschap komt over, ze laat mij met rust maar buigt zich demonstratief de andere kant op om met haar buurman aan de andere kant van het pad een gesprek aan te gaan. Ik kruip weer terug in m'n iPod en tijdschrift en probeer me niet meer door haar te laten afleiden.
Eenmaal op de fiets naar huis realiseerde ik me eigenlijk dat ik in mijn optiek niets fout heb gedaan en alleen te kennen heb gegeven op een nette en correcte manier dat ik graag naar m'n muziek wilde luisteren en m'n blaadje wilde lezen. Dat moet toch kunnen of ben ik nou zelf onderdeel van de verloedering?
Een oude vrouw komt naast mij zitten. Ze is niet dik, er is ruimte zat op het tweepersoonsbankje maar toch presteert ze het om praktisch bij mij op schoot te gaan zitten. Ik verschuif iets en probeer weer in m'n dagdroom te raken. Helaas, vrouwtje zit verlegen om een babbel. Uit fatsoen haal ik één oortje uit m'n iPod waarop ik terecht gewezen wordt op het feit dat het onfatsoenlijk is om maar half te luisteren als iemand tegen je praat. Ik ben een beetje onder de indruk van de bestraffende toon en verwijder dus ook maar het andere oortje.
Die vrouw steekt een hele klaagzang af over haar kinderen die zo druk zijn, de bussen die zo slecht rijden, de weersomstandigheden die voor ouderen zo lastig zijn. Kortom: weinig positiviteit. Ik besluit hierop om vriendelijk te knikken en uit te leggen dat ik niet zo in de stemming ben voor een social talk. Ik probeer m'n oortjes weer terug te stoppen maar helaas, dat pikt de vrouw niet. Ik krijg een gigantische preek dat het met de verdraagzaamheid ook al ver te zoeken is in deze verloederde maatschappij. Ze laat de hele coupé mee genieten, en ik kan alleen maar verbouwereerd het tafereeltje - waar ik zelf onbedoeld en steeds meer ongewild deel van uit maak - aanschouwen.
Zo vriendelijk mogelijk maak ik de vrouw duidelijk dat nergens in de regels van de NS staat dat je verplicht bent te socializen met je medereiziger, dat ik best wel babbeltjes wil aangaan met vreemden maar absoluut niet met iemand die alleen maar negativiteit uitstraalt en ik besluit betoog met het vriendelijke verzoek om mij vooral met rust te laten.
De boodschap komt over, ze laat mij met rust maar buigt zich demonstratief de andere kant op om met haar buurman aan de andere kant van het pad een gesprek aan te gaan. Ik kruip weer terug in m'n iPod en tijdschrift en probeer me niet meer door haar te laten afleiden.
Eenmaal op de fiets naar huis realiseerde ik me eigenlijk dat ik in mijn optiek niets fout heb gedaan en alleen te kennen heb gegeven op een nette en correcte manier dat ik graag naar m'n muziek wilde luisteren en m'n blaadje wilde lezen. Dat moet toch kunnen of ben ik nou zelf onderdeel van de verloedering?
zaterdag 13 februari 2010 om 11:56
Keurig netjes gedaan, hoor! Als mevrouw zo graag haar ongenoegens over de wereld in het algemeen en de hare in het bijzonder kwijt wil, had ze maar naast iemand moeten gaan zitten die daar ontvankelijker voor leek. Een iPod in je oren en een tijdschrift is een overduidelijk signaal van geen-trek-in-ouwehoer-gesprekken-met-behoeftige-medereizigers, wat mij betreft. Ik vind het persoonlijk sowieso al niks als mede-reizigers zomaar tegen je aan beginnen te kletsen, dus ik 'scherm' me ook altijd af...
zaterdag 13 februari 2010 om 12:02
zaterdag 13 februari 2010 om 12:07
quote:elninjoo schreef op 13 februari 2010 @ 12:02:
Ik was waarschijnlijk uit mezelf opgestaan en in 'n heel andere coupe gaan zitten. Hou er sowieso niet van dat er iemand naast me komt zitten als er nog vrije banken zijn. Nu reis ik overigens nauwelijks met de trein, alleen als ik op reis ben komt 't wel 'ns voor (en naar Schiphol)Ja, precies, kan ik ook niet tegen... belooft namelijk al niet veel goeds qua rustige reis...
Ik was waarschijnlijk uit mezelf opgestaan en in 'n heel andere coupe gaan zitten. Hou er sowieso niet van dat er iemand naast me komt zitten als er nog vrije banken zijn. Nu reis ik overigens nauwelijks met de trein, alleen als ik op reis ben komt 't wel 'ns voor (en naar Schiphol)Ja, precies, kan ik ook niet tegen... belooft namelijk al niet veel goeds qua rustige reis...
zaterdag 13 februari 2010 om 12:16
quote:elninjoo schreef op 13 februari 2010 @ 12:11:
Ik laat ook altijd 'n tas op de plaats naast me staan en zit zelf aan 't gangpad. Dat maakt de drempel om te vragen of ze naast me mogen komen zitten vanzelf hoger.
Ik zit zelf altijd aan het raam maar doe dat met die tas ook. Krijg je ook commentaar op joh, dat dat zo asociaal is.
Zolang ik hem weg haal als iemand er wil gaan zitten is dat toch niet asociaal of ben ik nu zo raar?
Tas is overigens ook uit praktisch oogpunt; veel makkelijker om dan wat uit je tas te halen dan dat je, in een lege trein, elke keer je tas van de grond moet vissen. Bovendien zijn die vloeren vaak zó vies dat ik daar niet graag mijn tas op zet.
TO, ik vind dat je het netjes gedaan hebt, waar haalt dat mens het lef vandaan joh?
Ik laat ook altijd 'n tas op de plaats naast me staan en zit zelf aan 't gangpad. Dat maakt de drempel om te vragen of ze naast me mogen komen zitten vanzelf hoger.
Ik zit zelf altijd aan het raam maar doe dat met die tas ook. Krijg je ook commentaar op joh, dat dat zo asociaal is.
Zolang ik hem weg haal als iemand er wil gaan zitten is dat toch niet asociaal of ben ik nu zo raar?
Tas is overigens ook uit praktisch oogpunt; veel makkelijker om dan wat uit je tas te halen dan dat je, in een lege trein, elke keer je tas van de grond moet vissen. Bovendien zijn die vloeren vaak zó vies dat ik daar niet graag mijn tas op zet.
TO, ik vind dat je het netjes gedaan hebt, waar haalt dat mens het lef vandaan joh?
668, the neighbour of the Beast
zaterdag 13 februari 2010 om 12:18
Lijkt me ook netjes gedaan.
Mogelijk had je haar er nog op kunnen wijzen dat er van een gesprek pas sprake is als twee mensen naar elkaar luisteren. En dat er van luisteren naar jou geen sprake was....
Ik kan ook zo'n hekel hebben aan dat soort mensen. Hoewel het soms ook gezellig kan zijn in de trein.
Mogelijk had je haar er nog op kunnen wijzen dat er van een gesprek pas sprake is als twee mensen naar elkaar luisteren. En dat er van luisteren naar jou geen sprake was....
Ik kan ook zo'n hekel hebben aan dat soort mensen. Hoewel het soms ook gezellig kan zijn in de trein.
zaterdag 13 februari 2010 om 12:19
Wat een figuur, die vrouw.
Vind ook dat je het netjes hebt gedaan. Ik zou waarschijnlijk al afgehaakt zijn bij de opmerking dat het onbeleefd is om met een half oor te luisteren.
Een klein praatje (voor de gezelligheid!) is leuk, maar iemand die het afdwingt en dan ook alleen maar zit te zeuren, nee bedankt.
Vind ook dat je het netjes hebt gedaan. Ik zou waarschijnlijk al afgehaakt zijn bij de opmerking dat het onbeleefd is om met een half oor te luisteren.
Een klein praatje (voor de gezelligheid!) is leuk, maar iemand die het afdwingt en dan ook alleen maar zit te zeuren, nee bedankt.
zaterdag 13 februari 2010 om 12:54
Das een goeie Namma!
Ik heb er ook geen behoefte aan in de trein. Vind het soms ook vervelend een vage bekende tegen te komen... heb dan het idee dat ik wel een praatje moet maken. Maar als je 1,5 uur treinreis voor de boeg hebt en die bekende heeft dat ook: dat vind ik wel lang...
M.i. is de sfeer in de spits anders dan buiten de spits. Mensen die van en naar het werk gaan hebben genoeg aan hun werk en hoeven verder niet allerlei onbekenden te ontmoeten.
De dagjesmensen die tussendoor reizen zitten vaker om een praatje verlegen.
Ik heb ook een keer gehad dat ik niet ontkwam aan een gesprek met een oudere man. Maar die had uiteindelijk best wat interessants te vertellen (tig jaar bij de Marine gezeten enzo, dat boeit me wel) dus dat gesprek is me wel positief bijgebleven.
Maar zo'n zeikwijf... nee... liever niet.
Ik heb er ook geen behoefte aan in de trein. Vind het soms ook vervelend een vage bekende tegen te komen... heb dan het idee dat ik wel een praatje moet maken. Maar als je 1,5 uur treinreis voor de boeg hebt en die bekende heeft dat ook: dat vind ik wel lang...
M.i. is de sfeer in de spits anders dan buiten de spits. Mensen die van en naar het werk gaan hebben genoeg aan hun werk en hoeven verder niet allerlei onbekenden te ontmoeten.
De dagjesmensen die tussendoor reizen zitten vaker om een praatje verlegen.
Ik heb ook een keer gehad dat ik niet ontkwam aan een gesprek met een oudere man. Maar die had uiteindelijk best wat interessants te vertellen (tig jaar bij de Marine gezeten enzo, dat boeit me wel) dus dat gesprek is me wel positief bijgebleven.
Maar zo'n zeikwijf... nee... liever niet.
zaterdag 13 februari 2010 om 13:53
Ik had laatst zelfs dat mensen de stiltecoupe instapten en tegen elkaar zeiden "Oh, het is wel een stiltecoupé", om vervolgens neer te ploffen en vrolijk verder te beppen. Dat vind ik pas aso.
Tas op de stoel-principe vind ik niet erg, maar wel erg aso als je in de spits reist en ziet dat er veel mensen op het perron staan die graag zouden willen zitten. Haal hem dan gewoon weg zodat iemand het je niet hoeft te vragen.
Verder vind ik veel van de mensen met dopjes in de oren ook aso. Ze controleren nooit of hun muziek duidelijk te horen is voor medereizigers. Regelmatig zit ik tussen 3 of 4 muziekjes in. Er iets van zeggen heeft geen zin, want je krijgt of een grote bek, of ze zetten hem bij het volgende perron weer harder, of er stapt een ander in met die herrie aan zijn hoofd.Gelukkig valt er wel te kiezen bij welk muziekje je het liefst gaat zitten.
Zo he... wat had ik nu graag in de trein gezeten en dit alles eens lekker van me afgeklaagd tegen iemand met een tijdschriffie en doppies in d´r oren
Tas op de stoel-principe vind ik niet erg, maar wel erg aso als je in de spits reist en ziet dat er veel mensen op het perron staan die graag zouden willen zitten. Haal hem dan gewoon weg zodat iemand het je niet hoeft te vragen.
Verder vind ik veel van de mensen met dopjes in de oren ook aso. Ze controleren nooit of hun muziek duidelijk te horen is voor medereizigers. Regelmatig zit ik tussen 3 of 4 muziekjes in. Er iets van zeggen heeft geen zin, want je krijgt of een grote bek, of ze zetten hem bij het volgende perron weer harder, of er stapt een ander in met die herrie aan zijn hoofd.Gelukkig valt er wel te kiezen bij welk muziekje je het liefst gaat zitten.
Zo he... wat had ik nu graag in de trein gezeten en dit alles eens lekker van me afgeklaagd tegen iemand met een tijdschriffie en doppies in d´r oren